Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 69
सूर्यवर्चाः स चायं हि निहतो भैमिपुत्रकः । प्राक्छापं ब्रह्मणः स्मृत्वा हतोनेन महात्मना । तस्माद्दोषो न कृष्णेऽस्मिन्द्रष्टव्यः सर्वभू मिपैः
sūryavarcāḥ sa cāyaṃ hi nihato bhaimiputrakaḥ | prākchāpaṃ brahmaṇaḥ smṛtvā hatonena mahātmanā | tasmāddoṣo na kṛṣṇe'smindraṣṭavyaḥ sarvabhū mipaiḥ
சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்த அந்தப் பீமனின் புதல்வன் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டான். பிரம்மாவின் முன்னைய சாபத்தை நினைத்து இந்த மகாத்மா கிருஷ்ணன் அவனை வீழ்த்தினான். ஆகவே பூமியின் எல்லா அரசர்களும் இந்தக் கிருஷ்ணனில் குற்றம் காண வேண்டாம்.
Narrator (addressing/including kings as audience within the story)
Scene: A solemn courtly scene: the slain radiant warrior (Bhīma’s son) lies fallen; Kṛṣṇa stands composed, while sages or kings are instructed not to impute fault, with a faint symbolic scroll/inscription of Brahmā’s curse hovering as ‘memory’.
FAQs
It frames events through dharma and destiny: actions tied to a prior curse are presented as divinely ordained, not moral fault.
No tīrtha is mentioned; the verse focuses on dharmic interpretation of a death within a divine narrative.
None; it is a doctrinal clarification aimed at rulers (kings).