Anuvaka 13
ప్రశంస ద్వారా రాజయజ్ఞఫలసిద్ధి: ఇంద్రుని మరియు అనుబంధ దేవశక్తులను ఆహ్వానించి విజయం, రక్షణ, మరియు శుభసంపన్న స్థాపనను సాధించడం. ఉపథీమాలు: (1) ఇంద్రస్తుతి అపోత్రోపాయక శక్తిగా—నాలుగు దిక్కుల నుండీ శత్రుత్వాన్ని తరిమివేయడం; (2) పౌష్టిక సమృద్ధి—పోషణ, వృద్ధి, యజమాని/పోషకుని సామాజికోన్నతి; (3) నారాశంస ద్వారా దానాలూ కీర్తీ ప్రజాస్వీకృతి/ప్రామాణీకరణ; (4) వృక్ష/వనస్పతి స్థైర్యప్రతీకాలతో రక్షణ, వృద్ధి; (5) అభిచార/మంత్రప్రయోగాల ప్రతిఘాతం—వైరి మాయాజాలాన్ని చెదరగొట్టడం.
Suktas in Anuvaka 13
Sukta 121
ఈ సంక్షిప్త త్రిష్టుభ్ స్తోత్రం, పాలు దోచబడని ఆవులు పాలు దోచించుకోవడానికి గుంపుగా చేరినట్లే, ఇంద్రుడు సమీపించమని ఒత్తిడిగా ప్రార్థిస్తుంది. కదిలేవాటికీ నిలిచేవాటికీ అధిపతిగా అతడే ఏకైక సార్వభౌముడని చిత్రిస్తుంది. ఇంద్రుని అపరాజిత పరమాధిక్యతను—అతనికంటే ముందు అలాంటి వాడు పుట్టలేదు, ఇక పుట్టబోడు—ప్రకటిస్తూ, ఆ రాజాధికారాన్ని స్పష్టమైన సంపదగా మలుస్తుంది: పశుసంపద, అశ్వసంపద, మరియు విజయబహుమతి-బలము. ఈ సూక్తం సార్వత్రిక దాత అయిన ఇంద్రునిపై ఏకాంత ఆశ్రయంతో యాచకులకు శ్రేయస్సు, బలాన్ని ప్రసాదించే సంక్షిప్త సంపద-బల మంత్రంగా పనిచేస్తుంది.
Sukta 122
ఋగ్వేదంలోని ఇంద్ర స్తోత్రసంపుటి నుంచి తీసుకున్న ఈ సంక్షిప్త ఇంద్ర-సూక్తం, అథర్వవేదపు పౌష్టిక ప్రయోజనార్థం వినియోగించబడుతుంది: ఇంద్రుని సఖ్యత ద్వారా బహుమతి, ఆహారం, సమూహానందం వంటి సమృద్ధులను పొందుటకు. అలాగే ఇది విఘ్నభేదక మంత్రంగా కూడా పనిచేస్తుంది; ఇంద్రుని ‘కావలిని విప్పి మార్గాన్ని తెరచువాడు’ అని పునఃపునః స్తుతిస్తూ, యజమాని మార్గం, యాగక్రియ, కార్యవ్యాపారం నిర్బంధం లేకుండా ముందుకు సాగునట్లు చేస్తుంది.
Sukta 123
ఈ సంక్షిప్త త్రిష్టుభ్ స్తోత్రం సూర్యుని దివ్య మహిమను స్తుతిస్తుంది—విస్తరించి ఉన్న విశ్వాన్ని క్రమబద్ధమైన లయలోకి సమీకరించే శక్తిగా, దినరాత్రులు విరామం లేకుండా పరస్పరం మారేలా చేసే అధిపతిగా. సూర్యుని రథం యోగం కట్టబడిన తరువాతనే రాత్రి తన వస్త్రాన్ని విస్తరిస్తుందని చిత్రిస్తూ, నియమితత్వాన్నే రక్షణగా పవిత్రీకరిస్తుంది—ఋతం అనే కాలపు నమ్మదగిన గమనంతో భయం, అమంగళకరమైన అంధకారం, అవ్యవస్థలను తొలగిస్తుంది.
Sukta 124
AV 20.124 ఋగ్వేదీయ ఇంద్రస్తుతిని అథర్వణ పునర్వినియోగం చేసినది. స్తోత్రం ద్వారా ఇంద్రుని నిర్ణాయకమైన స్నేహాన్ని, “సత్యమైన” సహాయాన్ని ఆకర్షించి, పఠకుణ్ని విజయశీలమైన దైవిక సమాఖ్యతో ఏకీకరిస్తుంది. ఆరు మంత్రాలంతటా ఇంద్రుడు సోమానందంతో ఉల్లసించి దృఢమైన అడ్డంకులను ఛేదించేవాడిగా, శరీరరక్షకుడిగా చిత్రితుడవుతాడు; ఆదిత్యులు, మరుత్తులతో కలిసి శత్రు బలాలను జయిస్తాడు. అందువల్ల ఈ సూక్తి శక్తి ద్వివిధం—పౌష్టికం (బలం, సంపద సాధన) మరియు రక్షా (దురితాలను కోటలుగా లేదా అసురీయ ప్రతిఘటనగా ఊహించి వాటిని నివారించి ఓడించడం).
Sukta 125
AV 20.125 ఋగ్వేదంలోని పునఃప్రయోగ-స్తోత్రం; అథర్వణ ప్రయోగంలో ఇది అపోత్రోపాయక (శత్రునివారణ) మరియు విజయసాధక ఇంద్రస్తుతిగా పనిచేస్తుంది. ఇది అన్ని దిశల నుంచీ శత్రుత్వ శక్తులను తరిమివేసి, యజమాని/పోషకుణ్ని ఇంద్రుని “విశాల” రక్షణావ్యాప్తిలో స్థాపిస్తుంది. అశ్వినుల సహాయంతో ఇంద్రుని పురాణ విజయాలను స్మరింపజేసి, గత ఉదాహరణను వర్తమాన ఫలితంగా మార్చుతుంది—వైరం దూరమై, చివరికి క్షేమం మరియు సామాజిక సౌహార్దం (సౌమనస) స్థిరపడేలా చేస్తుంది.
Sukta 126
AV 20.126 ఆలస్య అథర్వణిక (ముఖ్యంగా ఋగ్వేదం నుండి గ్రహించిన) ఇంద్ర-స్తుతి. ఇందులో స్తుతి పోటీకి ఆయుధంగా మారుతుంది: ఇంద్రుని విజయసంపద (అధిక్యం) వల్ల యజమాని తినిపించబడినవాడిగా, బలపరచబడినవాడిగా, సమాజంలో “అందరిలోకెల్లా పైగా” ఉన్నవాడిగా చిత్రితమవుతాడు. ప్రతి భాగం చివర “viśvasmād indra uत्तaraḥ” అనే పునరుక్తి-లయతో ముగిసి, పరమాధిక్యతను ప్రకటిస్తుంది; దుఃఖం, ప్రత్యర్థిత్వం, కొరతలను కర్తవ్యనిర్వాహకుని పక్షం నుండి దూరంగా మళ్లిస్తుంది. దీని శక్తి వాక్చాతుర్యమూ కర్మకాండమూ రెండింటిలోనూ ఒకేసారి పనిచేస్తుంది—గర్వోక్తి, విందు, రక్షణ అన్నీ ఇంద్రుని మహిమలో ఏకమవుతాయి.
Sukta 127
ఈ 20వ పుస్తకంలోని ఋగ్వేద శైలిలోని స్తుతిగీతం నారాశంసుని—మనుషుల స్తుతిని వ్యక్తీకరించిన దేవతను—కేంద్రంగా చేసుకొని, మహారాజ/కురు వంశపు గొప్ప దానాన్ని ప్రజాసమక్షంలో ప్రకటించి పవిత్రీకరిస్తుంది. దానస్తుతి ద్వారా సంపదను చిరస్థాయీ యశస్సుగా, సామాజిక న్యాయబద్ధతగా మార్చి నిలుపుతుంది. అలాగే స్థిర నివాస భద్రత (క్షేమం), సరిహద్దుల స్థాపన, గృహవ్యవస్థ యొక్క దృఢమైన క్రమం వంటి రాజకీయ-గృహ ఆదర్శాన్ని చిత్రిస్తుంది. చివరికి, అశుభ వన్య శబ్దాల వల్ల కలిగే హానిని శుభవాక్కు మరియు దేవానందం దూరం చేయునట్లు శాంతికర ప్రార్థనతో ముగుస్తుంది.
Sukta 128
AV 20.128 అనేది ఆలస్య కాలానికి చెందిన, పునరుక్తి-ఆధారిత ఆథర్వణ స్తుతి-మంత్రం. ఇందులో ‘తోట’ అనే శుభనామధారి వ్యక్తిని కర్మకాండపరంగా “సుస్థిరంగా స్థాపితుడు”గా ప్రతిష్ఠిస్తుంది—అభిషిక్తుడు, తాయిత్తు ధరించినవాడు, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకృతుడు, బ్రాహ్మణిక ప్రమాణంతో న్యాయబద్ధుడు. ఇది సంపద-సాధక ప్రశంసను నియమ-స్థాపన భావాలతో (యజ్ఞనిష్ఠ, సరైన దిశాభిముఖత, యథావిధి యోగం/యోకింగ్) మేళవించి, బ్రహ్మతేజస్సు ద్వారా రక్షణ, సామాజిక గుర్తింపు, విజయసిద్ధి కలుగునట్లు చేస్తుంది.
Sukta 129
ఈ ఆలస్య (ఖిల/అనుబంధ) స్తోత్రం ఒక ఆహ్వానాత్మక మంత్రచర్య; అడ్డంకులను వరదలా దాటివెళ్లే వేగవంతమైన ప్రభావశక్తులను ‘అశ్వాలు’గా ఊహించి వాటిని “ఇక్కడికి రప్పిస్తుంది”. చేరివచ్చే శక్తులను పిలిచి, రక్షక బలాలను (ఉదా., శృంగధ్వని చేసే వారిని కాపలాదారులుగా నిలిపి) స్థాపించడం ద్వారా, కర్త చేపట్టిన కార్యానికి సంపాదన, వేగం/ప్రేరణ, మరియు నిర్బంధరహిత విజయాన్ని స్థిరపరచడం దీని లక్ష్యం.
Sukta 130
AV 20.130 అథర్వణిక సందర్భంలో నిల్వైన, ఆలస్యంగా సంకలితమైన—ముఖ్యంగా ఋగ్వేద మూలాలనుంచి వచ్చిన—ఒక లితుర్జికల్ సమూహం; ఇది పోషణ, విజయవంతమైన ప్రసాదన, మరియు కర్మ-నైతిక కలుషం (ఏనస్) తొలగింపుకు అనుసంధానించే పునరుక్తి/రీఫ్రెయిన్గా పనిచేస్తుంది. విభిన్నంగా మిగిలిన పాదాలు (1) సాకారమైన సమృద్ధిగా ఇళాను ఆహ్వానించడం, (2) అపవిత్రతను బదిలీ చేయగల హవిస్గా మార్చడం మధ్య కదులుతాయి; అలాగే పొందవలసినది లేదా నిర్వీర్యం చేయవలసినది ఏమిటో “గుర్తించేందుకు” ప్రశ్నాత్మక/నిర్ధారణాత్మక ఆజ్ఞారూపాలను ఉపయోగిస్తాయి. ఈ సూక్త శక్తి వాక్కు-కర్మలోనే ఉంది: పోషణను పేరుపెట్టి పిలవడం, దోషాన్ని హవిస్గా పరివర్తించడం, మరియు లాభం యజమానుని వద్ద స్థాపించబడేలా ప్రకటనను బలవంతం చేయడం.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.