Devi in the Narada Purana

May ilan na tumatawag sa Kanya na Umā; ang iba nama’y Śakti; at ang iba pa’y Lakṣmī. May ilan na nagbibigay sa Kanya ng pangalang Bhāratī; at ang iba’y tumatawag din sa Kanya na Girijā at Ambikā.

Ang dakilang kapangyarihan Niya—Mahāmāyā, na sumasandig at nagtataguyod sa malawak na sansinukob—sapagkat siya ang sanhi ng paglitaw ng daigdig, kaya tinatawag ng mga pantas na Prakṛti.

Itinuro rin niya ang banal na kasulatang Bhāgavatī—na kasinghalaga ng mga Veda at nagpapalago ng debosyon kay Hari—sa anak niyang si Śuka, na nakatuon sa pagtalikod at pagwawaksi sa mundo.

Pagpupugay at pagpapatirapa sa Guru na si Sadāśiva, kaisa ng Kataas-taasang Śakti—nanahan sa dakilang lotus na may sanlibong talulot (Sahasrāra), taglay ang kambal na simulain ng Nāda at Bindu.

Sa panahon ng saṃvartaka, ang pagkalusaw ng sansinukob, Siya’y ipinahahayag bilang Lakulīśa na kalooban ni Lakṣmī; bilang Śiveśa na kaisa ni Vyāpinī; at bilang Mahāmāyā, na tinatawag na Śrīkaṇṭha-mātṛkā.

Sa pag-asa kay Yama, ang Dakilang Māyā—na laging lumilinlang sa sanlibutan—ay kumikilos. Kaya, O Parameśa, inihahanda ko para sa Iyo ang uttarīya, ang panlabas na balabal na ito.

Ang siyam-na-pantig na mantra ay binubuo sa Praṇava na “Oṁ” at nagtatapos sa bīja ng Bhuvaneśānī. Isulat ito kasama ng mga salitang “hastī” at “piśācī,” at gayundin ng “Agriṃ-sundarī.”

Para sa mantrang ito rin, ayusin ang paraan ng pagninilay (dhyāna), pagsamba (pūjā), at mga kaugnay na gamit-ritwal gaya ng naunang sinabi. Magsimula sa praṇava (Oṁ), idagdag ang hulaping datibo (ṅe), saka ang salitang “bhagavatī”…

Ayon sa gamit ng Pāñcarātra, ang salitang “kareti” ay nabubuo sa pagdaragdag ng hulaping “-vinidhana” pagkatapos ng “ditija.” Gayundin, pagkatapos ng “mahāmāyā” ay ikinakabit ang “-amogha”; at pagkatapos ng “daryaṃ” ay nagiging…

Sa binhing pantig ng mantra ng Śakti na pinusposan ng anim na mahahabang patinig, ay dapat isaayos ang nyāsa sa mga bahagi ng katawan. Pagkaraan, sa pagninilay, pagmasdan sa diwa ang Dakilang Diyosa Sītā na sinasamba sa tatlong daigdig.

Siya ay Bhadrā (mapalad), Bhagavatī (banal na Diyosa), Śāntā (mapayapa), Kumudā (tulad ng lotus), Sundarī (marikit), Priyā (minamahal); siya’y nalulugod kay Śrī Kṛṣṇa (Kṛṣṇaratī) at siyang walang hanggang kasama ni Śrī Kṛṣṇa…

Siya ang nagkakaloob kay Kṛṣṇa, ang nagpapalago ng pag-ibig; ang katawan ay gintong kaakit-akit; ang sumasalo sa mga bundok, ang nagtataguyod ng dangal—siya ang Mahādevī, ang mapagpala na nagdadala ng kabanalan at mabuting palad.

Doon nananahan ang Ina ng sansinukob, matatag sa tapas at banal na pagdidisiplina; walang tigil niyang ipinahahayag ang sari-saring anyo (avatāra) sa tatlong panahon.

Para sa bīja-mantra na iisang pantig, ang ṛṣi ng mantra ay ipinahahayag na si Śakti; ang sukat (chandas) ay Gāyatrī; at ang namumunong diyos ay si Bhuvaneśvarī.

Ang mga Veda ang pasimula Niya; sina Girijā at Padmā ang Kanyang mga anyo; si Bṛghu ang itinuturing na Kanyang puso. O Bhagavatī, Mahēśvarī—O Annapūrṇā, minamahal na kabiyak ni Agni—nawa’y lagi Kang manahan sa aming pananalita at mga…

Sa “punto ng Veda” ay may apat na Śakti: Parā at Bhuvaneśvarī, gayundin si Kamalā at Subhagā. Ang mga ito, na nagsisimula kay Brāhmī, ay nananahan sa lotus na may walong talulot.

Sambahin ang Diyosa sa pamamagitan ng mga dilaw na bulaklak at magsagawa ng japa gamit ang mala na yari sa luyang-dilaw. Habang ninanamnam sa pagninilay ang Mapalad na Bhagavatī sa anyong dilaw, ulitin ang mantra nang sampung libong ulit…

Matapos ayusin ang magkapares na pantig na “māyā” bilang sangkap ng astra-mantra, at ayusin ang mga mantrang nagsisimula sa Praṇava (Oṃ) hanggang magwakas sa “svāhā” bilang iba’t ibang sangkap ng ritwal, saka magnilay kay Ambikā.

Ganito inilarawan si Bhairavī. Ngayon pakinggan ang isa pang pagpapakita: O Bhagavatī—Vāṅmayā, Kamalā, at Tārā—pagpupugay at pagyukod sa Iyo.

Tungkol kay Durgā—Jagadambā, Ina ng sansinukob—ano pa ang nais mong itanong muli?