Anuvaka 13
Ang bisa ng royal-ritual sa pamamagitan ng papuri: pagtitiyak ng tagumpay, proteksyon, at masaganang pagtatag sa pamamagitan ng pagtawag kay Indra at mga kapangyarihang kapanig. Ang Indra-stuti bilang pwersang apotropaic (na nagpapalayo sa poot mula sa lahat ng direksyon). Ang kaunlarang Paustika: nutrisyon, paglago, at panlipunang pagtataas ng patron. Ang pampublikong pagtitiyak ng mga kaloob at katanyagan sa pamamagitan ni Nārāśaṃsa. Ang imahen ng katatagan at pagkamatibay (mga puno/vanaspati) para sa proteksyon at paglago. Kontra-sorcery: pagpapalabas ng mga balak at ilusyon sa pamamagitan nina Devī at Vāta. Ang kosmikong kaayusan bilang mapalad na balangkas (si Sūrya na nagreregula sa araw/gabi). Mga sitwasyon sa korte at sambahayan na nangangailangan ng tagumpay sa mga karibal, pagtanggal ng masamang hangin/witchcraft, pagtatag ng isang patron o bagong pasasakop sa pamamagitan ng mga anting-anting at pagpapahid, at pagtitiyak ng nutrisyon, katanyagan, at pagkamatatag.
Suktas in Anuvaka 13
Sukta 121
Ang maikling hymng Triṣṭubh na ito ay nag-uudyok kay Indra na lumapit tulad ng mga baka na hindi pa ginagatasan na nagkukumpulan upang magatasan, na inilalarawan siya bilang tanging soberanya ng lahat ng gumagalaw at nakatayo. Sa pagpapahayag ng hindi katulad na kataasan ni Indra, walang ipinanganak bago o ipapanganak na katulad niya, ito ay nagpapakilos ng pagkahari sa tunay na kasaganaan: mga baka, kabayo, at lakas ng premyo ng tagumpay. Ang sukta ay gumagana bilang isang compact na encanto ng kasaganaan-at-lakas, na nagpapalakas sa mga humihingi sa pamamagitan ng eksklusibong pag-asa kay Indra bilang unibersal na tagapagkaloob.
Sukta 122
Ang maikling himno kay Indra na ito, na kinuha sa Rigvedic na korpus kay Indra, ay ginagamit sa Atharvavedic na layuning paustika: upang makamtan ang sagana at masaganang kasaganaan: premyo, pagkain, at pagsasama-samang pagdiriwang, sa pamamagitan ng pakikipagkapwa kay Indra. Ito rin ay gumagana bilang isang anting-anting na pumipigil sa mga balakid, na paulit-ulit na pumupuri kay Indra bilang siya pong "nagbubukas ng hadlang" upang ang landas, ritwal, at negosyo ng patron ay umusad nang walang abala.
Sukta 123
Ang maikling hymnong Triṣṭubh na ito ay pumupuri sa banal na kadakilaan ni Sūrya bilang kapangyarihang nagtitipon sa "nakabukak" na kosmos sa maayos na ritmo, na nagpapaganti ng araw at gabi nang walang putol. Sa pamamagitan ng paglarawan sa Gabi bilang naglalatag ng kanyang kasuotan lamang matapos ang karo ng Araw ay makabigkis, itinatangi nito ang regularidad bilang proteksyon - na nagpapawala ng takot, mapanglaw na kadiliman, at kaguluhan sa pamamagitan ng mapagkakatiwalaang takbo ng panahon (ṛta).
Sukta 124
Ang AV 20.124 ay isang muling paggamit ng Atharvaniko ng isang Rigvedic na Indra-stuti: naghahangad nitong makuha ang mapagpasiyahang pakikipagkaibigan at "tunay" na tulong ni Indra sa pamamagitan ng papuri, na inaayon ang umawit sa mapagtagumpay na banal na koalisyon. Sa buong anim nitong mantra, inilalarawan nito si Indra bilang ang Soma-nagagalak na tagasira ng matitibay na balakid at ang pambod na tagapagtanggol na, kasama ang mga Āditya at Marut, sumusupil sa mga pwersang kalaban. Ang kapangyarihan ng himno ay sa gayon dalawa-palad, paustika (pagkakamit ng lakas at yaman) at rakṣā (pagtatanggol at paggapi sa mga kasawian na inisip na mga muog o asurikong pagsalungat).
Sukta 125
Ang AV 20.125 ay isang Rigvedic na muling pag-awit na gumaganap sa Atharvanic na paggamit bilang isang apotropaic at tagapagtagumpay na Indra-stuti: ito ay nagpapalayas sa mga pwersang kalaban mula sa bawat direksyon at nagtatatag sa patron sa "malawak" na protektibong espasyo ni Indra. Sa pamamagitan ng paggunita sa mga mitikong tagumpay ni Indra (na may tulong mula sa Aśvinic) ito ay nagpapalit ng naunang pangyayari sa kasalukuyang bisa, ginagawang kalayo ang pagkakaaway at nagtatapos sa kagalingan at panlipunang pagkakaisa (saumanasa).
Sukta 126
Ang AV 20.126 ay isang huling Atharvanic (na higit na nagmula sa Rigvedic) na Indra-stuti na ginagawang instrumentong pangkompetisyon ang papuri: ang patron ay inilalarawan bilang pinakain, pinalakas, at panlipunang "nasa itaas ng lahat" sa pamamagitan ng tagumpay na sobra ni Indra. Ang tuloy-tuloy na ritmo na nagtatapos sa "viśvasmād indra uttaraḥ" ay nagtatatak sa bawat yunit bilang pahayag ng pagiging pinakamataas, na iniiligpit ang paghihirap, pagiging karibal, at kakulangan palayo sa panig ng tagatanghal. Ang kapangyarihan nito ay retorikal at ritual sa pagkakataong ito, ang pagyayabang, piging, at proteksiyon ay nagkakaisa sa ilalim ng kagalingan ni Indra.
Sukta 127
Ang Aklat-20, isang papuri-himno na istilong RV, ay nakatuon kay Nārāśaṃsa, ang personipikadong "papuri ng mga tao", upang hayag na ipahayag at gawing sagrado ang isang malaking donasyon ng hari o Kuru, na nagpapalit ng yaman sa pangmatagalang katanyagan (yaśas) at lehitimasyong panlipunan. Kasabay ng dānastuti, ipinapakita nito ang isang politikal-domestikong ideal ng nananatiling seguridad (kṣema), paggawa ng hangganan, at matatag na kaayusan ng sambahayan, at nagtatapos ito sa isang mapayapang panawagan na ang mapalad na pananalita at kagalakan ng diyos ay maiwasan ang pinsala mula sa masasamang tunog ng ilang.
Sukta 128
Ang AV 20.128 ay isang huling papuri-anting-anting na Atharvanic na may paulit-ulit na taludtod, na nagtatatag ng isang pinangalanang mapalad na paksa (Tota) bilang ritwal na "matibay na nakalagay": pinahiran ng langis, may anting-anting, gintong palamuti, at lehitimo sa paraang brahmaniko. Pinaghalo nito ang papuring nagpapalago ng kasaganaan at mga motibo ng pagpapatupad ng alituntunin (katapatan sa yajña, tamang oryentasyon, wastong pagkakabigkis), upang ang proteksyon, pagkilalang panlipunan, at tagumpay ay dumaloy sa pamamagitan ng kapangyarihang brahmaniko.
Sukta 129
Ang huling himnong ito (khila/karagdagan) ay isang panibagong encantong nagdadala ng mabilis na bisa, na inisip bilang mga kabayong lumilipad sa mga balakid tulad ng baha. Sa pamamagitan ng pagtawag sa mga dumaraating kapangyarihan at paglalagay ng mga protektibong puwersa (halimbawa, ang mga nagtutugtog ng tambuli bilang mga bantay), nilalayon nito na matiyak ang pagkakamit, pagpapatuloy, at tagumpay na walang hadlang para sa gawain ng nagsasagawa.
Sukta 130
Ang AV 20.130 ay isang huling liturhikong kumpol na hango sa Ṛgveda at napanatili sa Atharvanic na tagpuan, na gumaganap bilang isang nag-uugnay na refrain para sa pagkakakilanlan ng pagkain, matagumpay na pagkakaloob, at pagtanggal ng ritwal-moral na dumi (énas). Ang mga fragmentaryong pādas nito ay gumagalaw sa pagitan ng (1) pagtawag kay Iḍā bilang katawang tagumpay at (2) pagpapalit ng karumihan sa isang maililipat na handog, habang gumagamit ng interogatibo/diagnostikong imperatibo upang "matunton" kung ano ang dapat makuha o neutralisahin. Ang kapangyarihan ng himno ay nakapaloob sa pananalita-bilang-ritwal: pagpapangalan sa pagkain, pagpapalit ng pagkakamali sa havís, at pagpuwersa ng pagbunyag upang ang benepisyo ay mailagay sa patron.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.