पूजाविधिः (Pūjā-vidhiḥ) — The Supreme Procedure of Worship (Morning Observances)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि पूजाविधिमनुत्तमम् । श्रूयतामृषयो देवास्सर्वकामसुखावहम्

பிரம்மா கூறினார்—இனி நான் ஒப்பற்ற பூஜை முறையை அறிவிப்பேன். ஓ ரிஷிகளே, தேவர்களே, கேளுங்கள்; இது எல்லா நீதியான விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் இன்பத்தை அளிக்கும்.

Verse 2

ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय संस्मरेत्सांबकं शिवम् । कुर्यात्तत्प्रार्थनां भक्त्या सांजलिर्नतमस्तकः

பிராஹ்ம முகூர்த்தத்தில் எழுந்து சக்தியுடன் கூடிய சிவன்—சாம்பகனை நினைவு கொள்ள வேண்டும். பக்தியுடன் கைகூப்பி, தலைவணங்கி அவரை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 3

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ देवेश उत्तिष्ठ हृदयेशय । उत्तिष्ठ त्वमुमास्वामिन्ब्रह्माण्डे मंगलं कुरु

எழுந்தருளும், எழுந்தருளும் தேவேசா; எழுந்தருளும் இதயேசா. எழுந்தருளும் உமாதேவியின் நாதா, இப் பிரம்மாண்டத்தில் மங்கலம் அருள்வாயாக.

Verse 4

जानामि धर्मं न च मे प्रवृत्तिर्जानाम्यधर्मं न च मे निवृत्तिः । त्वया महादेव हृदिस्थितेन यथा नियुक्तोऽस्मि तथा करोमि

நான் தர்மத்தை அறிந்தும் அதில் எனக்கு உண்மையான நாட்டம் இல்லை; அதர்மத்தையும் அறிந்தும் அதிலிருந்து விலகும் வலிமை இல்லை. இதயத்தில் உறையும் மகாதேவா, நீ எவ்வாறு ஆணையிடுகிறாயோ அவ்வாறே நான் செய்கிறேன்।

Verse 5

इत्युक्त्वा वचनं भक्त्या स्मृत्वा च गुरुपादके । बहिर्गच्छेद्दक्षिणाशां त्यागार्थं मलमूत्रयोः

இவ்வாறு கூறி, பக்தியுடன் குருவின் திருவடிகளை நினைத்து, மலம்-மூத்திரம் கழிப்பதற்காக தெற்கு திசை நோக்கி வெளியே செல்ல வேண்டும்.

Verse 6

देहशुद्धिं ततः कृत्वा स मृज्जलविशोधनैः । हस्तौ पादौ च प्रक्षाल्य दंतधावनमाचरेत्

பின்னர் மண் மற்றும் நீரால் சுத்திகரித்து உடல் தூய்மை பெற வேண்டும். கை கால்களை கழுவி, அதன் பின் பல் துலக்குதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

दिवानाथे त्वनुदिते कृत्वा वै दंतधावनम् । मुखं षोडशवारं तु प्रक्षाल्यांजलिभिस्तथा

பகலின் நாதன் (சூரியன்) உதயிக்கும் முன் பல் துலக்க வேண்டும். பின்னர் அஞ்சலி நீரால் அதே முறையில் பதினாறு முறை வாயை கழுவ வேண்டும்.

Verse 8

षष्ठ्याद्यमाश्च तिथयो नवम्यर्कदिने तथा । वर्ज्यास्सुरर्षयो यत्नाद्भक्तेन रदधावने

தேவரிஷிகள் கூறுகின்றனர்—ஷஷ்டி முதலான சில திதிகள், நவமி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை; பற்கள் சுத்தம் செய்யும் (தந்ததாவனம்) வேளையில் பக்தன் இவற்றை முயற்சியுடன் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 9

यथावकाशं सुस्नायान्नद्यादिष्वथवा गृहे । देशकालाविरुद्धं च स्नानं कार्यं नरेण च

சூழ்நிலை ஏற்படுமாறு மனிதன் நன்றாக நீராட வேண்டும்—நதிகள் முதலிய நீரில் அல்லது வீட்டிலேயும். இடம்-காலத்திற்கு முரணாகாமல், அதற்கு ஏற்றவாறு நீராடல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

रवेर्दिने तथा श्राद्धे संक्रान्तौ ग्रहणे तथा । महादाने तथा तीर्थे ह्युपवासदिने तथा

ஞாயிற்றுக்கிழமையிலும், ஸ்ராத்தச் சடங்கிலும், சங்கிராந்திக் காலத்திலும், கிரகண நேரத்திலும்; மகாதான வேளையிலும், தீர்த்தத் தலங்களிலும், உபவாச நாளிலும்—இவை சிவ வழிபாட்டிற்கு சிறப்பான புண்ணிய காலங்கள்.

Verse 11

अशौचेप्यथवा प्राप्ते न स्नायादुष्णवारिणा । यथा साभिमुखंस्नायात्तीर्थादौ भक्तिमान्नरः

அசௌசம் ஏற்பட்டாலும் சூடுநீரால் குளிக்கக் கூடாது. தீர்த்தம் முதலான புனித இடங்களில் பக்தன் நேர்முகமாக நின்று மரியாதையுடன் குளிக்க வேண்டும்.

Verse 12

तैलाभ्यंगं च कुर्वीत वारान्दृष्ट्वा क्रमेण च । नित्यमभ्यंगके चैव वासितं वा न दूषितम्

முறையாகக் குறிப்பிட்ட நாட்களை நோக்கி எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்ய வேண்டும். தினமும் அப்யங்கத்திற்கு பயன்படுவதும், வாசனைப் பூசப்பட்டதும் அசுத்தமெனக் கருதப்படாது.

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने शिवपूजन वर्णनो नाम त्रयोदशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில், ஸ்ருஷ்ட்யுபாக்யானத்தில் ‘சிவபூஜன வர்ணனம்’ எனப்படும் பதிமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 14

देशं कालं विचार्यैवं स्नानं कुर्याद्यथा विधि । उत्तराभिमुखश्चैव प्राङ्मुखोप्यथवा पुनः

இடமும் காலமும் முறையாகக் கருத்தில் கொண்டு, விதிப்படி நீராட வேண்டும்—வடக்கு நோக்கி, அல்லது மீண்டும் கிழக்கு நோக்கி.

Verse 15

उच्छिष्टेनैव वस्त्रेण न स्नायात्स कदाचन । शुद्धवस्त्रेण संस्नायात्तद्देवस्मरपूर्वकम्

அசுத்தமான (உச்சிஷ்ட) துணியால் ஒருபோதும் நீராடக் கூடாது. தூய துணியால் நீராடி, முதலில் அந்த தேவன்—பகவான் சிவனை—நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 16

परधार्य्यं च नोच्छिष्टं रात्रौ च विधृतं च यत् । तेन स्नानं तथा कार्यं क्षालितं च परित्यजेत्

மற்றவர் அணிந்த துணி, அல்லது உச்சிஷ்டத் தொடுதலால் அசுத்தமானது, அல்லது இரவு முழுவதும் உடலில் அணிந்திருந்தது—இவற்றால் விதிப்படி நீராட வேண்டும்; மேலும் அசுத்தம் நீங்கக் கழுவப்பட்டதைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 17

तर्पणं च ततः कार्यं देवर्षिपितृतृप्तिदम् । धौतवस्त्रं ततो धार्यं पुनराचमनं चरेत्

பின்னர் தேவர்கள், தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள் திருப்தியடையத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் கழுவிய ஆடைகளை அணிந்து மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

शुचौ देशे ततो गत्वा गोमयाद्युपमार्जिते । आसनं च शुभं तत्र रचनीयं द्विजोत्तमाः

பின்னர் கோமயம் முதலியவற்றால் சுத்தம் செய்யப்பட்ட தூய இடத்திற்குச் சென்று, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அங்கே ஒரு மங்கள ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 19

शुद्धकाष्ठसमुत्पन्नं पूर्णं स्तरितमेव वा । चित्रासनं तथा कुर्यात्सर्वकामफलप्र दम्

தூய மரத்தால் உண்டான ஆசனம்—முழுமையாகக் குலையாததாகவோ அல்லது முறையாகப் பரப்பி/மூடியதாகவோ—அதை அலங்கரித்து ‘சித்ராசனம்’ ஆக்க வேண்டும்; (சிவபூஜையில்) அது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்।

Verse 20

यथायोग्यं पुनर्ग्राह्यं मृगचर्मादिकं च यत् । तत्रोपविश्य कुर्वीत त्रिपुंड्रं भस्मना सुधीः

பின்னர் தக்கவாறு மான் தோல் முதலிய பொருத்தமான ஆசனத்தை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதில் அமர்ந்து, அறிவுடைய பக்தன் பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும்।

Verse 21

जपस्तपस्तथा दानं त्रिपुण्ड्रात्सफलं भवेत् । अभावे भस्मनस्तत्र जलस्यादि प्रकीर्तितम्

ஜபம், தவம், தானம்—திரிபுண்ட்ரத்துடன் இருந்தாலே உண்மையில் பலன் தரும். பஸ்மம் இல்லையெனில் நீர் முதலிய மாற்றுகளும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 22

एवं कृत्वा त्रिपुंड्रं च रुद्राक्षान्धारयेन्नरः । संपाद्य च स्वकं कर्म पुनराराधयेच्छिवम्

இவ்வாறு திரிபுண்ட்ரம் பூசி, மனிதன் ருத்ராட்ச மாலையை அணிய வேண்டும். தன் நியமிக்கப்பட்ட கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றி, மீண்டும் சிவபெருமானை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 23

पुनराचमनं कृत्वा त्रिवारं मंत्रपूर्वकम् । एकं वाथ प्रकुर्याच्च गंगाबिन्दुरिति ब्रुवन्

மந்திரத்துடன் மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்து மூன்று முறை நீரை அருந்த வேண்டும். அல்லது ‘கங்காபிந்து’ என்று சொல்லி ஒருமுறை மட்டும் ஆச்சமனம் செய்து அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 24

अन्नोदकं तथा तत्र शिवपूजार्थमाहरेत् । अन्यद्वस्तु च यत्किंचिद्यथाशक्ति समीपगम्

அங்கே சிவபூஜைக்காக அன்னமும் நீரும் கொண்டு வர வேண்டும். மேலும் அருகில் கிடைக்கும் வேறு எந்தப் பொருளையும், தன் திறனுக்கேற்ப, பூஜைக்காக அர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 25

कृत्वा स्थेयं च तत्रैव धैर्यमास्थाय वै पुनः । अर्घं पात्रं तथा चैकं जलगंधाक्षतैर्युतम्

அங்கேயே நிலையாக இருந்து, மீண்டும் திடமனத்துடன், நீர், மணம் மற்றும் அக்ஷதம் (உடைந்ததல்லாத அரிசி) சேர்த்த ஒரே அர்க்யப் பாத்திரத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 26

दक्षिणांसे तथा स्थाप्यमुपचारस्य क्लृप्तये । गुरोश्च स्मरणं कृत्वा तदनुज्ञामवाप्य च

உபசாரங்களின் ஒழுங்கான அமைவிற்காக அதை வலது தோளில் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் குருவை நினைந்து, அவருடைய அனுமதியைப் பெற்று அடுத்ததைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

संकल्पं विधिवत्कृत्वा कामनां च नियुज्य वै । पूजयेत्परया भक्त्या शिवं सपरिवारकम्

விதிப்படி சங்கல்பம் செய்து, தன் விருப்பமும் நோக்கமும் முறையாக அமைத்து, பரம பக்தியுடன் பரிவாரத்துடன் கூடிய சிவபெருமானை வழிபட வேண்டும்.

Verse 28

मुद्रामेकां प्रदर्श्यैव पूजयेद्विघ्नहारकम् । सिंदुरादिपदार्थैश्च सिद्धिबुद्धिसमन्वितम्

ஒரு முத்திரையை காட்டி, தடைகளை நீக்கும் கணேசனை வழிபட வேண்டும். சிந்தூரம் முதலிய பொருட்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்—சித்தி, புத்தியுடன் கூடியவர் அவர்.

Verse 29

लक्षलाभयुतं तत्र पूजयित्वा नमेत्पुनः । चतुर्थ्यंतैर्नामपदैर्नमोन्तैः प्रणवादिभिः

அங்கே இலட்ச லாபம் போன்ற புண்ணியப் பயன் தரும் அர்ப்பணங்களால் வழிபட்டு மீண்டும் வணங்க வேண்டும். ‘ஓம்’ பிரணவத்தால் தொடங்கி, சதுர்த்தி வேற்றுமை பெயர்களின் முடிவில் ‘நமः’ சேர்த்து நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

क्षमाप्यैनं तदा देवं भ्रात्रा चैव समन्वितम् । पूजयेत्परया भक्त्या नमस्कुर्यात्पुनः पुनः

அப்போது அந்த தேவாதிதேவனிடம், தன் சகோதரனுடன் சேர்ந்து, மன்னிப்பை வேண்ட வேண்டும். பரம பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 31

द्वारपालं सदा द्वारि तिष्ठंतं च महोदरम् । पूजयित्वा ततः पश्चात्पूजयेद्गिरिजां सतीम्

வாசலில் எப்போதும் நிற்கும் வாயில்காவலன் மகோதரனை முதலில் வழிபட வேண்டும். அதன் பின் கிரிஜா சதி (பார்வதி) தேவியை உரிய மரியாதையுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 32

चंदनैः कुंकुमैश्चैव धूपैर्दीपैरनेकशः । नैवेद्यैर्विविधैश्चैव पूजयित्वा ततश्शिवम्

சந்தனம், குங்குமம், தூபம், பலவகை தீபங்கள், மேலும் பலவித நைவேத்யங்களை அர்ப்பணித்து பகவான் சிவனை முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 33

नमस्कृत्य पुनस्तत्र गच्छेच्च शिवसन्निधौ । यदि गेहे पार्थिवीं वा हैमीं वा राजतीं तथा

வணங்கி மீண்டும் சிவன் சன்னிதிக்குச் செல்ல வேண்டும். வீட்டில் மண்ணால், பொன்னால் அல்லது வெள்ளியால் செய்யப்பட்ட சிவலிங்கம் இருந்தால், அதனை அணுகி அதே முறையில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 34

धातुजन्यां तथैवान्यां पारदां वा प्रकल्पयेत् । नमस्कृत्य पुनस्तां च पूजयेद्भक्तितत्परः

அதைத் தாதுஜன்யப் பொருளாலோ, வேறு தகுந்த திரவியத்தாலோ, அல்லது பாரதத்தால்கூட அமைக்க வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் வணங்கி, ஒருமுக பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 35

तस्यां तु पूजितायां वै सर्वे स्युः पूजितास्तदा । स्थापयेच्च मृदा लिंगं विधाय विधिपूर्वकम्

அவள் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டால், அப்பொழுது அனைவரும் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாகவே ஆகின்றனர். பின்னர் விதிப்படி மண்ணால் லிங்கம் செய்து, முறையாக பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

कर्तव्यं सर्वथा तत्र नियमास्स्वगृहे स्थितैः । प्राणप्रतिष्ठां कुर्वीत भूतशुद्धिं विधाय च

அந்த வழிபாட்டு முறையில், தம் இல்லத்தில் இருப்பவர்கள் கட்டாயமாக நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும். பூதசுத்தி செய்து, பின்னர் பிராணப்ரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

दिक्पालान्पूजयेत्तत्र स्थापयित्वा शिवालये । गृहे शिवस्सदा पूज्यो मूलमंत्राभियोगतः

அங்கே சிவாலயத்தில் திக்குப் பாலர்களை நிறுவி அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். தன் இல்லத்திலும் மூலமந்திரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தி சிவனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 38

तत्र तु द्वारपालानां नियमो नास्ति सर्वथा । गृहे लिंगं च यत्पूज्यं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम्

அந்த இல்ல வழிபாட்டில் வாயில் காவலர்கள் குறித்து எந்தக் கட்டாய நியமமும் இல்லை. ஏனெனில் இல்லத்தில் பூஜிக்கப்படும் லிங்கத்திலேயே அனைத்தும் பிரதிஷ்டை பெற்றதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 39

पूजाकाले च सांगं वै परिवारेण संयुतम् । आवाह्य पूजयेद्देवं नियमोऽत्र न विद्यते

பூஜைக்காலத்தில் தேவாதிதேவன் சிவனை, அவருடைய சாங்க-ரூபத்துடன் (முழு அவயவங்களுடன்) மற்றும் பரிவாரத்துடன் சேர்த்து ஆவாஹனம் செய்து வழிபட வேண்டும். இங்கு கடுமையான கட்டுப்பாடு இல்லை; பக்தியுடன் செய்யும் பூஜையே விதி.

Verse 40

शिवस्य संनिधिं कृत्वा स्वासनं परिकल्पयेत् । उदङ्मुखस्तदा स्थित्वा पुनराचमनं चरेत्

ஸ்ரீசிவனின் சன்னிதியை நிலைநிறுத்தி, தன் ஆசனத்தை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் வடக்கு நோக்கி நின்று மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

प्रक्षाल्य हस्तौ पश्चाद्वै प्राणायामं प्रकल्पयेत् । मूलमंत्रेण तत्रैव दशावर्तं नयेन्नरः

கைகளை கழுவிய பின் பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். அங்கேயே மூலமந்திரம் (சிவமந்திரம்) கொண்டு பத்து முறை ஆவர்த்தனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

पंचमुद्राः प्रकर्तव्याः पूजावश्यं करेप्सिताः । एता मुद्राः प्रदर्श्यैव चरेत्पूजाविधिं नरः

ஒழுங்குமுறையுடன் பூஜை செய்ய விரும்புபவன் ஐந்து முத்திரைகளையும் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். அந்த முத்திரைகளை காட்டிய பின்பே பூஜை விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 43

दीपं कृत्वा तदा तत्र नमस्कारं गुरोरथ । बध्वा पद्मासनं तत्र भद्रासनमथापि वा

அங்கே தீபம் ஏற்றி, பின்னர் குருவிற்கு பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். அதன் பின் அங்கே பத்மாசனம் அமைத்து, அல்லது பத்திராசனத்தில் அமர வேண்டும்.

Verse 44

उत्तानासनकं कृत्वा पर्यंकासनकं तथा । यथासुखं तथा स्थित्वा प्रयोगं पुनरेव च

உத்தானாசனம் மற்றும் பர்யங்காசனம் ஆகிய ஆசனங்களை ஏற்று, நிலையாகவும் வசதியாகவும் அமர்ந்து, பின்னர் மீண்டும் விதிக்கப்பட்ட பயிற்சி (தியானம்/பூஜை) மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 45

कृत्वा पूजां पुराजातां वट्टकेनैव तारयेत् । यदि वा स्वयमेवेह गृहे न नियमोऽस्ति च

பண்டைய மரபின்படி வந்த பூஜையைச் செய்து, வட்டக (எளிய நைவேத்யப் பிண்டம்) கொண்டு கூட அதை நிறைவு செய்யலாம். அல்லது தன் இல்லத்தில் நிலையான நியமம் இல்லையெனில், இங்கே தானே அதே முறையில் செய்யலாம்.

Verse 46

पश्चाच्चैवार्घपात्रेण क्षारयेल्लिंगमुत्तमम् । अनन्यमानसो भूत्वा पूजाद्रव्यं निधाय च

அதன்பின் அர்க்யப் பாத்திரத்தால் உத்தம லிங்கத்தை முறையாகத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் ஒருமனத்துடன் பூஜைத் திரவியங்களை வைத்து ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 47

पश्चाच्चावाहयेद्देवं मंत्रेणानेन वै नरः । कैलासशिखरस्थं च पार्वतीपतिमुत्तमम्

அதன்பின் வழிபடுபவன் இதே மந்திரத்தால் தேவனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்—கைலாசச் சிகரத்தில் உறையும், பார்வதீபதி பரம சிவனை.

Verse 48

यथोक्तरूपिणं शंभुं निर्गुणं गुणरूपिणम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं वृषभध्वजम्

யாதோक्तமாக வருணிக்கப்பட்ட ரூபத்தையுடைய சம்புவை நான் தியானிக்கிறேன்—நிர்குணனாய் இருந்தும் சகுண ரூபம் தரிப்பவன்; பஞ்சவக்த்ரன், தசபுஜன், திரிநேத்திரன், வृषபத்வஜன்.

Verse 49

कर्पूरगौरं दिव्यांगं चन्द्रमौलिं कपर्दिनम् । व्याघ्रचर्मोत्तरीयं च गजचर्माम्बरं शुभम्

அவர் கற்பூரம் போல் வெண்மையானவர்; தெய்வீக ஒளிமிகு திருமேனியுடையவர்; சந்திரமௌலியும் சடையுடையவரும் ஆவார். புலித்தோல் மேலாடையாகவும், மங்களமான யானைத்தோல் ஆடையாகவும் அணிந்தவர்—இவ்வாறு பரமசிவனின் புனித வடிவைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 50

वासुक्यादिपरीतांगं पिनाकाद्यायुधान्वितम् । सिद्धयोऽष्टौ च यस्याग्रे नृत्यंतीह निरंतरम्

அவருடைய அங்கங்கள் வாசுகி முதலிய தெய்வீக நாகங்களால் சூழப்பட்டவை; பினாகம் முதலிய ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவரின் முன் அஷ்ட சித்திகள் இடையறாது நடனம் செய்து சேவை செய்கின்றன—அந்த பரம சிவனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 51

जयजयेति शब्दश्च सेवितं भक्त पूजकैः । तेजसा दुःसहेनैव दुर्लक्ष्यं देवसेवितम्

பக்தப் பூஜகர்கள் “ஜய ஜய” என்று முழங்கிச் சேவை செய்தனர்; ஆனால் அவருடைய தாங்கமுடியாத தேஜஸால், தேவர்கள் வணங்கினாலும் அவர் காண்பதற்கு அரிதானவராயிருந்தார்.

Verse 52

शरण्यं सर्वसत्त्वानां प्रसन्नमुखपंकजम् । वेदैश्शास्त्रैर्यथा गीतं विष्णुब्रह्मनुतं सदा

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் சரணாகதி; அவரது முகத் தாமரை எப்போதும் பிரசன்னம். வேத-சாஸ்திரங்கள் பாடியபடியே, விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் அவரை எந்நாளும் போற்றுகின்றனர்.

Verse 53

भक्तवत्सलमानंदं शिवमावाहयाम्यहम् । एवं ध्वात्वा शिवं साम्बमासनं परिकल्पयेत्

“பக்தர்களை அன்புடன் அருளும் ஆனந்தஸ்வரூப சிவனை நான் ஆவாஹனம் செய்கிறேன்.” இவ்வாறு உமையுடன் கூடிய சிவனைத் தியானித்து, அவருக்குரிய ஆசனத்தை முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 54

चतुर्थ्यंतपदेनैव सर्वं कुर्याद्यथाक्रमम् । ततः पाद्यं प्रदद्याद्वै ततोर्घ्यं शंकराय च

சதுர்த்தி வேற்றுமைச் சொற்களால் முறையாக எல்லா உபசாரங்களையும் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பாத்யம் அர்ப்பணித்து, அதன் பின் சங்கரருக்கு அர்க்யமும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 55

ततश्चाचमनं कृत्वा शंभवे परमात्मने । पश्चाच्च पंचभिर्द्रव्यैः स्नापयेच्छंकरं मुदा

பின்னர் பரமாத்மா சம்புவுக்கு ஆச்சமனம் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஐந்து திரவியங்களால் சங்கரருக்கு ஸ்நானம் (அபிஷேகம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

वेदमंत्रैर्यथायोग्यं नामभिर्वा समंत्रकैः । चतुर्थ्यंतपदैर्भक्त्या द्रव्याण्येवार्पयेत्तदा

அப்போது பக்தியுடன், தகுந்தவாறு வேத மந்திரங்களால் அல்லது மந்திரத்துடன் கூடிய பரமேஸ்வரன் சிவனின் திருநாமங்களால், ‘-ஆய’ (சதுர்த்தி) வேற்றுமை முடிவுகளுடன் அர்ப்பண வாக்கியங்களைச் சொல்லி பூஜைத் திரவியங்களை சிவனுக்கு அர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 57

तथाभिलषितं द्रव्यमर्पयेच्छंकरोपरि । ततश्च वारुणं स्नानं करणीयं शिवाय वै

இவ்வாறே சங்கரன் (சிவன்) மீது விரும்பிய திரவியங்களை அர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன் பின் சிவனுக்காக நிச்சயமாக வருண-ஸ்நானம்—புனித நீரால் சுத்திகரிப்பு—செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

सुगंधं चंदनं दद्यादन्यलेपानि यत्नतः । ससुगंधजलेनैव जलधारां प्रकल्पयेत्

மணமுள்ள சந்தனம் மற்றும் பிற லேபனங்களையும் கவனத்துடன் அர்ப்பிக்க வேண்டும். மேலும் மணமூட்டிய நீரால் மட்டுமே நீர்தாரை (அபிஷேகம்) அமைக்க வேண்டும்—சிவனுக்காக।

Verse 59

वेदमंत्रैः षडंगैर्वा नामभी रुद्रसंख्यया । यथावकाशं तां दत्वा वस्त्रेण मार्जयेत्ततः

வேத மந்திரங்களாலோ, ஷடங்க மந்திரங்களாலோ, அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கையில் ருத்ர நாமங்களாலோ—தக்கவாறு அந்த (புனித நீரை) அர்ப்பணித்து, பின்னர் துணியால் துடைத்து மார்ஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 60

पश्चादाचमनं दद्यात्ततो वस्त्रं समर्पयेत । तिलाश्चैव जवा वापि गोधूमा मुद्गमाषकाः

பின்னர் ஆச்சமனம் அர்ப்பணித்து, அதன் பின் ஆடை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். எள், யவம், கோதுமை, பாசிப்பயறு, உளுந்து போன்ற தானியங்களையும் சிவபூஜையில் பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கலாம்।

Verse 61

अर्पणीयाः शिवायैव मंत्रैर्नानाविधैरपि । ततः पुष्पाणि देयानि पंचास्याय महात्मने

இவை அனைத்தும் பலவகை மந்திரங்களுடன் சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும். அதன் பின் மகாத்மையான பஞ்சாஸ்யன் (ஐந்துமுகப்) பெருமானுக்கு மலர்கள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 62

प्रतिवक्त्रं यथाध्यानं यथायोग्याभिलाषतः । कमलैश्शतपत्रैश्च शंखपुष्पैः परैस्तथा

ஒவ்வொரு முகத்திற்கும் விதிக்கப்பட்ட தியான முறைக்கேற்பவும், தன் தகுதி மற்றும் உள்ளார்ந்த விருப்பத்திற்கேற்பவும்—தாமரைகள், நூறிதழ் மலர்கள், சங்குபோன்ற மலர்கள் மற்றும் பிற சிறந்த மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 63

कुशपुष्पैश्च धत्तूरैर्मंदारैर्द्रोणसंभवैः । तथा च तुलसीपत्रैर्बिल्वपत्रैर्विशेषतः

குசப்பூ, தத்தூரப் பூ, மந்தாரப் பூ, த்ரோண-சம்பவப் பூக்களாலும், மேலும் துளசி இலைகளாலும்—ஆனால் சிறப்பாக பில்வ இலைகளாலும்—பகவான் சிவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 64

पूजयेत्परया भक्त्या शंकरं भक्तवत्सलम् । सर्वाभावे बिल्वपत्रमपर्णीयं शिवाय वै

உயர்ந்த பக்தியுடன் பக்தர்களை அருளும் சங்கரனை வழிபட வேண்டும். வேறு எதுவும் இல்லாவிட்டாலும் சிவனுக்கு துளையற்ற வில்வ இலை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 65

बिल्वपत्रार्पणेनैव सर्वपूजा प्रसिध्यति । ततस्सुगंधचूर्णं वै वासितं तैलमुत्तमम्

வில்வ இலை அர்ப்பணிப்பினாலேயே முழுப் பூஜையும் நிறைவேறும். அதன் பின் நறுமணப் பொடி மற்றும் சிறந்த வாசனைத் தைலமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 66

अर्पणीयं च विविधं शिवाय परया मुदा । ततो धूपं प्रकर्तव्यो गुग्गुलागुरुभिर्मुदा

உயர்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிவனுக்கு பலவகை அர்ப்பணங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் குக்குலு, அகுரு ஆகியவற்றால் தூபம் தயாரித்து பக்தியுடன் மகிழ்ந்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 67

दीपो देयस्ततस्तस्मै शंकराय घृतप्लुतः । अर्घं दद्यात्पुनस्तस्मै मंत्रेणानेन भक्तितः

பின்னர் நெய் நனைந்த தீபத்தை அந்தப் பகவான் சங்கரருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மீண்டும் பக்தியுடன் இந்த மந்திரத்தோடு அவருக்கு அர்க்யம் (மரியாதை நீர்நிவேதனம்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 68

कारयेद्भावतो भक्त्या वस्त्रेण मुखमार्जनम् । रूपं देहि यशो देहि भोगं देहि च शंकर

உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் துணியால் இறைவனின் முகத்தை மெதுவாகத் துடைத்து, “ஓ சங்கரா, எனக்கு ரூப அழகு தாரும்; புகழ் தாரும்; நல்வகை போகங்களையும் தாரும்” என்று வேண்ட வேண்டும்.

Verse 69

भुक्तिमुक्तिफलं देहि गृहीत्वार्घं नमोस्तु ते । ततो देयं शिवायैव नैवेद्यं विविधं शुभम्

போகமும் முக்தியும் தரும் பலனை அருள்வாயாக. இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றுக்கொண்டு உமக்கு வணக்கம். பின்னர் சிவனுக்கே பலவகை நல்வழிபாட்டு நைவேத்யங்களை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 70

तत आचमनं प्रीत्या कारयेद्वा विलम्बतः । ततश्शिवाय ताम्बूलं सांगोपाङ्गं विधाय च

அதன்பின் அன்பு-பக்தியுடன் ஆச்சமனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அல்லது தாமதமின்றி முறையாகச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் துணைச் சேர்க்கைகளுடன் தாம்பூலம் (வெற்றிலை) அமைத்து சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 71

कुर्यादारार्तिकं पञ्चवर्तिकामनुसंख्यया । पादयोश्च चतुर्वारं द्विःकृत्वो नाभिमण्डले

ஐந்து திரிகளுள்ள விளக்கால் விதிப்படி ஆரார்த்திகம் (ஆரதி) செய்ய வேண்டும். இறைவனின் பாதங்களில் நான்கு முறை, நாபி மண்டலத்தில் இரண்டு முறை தீபத்தைச் சுழற்ற வேண்டும்।

Verse 72

एककृत्वे मुखे सप्तकृत्वः सर्वाङ्गं एव हि । ततो ध्यानं यथोक्तं वै कृत्वा मंत्रमुदीरयेत्

முகத்தில் ஒருமுறை, முழு உடலில் ஏழுமுறை அதனைப் பூச வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி கூறிய தியானத்தைச் செய்து, மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 73

यथासंख्यं यथाज्ञानं कुर्यान्मंत्रविधिन्नरः । गुरूपदिष्टमार्गेण कृत्वा मंत्रजपं सुधीः

மந்திரவிதியை உரிய எண்ணிக்கையின்படியும் தன் அறிவின்படியும் ஒருவர் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஞானி சாதகர் குரு உபதேசித்த வழியில் மந்திரஜபம் செய்து முன்னே செல்ல வேண்டும்.

Verse 74

गुरूपदिष्टमार्गेण कृत्वा मन्त्रमुदीरयेत् । यथासंख्यं यथाज्ञानं कुर्यान्मंत्रविधिन्नरः

குரு உபதேசித்த மார்க்கத்தில் விதிப்படி செயலை நிறைவேற்றி மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். மந்திரவிதி கூறியபடி எண்ணிக்கையின்படியும் அறிவின்படியும் அனுஷ்டானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

स्तोत्रैर्नानाविधैः प्रीत्या स्तुवीत वृषभध्वजम् । ततः प्रदक्षिणां कुर्याच्छिवस्य च शनैश्शनैः

பக்தியுடன் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் வृषபத்வஜனான சிவனைப் போற்ற வேண்டும். பின்னர் சிவனை மெதுவாக, மரியாதையுடன் பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 76

नमस्कारांस्ततः कुर्यात्साष्टांगं विधिवत्पुमान् । ततः पुष्पांजलिदेंयो मंत्रेणानेन भक्तितः

அதன்பின் வழிபடுபவன் விதிப்படி சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இதே மந்திரத்துடன் பக்தியால் புஷ்பாஞ்சலி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 77

शंकराय परेशाय शिवसंतोषहेतवे । अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाद्यद्यत्पूजादिकं मया

பரமேசுவரனான சங்கரருக்கு, சிவனின் திருப்திக்கே காரணமான அவருக்கு—அறியாமையாலோ அறிதலாலோ நான் செய்த பூஜை முதலிய அனைத்தையும் அவர்திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கிறேன்।

Verse 78

कृतं तदस्तु सफलं कृपया तव शंकर । तावकस्त्वद्गतप्राण त्वच्चित्तोहं सदा मृड

ஓ சங்கரா, உமது கருணையால் நான் செய்தது பலனளிக்கட்டும். ஓ ம்ருடா, நான் உமதே; என் உயிர்மூச்சு உம்மில் தங்கியுள்ளது, என் சித்தம் எப்போதும் உம்மிலேயே நிலைத்துள்ளது।

Verse 79

इति विज्ञाय गौरीश भूतनाथ प्रसीद मे । भूमौ स्खलितवादानां भूमिरेवावलंबनम्

இவ்வாறு அறிந்து, ஓ கௌரீசா, ஓ பூதநாதா—எனக்கு அருள் புரிவாயாக. பூமியில் நின்றபோது சொற்கள் வழுக்கினவர்களுக்கு பூமியே ஒரே ஆதாரமாகிறது।

Verse 80

त्वयि जातापराधानां त्वमेव शरणं प्रभो । इत्यादि बहु विज्ञप्तिं कृत्वा सम्यग्विधानतः

ஓ பிரபுவே! உம்மை எதிர்த்து குற்றம் செய்தவர்களுக்கு நீரே சரணம்—என்று முதலிய பலவாறு விண்ணப்பித்து, முறையான விதிப்படி அனைத்தையும் நன்றாகச் செய்தான்।

Verse 82

पुष्पांजलिं समर्प्यैव पुनः कुर्यान्नतिं मुहुः । स्वस्थानं गच्छ देवेश परिवारयुतः प्रभो । पूजाकाले पुनर्नाथ त्वया गंतव्यमादरात् । इति संप्रार्थ्य वहुशश्शंकरं भक्तवत्सलम्

புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணித்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்—“ஓ தேவேசா, ஓ பிரபுவே! உமது பரிவாரத்துடன் உமது தலத்திற்கு செல்லும்; ஆனால், ஓ நாதா! பூஜைக்காலத்தில் கருணையால் மரியாதையுடன் மீண்டும் அவசியம் வருக.” இவ்வாறு பக்தவத்ஸலன் சங்கரனை மீள்மீளப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்।

Verse 83

विसर्जयेत्स्वहृदये तदपो मूर्ध्नि विन्यसेत् । इति प्रोक्तमशेषेण मुनयः शिवपूजनम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं चैव किमन्यच्छ्रोतुमर्हथ

அப்புனித நீரைத் தன் இதயத்தில் அர்ப்பணித்து, பின்னர் அதைத் தலைச்சிகரத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஓ முனிவர்களே, இவ்வாறு சிவபூஜை முழுமையாக உரைக்கப்பட்டது; இது போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருளும்—இதற்கு மேல் கேட்கத் தகுந்தது என்ன?