Khanda 2

Verse 2.1

यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥

நீ ‘நான் இதை நன்றாக அறிந்தேன்’ என்று நினைத்தால், நிச்சயமாக நீ பிரம்மத்தின் ரூபத்தை மிகச் சிறிதளவே அறிந்துள்ளாய்—அதன் அம்‌சம் உன்னுள் இருப்பதும், தேவர்களிடத்தில் இருப்பதும் மட்டுமே. ஆகவே நீ ‘அறிந்தது’ என்று கருதுவது கூட என் கருத்தில் இன்னும் ஆராயத்தக்கதே.

Verse 2.2

नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥

நான் ‘இதை நன்றாக அறிந்தேன்’ என்று எண்ணுவதில்லை; ‘அறியேன்’ என்றும் எண்ணுவதில்லை. நம்முள் யார் அந்த (பிரம்மத்தை) அறிகிறாரோ, அவரே அதை அறிகிறார்; மேலும் அது சாதாரண முறையில் அறியப்படும் பொருள் அல்ல என்பதையும் அவர் அறிகிறார்।

Verse 2.3

यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥

யாருக்கு அது (பிரம்மம்) சிந்தனையின் பொருளாக ஆகாதோ, அவருக்கே அது உண்மையாக அறியப்படுகிறது; ‘நான் அறிந்தேன்’ என்று நினைப்பவன் அதை அறியான். அதை பொருளாக அறிய முயல்வோர்க்கு அது அறியப்படாதது; பொருளாக அறியாதோர்க்கு அது அறியப்பட்டது।

Verse 2.4

प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥

ஒவ்வொரு விழிப்புணர்வு-நிலையிலும் அறியப்படுவது—அதே யதார்த்த அறிவு; அதனால் நிச்சயமாக அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது. ஆத்மாவின் மூலம் வலிமை (வீரியம்) பெறப்படுகிறது; வித்யையின் மூலம் அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது।

Verse 2.5

इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥

இங்கேயே (இந்த வாழ்விலேயே) அந்தப் பிரம்மத்தை அறிந்தால், அது உண்மை—இலக்கு நிறைவேறும். இங்கே அறியாவிட்டால் பெரும் இழப்பு. ஒவ்வொரு உயிரிலும் அவனையே விவேகித்து உணர்ந்த ஞானிகள், இவ்வுலகை விட்டு நீங்கி அமரத்துவம் அடைகின்றனர்.