Verse 2.1
यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥
Kung sa palagay mo, 'Alam ko nang mabuti,' kung gayon tiyak na kaunti lamang ang alam mo sa anyo ni Brahman, yaong aspeto nito na nasa iyo at yaong nasa mga diyos. Kaya't sa aking palagay, yaong inaakala mong alam mo ay kailangan pang imbestigahan.
Verse 2.2
नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥
Hindi ko iniisip: “Lubos ko itong nalalaman”; ni hindi rin: “Hindi ko alam.” Ang sinumang sa atin na nakakakilala sa Yaon (Brahman) ay tunay na nakakakilala; at nalalaman din niyang hindi ito bagay na nalalaman sa karaniwang paraan.
Verse 2.3
यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥
Para sa kanya na hindi iniisip ito bilang isang bagay, sa kanya ito tunay na nauunawa; ngunit ang nag-aakalang “alam ko” ay hindi nga nakaaalam. Ito’y di-nalalaman ng mga nakaaalam bilang bagay, at nalalaman ng mga hindi nakaaalam bilang bagay.
Verse 2.4
प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥
Ang tunay na pagkaunawa ay yaong nakikilala sa bawat paggising ng kamalayan; sa pamamagitan nito, tunay na natatamo ang walang-kamatayan. Sa pamamagitan ng Sarili (Ātman) natatamo ang lakas; sa pamamagitan ng banal na kaalaman (vidyā) natatamo ang walang-kamatayan.
Verse 2.5
इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥
Kung dito pa lamang ay nakilala (Yaon), tunay na natupad ang layon. Kung hindi Siya nakilala rito, napakalaking kapahamakan. Sa pagtanaw at paghiwatig sa Yaon sa bawat nilalang, ang marurunong, pagpanaw mula sa mundong ito, ay nagiging walang-kamatayan.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.