Sukta 6

Mantra 1

ऊर्ध्व ऊ षु णो अध्वरस्य होतरग्ने तिष्ठ देवताता यजीयान् । त्वं हि विश्वमभ्यसि मन्म प्र वेधसश्चित्तिरसि मनीषाम् ॥

எங்களுக்காக யாகத்தின் ஹோத்ரே, எழுந்து நில்; அக்னியே, தேவதாதா (தேவர்களை நிறுவுபவன்), யஜீயான் (அர்ப்பணத்திற்கே மிகத் தகுதியானவன்), நிலைத்து நில். ஏனெனில் நீ எங்கள் எல்லா மனனத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கிறாய்; வேதஸே, நீ ஊக்கமுற்றோரின் மநீஷையின் (உள்ளுணர்வின்) விவேகச் சித்தி—புரிதல்-வலிமையை முன்னே செலுத்துபவன் நீயே.

Mantra 2

अमूरो होता न्यसादि विक्ष्वग्निर्मन्द्रो विदथेषु प्रचेताः । ऊर्ध्वं भानुं सवितेवाश्रेन्मेतेव धूमं स्तभायदुप द्याम् ॥

மயக்கமற்ற ஹோதா மக்களிடையே வந்து அமர்ந்தான்; மந்த்ரமான (ஆனந்தமயமான) அக்னி விததங்களில் (யாகச் சபைகளில்) ப்ரசேதாஃ—மிக விழிப்புடன்—இருக்கிறான். அவன் சவிதா போல தன் ஒளிக்கதிரை மேலே உயர்த்தினான்; அளவிடுபவன் போல தன் புகையை வானத்தை நோக்கி தாங்கி நிறுத்தினான்.

Mantra 3

यता सुजूर्णी रातिनी घृताची प्रदक्षिणिद्देवतातिमुराणः । उदु स्वरुर्नवजा नाक्रः पश्वो अनक्ति सुधितः सुमेकः ॥

அங்கே அவன் நன்றாகச் செலுத்தும் வேகத்துடன்—நெய் வழியாகச் செல்லும் தானத்ரி (ராதினி) உடன்—உற்சாகத்தில் தேவர்களின் கூட்டத்தை வலப்புறமாகச் சுற்றுகிறான். அவன் புதிதாய் பிறந்த சமிதையை உயர்த்துகிறான், வலிமைமிக்க குதிரை போல; நன்கு அமைந்த, நன்கு இணைந்த (அக்னி) உயிருள்ள படைப்பை (பசுவை/உடல்மூல உயிரை) அப்யஞ்சனம் செய்து ஒளிரச் செய்கிறான்.

Mantra 4

स्तीर्णे बर्हिषि समिधाने अग्ना ऊर्ध्वो अध्वर्युर्जुजुषाणो अस्थात् । पर्यग्निः पशुपा न होता त्रिविष्ट्येति प्रदिव उराणः ॥

பரப்பப்பட்ட பர்ஹிஷில், அக்னி ஏற்றப்படும்போது, அத்வர்யு மேலெழுந்து நிற்கிறான்—ஏற்றுக்கொண்டு, பணிவிடை செய்கிறான். அக்னி பசுபா—உயிர்காக்கும் காவலன்—மற்றும் ஹோதா எனச் சுற்றிவருகிறான்; அவன் உராணः—தீவிரன்—திரிவிஷ்டி (மும்மடங்கு ஆசனம்) நோக்கி, விண்ணின் உயர்ந்த நிலைகளுக்கு செல்கிறான்.

Mantra 5

परि त्मना मितद्रुरेति होताग्निर्मन्द्रो मधुवचा ऋतावा । द्रवन्त्यस्य वाजिनो न शोका भयन्ते विश्वा भुवना यदभ्राट् ॥

அவன் தன் சொந்தச் சுயநியமத்தால் (த்மனா) எங்கும் சுற்றிச் செல்கிறான்—அக்னி, ஹோதா, பரவசமிக்கவன், தேன் போன்ற இனிய மொழியுடையவன், ருதத்தைத் தாங்குபவன். அவனுக்காகத் துயரங்கள் அடித்துத் துரத்தப்பட்ட வேகக் குதிரைகள் போல ஓடிப்போகின்றன; அவன் தீப்பொறியாகப் பிரகாசிக்கையில் எல்லாப் புவனங்களும் அஞ்சுகின்றன.

Mantra 6

भद्रा ते अग्ने स्वनीक संदृग्घोरस्य सतो विषुणस्य चारुः । न यत्ते शोचिस्तमसा वरन्त न ध्वस्मानस्तन्वी रेप आ धुः ॥

அக்னியே, ஸ்வநீகனே! உன் தரிசனம் மங்களகரமானது—அச்சமூட்டும், பிரிந்த (விஷுண) நிலையிலும் அழகியது. உன் ஜ்வாலை இருளால் சூழப்படாதபோது, சிதைக்கும் சக்திகள் உடல்மேல் தங்கள் மாசைச் சுமத்த இயலாது.

Mantra 7

न यस्य सातुर्जनितोरवारि न मातरापितरा नू चिदिष्टौ । अधा मित्रो न सुधितः पावकोऽग्निर्दीदाय मानुषीषु विक्षु ॥

அவனுடைய வெற்றியளிக்கும் இயக்கத்தை யாரும் தடுக்கவில்லை—பிறப்பித்தவனும் அல்ல, தேர்ந்த செயலில் தாய்தந்தையும்கூட அல்ல. அப்பொழுது மித்ரனைப் போல உறுதியாக நிலைபெற்ற, தூய்மையாக்கும் பாவக அக்னி மனிதக் குலங்களிடையே ஒளிர்ந்தான்.

Mantra 8

द्विर्यं पञ्च जीजनन्त्संवसानाः स्वसारो अग्निं मानुषीषु विक्षु । उषर्बुधमथर्यो न दन्तं शुक्रं स्वासं परशुं न तिग्मम् ॥

ஒரே ஒற்றுமையில் ஆடைபோல் சூழ்ந்த அந்த ஐந்து சகோதரிகள்—இருமுறை—மனிதக் குலங்களின் குடிகளில் அக்னியைப் பிறப்பிக்கின்றனர். அவர் உஷஸுடன் விழிப்பவர்; அதர்வணின் பல்லைப் போல ஒளிமிக்க, நல்வாய் (ஸ்வாஸ), மேலும் கூர்மையான பரசு (கோடரி) போலத் தீவிரமானவர்.

Mantra 9

तव त्ये अग्ने हरितो घृतस्ना रोहितास ऋज्वञ्चः स्वञ्चः । अरुषासो वृषण ऋजुमुष्का आ देवतातिमह्वन्त दस्माः ॥

அக்னியே, உன்னுடைய அந்த ஹரிதக் குதிரைகள் நெய்-நனைந்தவை—செம்மை நிறம் கொண்டவை, நேராகச் செல்லுபவை, முறையாகத் திரும்புபவை. அருஷ நிறத்துடன், வृषப-வலிமை உடைய, உறுதியான வீரியமுடைய அந்த தஸ்ம (அற்புத) குதிரைகள் தேவர்களின் கூட்டத்தை அழைக்கின்றன; செயலில் அவை வியப்பூட்டுபவை.

Mantra 10

ये ह त्ये ते सहमाना अयासस्त्वेषासो अग्ने अर्चयश्चरन्ति । श्येनासो न दुवसनासो अर्थं तुविष्वणसो मारुतं न शर्धः ॥

அவர்களே—உன்னுடையவர்களே—அயாஸ (அயர்வில்லா) தாங்கும்திறன் உடையோர், அக்னியே, தீவிரமானோர்; புகழ்-அர்ச்சனையின் ஜ்வாலைகள் போலச் செல்கின்றனர். ஷ்யேன (பருந்து) போல இலக்கை நோக்கிப் பாய்ந்து, துவிஷ்வண (மிகுந்த முழக்கம்) செய்து, மருத்-ஷர்த (மருத்-கணம்) போல, அவர்கள் வேண்டிய பயனைத் தேடுகின்றனர்.

Mantra 11

अकारि ब्रह्म समिधान तुभ्यं शंसात्युक्थं यजते व्यू धाः । होतारमग्निं मनुषो नि षेदुर्नमस्यन्त उशिजः शंसमायोः ॥

அக்னியே, நீ சமித்களால் ஏற்றப்படும்போது உனக்காக ‘பிரஹ்ம’—புனித வாக்கு/ஸ்தோத்திரம்—உருவாக்கப்படுகிறது; புகழ்-உக்தம் அறிவிக்கிறது, யஜமானன் அதை முறையாக ஒழுங்கில் நிறுவுகிறான். மனிதர்கள் புரோகிதனான அக்னியின் முன்னே அமர்கிறார்கள்; வணங்கி, உஷிஜ் (யாகவேட்கையுள்ள, உற்சாகமுள்ள)ோர் ஆயுவின் புகழ்/ஸ்துதியை நாடி ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்கள்.