रुद्र-विष्णोः ऐकत्व-उपदेशः तथा धर्म-आज्ञा (Instruction on Rudra–Viṣṇu Unity and Divine Injunctions)

Verse 1

परमेश्वर उवाच । अन्यच्छृणु हरे विष्णो शासनं मम सुव्रत । सदा सर्वेषु लोकेषु मान्यः पूज्यो भविष्यसि

பரமேஸ்வரன் கூறினான்—ஓ ஹரி, ஓ விஷ்ணுவே, நல்விரதனே! என் இன்னொரு ஆணையை கேள். நீ எப்போதும் எல்லா உலகங்களிலும் மதிக்கப் பட்டு வழிபடப் படுவாய்.

Verse 2

ब्रह्मणा निर्मिते लोके यदा दुखं प्रजायते । तदा त्वं सर्वदुःखानां नाशाय तत्परो भव

பிரம்மா படைத்த உலகில் எப்போது துயரம் எழுகிறதோ, அப்போது நீ எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்க முழுமையாக ஈடுபடுவாயாக.

Verse 3

सहायं ते करिष्यामि सर्वकार्ये च दुस्सहे । तव शत्रून्हनिष्यामि दुस्साध्यान्परमोत्कटान्

நான் உனக்கு துணையாக இருப்பேன்—தாங்க இயலாத கடின காரியங்களிலும். மிக வலிமைமிக்க, வெல்ல இயலாத உன் பகைவர்களை நான் அழித்துவிடுவேன்.

Verse 4

विविधानवतारांश्च गृहीत्वा कीर्तिमुत्तमाम् । विस्तारय हरे लोके तारणाय परो भव

பல அவதாரங்களை ஏற்று, உயர்ந்த புகழைத் தாங்கி, ஓ ஹரி, அதை உலகமெங்கும் பரப்புவாயாக; உயிர்களின் மீட்பிற்காக பரமமாக உறுதிபெறுவாயாக.

Verse 5

गुणरूपो ह्ययं रुद्रो ह्यनेन वपुषा सदा । कार्यं करिष्ये लोकानां तवाशक्यं न संशयः

இந்த ருத்ரன் நிச்சயமாக குணஸ்வரூபன்; இவ்வுருவினாலேயே அவர் எப்போதும் உலகங்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவார். உமக்குச் சாத்தியமில்லாதது சாத்தியமில்லாமல் இருக்காது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

रुद्रध्येयो भवांश्चैव भवद्ध्येयो हरस्तथा । युवयोरन्तरन्नैव तव रुद्रस्य किंचन

நீ ருத்ரரூபமாகத் தியானிக்கத் தகுதியானவன்; ஹரனும் உன் ரூபமாகவே தியானிக்கத் தகுதியானவன். உங்களிருவருக்கும் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை; நீயே சாட்சாத் ருத்ரன்.

Verse 7

वस्तुतश्चापि चैकत्वं वरतोऽपि तथैव च । लीलयापि महाविष्णो सत्यं सत्यं न संशयः

ஓ மகாவிஷ்ணுவே, சிவனுடன் உன் ஒன்றுமை தத்துவத்தாலும் உண்மை; வரத்தாலும் உண்மை; தெய்வ லீலையாலும் உண்மை. இது உண்மை, உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 8

रुद्रभक्तो नरो यस्तु तव निंदां करिष्यति । तस्य पुण्यं च निखिलं द्रुतं भस्म भविष्यति

ஆனால் ருத்ரபக்தனான ஒருவன் உன்னை நிந்தித்தால், அவனுடைய சேர்த்த புண்ணியம் அனைத்தும் விரைவில் சாம்பலாகிவிடும்.

Verse 9

नरके पतनं तस्य त्वद्द्वेषात्पुरुषोत्तम । मदाज्ञया भवेद्विष्णो सत्यं सत्यं न संशयः

ஓ புருஷோத்தமா (விஷ்ணுவே), உம்மீது பகை காரணமாக அவன் நரகத்தில் வீழ்வான். ஓ விஷ்ணுவே, என் ஆணையினால் அது நிகழும்—உண்மை, உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने परम शिवतत्त्ववर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டமான ஸிருஷ்டியுபாக்யானத்தில் ‘பரம சிவத் தத்துவ வர்ணனம்’ எனும் பத்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 11

इत्युक्त्वा मां च धातारं हस्ते धृत्वा स्वयं हरिम् । कथयामास दुःखेषु सहायो भव सर्वदा

இவ்வாறு கூறி, என்னையும் தாதா (பிரம்மா)வையும் கைப்பிடித்து, தாமே ஹரி (விஷ்ணு)விடம்—“துயர நேரங்களில் எப்போதும் துணையாக இரு” என்று உரைத்தார்।

Verse 12

सर्वाध्यक्षश्च सर्वेषु भुक्तिमुक्तिप्रदायकः । भव त्वं सर्वथा श्रेष्ठस्सर्वकामप्रसाधकः

நீ எல்லோருக்கும் மேலான கண்காணிப்பாளனாய் இருந்து, போகமும் மோட்சமும் அருள்வாயாக. எல்லாவிதத்திலும் உன்னதனாய், எல்லா நீதியான விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 13

सर्वेषां प्राणरूपश्च भव त्वं च ममाज्ञया । संकटे भजनीयो हि स रुद्रो मत्तनुर्हरे

என் ஆணையினால் நீ எல்லா உயிர்களிலும் பிராண-ஸ்வரூபமாக ஆகுக. ஹரியே! துன்பநேரத்தில் என் உடலின் வெளிப்பாடான அந்த ருத்ரனே வழிபடத்தக்கவன்.

Verse 14

त्वां यस्समाश्रितो नूनं मामेव स समाश्रितः । अंतरं यश्च जानाति निरये पतति ध्रुवम्

யார் உண்மையாய் உன்னைச் சரணடைகிறாரோ, அவர் என்னையே சரணடைந்தவரே. உனக்கும் எனக்கும் வேறுபாடு உண்டு என நினைப்பவன் நிச்சயமாக நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 15

आयुर्बलं शृणुष्वाद्य त्रिदेवानां विशेषतः । संदेहोऽत्र न कर्त्तव्यो ब्रह्मविष्णु हरात्मनाम्

இப்போது குறிப்பாக திரிதேவர்களின் ஆயுளும் வலிமையும் கேள். பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) என்ற ஆத்மத் தத்துவமுடையவர்களைப் பற்றி இங்கு எவ்வித சந்தேகமும் கொள்ளாதே.

Verse 16

चतुर्युगसहस्राणि ब्रह्मणो दिनमुच्यते । रात्रिश्च तावती तस्य मानमेतत्क्रमेण ह

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் தொகுதி பிரம்மாவின் ஒரு பகல் எனக் கூறப்படுகிறது; அதே அளவே அவனுடைய இரவும். இவ்வாறு கால அளவின் முறை வரிசையாக உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 17

तेषां त्रिंशद्दिनेर्मासो द्वादशैस्तैश्च वत्सरः । शतवर्षप्रमाणेन ब्रह्मायुः परिकीर्तितम्

அவர்களுக்கு அத்தகைய முப்பது நாட்கள் ஒரு மாதம்; அத்தகைய பன்னிரண்டு மாதங்கள் ஒரு ஆண்டு. அத்தகைய நூறு ஆண்டுகளின் அளவினால் பிரம்மாவின் ஆயுள் அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 18

ब्रह्मणो वर्षमात्रेण दिनं वैष्णवमुच्यते । सोऽपि वर्षशतं यावदात्ममानेन जीवति

பிரம்மாவின் ஒரு ஆண்டு அளவே வைஷ்ணவனின் ஒரு நாளென கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவும் தன் காலஅளவின்படி அத்தகைய நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்.

Verse 19

वैष्णवेन तु वर्षेण दिनं रौद्रं भवेद्ध्रुवम् । हरो वर्षशते याते नररूपेण संस्थितः

ஆனால் வைஷ்ணவனின் ஒரு ஆண்டால் உறுதியாக ஒரு ரௌத்ர நாள் அளவிடப்படுகிறது. நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின் ஹரன் (சிவன்) மனித வடிவில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 20

यावदुच्छ्वसितं वक्त्रे सदाशिवसमुद्भवम् । पश्चाच्छक्तिं समभ्येति यावन्निश्वसितं भवेत्

சதாசிவனிடமிருந்து தோன்றிய உள்ளிழுப்பு வாயில் நிகழும் வரையில்; பின்னர் அது சக்தியை அடைந்து, வெளிஇழுப்பு நிகழும் வரையில் தொடர்கிறது.

Verse 21

निःश्वासोच्छ्वसितानां च सर्वेषामेव देहिनाम् । ब्रह्मविष्णुहराणां च गंधर्वोरगरक्षसाम्

அனைத்து உடலுடையோரின் வெளிஇழுப்பு-உள்ளிழுப்புகள், பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) ஆகியோரினதும்; மேலும் கந்தர்வர், உரகர் (நாகர்), ராட்சசர் ஆகியோரினதும்—(யாவும் பரமேஸ்வரனின் ஆணை-சக்தியால் நடைபெறுகின்றன).

Verse 22

एकविंशसहस्राणि शतैः षड्भिश्शतानि च । अहोरात्राणि चोक्तानि प्रमाणं सुरसत्तमौ

தேவர்களில் சிறந்தவரே, அளவு இவ்வாறு கூறப்பட்டது—இருபத்தொன்று ஆயிரத்து அறுநூறு அஹோராத்திர (பகல்-இரவு) சுழற்சிகள்.

Verse 23

षड्भिच्छवासनिश्वासैः पलमेकं प्रवर्तितम् । घटी षष्टि पलाः प्रोक्ता सा षष्ट्या च दिनं निशा

ஆறு உள்சுவாசம்-வெளிச்சுவாசங்களால் ஒரு ‘பல’ எனக் கணிக்கப்படுகிறது. அறுபது பலங்கள் ஒரு ‘கடி’ என்று கூறப்படுகிறது; அறுபது கடிகளால் நாள்-இரவு அமைகின்றன॥

Verse 24

निश्वासोच्छ्वासितानां च परिसंख्या न विद्यते । सदाशिवसमुत्थानमेतस्मात्सोऽक्षयः स्मृतः

வெளிச்சுவாசம்-உள்சுவாசங்களுக்கு அளவிடத்தக்க கணக்கு இல்லை. இதிலிருந்தே சதாசிவனின் வெளிப்பாடு; ஆகவே அவர் ‘அக்ஷயன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்॥

Verse 25

इत्थं रूपं त्वया तावद्रक्षणीयं ममाज्ञया । तावत्सृष्टेश्च कार्यं वै कर्तव्यं विविधैर्गुणैः

இவ்விதமாக என் ஆணையினால் இப்பொழுது நீ இந்த ரூபத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். அதுவரை படைப்பின் செயலும் பலவகை குணங்களுடன் நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभोर्मया च भगवान्हरिः । प्रणिपत्य च विश्वेशं प्राह मंदतरं वशी

பிரம்மா கூறினார்—சம்புவின் வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்டபின், நானும் பகவான் ஹரியும் விச்வேசுவரனை வணங்கி நமஸ்கரித்தோம். பின்னர் அந்த தன்னடக்கமுடையவன் (ஹரி) மிக மென்மையான குரலில் பேசினான்.

Verse 27

विष्णुरुवाच । शंकर श्रूयतामेतत्कृपासिंधो जगत्पते । सर्वमेतत्करिष्यामि भवदाज्ञावशानुगः

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ சங்கரா, கருணைக் கடலே, உலகின் ஆண்டவனே, இதைக் கேளும். உமது ஆணைக்குக் கீழ்ப்பட்டு நான் இவை அனைத்தையும் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 28

मम ध्येयस्सदा त्वं च भविष्यसि न चान्यथा । भवतस्सर्वसामर्थ्यं लब्धं चैव पुरा मया

நீயே எப்போதும் என் தியானத்தின் ஒரே இலக்காக இருப்பாய்; வேறல்ல. மேலும் உன்னிடமிருந்தே நான் முன்பே எல்லாச் சமர்த்தியமும் சக்தியும் பெற்றேன்।

Verse 29

क्षणमात्रमपि स्वामिंस्तव ध्यानं परं मम । चेतसो दूरतो नैव निर्गच्छतु कदाचन

ஓ ஸ்வாமி! ஒரு கணம்கூட உங்கள் பரம தியானம்—என் உயர்ந்த அடைக்கலம்—என் மனத்திலிருந்து எப்போதும் தூரமாகப் போகாததாக.

Verse 30

मम भक्तश्च यः स्वामिंस्तव निंदा करिष्यति । तस्य वै निरये वासं प्रयच्छ नियतं ध्रुवम्

ஓ ஸ்வாமி! (தன்னை) என் பக்தன் என்று சொல்லிக்கொண்டு உங்களை நிந்திப்பவன் இருப்பின், அவனுக்கு நிச்சயமாக நரகத்தில் நிலையான வாசத்தை அருள்வீராக.

Verse 31

त्वद्भक्तो यो भवेत्स्वामिन्मम प्रियतरो हि सः । एवं वै यो विजानाति तस्य मुक्तिर्न दुर्लभा

ஓ ஸ்வாமி! உங்கள் பக்தனாக இருப்பவனே எனக்கு மிகப் பிரியமானவன். இதை உண்மையாக அறிந்தவனுக்கு முக்தி அரிதல்ல.

Verse 32

महिमा च मदीयोद्य वर्द्धितो भवता ध्रुवम् । कदाचिदगुणश्चैव जायते क्षम्यतामिति

உண்மையாகவே இன்று உங்கள் காரணமாக என் மகிமை உயர்ந்தது. ஆயினும் சில வேளைகளில் குறை தோன்றுகிறது—அதை அருளால் மன்னியுங்கள்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । तदा शंभुस्तदीयं हि श्रुत्वा वचनमुत्तमम् । उवाच विष्णुं सुप्रीत्या क्षम्या तेऽगुणता मया

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது சம்பு அவனுடைய அந்த உயர்ந்த சொற்றொடரை கேட்டுத் திருப்தியுடனும் அன்புடனும் விஷ்ணுவிடம் கூறினார்—“என்னால் உமக்கு ஏற்பட்ட எந்தத் தவறும் குறையும் இருந்தால் மன்னிக்கவும்.”

Verse 34

एवमुक्त्वा हरिं नौ स कराभ्यां परमेश्वरः । पस्पर्श सकलांगेषु कृपया तु कृपानिधिः

இவ்வாறு கூறி, கருணாநிதியான பரமேச்வரன் தன் இரு கரங்களாலும் அரியின் உடலின் எல்லா அங்கங்களையும் அருளால் தொட்டான்।

Verse 35

आदिश्य विविधान्धर्मान्सर्वदुःखहरो हरः । ददौ वराननेकांश्चावयोर्हितचिकीर्षया

எல்லாத் துயரையும் அகற்றும் ஹரன் பல தர்மங்களை உபதேசித்து, நம் இருவரின் நலனுக்காக பல வரங்களையும் அருளினான்।

Verse 36

ततस्स भगवाञ्छंभुः कृपया भक्तवत्सलः । दृष्टया संपश्यतो शीघ्रं तत्रैवांतरधीयतः

பின்னர் கருணையால் பக்தவத்ஸலனான பகவான் சம்பு, அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அங்கேயே விரைவில் மறைந்தான்।

Verse 37

तदा प्रकृति लोकेऽस्मिंल्लिंगपूजाविधिः स्मृतः । लिंगे प्रतिष्ठितश्शंभुर्भुक्तिमुक्तिप्रदायकः

அப்போது இந்தப் பிரக்ருதி உலகில் லிங்கப் பூஜை விதி நிறுவப்பட்டது; லிங்கத்தில் பிரதிஷ்டிதனாகிய சம்பு புக்க்தியும் முக்தியும் அருள்வான்।

Verse 38

लिंगवेदिर्महादेवी लिंगं साक्षान्महेश्वरः । लयनाल्लिंगमित्युक्तं तत्रैव निखिलं जगत्

லிங்கவேதி மகாதேவி (சக்தி); லிங்கம் சாட்சாத் மகேஸ்வரன். லயத்தின் நிலையாதலால் ‘லிங்கம்’ எனப்படுகிறது; அதிலேயே முழு உலகமும் அடங்கியும் லயித்தும் உள்ளது.

Verse 39

यस्तु लैंगं पठेन्नित्यमाख्यानं लिंगसन्निधौ । षण्मासाच्छिवरूपो वै नात्र कार्या विचारणा

லிங்கத்தின் சன்னிதியில் லிங்கக் கதையை தினமும் பாராயணம் செய்பவன் ஆறு மாதங்களில் நிச்சயமாக சிவச்வரூபனாகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 40

यस्तु लिंगसमीपे तु कार्यं किंचित्करोति च । तस्य पुण्यफलं वक्तुं न शक्नोमि महामुने

மகாமுனியே! சிவலிங்கத்தின் அருகில் யார் சிறிதளவான செயலும்—சேவை, அர்ப்பணம் அல்லது தர்மக் கடமை—செய்கிறாரோ, அவரின் புண்ணியப் பயனை நான் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.