Verse 2.1
यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥
જો તું સમજે છે કે 'હું સારી રીતે જાણું છું', તો નિશ્ચિત રૂપે તું બ્રહ્મના સ્વરૂપનો માત્ર થોડો ભાગ જ જાણે છે - જે તારામાં છે અને જે દેવોમાં છે. તેથી, મને લાગે છે કે તે જે જાણેલું માને છે તે હજી પણ શોધવા યોગ્ય છે.
Verse 2.2
नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥
હું એમ નથી માનતો કે ‘હું તેને સારી રીતે જાણું છું’; અને એમ પણ નથી માનતો કે ‘હું જાણતો નથી’. આપણામાં જે તે (બ્રહ્મ)ને જાણે છે, તે જ તેને જાણે છે; અને તે એ પણ જાણે છે કે તે સામાન્ય રીતે જાણવાની વસ્તુ નથી.
Verse 2.3
यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥
જે માટે તે વિચારનો વિષય નથી, તેના માટે તે જ સાચે ‘વિચારિત’ થાય છે; અને જે માને છે કે ‘હું જાણું છું’, તે તેને જાણતો નથી. જે તેને વસ્તુરૂપે જાણે છે, તેમના માટે તે અજ્ઞાત છે; અને જે તેને વસ્તુરૂપે નથી જાણતા, તેમના માટે તે જ્ઞાત છે.
Verse 2.4
प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥
પ્રત્યેક જાગૃતિના પ્રત્યેક બોધમાં જે ઓળખાય છે, એ જ સાચું જ્ઞાન છે; કારણ કે તેના દ્વારા નિશ્ચયે અમૃતત્વ પ્રાપ્ત થાય છે. આત્મા દ્વારા બળ (વીર્ય) મળે છે; અને વિદ્યાથી અમૃતત્વ પ્રાપ્ત થાય છે.
Verse 2.5
इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥
જો અહીં જ (તત્)નું જ્ઞાન થયું હોય તો સત્યરૂપે સિદ્ધિ છે; અને જો અહીં ન જાણ્યું હોય તો મહાન હાનિ છે. સર્વ ભૂતોમાં, પ્રત્યેક પ્રાણીમાં, તેને વિવેકપૂર્વક ઓળખી ધીર પુરુષો આ લોકથી પ્રસ્થાન કરીને અમૃતત્વને પામે છે.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.