धन्यं यशस्यं नियतं सुपुण्यं स्वर्मोक्षदं पापहरं नराणाम् । शृणोति नित्यं नियतः शुचिः पुमान्भित्त्वा रविं विष्णु पदं प्रयाति
dhanyaṃ yaśasyaṃ niyataṃ supuṇyaṃ svarmokṣadaṃ pāpaharaṃ narāṇām | śṛṇoti nityaṃ niyataḥ śuciḥ pumānbhittvā raviṃ viṣṇu padaṃ prayāti
இது பாக்கியமிக்கது, புகழளிப்பது, தவறாதது, மிகப் புண்ணியமானது—மனிதர்க்கு ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளித்து பாவத்தை நீக்கும். கட்டுப்பாடும் தூய்மையும் உடையவன் இதை தினமும் கேட்பின், சூரியத்தைத் தாண்டி விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைவான்.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Listener: general disciplined hearer (niyataḥ śuciḥ pumān)
Scene: A pure, disciplined devotee listens daily; a symbolic ascent is shown: crossing the solar orb and moving toward a radiant Vaikuṇṭha/Viṣṇu-pada, while sins fall away as dark fragments.
Regular devotional listening, combined with purity and discipline, is portrayed as a direct path to liberation.
The benefits are tied to the Koṭitīrtha māhātmya being recited in this chapter.
Nitya-śravaṇa—hearing the sacred māhātmya daily, while remaining śuci (pure) and niyata (disciplined).