Devi in the Skanda Purana

Naroon ang iisang Kataas-taasang Śakti, na ang likas na tanda ay Brahma-vidyā (kaalaman sa Ganap). Si Gaṇeśa, puspos ng pagkamangha, ay nakatuon lamang sa pagtanaw sa Kanya.

Noon, si Mahādeva, ang makapangyarihang manlulupig ng mga kaaway, ay pinuri ng Kataas-taasang Śakti. At sinabi niya kay Parāśakti: “O mapalad at mapagpala, pumili ka ng isang biyaya.”

Noon, si Mahādeva ay pinakiusapan sa pinakamataas na biyaya: “O Diyos, ang pinaslang mo na ito ay aking anak—walang alinlangan.”

“Hindi ka nakikilala ng mangmang na ito, sapagkat siya’y nagmula sa isang bahagi ng Prakṛti. Kaya buhayin mo muli ang anak na ito, upang ako’y masiyahan din.”

Siya ang Mahāvidyā, ang Mahāmāyā, ang mismong anyo ng sukdulang talino; siya si Rudrakālī, at siya rin si Ambā—si Satī, ang dakilang Dākṣāyaṇī na lampas sa lahat.

Siya—si Himālaya—ay dumating doon kasama ang kanyang asawa at nagsalita sa dakilang Satī: “O Mahādevī, huwag kang magdalamhati dahil sa pagtitikang ito, O marilag.”

Nagnanais masilayan si Pārvatī at napalilibutan ng kanyang mga anak na lalaki, nasilayan niya ang Dakilang Diyosa, na napalilibutan din ng kanyang mga kasama.

“Sino ako? Sino ka? At saan nagmula ang iba pa—na kumakapit sa Dakilang Māyā (Mahāmāyā)?” Ang palabas ng sanlibutan ay walang saysay, gaya ng gatas mula sa utong ng babaeng kambing.

O Mahādevī, ikaw ay isang deboto, ang pinakamainam sa mga lubhang pinagpala. Nawa’y ang debosyong iyon ay pagyamanin at parangalan nang masikap, sapagkat natamo mo ito sa pamamagitan ng pag-aaskeza.

Sina Kambala at Aśvatara—ang dalawang ahas na ginawang palamuti ni Maheśa—ay kinuha ni Mahādevī habang siya’y nagbibiro at tumatawa.

Pati ang bahaging panakip-baywang niya ay kinuha niya, habang nanunukso sa mapaglarong salita at tumatawa. Noon, ang mga gaṇa at mga kasama niya ay pinahirapan ng matinding hiya.

Gumamit siya ng maraming tagapagbigkas ng mantra, mga manggagamot, at iba pang lunas; gayundin ang aking mga magulang, na ang isipan ay nabigkis ng dakilang Māyā, ay gumawa rin ng gayon.

Sinumang tumalikod kay Rudra na Ama at kay Ambikā na Ina, siya’y nabubuhay na parang itinakwil ang sariling ama, na parang hindi naghahandog ng piṇḍa sa mga ninuno. Ang kadakilaan ni Rudra ay ipinahahayag ng pinakadakilang Śatarudrīya.

Bilang tagapagbigay-kapanganakan sa Ina ng sanlibutan, unti-unting pumasok si Vibhāvarī sa sinapupunan, at pinatingkad ang ningning ng Diyosa—ang magiging ina ni Guha.

Sa mga himnong Purāṇa, sa mga himig ng pag-awit na Sāman, sa mga papuring Veda, at sa mga lihim na banal na pangalan, kami’y yumuyuko sa Iyo, O Mahādeva; at muli’t muli kaming yumuyuko kay Mahādevī, ang Dakilang Diyosa.

“Bagaman si Umā, ang Mahādevī, ay Iyong sariling asawa, nagpunta pa rin kami rito (na wari’y makikipagpaligsahan). Kaya nararapat lamang na ang aming paghahari ay maagaw ng mga Asura.”

“O Ambikā, siya’y itinuturing na tagapagbantay ng pintuan, sandigan ng maraming kagila-gilalas na katangian.” Wika ni Devī: “O Tagapagwasak ng Tripura, kahit sa ganitong anak, ang aking pananabik ay hindi mapipigil.”

Ang Yakṣa na ito na nagngangalang Pāñcāla, na sinusundan ng daan-daang libong Yakṣa, ay ipinagkakaloob sa iyo, O Devī, bilang lingkod—pinagkalooban ng daan-daang dakilang kapangyarihan ng Mahāmāyā.

Para sa kanya, ang tagumpay ay tunay na sisibol—kung hindi lamang ito mapapabagsak ng mga hadlang. Sapagkat dito mismo nananahan si Siddhāmbikā, ang Dakilang Diyosa (Mahādevī), na naririto sa pook na ito.

Tunay ngang maliit ang iyong pagkaunawa; nawalan ng saysay ang pag-aaral mo ng mga Veda—sapagkat hindi mo kinikilala si Ambikā, ang Ina ng lahat ng nilalang.