Sukta 6

Mantra 1

ऊर्ध्व ऊ षु णो अध्वरस्य होतरग्ने तिष्ठ देवताता यजीयान् । त्वं हि विश्वमभ्यसि मन्म प्र वेधसश्चित्तिरसि मनीषाम् ॥

আমাৰ বাবে সত্যই উঠা, হে অধ্বৰৰ হোতা; স্থিৰ হৈ দাঁড়া, হে অগ্নি—দেৱতাসকলক স্থাপন কৰা, যজ্ঞৰ বাবে সৰ্বাধিক যোগ্য। কিয়নো তুমি আমাৰ সকলো মননক আৱৰি আছা; হে বেধস্, তুমি ঋষিসকলৰ মনীষাৰ বিচক্ষণ চিত্তি—বোধশক্তিক আগবঢ়োৱা।

Mantra 2

अमूरो होता न्यसादि विक्ष्वग्निर्मन्द्रो विदथेषु प्रचेताः । ऊर्ध्वं भानुं सवितेवाश्रेन्मेतेव धूमं स्तभायदुप द्याम् ॥

অমূঢ় হোতা জনসমূহৰ মাজত আসন ল’লে; আনন্দময় অগ্নি বিদথসমূহত প্ৰচেতা—সজাগ। সৱিতৃৰ দৰে তেওঁ নিজৰ ৰশ্মি ঊৰ্ধ্বলৈ তুলিলে, আৰু মাপকৰ দৰে ধোঁৱাক দ্যৌলোকৰ ফালে ঠেক দি স্থিৰ কৰিলে।

Mantra 3

यता सुजूर्णी रातिनी घृताची प्रदक्षिणिद्देवतातिमुराणः । उदु स्वरुर्नवजा नाक्रः पश्वो अनक्ति सुधितः सुमेकः ॥

তাত গতি কৰি, সুদ্ৰুত, ঘৃত-গতিৰ দাতা, উৰাণ হৈ দেবতাসেনাক দক্ষিণাভিমুখে পৰিক্ৰমা কৰে। নবজাত দাৰুকাঠ (সমিধা) তেওঁ শক্তিশালী অশ্বৰ দৰে ওপৰলৈ তোলে; সুস্থাপিত, সুসংযুক্ত অগ্নি জীৱধাৰী পশুক অভিষিঞ্চন কৰি দীপ্ত কৰে।

Mantra 4

स्तीर्णे बर्हिषि समिधाने अग्ना ऊर्ध्वो अध्वर्युर्जुजुषाणो अस्थात् । पर्यग्निः पशुपा न होता त्रिविष्ट्येति प्रदिव उराणः ॥

স্তীৰ্ণ বৰ্হিষত, অগ্নি সমিধান হ’লে, অধ্বৰ্যু ঊৰ্ধ্ব হৈ উঠি জুজুষাণ—গ্ৰহণ কৰি সেৱা কৰে। অগ্নি পশুপা, হোতা ৰূপে পৰি-চৰে; উৰাণ হৈ ত্ৰিৱিষ্টি-আসনত গমন কৰে, প্ৰদিব—দ্যৌলোকৰ উচ্চতালৈ।

Mantra 5

परि त्मना मितद्रुरेति होताग्निर्मन्द्रो मधुवचा ऋतावा । द्रवन्त्यस्य वाजिनो न शोका भयन्ते विश्वा भुवना यदभ्राट् ॥

নিজ স্বধাৰ বলত সৰ্বদিশে পৰিভ্ৰমণ কৰে—ঋতবাহক, মধুৰবাক্য, আনন্দময় অগ্নি-হোতা। তেওঁৰ বাবে শোকসমূহ চাবুক-খোৱা বাজিক ঘোঁৰাৰ দৰে পলাই যায়; যেতিয়া তেওঁ দীপ্ত হৈ জ্বলি উঠে, তেতিয়া সকলো ভুবন ভীত হয়।

Mantra 6

भद्रा ते अग्ने स्वनीक संदृग्घोरस्य सतो विषुणस्य चारुः । न यत्ते शोचिस्तमसा वरन्त न ध्वस्मानस्तन्वी रेप आ धुः ॥

হে অগ্নে, স্বনীক—নিজ মুখমণ্ডলীয় দীপ্ত দৰ্শন তোমাৰ মঙ্গলময়; ভয়ংকৰ আৰু বিচ্ছিন্ন অৱস্থাতো সি মনোহৰ। যেতিয়া তোমাৰ শিখা অন্ধকাৰৰ দ্বাৰা আৱৃত নহয়, তেতিয়া ধ্বংসশীল শক্তিসমূহ দেহত অপবিত্ৰতা নিক্ষেপ কৰিব নোৱাৰে।

Mantra 7

न यस्य सातुर्जनितोरवारि न मातरापितरा नू चिदिष्टौ । अधा मित्रो न सुधितः पावकोऽग्निर्दीदाय मानुषीषु विक्षु ॥

যাৰ জয়লাভময় গতি কাকেও ৰোধ কৰিব নোৱাৰে—জন্মদাতা নহয়, নিৰ্বাচিত কৰ্মত মাতৃ-পিতৃও নহয়। তেতিয়া সুপ্ৰতিষ্ঠিত মিত্রৰ দৰে, পাৱক অগ্নি মানৱ কুলসমূহৰ মাজত দীপ্ত হৈ উঠিল।

Mantra 8

द्विर्यं पञ्च जीजनन्त्संवसानाः स्वसारो अग्निं मानुषीषु विक्षु । उषर्बुधमथर्यो न दन्तं शुक्रं स्वासं परशुं न तिग्मम् ॥

দ্বিবাৰ পঞ্চ ভগ্নী—একে সুৰে বস্ত্ৰধাৰী—মানৱ কুলসমূহৰ মাজত অগ্নিক জন্ম দিলে; উষাৰ সৈতে জাগি উঠা সেই অগ্নি—অথৰ্বণৰ দাঁতৰ দৰে দীপ্ত, সু-মুখী, আৰু তীক্ষ্ণ ধাৰৰ কুঠাৰৰ দৰে প্ৰখৰ।

Mantra 9

तव त्ये अग्ने हरितो घृतस्ना रोहितास ऋज्वञ्चः स्वञ्चः । अरुषासो वृषण ऋजुमुष्का आ देवतातिमह्वन्त दस्माः ॥

হে অগ্নি, তোমাৰ সেই হৰিত অশ্বসমূহ ঘৃতস্নাত—ৰোহিত, ঋজুগামী আৰু সঠিকভাৱে ঘূৰা। অৰুষ, বলৱান, দৃঢ় পৌৰুষযুক্ত সেইবোৰে দেবসমূহৰ সমাবেশ আহ্বান কৰে; কৰ্মত সিহঁত আশ্চৰ্য।

Mantra 10

ये ह त्ये ते सहमाना अयासस्त्वेषासो अग्ने अर्चयश्चरन्ति । श्येनासो न दुवसनासो अर्थं तुविष्वणसो मारुतं न शर्धः ॥

যে তোমাৰেই—হে অগ্নি—অক্লান্ত সহিষ্ণু, তীব্ৰ, স্তোত্ৰৰ শিখাৰূপে চলি ফুৰে; লক্ষ্যলৈ ধাৱমান বাজপক্ষীৰ দৰে, মাৰুত-দলৰ দৰে গম্ভীৰ-গর্জন কৰি, সিহঁতে অভিপ্ৰেত লাভ বিচাৰে।

Mantra 11

अकारि ब्रह्म समिधान तुभ्यं शंसात्युक्थं यजते व्यू धाः । होतारमग्निं मनुषो नि षेदुर्नमस्यन्त उशिजः शंसमायोः ॥

তোমাৰ বাবে—যেতিয়া তুমি সমিধিত হওঁ—ব্ৰহ্ম (পবিত্ৰ বাণী) ৰচনা কৰা হ’ল; স্তোত্ৰ-উক্থে প্ৰশংসা কৰে, আৰু যজমানেই তাক বিধিমতে সুশৃঙ্খলভাৱে স্থাপন কৰে। মানুহে হোতা অগ্নিৰ সন্মুখত বহিল; নমস্কাৰ কৰি, উশিজ্‌—উৎসাহী স্তোতাসকল—আয়ুৰ স্তৱ (শংসা) বিচাৰি আছে।