Devi

Noong unang panahon, si Bhagavati, dahil sa kagalakan, ay pinatay si Mahishasura. Nang purihin ninyo, ang Devi ay nagkaloob ng biyaya.

Sinabi ng mga diyos: Pagbati kay Shivaa, Kalyani, Shanti, at Pushti; pagbati nang paulit-ulit! Pagbati kay Bhagavati, ang Diyosa; palagiang pagbati kay Rudrani!

Sinumang lumapit upang suportahan siya ay dapat mong patayin agad. Patayin ang Kali na nakatayo sa kanyang tabi, at pagkatapos ay dakpin siyang muli (Ambika).

Sa gayong pagpupuri ng mga dvija, ang Diyosa na si Mahāmāyā—upang patayin si Karṇāṭa at para sa kapakanan ng mga dvija—ay nagpakita roon nang hayagan at nagsabi: “Banggitin ang iyong hiling na biyaya.”

Pagkaraan, taglay ang matatag na śraddhā, siya’y sumamba nang wasto; matapos niyang itatag doon ang Diyosa Ambikā, ang Kataas-taasang Ginang ng mga deva, sa banal na pook na iyon.

Nariyan ang malinis na reyna na si Sīmantinī ng hari ng Niṣadha; tuwing Lunes ay sinasamba niya si Mahādeva kasama si Ambikā.

Sinabi ni Nārada: “O Brahmā, O dakilang marunong—matapos kong marinig ang buong salaysay ng mga pangyayaring iyon, sabihin mo sa akin nang tunay: ano ang ginawa ni Mahādevī? Nais kong marinig ito ayon sa tattva, sa tunay na prinsipyo.”

Iniluklok niya sa sariling puso ang Kanya—na nananahan sa hilagang pampang ng Kṣīroda—at sinimulan ang mahigpit na pag-aayuno at pagninilay, nagnanais na masilayan si Ambikā nang tuwiran, harap sa harap.

“Nang marinig mo ang Aking tinig na, ‘Ipahayag ang iyong hiling,’ iyon mismong biyaya ang pinili mo: ‘O Mahādevī, maging anak na babae kita; at sa gayon, isakatuparan ang ikabubuti ng mga deva.’”

Pagkaraan, nang makita niyang ang dakilang hari—may pagpipigil sa sarili—ay matibay na nakatuon sa kanyang mga paa na tulad-loto, si Ambikā, lubhang nalugod, ay nagpakita nang hayagan.

Siya, na ang kalikasan ay ang pagkakaroon at hindi pagkakaroon, ang sanhi na walang hanggan ng sansinukob, ay biglang naging tatlo—bilang Brāhmī, bilang Lakṣmī, at bilang Ambikā.

“Sa aking biyaya, ang iyong ari ay magiging tulad ng bayag ng lalaking tupa.” Pagkasabi nito, ang Ina ng sanlibutan ay naglaho roon din.