Khanda 2

Verse 2.1

यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥

Agar tum soch rahe ho ki tumne Brahma ko poora samajh liya, toh tumne thoda hi jaana hai. Tumne sirf itna jaana hai jo tumhare andar hai aur jo deviyon mein hai. Abhi aur detail mein sochna padega, abhi poora clear nahi hai.

Verse 2.2

नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥

Main yeh nahi kehta ki maine Brahma ko poora jaan liya, aur yeh bhi nahi kehta ki main kuch nahi jaanta. Jo log sach mein jaante hain, woh yeh bhi jaante hain ki Brahma ko normal cheez ki tarah nahi jaana jaata. Itna samajh lo, Brahma ko jaanana bhi ek alag baat hai.

Verse 2.3

यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥

Jisne use soch ke pakadne ki koshish nahi ki, use sach mein pata chal gaya. Jo log sochte hain ki humne samajh liya, woh actually samjhe nahi. Jo log use cheez jaise jaante hain, unhe woh nahi milta. Jo log use cheez nahi maante, unhe woh mil jata hai.

Verse 2.4

प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥

Sachcha gyaan woh hai jo har waqt samajh mein aata rahe. Isse aadmi amartva paata hai. Apne aap se bal milti hai. Gyaan se amartva milta hai.

Verse 2.5

इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥

Agar yahan jaan liya, toh sach mein haath aa gaya. Agar yahan nahi jaana, toh bahut bada nuksan ho gaya. Jo log samajhdar hain, woh har jeev mein use dekh lete hain. Phir yeh duniya chhod ke amar ho jaate hain.