Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 48
ततोति विस्मितश्चाहं मन्यमानः कृतार्थताम् । तेषां निहीनं संचिंत्य प्रावोचं प्रब्रवीत्वयम्
tatoti vismitaścāhaṃ manyamānaḥ kṛtārthatām | teṣāṃ nihīnaṃ saṃciṃtya prāvocaṃ prabravītvayam
அப்போது நான் வியப்புற்றேன்; என் நோக்கம் நிறைவேறியது என எண்ணினேன். அவர்களில் ஏதேனும் குறை உள்ளதோ என சிந்தித்து நான் பேசித் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்தினேன்.
Narrator (the questioner)
Listener: Sutanū (child-sage) and/or the assembly present
Scene: A learned brāhmaṇa narrator, momentarily astonished, turns toward a poised child-sage; the setting suggests an āśrama or sacred grove, with palm-leaf manuscripts and a quiet fire altar in the background.
FAQs
Inquiry ripens through reflection; even perceived “deficiency” can become a doorway to instruction.
No holy site is referenced in this verse.
None.