Devi in the Padma Purana

Sa Śālagrāma siya’y Mahādevī; sa Śiva-liṅga, si Jalapriyā. Sa Māyāpurī tunay na siya’y Kumārī, at sa pagpapala ng supling, gayon din siya’y Lalitā.

O marikit ang mukha, sa mga banal na lungsod at sa mga āśrama rin—O Mahādevī—nananahan Ka rin sa mga gubat at sa mga kakahuyan.

Doon din, ang marunong ay dapat magtatag kina Brahmā, Śiva, at Viṣṇu; at matapos ilagak si Vināyaka, ilagay rin si Kamalā at si Ambikā.

Wika ni Rudra sa Diyosa: “Ano ang gawain na nais Mong ipahayag? Sabihin Mo, O Devi na dakilang Māyā, ang anumang nasa Iyong isipan.”

Hinipo niya at nagsabi, “O Ina ng sansinukob, sinasamba ng lahat ng daigdig,” at yumukod sa paggalang. Pagkaraan, ang diyosa, inurong ang kanyang mga paa at sa sariling kamay ay hinawakan ang mga kamay ni Hari.

Sa Kuṇḍavāpī, Siya si Śubhāṅga; gayundin sa Sāraṇyā, Siya si Takṣaka. Sa Akṣoṭa, Siya si Pāpahā; at sa Ambikā, Siya si Sudarśana.

Pagkaraan, nilikha ni Māyā ang Mahāmāyā; at sa apoy na isinilang mula sa Mūrva, sinunog niya ang madilim na kapangyarihang tāmasī, at iniluwal ang Ina ng ningas na nagliliwanag sa wakas ng yuga.

O Mapalad na Diyosa, kanlungan ng matatapat na deboto—sapagkat ako’y dumulog sa silungan ng iyong mga paa, nawa’y ang lahat ng aking mga kakayahan dito ay maialay sa pakikinig at sa tuwirang pagdanas ng mga pagpapakita ng iyong banal na…

“Sa aking biyaya, ang iyong ari ay magiging tulad ng bayag ng lalaking tupa.” Pagkasabi nito, ang Ina ng sanlibutan ay naglaho roon din.

O Mahādevī, O Bhāgīrathī, linisin Mo ako sa pamamagitan ng amṛta. Sinumang maligo sa tubig ng Jāhnavī (Gaṅgā) habang binibigkas ang tatlong dakilang taludtod na ito ay nagiging dalisay.

Sa dahong iyon, iniluklok si Mārkaṇḍeya ng Dakilang Diyosa. Kahit natutulog si Keśava (Viṣṇu), dito’y wala kang dapat ikatakot.

“Sa mga Purāṇa, siya’y tinatawag na Mahāmāyā, ang dakilang kapangyarihan ng ilusyon na lumilinlang sa sanlibutan.” Pagkasabi nito, umalis ang Diyosa at naglaho; tunay ngang naglaho siya sa punong pippala (aśvattha).

Ina ng mga tīrtha, ang Dakilang Diyosa, tagapuksa ng mga bunton ng kasalanan—saanman manirahan ang tao sa pagitan ng kaniyang dalawang pampang, doon siya namumuhay nang may ligaya.

Sinabi ni Śrī Mahādeva: “Gayon na nga, O Mahādevī. Ipapakita ko sa iyo ang banal na Nandana, na hitik sa mga deva—pinagpapala at dinadalaw ng mga ganap na siddha at iginagalang na mga brāhmaṇa.”

Pagkaraan, ang Antok—si Mahāmāyā—ay dumadaloy sa kaniyang mga sangkap; nananahan siya sa puso, sa lalamunan, sa bibig, at sa dulo ng ilong.

Ang masamang dānava, pinahihirapan ng mga palaso ng pagnanasa, ay muling naalaala ang dakilang Māyā ni Viṣṇu na dati na niyang nakita.

Doon ay sambahin ang Vighneśa, at si Śāradā rin, ang makapangyarihang Ginang ng mga diyos; sambahin din si Jātavedā, si Mahāmāyā, si Caṇḍikā, at ang tagapangalagang panginoon ng banal na pook na yaon.

Ang kanyang asawa ay isang dakilang diyosa; at sa pangalan ay tinawag siyang Anaupamyā, ang Walang-Kapantay.

Sinabi ng Panginoon: “O Mahādevī, hindi mo nauunawaan—ito’y nagawa dahil sa bugso ng galit. Ipapakita ko sa iyo ang katotohanan ayon sa tunay na anyo nito, at gagawin ko rin ang ikalulugod mo.”

Doon, O Mahādevī, nananahan ang mga dakilang kaluluwa—taimtim na tinutupad ang aking panata at matatag na nakaugat sa pinakamataas na disiplina.