अलकापतेः तपः-लिङ्गप्रतिष्ठा च वरप्राप्तिः / The Lord of Alakā: Austerity, Liṅga-Establishment, and the Receiving of a Boon

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पाद्मे कल्पे मम सुरा ब्रह्मणो मानसात्सुतात् । पुलस्त्याद्विश्रवा जज्ञे तस्य वैश्रवणस्सुतः

பிரம்மா கூறினார்—பத்மகல்பத்தில் என் மனப்பிறந்த புதல்வன் புலஸ்தியனிடமிருந்து விஷ்ரவா பிறந்தார்; அவரிடமிருந்து வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) மகனாகப் பிறந்தான்.

Verse 2

तेनेयमलका भुक्ता पुरी विश्वकृता कृता । आराध्य त्र्यंबकं देवमत्युग्रतपसा पुरा

உலகத்தை உருவாக்கியவரால் அமைக்கப்பட்ட இந்த அலகா நகரை அவன் அனுபவித்து ஆட்சி செய்தான்; ஏனெனில் முன்பு மிகக் கடுமையான தவத்தால் திர்யம்பக தேவன் (சிவன்) அருளை வழிபட்டு பெற்றான்.

Verse 3

व्यतीते तत्र कल्पे वै प्रवृत्ते मेघवाहने । याज्ञदत्तिरसौ श्रीदस्तपस्तेपे सुदुस्सहम्

அந்த கல்பம் கடந்தபின் ‘மேகவாஹன’ எனும் புதிய கல்பம் தொடங்கியபோது, யாஜ்ஞதத்தி எனப் பெயர்பெற்ற மதிப்பிற்குரிய ஸ்ரீதாசன் மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 4

भक्ति प्रभावं विज्ञाय शंभोस्तद्दीपमात्रतः । पुरा पुरारेस्संप्राप्य काशिकां चित्प्रकाशिकाम्

சம்புவின் பக்தியின் வல்லமை—ஒரு தீபாராதனை போன்ற சிறு அடையாளத்திலிருந்தே கூட—அறிந்து, பழங்காலத்தில் புராரி (சிவன்) அருளால் சித்-பிரகாசினி காசியை அடைந்தனர்.

Verse 5

शिवैकादशमुद्बोध्य चित्तरत्नप्रदीपकैः । अनन्यभक्तिस्नेहाढ्यस्तन्मयो ध्याननिश्चलः

சித்தரத்தினத்தின் தீபஒளியால் சிவனின் ஏகாதச நிலையை விழிப்பூட்டி, அவன் தனித்த பக்தி-அன்பால் நிறைந்து; தன்னிலை மறந்து தியானத்தில் அசையாது நிலைத்திருப்பான்.

Verse 6

शिवैक्यं सुमहापात्रं तपोग्निपरिबृंहितम् । कामक्रोधमहाविघ्नपतंगाघात वर्जितम्

இது சிவ-ஐக்கியமே மிக உயர்ந்த பாத்திரம்; தவத்தின் அக்னியால் வலுப்பெற்றது; காமம், கோபம் முதலிய மகாவிக்னரூபப் பட்டாம்பூச்சிகளின் எரிக்கும் தாக்குதல்களிலிருந்து விடுபட்டது.

Verse 7

प्राणसंरोधनिर्वातं निर्मलं निर्मलेक्षणात् । संस्थाप्य शांभवं लिंगं सद्भावकुसुमार्चितम्

பிராணநிரோதத்தால் உண்டான காற்றில்லா அமைதியால் தூய நிலையடைந்து, தூய பார்வையின் வலிமையால் சாம்பவ லிங்கத்தை நிறுவி, சத்பாவமெனும் மலர்களால் அர்ச்சனை செய்தான்.

Verse 8

तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् । यावद्बभूव तद्वर्णं वर्षाणामयुतं शतम्

அவன் அத்தகைய கடுந்தவம் செய்தான்; தோலும் எலும்பும் மட்டுமே எஞ்சுமளவு க்ஷீணித்தான்; அந்த நிலை நூறு அயுத ஆண்டுகள் நீடித்தது.

Verse 9

ततस्सह विशालाक्ष्या देवो विश्वेश्वररस्वयम् । अलकापतिमालोक्य प्रसन्नेनांतरात्मना

பின்னர் விசாலநேத்ரி தேவியுடன் தாமே விஸ்வேஸ்வரர் அலகையின் அதிபதியை நோக்கி, உள்ளார்ந்த ஆத்மாவில் மகிழ்ந்து அருள்மிகு ஆனார்.

Verse 10

लिंगे मनस्समाधाय स्थितं स्थाणुस्वरूपिणम् । उवाच वरदोऽस्मीति तदाचक्ष्वालकापते

லிங்கத்தில் மனத்தைத் தியான-சமாதியில் நிலைநிறுத்தி—அசையாத ஆண்டவன் ஸ்தாணு தம் சொரூபமாக அங்கே உறையும் நிலையில்—அவர், “நான் வரம் அளிப்பவன்” என்றார். அலகாபதி, அதை உரைத்திடு.

Verse 11

उन्मील्य नयने यावत्स पश्यति तपोधनः । तावदुद्यत्सहस्रांशु सहस्राधिकतेजसम्

தவவலிமை நிறைந்த அந்தத் தபஸ்வி கண்களைத் திறந்தவுடனே, உதயசூரியனைப் போல ஆயிரமடங்கு மேன்மையான ஒளிவீச்சுடன் எரியும் பிரகாசத்தை கண்டான்.

Verse 12

पुरो ददर्श श्रीकंठं चन्द्रचूडमुमाधवम् । तत्तेजः परिभूताक्षितेजाः संमील्य लोचने

அவன் முன்னே ஸ்ரீகண்டன்—சந்திரசூடன், உமாபிரியன் ஆகிய மகாதேவ சிவனை கண்டான். அந்த ஆண்டவனின் ஒளியால் அவன் கண்களின் ஒளி அடங்க, அவன் கண்களை மூடினான்.

Verse 13

उवाच देवदेवेशं मनोरथपदातिगम् । निजांघ्रिदर्शने नाथ दृक्सामर्थ्यं प्रयच्छ मे

அவன் எல்லா மனோரதங்களையும் கடந்த தேவதேவேசனிடம் கூறினான்—“ஓ நாதா, உமது திருப்பாதங்களைத் தரிசிக்க எனக்கு பார்வை-வல்லமையை அருள்வாயாக.”

Verse 14

अयमेव वरो नाथ यत्त्वं साक्षान्निरीक्ष्यसे । किमन्येन वरेणेश नमस्ते शशिशेखर

“ஓ நாதா, இதுவே வரம்—உம்மை நேரில் தரிசிப்பதே. ஓ ஈசா, வேறு வரம் எதற்கு? ஓ சசிசேகரா, உமக்கு வணக்கம்.”

Verse 15

इति तद्वचनं श्रुत्वा देवदेव उमापतिः । ददौ दर्शनसामर्थ्यं स्पृष्ट्वा पाणितलेन तम्

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த தேவர்தேவன் உமாபதி (சிவன்) தமது கரத்தளத்தால் அவனைத் தொடந்து, திவ்யதரிசன சக்தியை அருளினார்.

Verse 16

प्रसार्य नयने पूर्वमुमामेव व्यलोकयत् । तोऽसौ याज्ञदत्तिस्तु तत्सामर्थ्यमवाप्य च

கண்களைத் திறந்தவுடன் அவன் முதலில் உமையையே தரிசித்தான். பின்னர் அந்த யாஜ்ஞதத்தி, அவளது அருளால் வல்லமை பெற்று, ஆற்றலடைந்தான்.

Verse 17

शंभोस्समीपे का योषिदेषा सर्वांगसुन्दरी । अनया किं तपस्तप्तं ममापि तपसोऽधिकम्

‘சம்புவின் அருகில் நிற்கும் இந்தப் பெண் யார், அங்கங்கும் அழகியவள்? அவள் எந்தத் தவம் செய்தாள்—என் தவத்தையும் மிஞ்சியதுபோல்—எப்படி ஆண்டவனுக்கு இத்தனை நெருக்கம் பெற்றாள்?’

Verse 18

अहो रूपमहो प्रेम सौभाग्यं श्रीरहो भृशम् । इत्यवादीदसौ पुत्रो मुहुर्मुहुरतीव हि

‘அஹோ! எத்தகைய அழகு! அஹோ! எத்தகைய அன்பு! எத்தனை நல்வாழ்வு—எத்தனை பெருஞ்செல்வம்!’ என்று அந்த மகன் மீண்டும் மீண்டும், பேர்வியப்புடன் உரைத்தான்.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे कैलासगमनोपाख्याने कुबेरस्य शिवमित्रत्ववर्णनो नामैकोनविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில், ‘கைலாசகமனம்’ உபாக்யானத்தில் ‘குபேரனின் சிவமித்திரத்துவ வர்ணனை’ எனும் பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 20

अथ देव्यब्रवीद्देव किमसौ दुष्टतापसः । असकृद्वीक्ष्य मां वक्ति कुरु त्वं मे तपःप्रभाम्

அப்போது தேவி கூறினாள்—“ஓ தேவா! இந்தத் தீய தவசி யார்? மீண்டும் மீண்டும் என்னைப் பார்த்து அநாகரிகமான சொற்கள் பேசுகிறான். ஆகவே, உங்கள் தவத்தால் பிறந்த பிரபா-சக்தியை எனக்குப் புலப்படச் செய்யுங்கள் (அவன் அடங்குமாறு).”

Verse 21

असकृद्दक्षिणेनाक्ष्णा पुनर्मामेव पश्यति । असूयमानो मे रूपप्रेम सौभाग्यसंपद

அவன் மீண்டும் மீண்டும் வலது கணால் என்னையே மட்டும் நோக்குகிறான். பொறாமையின்றி என் ரூபத்தில் அன்பு-ஈர்ப்புடன் நிலைத்து, அதனால் நல்வாழ்வும் செல்வமும் பெறுகிறான்।

Verse 22

इति देवीगिरं श्रुत्वा प्रहस्य प्राह तां प्रभुः । उमे त्वदीयः पुत्रोऽयं न च क्रूरेण चक्षुषा

தேவியின் சொற்களை கேட்ட प्रभு சிரித்து கூறினார்—“ஓ உமா! இவன் உன் சொந்த மகனே; அவனை கடுமையான பார்வையால் நோக்காதே।”

Verse 23

संपश्यति तपोलक्ष्मीं तव किं त्वधिवर्णयेत् । इति देवीं समाभाष्य तमीशः पुनरब्रवीत्

“அவன் உன் தவத்தால் பிறந்த தேஜோ-லக்ஷ்மியைப் பார்க்கிறான்; அதை முழுமையாக யார் வர்ணிக்க முடியும்?” என்று தேவியிடம் கூறி, ஈசன் (சிவன்) மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 24

वरान्ददामि ते वत्स तपसानेन तोषितः । निधीनामथ नाथस्त्वं गुह्यकानां भवेश्वरः

குழந்தையே, உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு வரங்களை அளிக்கிறேன். நீ நிதிகளின் நாதனாகவும், குஹ்யகர்களின் ஈசுவரனாகவும் ஆகுவாய்।

Verse 25

यक्षाणां किन्नराणां च राज्ञां राज च सुव्रतः । पतिः पुण्यजनानां च सर्वेषां धनदो भव

ஓ சுவ்ரதா, நீ அரசர்களுக்கும் அரசனாகு; யக்ஷர், கின்னரர் ஆகியோரின் தலைவனாகு; புண்யஜனங்களின் நாதனாகு; அனைவருக்கும் ‘தனத’—செல்வம் அருள்பவனாக—இரு।

Verse 26

मया सख्यं च ते नित्यं वत्स्यामि च तवांतिके । अलकां निकषा मित्र तव प्रीतिविवृद्धये

நான் உன்னுடன் நித்திய நட்பை நிலைநிறுத்தி, உன் அருகிலேயே வாசம் செய்வேன். ஓ நண்பா, உன் அன்பு பெருகும்படியாக அலகா நகரத்தின் அருகே இருப்பேன்।

Verse 27

आगच्छ पादयोरस्याः पत ते जननी त्वियम् । याज्ञदत्ते महाभक्त सुप्रसन्नेन चेतसा

வா—இவளுடைய திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கு. இவளே உன் தாய். ஓ யாஜ்ஞதத்த மகாபக்தா, மிகுந்த பிரசன்னமும் அமைதியும் கொண்ட மனத்துடன் இதைச் செய்.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इति दत्त्वा वरान्देवः पुनराह शिवां शिवः । प्रसादं कुरु देवेशि तपस्विन्यंगजेऽत्र वै

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு வரங்களை அளித்த பின், தேவாதிதேவன் சிவன் மீண்டும் சிவையிடம் கூறினார்: ஓ தேவேசி, இங்கு இந்தத் தவசி அங்கஜனுக்கு அருள்பிரசாதம் செய்.

Verse 29

इत्याकर्ण्य वचश्शंभोः पार्वती जगदम्बिका । अब्रवीद्याज्ञदत्तिं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

சம்புவின் சொற்களை கேட்ட ஜகதம்பிகை பார்வதி, மிகுந்த அமைதியும் அருளும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் அந்த யாஜ்ஞதத்தியை நோக்கி கூறினாள்.

Verse 30

देव्युवाच । वत्स ते निर्मला भक्तिर्भवे भवतु सर्वदा । भवैकपिंगो नेत्रेण वामेन स्फुटितेन ह

தேவி கூறினாள்—குழந்தையே, உன் மாசற்ற பக்தி எப்போதும் பவனாகிய (சிவனாகிய) இறைவனிடமே நிலைத்திருக்கட்டும். பிங்கல நிறமுடைய பவன் தன் தெளிவாகத் திறந்த இடது கண்களால் உன்னை அருள்நோக்கட்டும்।

Verse 31

देवेन दत्ता ये तुभ्यं वरास्संतु तथैव ते । कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत

இறைவன் உனக்குத் தந்த வரங்கள் நிச்சயமாக நிறைவேறட்டும். என் ரூபத்தின்மேல் பொறாமையால் பிறந்த மகனே, நீ ‘குபேரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்।

Verse 32

इति दत्त्वा वरान्देवो देव्या सह महेश्वरः । धनदायाविवेशाथ धाम वैश्वेश्वराभिधम्

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த பின், தேவியுடன் கூடிய மகேஸ்வரன் ‘வைஶ்வேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற தனதாவின் திருத்தலத்தில் நுழைந்தார்।

Verse 33

इत्थं सखित्वं श्रीशंभोः प्रापैष धनदः पुरम् । अलकान्निकषा चासीत्कैलासश्शंकरालयः

இவ்வாறு திரு ஶம்புவின் நட்பைப் பெற்ற தனதன் (குபேரன்) தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். அலகைக்கு அருகில் கைலாசம் இருந்தது—சங்கரனின் திருவாசல்.