Srstikhanda
मुनिप्रश्नवर्णनम् (Description of the Sages’ Questions)
அத்தியாயம் 1 மங்களச் சுலோகங்களால் தொடங்குகிறது; இதில் சிவன் படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு ஆகியவற்றின் ஒரே காரணம், தூய சைதன்யம், மாயையைத் தாண்டியவனாகவும் அதற்குத் தாங்குதளமாகவும் போற்றப்படுகிறார். பின்னர் புராண உரையாடல் சூழல் அமைக்கப்படுகிறது—நைமிஷாரண்யத்தில் சௌனக முதலிய முனிவர்கள், வித்யேஸ்வரஸம்ஹிதையின் (சிறப்பாக சாத்யசாதன-கண்டத்தின்) மங்களகரமான கதையை கேட்டபின், பக்தியுடன் சூதரை அணுகுகின்றனர். அவர்கள் சூதருக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்து, அவரது வாக்கில் இருந்து ஞானாமிர்தத்தின் தீராத இனிமை பாய்கிறது எனப் புகழ்ந்து, மேலும் சைவ தர்ம உபதேசம் வேண்டுகின்றனர். வ்யாசரின் அருளால் சூதரின் அதிகாரம் நிறுவப்பட்டு, அவர் கடந்த-நிகழ்-எதிர் காலங்களை அறிந்தவர் எனக் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் சிவதத்துவ மகிமை, முக்கிய உரையாடுபவர்களின் அறிமுகம், மற்றும் பக்தியுடன் கேள்வி எழுப்பி கவனமாகச் செவிமடுப்பதே சைவ உபதேசத்தைப் பெறும் சரியான நிலை என நிர்ணயித்து, வரவிருக்கும் ஸ்ருஷ்ட்யுபாக்யானத்திற்கு நுழைவாயிலாக அமைகிறது।
नारदतपोवर्णनम् (Nārada’s Austerities Described)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் நாரதரை வர்ணிக்கிறார்—பிரம்மாவின் புதல்வன், கட்டுப்பாட்டுடன் தபஸில் உறுதியானவர். வேகமாக ஓடும் தெய்வ நதிக்கரையில் இமயத்தின் சிறந்த குகைப் பகுதியைத் தேடி, ஒளிமிகு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆசிரமத்தை அடைந்து நீண்ட தவம் செய்கிறார்—உறுதியான ஆசனம், மௌனம், பிராணாயாமம், புத்திசுத்தி. பின்னர் “அஹம் பிரஹ்ம” என்ற அத்வைத உணர்வில் சமாதியை அடைந்து பிரஹ்மசாக்ஷாத்கார நோக்கிய ஞானம் பெறுகிறார். நாரதரின் தபோவலிமையால் உலகில் கலக்கம் எழ, சக்ரன்/இந்திரன் அஞ்சி இதை தன் ஆட்சிக்குப் பேராபத்தென கருதி, விக்னம் உண்டாக்க ஸ்மரன்/காமதேவனை அழைத்து நாரதரின் தியானத்தைச் சிதைக்க காமசக்தியைப் பயன்படுத்துமாறு கூறுகிறான்।
नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion
அத்தியாயம் 3 உரையாடல் வடிவில் தொடங்குகிறது. விஷ்ணு புறப்பட்ட பின் என்ன நடந்தது, நாரதர் எங்கு சென்றார் என்று முனிவர்கள் பணிவுடன் கேட்கிறார்கள். வ்யாசர் வழியாக சூதர் கூறுவது—சிவனின் சித்தத்தால் மாயையில் நிபுணனான விஷ்ணு உடனே ஒரு அதிசய மாயையை விரிக்கிறார். முனிவர்களின் பாதையில் அளவற்ற பரப்புள்ள, மனம் கவரும் ஒரு மாபெரும் நகரம் தோன்றுகிறது; பலவகைச் செல்வச் சிறப்புகளால் நிறைந்தது, ஆண்-பெண் மக்கள் நிரம்பியது, சதுர்வர்ண ஒழுங்குடன் முழுமையான சமூகமாக அமைந்தது. அங்கே செல்வமும் வலிமையும் கொண்ட அரசன் சீலநிதி, தன் மகளின் சுயம்வரத்திற்காக மகோৎসவம் நடத்துகிறான். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அலங்கரித்த இளவரசர்கள் மணமகளை வெல்ல ஆவலுடன் வருகிறார்கள். இதைக் கண்டு நாரதர் மோகத்தில் விழுகிறார்; ஆர்வமும் ஆசையும் பெருக, அரசவாசலின் நோக்கி செல்கிறார்—மாயை, ஈர்ப்பு, அகந்தைத் தணிப்பு ஆகிய தெய்வத் திட்டப் பாடத்திற்கான முன்னுரை இதுவாகிறது.
नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion
அத்தியாயம் 4 சிருஷ்ட்யுபாக்யானத்தைத் தொடர்ந்து, விமோஹிதனான நாரதரின் நிகழ்வை விவரிக்கிறது. சிவகணங்களுக்கு உரிய சாபம் அளித்தபின்பும் சிவஇச்சையால் இன்னும் விழிப்படையாத நாரதர், ஹரிக்ருத சலத்தை நினைத்து தாங்கமுடியாத கோபத்துடன் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறார். அங்கு விஷ்ணுவை இருமுகத்தன்மை மற்றும் உலகை மயக்கும் சக்தி எனக் குற்றம்சாட்டி, மோகினி நிகழ்வு மற்றும் அசுரர்களுக்கு அமிர்தத்திற்கு பதிலாக வாருணி வழங்கியதை எடுத்துரைத்து கடுமையாகப் பேசுகிறார். இதன் மூலம் மாயையின் ஆட்சி வெளிப்படுகிறது—தெய்வத் தந்திரங்கள் நெறியியல் குழப்பமல்ல; உயர்ந்த ஷைவ சங்கல்பத்தின் கீழ் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட லீலை. பின்னர் விஷ்ணுவின் உபதேசம் நாரதரின் எதிர்வினைச் சிந்தனையை அமைதிப்படுத்தி, கோபத்தைத் தணித்து, தேவர்களின் பங்கு மற்றும் பிரபஞ்சச் செயல்பாட்டில் மோகத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
नारदप्रश्नवर्णन (Nāradapraśna-varṇana) — “Account of Nārada’s Inquiry”
இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் கூறுகிறார்—ஹரி (விஷ்ணு) மறைந்தபின் நாரதர் பூமியெங்கும் சுற்றி பல சிவரூபங்களையும் சிவலிங்கங்களையும் தரிசிக்கிறார்; அவை புக்க்தி மற்றும் முக்தி அளிப்பவை என விளக்கப்படுகின்றன. அங்கே இரண்டு சிவகணர்கள் அவரை அறிந்து பக்தியுடன் வணங்கி, அவரது பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு முன்சாபத்திலிருந்து விடுதலை வேண்டுகின்றனர். அவர்கள்—நாங்கள் இயல்பில் குற்றவாளிகள் அல்ல; அரசகுமாரியின் சுயம்வரத்தில் மாயாமோகம் காரணமாக தவறு நிகழ்ந்தது என்று கூறுகின்றனர். நாரதரின் சாபமும் பரமேசனின் தூண்டுதலால் ஏற்பட்டதே என ஏற்று, அதன் பலனை தங்கள் கர்மபலமாகக் கருதி, பிறரைப் பழிக்கவில்லை. அவர்களின் பக்திவாக்கை கேட்ட நாரதர் அன்புடன் பச்சாத்தாபம் கொண்டு அருளின் வழியைத் திறக்கிறார்; இவ்வாறு கர்மப் பொறுப்பு, தெய்வ ஒழுங்கு, தாழ்மையால் சமரசம், மற்றும் லிங்கதரிசனத்தின் புனிதம் ஒருங்கே எடுத்துரைக்கப்படுகிறது।
विष्णूत्पत्तिवर्णनम् (Description of the Origin/Manifestation of Viṣṇu)
அத்தியாயம் 6-ல், உலகநலனுக்காக எழுந்த புண்ணியமான வினாவிற்கு பிரம்மா உபதேசமாகப் பதிலளிக்கிறார். இதைச் செவியுறுதல் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் என்றும், ‘அநாமயம்’ குற்றமற்ற சிவத்தத்துவத்தை விளக்குவேன் என்றும் கூறுகிறார். பின்னர் பிரளயநிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது—சராசர உலகம் லயமானபோது அனைத்தும் தமோமயம்; சூரிய-சந்திரன், பகல்-இரவு, அக்கினி, வாயு, பூமி, நீர் ஆகியவை இல்லை. ‘நேதி’ முறையில்—காணத்தக்க குணங்கள் இல்லை, ஒலி-தொடுதல் இல்லை, மணம்-உருவம் அவ்யக்தம், சுவை இல்லை, திசை உணர்வும் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. சிவத்தத்துவத்தை பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட யதார்த்தமாக முழுமையாக அறிய இயலாது என பிரம்மா ஒப்புக்கொள்கிறார். அது மனம்-வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டது, நாம-ரூப-வர்ணமற்றது, நிலைமையோ நுண்மையோ அல்ல; யோகிகள் அதை உள்ளக ஆகாசத்தில் தரிசிக்கின்றனர். இத்தகைய அசைவற்ற சிவாதாரத்தின் பின்னணியில், உபசம்ஹாரப்படி விஷ்ணுவின் வெளிப்பாடு கூறப்படுகிறது—அவ்யக்த பிரளயத்திலிருந்து ஒழுங்கான சிருஷ்டிக்கு மாறும் தருணத்தில் விஷ்ணு தோன்றுதல்.
विष्णु-ब्रह्म-विवाद-वर्णनम् (Description of the Viṣṇu–Brahmā Dispute and Brahmā’s Confusion)
அத்தியாயம் 7-ல் உறங்கும் நாராயணனின் நாபியிலிருந்து எழும் தாமரையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றிய நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. அந்த தாமரை அளவிட முடியாததும் ஒளிமிக்கதும்; படைப்பின் பேரளவைக் காட்டுகிறது. நான்முக ஹிரண்யகர்ப பிரம்மா தன் அடையாளத்தை உணர்ந்தாலும், மாயையின் தாக்கத்தால் தாமரைக்கு அப்பால் தன் காரணமான தந்தையை அறிய முடியாமல், தன் இயல்பு, நோக்கம், தோற்றம் குறித்து வினவுகிறார். இந்த மயக்கம் மகேஸ்வரனின் லீலை-ரூப மாயாமோஹனத்தால் ஏற்பட்டது என உரை விளக்குகிறது. காரணத்துவம் மற்றும் உயர்வு பற்றிய அறிவில் உயர்ந்த தேவர்களுக்கும் குழப்பம் வரலாம்; மயக்கம் நீங்கி வெளிப்பாட்டின் பின்னுள்ள பரமத் தத்துவத்தை உணர்ந்தாலே சரியான ஞானம் கிடைக்கும் என்பதே போதனை. அடுத்தடுத்த போட்டி/விவாதத்தின் விதை இறுதி உண்மையில் அல்ல, அறியாமையிலேயே உள்ளது என்று நிறுவுகிறது।
शब्दब्रह्मतनुवर्णनम् — Description of the Form of Śabda-Brahman
இந்த அதிகாரத்தில் சப்தம்/நாதம் என்பது பிரம்மன்/சிவனின் வெளிப்பாட்டு வடிவம் எனத் தத்துவமாக விளக்கப்படுகிறது. பிரம்மா கூறுகிறார்—தாழ்மையோர்க்கு கருணையுடையவும் அகந்தைநாசகருமான சம்பு, தேவர்கள் தரிசனம் வேண்டிய சூழலில் அருள்செய்கிறார். அப்போது தெளிவாகவும் நீளமாகவும் (ப்லுத) ஒலிக்கும் ‘ஓம்’ நாதம் எழுகிறது. விஷ்ணு தியானமுடன் அந்த மகத்தான ஒலியின் மூலத்தை ஆராய்ந்து, லிங்கத்துடன் தொடர்பாக ஓங்காரத்தின் அகாரம், உகாரம், மகாரம் மற்றும் இறுதி நாதத்தை உணர்கிறார். சூரியவட்டம், அக்கினித் தேஜஸ், சந்திரனின் குளிர் ஒளி, ஸ்படிகத் தூய்மை போன்ற ஒளிமிகு உவமைகளால் எழுத்து-திசை-தத்துவ நிலைகள் குறிக்கப்படுகின்றன. முடிவில் துரியாதீதமான, மாசற்ற, பகுதியற்ற, கலக்கமற்ற பரத்தத்துவம்—அத்வைதம், சூன்யம் போன்றது, வெளி-உள் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டது, ஆயினும் இரண்டிற்கும் ஆதாரம்—என்று உரைக்கப்படுகிறது.
शिवतत्त्ववर्णनम् (Śiva-tattva-varṇana) — “Description/Exposition of the Principle of Śiva”
அத்தியாயம் 9-ல் பக்தியும் ஸ்துதியும் எழுப்பும் கருணையால் சிவன் தாமே வெளிப்படுதல், பின்னர் அதிகாரபூர்வமான ஞானம் அருளுதல் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா உரைப்பதாவது—மகாதேவன் பரமப் பிரசன்னனாய் கருணாநிதியாகத் தோன்றுகிறான்; பஞ்சவக்த்ரன், திரிநேத்திரன், ஜடாதரன், பஸ்மம் பூசிய திருமேனி, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், பலபுஜங்களுடன்—இவை வெறும் அலங்காரம் அல்ல, தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் சின்னம். விஷ்ணு பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்து பணிவுடன் சிவனை அணைகிறார். அப்போது சிவன் தன் ‘சுவாச-ரூபமாக’ நிகமத்தை அருளி, விஷ்ணுவுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கிறார்; பின்னர் அதே பரமாத்மா பிரம்மாவுக்கும் ஞானம் அளிக்கிறான்—வெளிப்பாடு அருளால் நிகழ்வது என விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து விஷ்ணு—சிவனை எவ்வாறு பிரியப்படுத்துவது, முறையாக வழிபாடு-தியானம் செய்வது எப்படி, அவரை அனுகூல/வசியமாக்குவது எப்படி, சிவஆணையால் செய்ய வேண்டிய கர்மங்கள் யாவை—என்று கேட்டு, சிவதத்துவ அடிப்படையிலான ஷைவ நடைமுறைக்கு வழி அமைக்கிறார்.
रुद्र-विष्णोः ऐकत्व-उपदेशः तथा धर्म-आज्ञा (Instruction on Rudra–Viṣṇu Unity and Divine Injunctions)
இந்த அதிகாரத்தில் பரமேஸ்வரன் ருத்ர-சிவன் விஷ்ணுவுக்கு உலக நிர்வாகமும் பக்தி-தர்ம நெறிகளும் குறித்து கட்டளையிடுகிறார். பிரம்மா படைத்த உலகில் துன்பம் எழும்போது விஷ்ணு உறுதியாகச் செயல்பட்டு பொதுக் கிளேசத்தை நீக்க வேண்டும்; மேலும் எல்லா உலகங்களிலும் மதிக்கப்படவும் வழிபடப்படவும் வேண்டும் என ஆணையிடுகிறார். கடின முயற்சிகளிலும் வலிமைமிக்க எதிரிகளை அடக்குவதிலும் சிவன் துணை நிற்பேன் என்று உறுதி அளிக்கிறார்; தர்மப் புகழ் விரிவடையவும் உயிர்களின் தாரணம் (மீட்பு) நிகழவும் விஷ்ணு பல அவதாரங்களை ஏற்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். ருத்ரனும் ஹரியும் ஒருவரை ஒருவர் தியானிக்கத் தகுதியானவர்கள்; அவர்களுக்குள் உண்மையான பிரிவு இல்லை—தத்துவத்தில், வரப்பிரசாதத்தில், லீலையிலும் ஏகத்துவமே என்று நிறுவப்படுகிறது. விஷ்ணுவை இகழும் ருத்ரபக்தர்கள் புண்ணியம் இழந்து சிவ ஆணையால் நரக வீழ்ச்சி அடைவார்கள்; விஷ்ணு போக-மோக்ஷம் அளிப்பவர், பக்தர்களால் வழிபடப்பட வேண்டியவர், தர்மத்தை நிலைநிறுத்த நிக்ரஹ-அனுக்ரஹம் இரண்டையும் செய்கிறார்.
लिङ्गपूजनसंक्षेपः (Concise Teaching on Liṅga Worship / Śiva-arcana-vidhi)
அத்தியாயம் 11-ல் ரிஷிகள் சூதரிடம் ஷைவக் கதையின் புனிதப்படுத்தும் வல்லமையைப் புகழ்ந்து, குறிப்பாக லிங்கோத்பத்தி எனும் அதிசயமான, மங்களமான வரலாற்றை நினைவுகூர்கிறார்கள்; அதைச் செவிமடுத்தால் துயரம் நீங்கும். பிரம்மா–நாரத உரையாடலின் தொடர்ச்சியாக, சிவன் திருப்தியடைய சிவார்ச்சனை-விதி எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாக விளக்குமாறு அவர்கள் வேண்டுகின்றனர்; கேள்வியில் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் என எல்லா வர்ணங்களும் சேர்க்கப்படுகின்றன. சூதர் இதை ‘ரகசியம்’ எனக் கூறி, தாம் கேட்டதும் உணர்ந்ததும் போலவே சொல்லுவதாக உறுதி செய்து, வ்யாசர்–சனத்குமாரர்–உபமன்யு–கிருஷ்ணர்–பிரம்மா–நாரதர் என்ற பரம்பரையை நிறுவுகிறார். பின்னர் பிரம்மாவின் வாக்கு தொடங்கி, லிங்கபூஜை மிக விரிவானது; நூறு ஆண்டுகளிலும் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது, ஆகவே சுருக்கமாக உபதேசிப்பேன் என்கிறார். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் ஸ்ரவணத்தின் மீட்புத்தன்மை, பரம்பரையின் பிரமாணம், மற்றும் லிங்கார்ச்சனையின் சுருக்கமான ஆனால் அதிகாரபூர்வமான வடிவரேகையை முன்வைக்கிறது।
सेवातत्त्वप्रश्नः — The Question of Whom to Serve (Sevā) for the Removal of Suffering
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் சிவநிஷ்டையுடைய பிரஜாபதி பிரம்மாவை போற்றி, மேலும் விரிவான விளக்கத்தை வேண்டுகிறார். பிரம்மா முன்நிகழ்வைச் சொல்கிறார்—ரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியோரை அழைத்து, க்ஷீரசமுத்திரக் கரைக்கு, பகவான் விஷ்ணுவின் தாமத்திற்குச் செல்கிறார். அங்கு விஷ்ணு சிவபாதபத்மங்களை நினைந்து, பிரம்மாவையும் சுரரிஷிகளையும் நோக்கி வருகையின் காரணத்தை கேட்கிறார். தேவர்கள் கைகூப்பி—‘துயர் நீங்க எவரின் நித்திய சேவை செய்ய வேண்டும்?’ என்று வினவுகின்றனர். பக்தவத்ஸலனான விஷ்ணு கருணையுடன் உண்மையான சேவாபக்தியின் இலக்கணங்கள், அதன் பலன்கள், சேவை முக்தியளிக்கும் தத்துவம் ஆகியவற்றை உரைத்து, சிவபரத்துவத்தை உணர்த்துகிறார்।
पूजाविधिः (Pūjā-vidhiḥ) — The Supreme Procedure of Worship (Morning Observances)
அத்தியாயம் 13-ல் பிரம்மா, எல்லா விருப்பங்களையும் சுகத்தையும் அளிக்கும் ‘ஒப்பற்ற’ பூஜாவிதியை அறிவிக்கிறார். பிராஹ்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுதல், சாம்பக சிவனை நினைதல், உலக நலனுக்காக விழிப்பு-பிரார்த்தனை செய்தல், தன் நெறியியல் இயலாமையை ஒப்புக்கொண்டு மகாதேவனின் இதயஸ்த நியோகமே தஞ்சம் எனக் கூறுதல்—இவை தொடக்க ஒழுங்காக அமைக்கப்படுகின்றன. பின்னர் சௌச விதி: குருபாத ஸ்மரணம், உரிய திசையில் மலமூத்திர த்யாகம், மண்-நீரால் தேக சுத்தி, கை-கால் கழுவுதல், பல் துலக்குதல், மீண்டும் மீண்டும் ஆச்சமனம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. சில திதி/வாரங்களில் பல் துலக்குதல் விலக்கத்தக்கது; மேலும் ஸ்ராத்தம், சங்க்ராந்தி, கிரகணம், தீர்த்தம், உபவாசம் போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் தேச-காலத்திற்கேற்ப விதிகள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. ஆக, முறையான அர்ப்பணங்களுக்கு முன்பே நினைவு, சுத்தி, சுபகால ஒழுக்கம் மூலம் பூஜை தொடங்குகிறது என அத்தியாயம் நிறுவுகிறது।
पुष्पार्पण-विनिर्णयः (Determination of Flower-Offerings to Śiva)
அத்தியாயம் 14-ல் ரிஷிகள் சூதரிடம், சிவபூஜையில் எந்த மலரை அர்ப்பணித்தால் எந்த பலன் உறுதியாக கிடைக்கும் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர், இது ‘புஷ்பார்ப்பண-விநிர்ணயம்’ எனவும், முன்பு நாரதர் கேட்டபோது பிரம்மா விளக்கியதாகவும் கூறி பரம்பரை-பிரமாணத்துடன் உரையை நிறுவுகிறார். பின்னர் கமலம், பில்வபத்திரம், சதபத்திரம், சங்கபுஷ்பம் போன்ற மலர்/அர்ப்பணப் பொருட்கள் மற்றும் அவற்றின் பலன்கள்—லக்ஷ்மி/செல்வம், பாபநாசம், லக்ஷம் போன்ற பெருநிலைய எண்ணிக்கையில் அர்ப்பணித்தால் விசேஷ பலன்—என்று பட்டியலிடப்படுகின்றன. பிரஸ்த, பல, டங்க போன்ற அளவுகோல்களால் மலரின் அளவு/எண்ணிக்கை சமநிலைகள் கூறப்பட்டு வழிபாடு ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது. லிங்கபூஜை, அக்ஷத/தண்டுலம், சந்தனலேபம், ஜலதாரா-அபிஷேகம் போன்ற பூஜாங்கங்களும் குறிப்பிடப்பட்டு, மலரர்ப்பணம் முழுமையான சிவபூஜா விதியின் ஒரு அங்கம் என காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சரியான பொருள், அளவு, பக்தி-நோக்கம் ஆகியவற்றுடன் அர்ப்பணித்தால் காம்ய பலனிலிருந்து சிவமுக நிஷ்காம நிலை வரை பயன்கள் கிடைக்கும் என இந்த அத்தியாயம் கூறுகிறது.
हंस-वराह-रूपग्रहण-कारणम् (The Reason for Assuming the Swan and Boar Forms)
அத்தியாயம் 15 லிங்க நிகழ்வுக்குப் பிந்தைய உரையாடலைத் தொடர்கிறது. நாரதர், முன்பு கேட்ட சைவப் புனிதக் கதையைப் புகழ்ந்து, அதன் பின் நடந்தவை மற்றும் படைப்பின் முறையைத் தெளிவாகக் கேட்கிறார். பிரம்மா கூறுகிறார்—நித்திய சிவஸ்வரூபமாகிய பரமேச்வரன் மறைந்தபின், தமக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பெரும் நிம்மதியும் ஆனந்தமும் ஏற்பட்டது. பின்னர் உலகங்களைப் படைத்து ஆளும் நோக்கில் பிரம்மா ஹம்ஸ (அன்னம்) ரூபமும், விஷ்ணு வராஹ (பன்றி) ரூபமும் எடுத்தனர். நாரதர் சந்தேகம் எழுப்புகிறார்—மற்ற ரூபங்களை விட்டுவிட்டு இவையே ஏன்? சூதர் வழியாக பிரம்மா பதில் அளிக்கிறார்; முதலில் சிவபாதங்களை நினைந்து, ஹம்ஸத்தின் மேல்நோக்கி நிலையாகச் செல்லும் இயல்பும், தத்துவ–அதத்துவ விவேகமும் (பால்-நீர் பிரிப்பதற்கான உவமை) இந்த ரூபகிரகணத்தின் குறியீட்டு/செயல்பாட்டு காரணம் என விளக்குகிறார். இவ்வத்தியாயம் தெய்வ ரூபங்கள் படைப்புப் பணிக்கும் ஆன்மிகப் போதனைக்கும் அடையாள வாகனங்கள் எனக் கூறி சிவப் பிரதானத்தைக் உறுதிப்படுத்துகிறது.
सृष्टिक्रमवर्णनम् / Description of the Sequence of Creation
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா நாரதருக்கு சிருஷ்டியின் நுண்ணிய வரிசையும் நிறுவல் ஒழுங்கும் கூறுகிறார். சப்தாதி நுண்தத்துவங்களிலிருந்து பஞ்சீகரண முறையால் ஆகாசம், வாயு, அக்னி, ஜலம், ப்ருதிவி எனும் ஸ்தூல பூதங்கள் உருவாகுதல்; பின்னர் மலை, கடல், மரங்கள் முதலியவை தோன்றுதல்; கலை மற்றும் யுகச் சுழற்சிகளால் கால அமைப்பு வகுக்கப்படுதல் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். இவற்றைச் செய்தும் திருப்தியில்லாமல் அவர் சாம்ப சிவனைத் தியானிக்கிறார்; அதன் பின் கண்கள், இதயம், தலை, பிராணன் முதலியவற்றிலிருந்து சாதகர்களையும் முக்கிய ரிஷிகளையும் படைக்கிறார். சங்கல்பத்திலிருந்து தர்மம் வெளிப்படுகிறது—அது எல்லாச் சாதனைகளுக்கும் பொதுக் கருவி; பிரம்மாவின் ஆணையால் மனித வடிவம் கொண்டு சாதகர்களால் பரவுகிறது. மேலும் பல அங்கங்களிலிருந்து பல பிரஜைகளை உருவாக்கி தேவர்-அசுரர் முதலிய வேறுபட்ட உடல்களில் நியமிக்கிறார். இறுதியில் சங்கரனின் உள்தூண்டுதலால் தன் உடலைப் பிரித்து இருவடிவம் அடைந்து, சிவ ஆளுமையின் கீழ் வேறுபட்ட படைப்புமுறைக்கு மாற்றத்தைச் சுட்டுகிறார்.
कैलासगमनं कुबेरसख्यं च — Śiva’s Journey to Kailāsa and His Friendship with Kubera
அத்தியாயம் 17 உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. சூதர் கூறுகிறார்—பிரம்மாவின் முன்சொற்களை கேட்ட நாரதர் மீண்டும் மரியாதையுடன் கேட்கிறார்: சங்கரர் கைலாசத்திற்கு எவ்வாறு வந்தார், குபேரன் (தனதன்) உடன் அவருடைய நட்பு எந்த காரணத்தால் ஏற்பட்டது, மேலும் அங்கு முழுமையான மங்களமான சிவாக்ருதியில் பகவான் என்ன செய்தார்? பிரம்மா இதைச் சொல்ல ஒப்புக்கொண்டு முதலில் பின்னணியை அளிக்கிறார்—காம்பில்ய நகரில் யஜ்ஞதத்தன் என்ற பண்டித தீக்ஷிதன் இருந்தான்; வேதக்ரியைகளிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன், தானசீலன், மதிப்புமிக்கவன். அவன் மகன் குணநிதி உபநயனம் செய்து கல்வி பெற்றிருந்தும் மறைவாக சூதாட்டத்தில் விழுந்து, தாயின் செல்வத்தை மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு சூதாடிகளுடன் நட்பு கொண்டான். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் நற்பண்பு-கல்விக்கு எதிரான மறைபாவம், செல்வ இழப்பு, பின்னர் குபேர-சிவ தொடர்பு ஆகியவற்றை கர்மமும் பக்தியும் என்ற நியாயத்தில் விளக்கத் தொடக்கமாகிறது.
दीक्षितपुत्रस्य दैन्यचिन्ता तथा शिवरात्र्युपासनाप्रसङ्गः / The Initiate’s Son in Distress and the Occasion of Śivarātri Worship
அத்தியாயம் 18-ல் பிரம்மா நாரதருக்கு தீக்ஷிதபுத்திரன் (தீக்ஷிதாங்கஜ) பற்றிய நிகழ்வை உரைக்கிறார். தன் முன்னைய நிலை குறித்த கதையை கேட்ட அவன், பழைய நடத்தையைத் தானே கண்டித்து அறியாத திசை நோக்கி புறப்படுகிறான். சில காலம் சென்ற பின் வாழ்வாதாரம், சமூக மரியாதை பற்றிய கவலையால் மனம் தளர்ந்து செயலற்றவனாகிறான்; கல்வியின்மை, செல்வக் குறைவு நினைத்து, பணம் வைத்தால் திருடர் பயம், பணமில்லையெனில் நிலையின்மை—இரண்டையும் எண்ணுகிறான். யாஜக குலத்தில் பிறந்தும் பெருந்துரதிர்ஷ்டம் வந்ததென புலம்பி, விதி/பாக்கியம் கர்மத்தின் வழியே எதிர்காலத்தைத் தொடர்கிறது என உணர்கிறான். பிச்சையும் சரியாக கேட்க இயலாது; அருகில் அறிமுகம் இல்லை, அடைக்கலம் இல்லை; இவ்விடத்தில் தாயன்பும் தொலைவாகத் தோன்றுகிறது. மரத்தடியில் மாலை வரை சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், எதிர்மறைத் தோற்றம் வருகிறது—நகரை விட்டு, மக்களுடன், காணிக்கைகள் எடுத்துச் சென்று, சிவராத்திரி நோன்புடன் ஈசானனை வழிபடச் செல்லும் ஒரு மாஹேஸ்வர பக்தன். இவ்வாறு மனித அசஹாயத்துக்கும் கர்மப் பந்தத்துக்கும் எதிராக சிவவிரத-பூஜை ஆதரவும் புண்ணியமும் சிவநோக்கான திருப்பமும் தரும் வழியாக நிறுவப்படுகிறது.
अलकापतेः तपः-लिङ्गप्रतिष्ठा च वरप्राप्तिः / The Lord of Alakā: Austerity, Liṅga-Establishment, and the Receiving of a Boon
அத்தியாயம் 19-இல் பிரம்மா முன்கல்பச் செய்தியையும், அலகாபதி (வைஶ்ரவணன்/குபேரன்) பற்றிய பக்தி-தபஸின் எடுத்துக்காட்டையும் கூறுகிறார். பத்மகல்பத்தில் புலஸ்த்யரிலிருந்து விஶ்ரவா, அவரிலிருந்து வைஶ்ரவணன் தோன்றினான்; விஶ்வகர்மா அமைத்த அலகா நகரம் அவன் ஆளும், அனுபவிக்கும் நகரமாக விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் அலகாபதி த்ர்யம்பக சிவனைப் பிரசன்னப்படுத்த கடும் தபம் செய்து, பக்தியின் பலனை வெளிப்படுத்தி காசி (சித்ப்ரகாசிகா) நோக்கிச் செல்கிறான். சாதனையில் உள்ளே சிவஜாகரணம், அனன்ய பக்தி, நிலையான தியானம், காம-க்ரோத விலக்கம், தபோஅக்னியால் சுத்தமடைந்து சிவைக்ய உணர்வு வளர்த்தல் கூறப்படுகிறது. அவன் சாம்பவ லிங்கத்தை நிறுவி சத்பாவ மலர்களால் பூஜை செய்கிறான். நீண்ட தபத்தின் முடிவில் விஶ்வேஸ்வரன் அருளுடன் தோன்றி, வரதாதாவாக வரம் கேட்க அழைக்கிறார்; லிங்கப் பிரதிஷ்டை, தியானம், வைராக்யம் ஆகியவை தரிசனமும் வரப்பிராப்தியும் தரும் காரணச் சங்கிலி எனப் போதிக்கப்படுகிறது।
शिवागमन-नाद-समागमः (Śiva’s Advent, the Drum-Sound, and the Cosmic Assembly)
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா நாரதருக்கு குபேரனைச் சார்ந்த கைலாசத்தில் சிவனின் ஆகமன நிகழ்வை எடுத்துரைக்கிறார். விஸ்வேஸ்வரன் குபேரனுக்கு நிதிபதித்துவ வரம் அளித்து, தன் வெளிப்பாட்டு முறையை சிந்திக்கிறார்—ருத்ரன் பிரம்மாவின் இதயத்தில் பிறந்த பூர்ண அம்சம்; களங்கமற்றவன், பரமத்தத்துவத்துடன் அபின்னன்; ஹரி, பிரம்மா சேவித்தாலும் அவர்களைத் தாண்டியவன். ருத்ரன் அதே ரூபத்தில் கைலாசம் சென்று, குபேரக் களத்துடன் தொடர்புடைய மகத்தான தவம் செய்து, நண்பனாக வாசிக்க உறுதிகொள்கிறான். பின்னர் அவன் க்கா (டமரு/க்கா) ஒலிக்கச் செய்கிறான்; அந்த கனமான அதிசய நாதம் அழைப்பாகவும் உந்துதலாகவும் அமைகிறது. அதை கேட்ட விஷ்ணு, பிரம்மா, தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், ஆகம-நிகமத்தின் உருவகங்கள், மேலும் சுரர்-அசுரர், பல இடங்களிலிருந்து பிரமத-கணங்கள் விழாவெனக் கூடி வருகின்றனர். தொடர்ந்து கணங்களின் எண்ணிக்கையும் உயர்வும் கூறி, சிவகணங்களின் பிரபஞ்ச அளவிலான மகிமை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது।