Verse 2.1
यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥
যদি তুমি ভাবা যে মই ভালদৰে জানো, তেন্তে তুমি ব্ৰহ্মৰ ৰূপৰ কেৱল সামান্য অংশহে জানা, তুমি যি তোমাৰ ভিতৰত আছে আৰু দেৱতাসকলৰ মাজত আছে সেইটোহে। সেয়েহে মোৰ মতে তুমি যাক জানা বুলি ভাবা সেইটো এতিয়াও অনুসন্ধান কৰিব লাগিব।
Verse 2.2
नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥
মই এনেদৰে নাভাবোঁ যে ‘মই ইয়াক ভালদৰে জানো’; আৰু ‘মই নাজানো’ বুলিও নহয়। আমাৰ মাজত যিয়ে সেই (ব্ৰহ্ম)ক জানে, সেয়েই তাক জানে; আৰু ই সাধাৰণভাৱে জানিব পৰা বিষয় নহয় বুলিও সি জানে।
Verse 2.3
यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥
যাৰ বাবে ই চিন্তাৰ বস্তু নহয়, তাৰ বাবেই ই সঁচাকৈ ‘জানা’ হয়; আৰু যিয়ে ভাবে ‘মই জানো’, সি তাক নাজানে। যিসকলে তাক বস্তুৰূপে জানে, সিহঁতৰ বাবে ই অজানা; আৰু যিসকলে বস্তুৰূপে নাজানে, সিহঁতৰ বাবে ই জানা।
Verse 2.4
प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥
প্ৰত্যেক জাগ্ৰতিৰ প্ৰতিটো বোধত যি পৰিচিত হয়, সেয়াই সত্য বোধ; কিয়নো তাৰ দ্বাৰাই নিশ্চয় অমৃতত্ব লাভ হয়। আত্মাৰ দ্বাৰা বল (বীৰ্য) লাভ হয়; আৰু বিদ্যাৰ দ্বাৰা অমৃতত্ব লাভ হয়।
Verse 2.5
इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥
ইয়াতেই যদি (তৎ)ক জানিলে, তেন্তে সঁচাকৈ সিদ্ধি আছে; ইয়াতেই যদি নাজানিলে, তেন্তে মহা ক্ষতি। সকলো ভূতত, প্ৰতিটো জীৱত তাক বিচাৰ কৰি চিনাক্ত কৰি ধীৰসকলে এই লোক ত্যাগ কৰি অমৃতত্ব লাভ কৰে।
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.