विष्णूत्पत्तिवर्णनम् (Description of the Origin/Manifestation of Viṣṇu)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । भो ब्रह्मन्साधु पृष्टोऽहं त्वया विबुधसत्तम । लोकोपकारिणा नित्यं लोकानां हितकाम्यया

பிரம்மா கூறினார்—ஓ உயர்ந்த பிராமணரே, ஞானிகளில் சிறந்தவரே! உலக நலனுக்காக என்றும் அனைவரின் நன்மையை நாடி, நீ என்னை நன்றாகக் கேட்டாய்.

Verse 2

अचन्द्रमनहोरात्रमनग्न्यनिलभूजलम् । अप्रधानं वियच्छून्यमन्यतेजोविवर्जितम्

அப்போது சந்திரன் இல்லை; பகல்-இரவு இல்லை; அக்கினி இல்லை; காற்று இல்லை; பூமி இல்லை; நீர் இல்லை. பிரதானமும் இல்லை; வெறும் ஆகாசம் போன்ற வெற்றுப் பரப்பு, பிற ஒளியற்றது.

Verse 3

शिवतत्त्वं मया नैव विष्णुनापि यथार्थतः । ज्ञातश्च परमं रूपमद्भुतं च परेण न

சிவத்தத்துவத்தை உண்மையாக நான் அறியவில்லை; விஷ்ணுவும் அறியவில்லை. அந்த பரமமும் அதிசயமும் ஆன ரூபத்தை வேறு யாரும் முழுமையாக உணர்ந்ததில்லை.

Verse 4

महाप्रलयकाले च नष्टे स्थावरजंगमे । आसीत्तमोमयं सर्वमनर्कग्रहतारकम्

மகாப்ரளயக் காலத்தில் நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அனைத்தும் இருள்மயமாகியது—சூரியனும் இல்லை, கிரகங்களும் இல்லை, நட்சத்திரங்களும் இல்லை.

Verse 6

अदृष्टत्वादिरहितं शब्दस्पर्शसमुज्झितम् । अव्यक्तगंधरूपं च रसत्यक्तमदिङ्मुखम्

அது காண்பதற்குரிய தன்மை முதலியவற்றின்றி, சப்தமும் ஸ்பரிசமும் அற்றது; மணமும் ரூபமும் அவ்யக்தமாக, ரஸம் (சுவை) இன்றியும், திசைகளும் முகங்களும் இன்றியும் இருந்தது—வெளிப்பாட்டுக்கு முன் உள்ள அவிபக்த அவ்யக்த நிலை.

Verse 7

इत्थं सत्यंधतमसे सूचीभेद्यं निरंतरे । तत्सद्ब्रह्मेति यच्छ्रुत्वा सदेकं प्रतिपद्यते

இவ்வாறு அடர்ந்த இருளின் நடுவில், தொடர்ந்த மறைப்பு ஊசியின் முனையால் குத்திப் பிளந்ததுபோல் கிழியும்போது, ‘அது சத்—பிரம்மம்’ என்ற உணர்வு எழுகிறது; அப்போது சாதகன் ஒரே இருப்புச் சத்தியத்தில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 8

इतीदृशं यदा नासीद्यत्तत्सदसदात्मकम् । योगिनोंतर्हिताकाशे यत्पश्यंति निरंतरम्

இத்தகைய நிலை இன்னும் தோன்றாதபோது, அந்தத் தத்துவம் சத்-அசத்—வெளிப்படும் மற்றும் வெளிப்படாத—இரண்டின் சாரமாக இருந்தது. அதையே யோகிகள் மறைந்த உள்ளாகாசத்தில், சைதன்யத்தின் நுண் வானில், இடையறாது காண்கிறார்கள்।

Verse 9

अमनोगोचरम्वाचां विषयन्न कदाचन । अनामरूपवर्णं च न च स्थूलं न यत्कृशम्

அவர் மனத்திற்குப் புலப்படாதவர்; வாக்கின் பொருளாகவும் எப்போதும் ஆகார். அவர் பெயர்-உருவம்-நிறமற்றவர்; பெரிதுமல்ல, சிறிதுமல்ல—இவ்வாறு பரம்பொருளான பதி, பரமேஸ்வரன் சிவன் அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 10

अह्रस्वदीर्घमलघुगुरुत्वपरिवर्जितम् । न यत्रोपचयः कश्चित्तथा नापचयोऽपि च

அப்பரத் தத்துவம் குறுமை-நீள்மை, இலகு-கனம் ஆகிய வேறுபாடுகளால் எட்டப்படாதது. அந்த பரம யதார்த்தத்தில் வளர்ச்சியும் இல்லை; குறைதலும் இல்லை.

Verse 11

अभिधत्ते स चकितं यदस्तीति श्रुतिः पुनः । सत्यं ज्ञानमनंतं च परानंदम्परम्महः

ஸ்ருதி மீண்டும் வியப்புடன் உறுதியாக அறிவிக்கிறது—‘அவர் நிச்சயமாக உள்ளார்.’ அந்த பரம ஒளி சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்; அதுவே பரமானந்தமும் பரமாதீத மகா ஜ்யோதியும்.

Verse 12

अप्रमेयमनाधारमविकारमनाकृति । निर्गुणं योगिगम्यञ्च सर्वव्याप्येककारकम्

அவர் அளவிட இயலாதவர், ஆதாரமற்றவர், மாற்றமற்றவர், உருவமற்றவர். அவர் நிர்குணன்; யோகிகளால் அடையப்படுபவர்; அனைத்திலும் நிறைந்த ஒரே பரம காரணம்.

Verse 13

निर्विकल्पं निरारंभं निर्मायं निरुपद्रवम् । अद्वितीयमनाद्यन्तमविकाशं चिदात्मकम्

அவர் நிர்விகல்பன், ஆரம்பத் தூண்டுதலற்றவன், மாயையற்றவன், கலக்கமற்றவன். அவர் அத்விதீயன், ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா, மாற்ற-விரிவற்ற, தூய சித்துச் சொரூபன்.

Verse 14

यस्येत्थं संविकल्पंते संज्ञासंज्ञोक्तितः स्म वै । कियता चैव कालेन द्वितीयेच्छाऽभवत्किल

இவ்வாறு அவரில் பெயர்-பெயரிடப்பட்டது என்ற குறிப்பு-வாக்கின் செயல்பாட்டால் இத்தகைய நிர்ணயங்கள் தோன்றின. பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், இரண்டாம் இச்சைத் தூண்டல் வெளிப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 15

अमूर्तेन स्वमूर्तिश्च तेनाकल्पि स्वलीलया । सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा

அமூர்த்த பரமேஸ்வரனின் தன் லீலாசங்கல்பத்தால் அதே தெய்வீக மூர்த்தி வெளிப்பட்டது. அவள் மங்களஸ்வரூபிணி; எல்லா ஐஸ்வர்ய குணங்களும் உடையவள்; முழு ஞானமயி.

Verse 16

सर्वगा सर्वरूपा च सर्वदृक्सर्वकारिणी । सर्वेकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंस्कृतिः

அவள் அனைத்திலும் வியாபித்தவள்; எல்லா ரூபங்களையும் ஏற்றவள்; அனைத்தையும் காண்பவள், அனைத்தையும் செய்பவள். உலகமெங்கும் வணங்கத் தக்க ஒரேவள்; ஆதிமூலம்; எப்போதும் இருப்பவள்; அனைத்திற்கும் புனித ஒழுங்கும் பண்பாட்டுச் சீர்மையும் அவளே.

Verse 17

परिकल्येति तां मूर्तिमैश्वरीं शुद्धरूपिणीम् । अद्वितीयमनाद्यंतं सर्वाभासं चिदात्मकम् । अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्म सर्वगमव्ययम्

இவ்வாறு பரிசுத்தஸ்வரூபிணியான ஈஸ்வரீ மூர்த்தியை வெளிப்படுத்திய பின், ‘பரா’ என அழைக்கப்படும் பரப்ரஹ்மம் மறைவுற்றது—இரண்டற்றது, ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா, எல்லா தோற்றங்களின் ஆதாரம், சித்-ஸ்வரூபம், அனைத்திலும் வியாபித்ததும் அழியாததும்.

Verse 18

अमूर्ते यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिस्सदाशिवः । अर्वाचीनाः पराचीना ईश्वरं तं जगुर्बुधाः

அமூர்த்த நிலையில் ‘பரா’ என அழைக்கப்படுவது—அதன் உருவமே சதாசிவன். புறமுகமாயினும் அகமுகமாயினும் ஞானிகள் அவரையே ஈசுவரன் எனப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 19

शक्तिस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरता तनुः । स्वविग्रहात्स्वयं सृष्टा स्वशरीरानपायिनी

அந்த சக்தி ஒரே உடலாகத் தோன்றினாலும் சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்தாள். தன் சொரூபத்திலிருந்தே தானே வெளிப்பட்ட அவள் தன் இயல்பை ஒருபோதும் விட்டு விலகாது; சிவனுடன் பிரிக்கமுடியாதவள்.

Verse 20

प्रधानं प्रकृति तां च मायां गुणवतीं पराम् । बुद्धितत्त्वस्य जननीमाहुर्विकृतिवर्जिताम्

அவளைப் பிரதானம், பிரகృతి, மேலும் குணங்களால் நிறைந்த பரம மாயை என அழைப்பர். அவள் புத்தித்தத்துவத்தின் தாய்; ஆனால் தானோ மாற்றமற்றவள்.

Verse 21

सा शक्तिरम्बिका प्रोक्ता प्रकृतिस्सकलेश्वरी । त्रिदेवजननी नित्या मूलकारणमित्युत

அவள் சக்தி, ‘அம்பிகை’ எனப் புகழப்படுகிறாள்; அவளே பிரகృతి, அனைத்திற்கும் ஈஸ்வரி. அவள் திரிதேவர்களின் நித்திய தாய்; வெளிப்பட்ட படைப்பின் மூல காரணம் எனச் சொல்லப்படுகிறாள்.

Verse 22

अस्या अष्टौ भुजाश्चासन्विचित्रवदना शुभा । राकाचन्द्रसहस्रस्य वदने भाश्च नित्यशः

அவளுக்கு எட்டு கரங்கள் இருந்தன; அவளது முகம் வியப்பூட்டும் மங்களகரமானது. அவள் முகத்தில் எப்போதும் ஆயிரம் பௌர்ணமி நிலவுகளின் ஒளிபோன்ற பிரகாசம் திகழ்ந்தது.

Verse 23

नानाभरणसंयुक्ता नानागतिसमन्विता । नानायुधधरा देवी फुल्लपंकजलोचना

தேவி பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், பலவித இனிய நடைகளால் நிறைந்தவளாய்; பல ஆயுதங்களைத் தாங்கியவளாய், அவளின் கண்கள் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகள்போல் இருந்தன.

Verse 24

अचिंत्यतेजसा युक्ता सर्वयोनिस्समुद्यता । एकाकिनी यदा माया संयोगाच्चाप्यनेकिका

அசிந்த்ய ஒளியால் யுக்தமான அந்த மாயை—அனைத்து யோனிகளின் ஆதிமூலம்—எழுந்தது. இயல்பில் அவள் ஒருத்தி, தனித்தவள்; ஆனால் இறைவன் சக்தியுடன் சேர்ந்தபோது பலவடிவமாய் விளங்குகிறாள்.

Verse 25

परः पुमानीश्वरस्स शिवश्शंभुरनीश्वरः । शीर्षे मन्दाकिनीधारी भालचन्द्रस्त्रिलोचनः

அவரே பரமபுருஷன், ஈசன்—சிவன், சம்பு, எவருக்கும் அடங்காத சுயாதீனன். அவரது சிரத்தில் மந்தாகினி (தெய்வ கங்கை) தாங்கப்படுகிறது; நெற்றியில் சந்திரன்; அவர் திரிநேத்திரன்.

Verse 26

पंचवक्त्रः प्रसन्नात्मा दशबाहुस्त्रिशूलधृक् । कर्पूरगौरसुसितो भस्मोद्धूलितविग्रहः

அந்த மங்களகரமான ஆண்டவன் ஐந்துமுகன், அமைதியான ஆத்மா, பத்துக் கரங்களுடன் திரிசூலம் தாங்கியவனாய் தோன்றினான். கற்பூரம் போல் வெண்மையாக, அவன் தெய்வ உடல் புனித விபூதியால் பூசப்பட்டிருந்தது.

Verse 27

युगपच्च तया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा । शिवलोकाभिधं क्षेत्रं निर्मितं तेन ब्रह्मणा

அப்போது ஒரே நேரத்தில், அந்த சக்தியுடனும் காலத்தின் சொரூபத்துடனும் சேர்ந்து, பிரம்மா ‘சிவலோகம்’ எனப்படும் புனிதத் தலத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 28

तदेव काशिकेत्येतत्प्रोच्यते क्षेत्रमुत्तमम् । परं निर्वाणसंख्यानं सर्वोपरि विराजितम्

அதே உயர்ந்த திருத்தலம் ‘காசிகா’ (காசி) எனப் புகழப்படுகிறது. அது பரம நிர்வாணம்—முக்தியின் உச்ச தாமம்—என்று கூறப்படுகிறது; அனைத்திற்கும் மேலாக ஒளிர்கிறது।

Verse 29

ताभ्यां च रममाणाभ्यां च तस्मिन्क्षेत्रे मनोरमे । परमानंदरूपाभ्यां परमानन्दरूपिणी

அந்த மனம்கவரும் திருத்தலத்தில் பரமானந்த வடிவான அந்த இருவரும் ஒன்றாய் விளையாட, பரமானந்த ஸ்வரூபிணியான தேவி (சக்தி) அவருடன் தெய்வீக ஆனந்தத்தில் ஒன்றுபட்டு நிலைத்தாள்।

Verse 30

मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन । विमुक्तं हि शिवाभ्यां यदविमुक्तं ततो विदुः

முனிவரே, பிரளய காலத்திலும் அந்தப் புனிதத் தலம் எந்நேரமும் கைவிடப்படுவதில்லை. சிவனும் சிவையும் அதை ஒருபோதும் துறக்காததால், ஞானிகள் அதை ‘அவிமுக்தம்’—‘என்றும் கைவிடப்படாதது’—என்று அறிகின்றனர்।

Verse 31

अस्यानन्दवनं नाम पुराकारि पिनाकिना । क्षेत्रस्यानंदहेतुत्वादविमुक्तमनंतरम्

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் இந்த வனம் முன்பு பினாகி (பினாகம் ஏந்திய சிவன்) ஆக்கியதால் ‘ஆனந்தவனம்’ எனப் பெயர்பெற்றது. மேலும் இத்தலம் ஆன்ம ஆனந்தத்திற்குக் காரணமாதலால், ஆதிகாலம் முதல் ‘அவிமுக்தம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 32

अथानन्दवने तस्मिञ्च्छिवयो रममाणयोः । इच्छेत्यभूत्सुरर्षे हि सृज्यः कोप्यपरः किल

பின்னர், தேவரிஷியே, அந்த ஆனந்தவனத்தில் சிவனும் சக்தியும் இன்புற விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ‘இச்சை’ எனும் தெய்வீக சங்கல்பம் எழுந்தது; படைக்கப்பட வேண்டிய வேறொரு இருப்பு வெளிப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 33

यस्मिन्यस्य महाभारमावां स्वस्वैरचारिणौ । निर्वाणधारणं कुर्वः केवलं काशिशायिनौ

அந்நிலையில் நாங்கள் இருவரும் தம் விருப்பப்படி சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்து, இருப்பின் மாபெரும் பாரத்தைத் தாங்கினோம்; ஆயினும் நிர்வாணத்தைத் தாங்கும் நிலையைப் பேணி, காசியிலேயே வாசிகளாய் இருந்தோம்।

Verse 34

स एव सर्वं कुरुतां स एव परिपातु च । स एव संवृणोत्वं ते मदनुग्रहतस्सदा

அவரே அனைத்தையும் நிறைவேற்றட்டும்; அவரே உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்; என் அனுகிரஹத்தால் அவரே எப்போதும் உன்னைச் சுற்றிலும் மூடி அருள்காக்கட்டும்।

Verse 35

चेतस्समुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोललोलितम् । सत्त्वरत्नं तमोग्राहं रजोविद्रुमवल्लितम्

கவலை அலைகளால் அலைக்கழியும் மனக் கடலைச் சுருக்கி (உணர்க)—அதில் சத்துவத்தின் மணிமுத்து உள்ளது, தமஸின் முதலை உள்ளது, ரஜஸின் பவளங்கள் அதைச் சூழ்ந்துள்ளன।

Verse 36

यस्य प्रसादात्तिष्ठावस्सुखमानंदकानने । परिक्षिप्तमनोवृत्तौ बहिश्चिंतातुरे सुखम्

அவருடைய அருளால் உயிர் ஆனந்தக் கானகத்தில் இன்பமாய் நிலைகொள்கிறது; மனவிருத்திகள் சிதறினாலும், வெளிப்புறக் கவலைகளால் துயருற்றாலும், அந்த இறைவனின் கருணையாலே இன்பம் கிடைக்கிறது।

Verse 37

संप्रधार्य्येति स विभुस्तया शक्त्या परेश्वरः । सव्ये व्यापारयांचक्रे दशमेंऽगेसुधासवम्

இவ்வாறு தீர்மானித்து, அனைத்திலும் நிறைந்த பரமேசுவரன் அந்த சக்தியுடன் அமுதம் போன்ற சாரத்தை இயக்கினார்; படைப்பின் பத்தாம் அங்கத்தில் அதைத் தமது இடப்புறத்தில் செயல்படச் செய்தார்।

Verse 38

ततः पुमानाविरासीदेकस्त्रैलोक्यसुंदरः । शांतस्सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य्यामितसागरः

அப்போது மூன்று உலகங்களுக்கும் அழகான ஒரே தெய்வப் புருஷன் வெளிப்பட்டான்—இயல்பில் அமைதியுடையவன், சத்த்வ குணம் நிறைந்தவன், அளவிலா கடல்போல் ஆழமுடையவன்।

Verse 39

तथा च क्षमया युक्तो मुनेऽलब्धोपमो ऽभवत् । इन्द्रनीलद्युतिः श्रीमान्पुण्डरीकोत्तमेक्षणः

இவ்வாறு, முனிவரே, பொறுமையால் நிறைந்த அவர் ஒப்பற்றவரானார்—இந்திரநீல மணிபோல் ஒளிவிடுபவர், திருச்செல்வம் உடையவர், சிறந்த தாமரை போன்ற கண்களை உடையவர்।

Verse 40

सुवर्णकृतिभृच्छ्रेष्ठ दुकूलयुगलावृतः । लसत्प्रचंडदोर्दण्डयुगलोह्यपराजितः

அவன் பொன்னாலான அலங்காரங்களைத் தாங்கும் சிறந்தவன்; நுண்மையான துகூல ஆடைகளின் இரட்டையால் மூடப்பட்டவன்; ஒளிவீசும் மிக வலிமையான இரு கரங்களுடன் அஜேயனாய் நின்றான்।

Verse 41

ततस्स पुरुषश्शंभुं प्रणम्य परमेश्वरम् । नामानि कुरु मे स्वामिन्वद कर्मं जगाविति

அப்போது அந்தப் புருஷன் பரமேஸ்வரன் சம்புவை வணங்கி கூறினான்—“ஸ்வாமி, எனக்கு நாமங்களை அருளி, எனக்குரிய நியதிக் கடமையையும் சொல்லுங்கள்।”

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वचनम्प्राह शंकरः प्रहसन्प्रभुः । पुरुषं तं महेशानो वाचा मेघगभीरया

அவ்வசனத்தை கேட்டுப் பிரபு சங்கரர் புன்னகையுடன் உரைத்தார். மகேசானன் மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் அந்த மனிதனை அழைத்தான்.

Verse 43

शिव उवाच । विष्ण्वितिव्यापकत्वात्ते नाम ख्यातं भविष्यति । बहून्यन्यानि नामानि भक्तसौख्यकराणि ह

சிவன் கூறினார்—நீ அனைத்திலும் பரவியிருப்பதால் ‘விஷ்ணு’ என்ற பெயர் உலகில் புகழ்பெறும். மேலும் பக்தர்களுக்கு இன்பமும் ஆன்ம அமைதியும் தரும் பல பெயர்களும் உனக்குண்டாகும்.

Verse 44

तपः कुरु दृढो भूत्वा परमं कार्यसाधनम् । इत्युक्त्वा श्वासमार्गेण ददौ च निगमं ततः

உறுதியுடன் தவம் செய்; அதுவே காரியசித்திக்கான உத்தம சாதனம். என்று கூறி, அவர் சுவாச மார்க்கம் வழியாக நிகமம் (வேத வெளிப்பாடு) அருளினார்.

Verse 46

दिव्यं द्वादश साहस्रं वर्षं तप्त्वापि चाच्युतः । न प्राप स्वाभिलषितं सर्वदं शंभुदर्शनम्

பன்னிரண்டு ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்தபோதும், அச்யுதன் அனைத்தையும் அருளும் சம்புவின் விரும்பிய தரிசனத்தை பெறவில்லை.

Verse 47

तत्तत्संशयमापन्नश्चिंतितं हृदि सादरम् । मयाद्य किं प्रकर्तव्यमिति विष्णुश्शिवं स्मरन्

மீண்டும் மீண்டும் சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்து, அவர் உள்ளத்தில் பக்தியுடன் சிந்தித்தார்—“இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று; விஷ்ணு சிவனை நினைத்து இவ்வாறு எண்ணினார்.

Verse 48

एतस्मिन्नंतरे वाणी समुत्पन्ना शिवाच्छुभा । तपः पुनः प्रकर्त्तव्यं संशयस्यापनुत्तये

அந்த வேளையில் சிவனிடமிருந்து ஒரு மங்கள வாக்கு எழுந்தது— “உன் சந்தேகம் நீங்க மீண்டும் தவம் செய்.”

Verse 49

ततस्तेन च तच्छ्रुत्वा तपस्तप्तं सुदारुणम् । बहुकालं तदा ब्रह्मध्यानमार्गपरेण हि

அந்த உபதேசத்தை கேட்டவுடன் அவர் நீண்ட காலம் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்; தெய்வீக தியான ஒழுக்கத்தின்படி பிரம்மத் தியானப் பாதையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 50

ततस्स पुरुषो विष्णुः प्रबुद्धो ध्यानमार्गतः । सुप्रीतो विस्मयं प्राप्तः किं यत्तव महा इति

அப்போது அந்த புருஷன்—விஷ்ணு—தியானப் பாதையிலிருந்து விழித்தெழுந்தான். மிக மகிழ்ந்து வியப்புற்று கூறினான்— “இது என்ன? உமக்குரிய இந்த மாபெருமை என்ன?”

Verse 51

परिश्रमवतस्तस्य विष्णोः स्वाङ्गेभ्य एव च । जलधारा हि संयाता विविधाश्शिवमायया

அப்பணியில் முயன்ற விஷ்ணுவின் தம் அங்கங்களிலிருந்தே நீர்த் தாரைகள் வெளிப்பட்டன; சிவமாயையால் அவை பலவிதமாக எழுந்தன।

Verse 52

अभिव्याप्तं च सकलं शून्यं यत्तन्महामुने । ब्रह्मरूपं जलमभूत्स्पर्शनात्पापनाशनम्

மகாமுனிவரே, அந்த அனைத்தையும் ஊடுருவும் சூன்யம் அனைத்தையும் வியாபித்தபோது, நீர் பிரம்ம-ஸ்வரூபமாக எழுந்தது; அதன் ஸ்பரிசத்தால் பாவங்கள் அழிகின்றன।

Verse 53

तदा श्रांतश्च पुरुषो विष्णुस्तस्मिञ्जले स्वयम् । सुष्वाप परम प्रीतो बहुकालं विमोहितः

அப்போது அந்தப் புருஷன்—விஷ்ணு தாமே—அந்த நீரில் களைப்புற்றார். ஒரு விசித்திரமான பரம திருப்தியுடன் உறங்கினார்; நீண்ட காலம் மயக்கத்தில் இருந்தார்।

Verse 54

नारायणेति नामापि तस्यसीच्छ्रुतिसंमतम् । नान्यत्किंचित्तदा ह्यासीत्प्राकृतं पुरुषं विना

அந்த (பரமத் தத்துவ)த்திற்கு ‘நாராயண’ என்ற பெயரும் வேதச் ச்ருதி ஒப்புதலுடையதாக ஏற்றப்பட்டது. ஏனெனில் அப்போது ஆதிப் பிராக்ருத புருஷனைத் தவிர வேறொன்றும் எதுவும் இல்லை।

Verse 55

एतस्मिन्नन्तरे काले तत्त्वान्यासन्महात्मनः । तत्प्रकारं शृणु प्राज्ञ गदतो मे महामते

இவ்விடைக்காலத்தில் மகாத்மா பரமேஸ்வரன் தத்துவங்களை வெளிப்படுத்தினான். ஹே பிராஜ்ஞா, நான் கூறுவது போல அவை தோன்றிய முறையை கேள், ஹே மஹாமதே।

Verse 56

प्रकृतेश्च महानासीन्महतश्च गुणास्त्रयः । अहंकारस्ततो जातस्त्रिविधो गुणभेदतः

பிரகிருதியிலிருந்து மஹான் (மஹத்) தோன்றியது; மஹத்திலிருந்து மூன்று குணங்களும் வெளிப்பட்டன. பின்னர் குண வேறுபாட்டினால் மும்மடங்கு அஹங்காரம் பிறந்தது.

Verse 58

तत्त्वानामिति संख्यानमुक्तं ते ऋषिसत्तम । जडात्मकञ्च तत्सर्वं प्रकृतेः पुरुषं विना

ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே, தத்துவங்களின் எண்ணிக்கையை உனக்குச் சொன்னேன். அவை அனைத்தும் ஜட இயல்புடையவை; பிரகிருதியைத் தவிர அங்கே புருஷன் (சைதன்யத் தத்துவம்) இல்லை.

Verse 59

तत्तदैकीकृतं तत्त्वं चतुर्विंशतिसंख्यकम् । शिवेच्छया गृहीत्वा स सुष्वाप ब्रह्मरूपके

இவ்வாறு இருபத்துநான்கு தத்துவங்களை ஒன்றாக்கி, சிவனின் இச்சையால் அவற்றைத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டு, பின்னர் பிரம்மரூப நிலையிலே நித்திரையில் ஆழ்ந்தான்.