दीक्षितपुत्रस्य दैन्यचिन्ता तथा शिवरात्र्युपासनाप्रसङ्गः / The Initiate’s Son in Distress and the Occasion of Śivarātri Worship

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा तथा स वृत्तांतं प्राक्तनं स्वं विनिंद्य च । कांचिद्दिशं समालोक्य निर्ययौ दीक्षितांगजः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த நிகழ்வை கேட்ட அவன் தன் முந்தைய நடத்தையைத் தானே கண்டித்தான். பின்னர் ஒரு திசையை நோக்கி பார்த்து தீக்ஷிதனின் மகன் (தக்ஷன்) புறப்பட்டான்।

Verse 2

कियच्चिरं ततो गत्वा यज्ञदत्तात्मजस्स हि । दुष्टो गुणनिधिस्तस्थौ गतोत्साहो विसर्जितः

சில நேரம் சென்ற பின் யஜ்ஞதத்தனின் மகன் குணநிதி—தீயவனாயினும்—நின்றுவிட்டான்; அவனின் உற்சாகம் தணிந்து, வலிமையும் கைவிட்டது போலாயிற்று।

Verse 3

चिंतामवाप महतीं क्व यामि करवाणि किम् । नाहमभ्यस्तविद्योऽस्मि न चैवातिधनोऽस्म्यहम्

அவன் பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான்—“நான் எங்கே போவேன்? என்ன செய்வேன்? நான் கல்வியில் பயிற்சியுடையவன் அல்ல; மிகுந்த செல்வவானும் அல்லேன்.”

Verse 4

देशांतरे यस्य धनं स सद्यस्सुखमेधते । भयमस्ति धने चौरात्स विघ्नस्सर्वतोभवः

தூர நாட்டில் யாருடைய செல்வம் இருக்கிறதோ, அவன் உடனடியாக இன்பத்தில் வளர்வான் எனத் தோன்றும்; ஆனால் அந்தச் செல்வத்திற்கு திருடர்களின் அச்சம் உண்டு, அதிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் தடைகள் எழும்.

Verse 5

याजकस्य कुले जन्म कथं मे व्यसनं महत् । अहो बलीयान्हि विधिर्भाविकर्मानुसंधयेत्

“யாஜகக் குலத்தில் பிறந்தும் எனக்கு இத்தனைப் பெரிய துன்பம் எப்படி வந்தது? ஆஹா! விதியே வலிமையானது; அது இன்னும் பழுக்காத கர்மத்தைத் தொடர்ந்து நிச்சயம் பலனாக்குகிறது.”

Verse 6

भिक्षितुन्नाधिगच्छामि न मे परिचितिः क्वचित् । न च पार्श्वे धनं किञ्चित्किमत्र शरणं भवेत्

பிச்சை கேட்கவும் எங்கே போவேன் எனத் தெரியாது; எங்கும் எனக்கு அறிமுகம் இல்லை. அருகில் சிறிதும் செல்வம் இல்லை—இந்நிலையில் எனக்கு அடைக்கலம் என்ன?

Verse 7

सदानभ्युदिते भानौ प्रसूर्मे मिष्टभोजनम् । दद्यादद्यात्र कं याचे न चेह जननी मम

சூரியன் உதிக்குமுன் என் தாய்—பிரசவித்தவளாய்—எனக்கு இனிய உணவை அளித்தாள். இன்று இங்கே நான் யாரை வேண்டுவேன்? என் தாய் இங்கே இல்லை.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति चिंतयतस्तस्य बहुशस्तत्र नारद । अति दीनं तरोर्मूले भानुरस्ताचलं गतः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ நாரதா, அவன் அங்கேயே மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டே மரத்தின் அடியில் மிகுந்த துயருற்றான்; சூரியனும் மேற்குமலையில் அஸ்தமித்தான்।

Verse 9

एतस्मिन्नेव समये कश्चिन्माहेश्वरो नरः । सहोपहारानादाय नगराद्बहिरभ्यगात्

அதே நேரத்தில் மகாதேவனுக்கு அர்ப்பணித்த ஒரு மனிதன் பூஜை உபஹாரங்களை எடுத்துக் கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியே சென்றான்।

Verse 10

नानाविधान्महादिव्यान्स्वजनैः परिवारितः । समभ्यर्चितुमीशानं शिवरात्रावुपोषितः

தன் உறவினரால் சூழப்பட்டவனாய், பலவகை உயர்ந்த தெய்வீக உபஹாரங்களை எடுத்துக் கொண்டு, சிவராத்திரியில் உபவாசம் இருந்து, முழு பக்தியுடன் ஈசானன்—பரமேஸ்வரன் சிவன்—அர்ச்சனை செய்ய முனைந்தான்।

Verse 11

शिवालयं प्रविश्याथ स भक्तश्शिवसक्तधीः । यथोचितं सुचित्तेन पूजयामास शंकरम्

பின்னர் சிவனில் முழுதும் ஈடுபட்ட மனத்தையுடைய அந்த பக்தன் சிவாலயத்தில் நுழைந்து, தூய உள்ளத்துடன் விதிப்படி சங்கரனைப் பூஜித்தான்।

Verse 12

पक्वान्नगंधमाघ्राय यज्ञदत्तात्मजो द्विजः । पितृत्यक्तो मातृहीनः क्षुधितः स तमन्वगात्

சமைத்த அன்னத்தின் மணத்தை நுகர்ந்து, யஜ்ஞதத்தனின் மகனான அந்த பிராமண இளைஞன்—தந்தையால் கைவிடப்பட்டவன், தாயற்றவன், பசியால் வாடுபவன்—அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்।

Verse 13

इदमन्नं मया ग्राह्यं शिवायोपकृतं निशि । सुप्ते शैवजने दैवात्सर्वस्मिन्विविधं महत्

இந்த அன்னத்தை நான் ஏற்கவேண்டும்—இது இரவில் சிவனுக்காக நைவேத்யமாகச் செய்யப்பட்டது. தெய்வ விதியால், சைவ மக்கள் உறங்கியபோது, எங்கும் பலவகை மிகுந்த அன்னம் நிறைந்திருந்தது.

Verse 14

इत्याशामवलम्ब्याथ द्वारि शंभोरुपाविशत् । ददर्श च महापूजां तेन भक्तेन निर्मिताम्

அவ்வாறு நம்பிக்கையைத் தாங்கி அவன் சம்புவின் வாசலில் அமர்ந்தான். அந்த பக்தன் அமைத்த மாபெரும் பூஜையையும் அவன் கண்டான்.

Verse 15

विधाय नृत्यगीतादि भक्तास्सुप्ताः क्षणे यदा । नैवेद्यं स तदादातुं भर्गागारं विवेश ह

நடனம், பாடல் முதலியவற்றை ஏற்பாடு செய்து, பக்தர்கள் சிறிது நேரம் உறங்கியபோது, நைவேத்யத்தை எடுக்க அவன் பர்கனின் புனித இல்லத்துள் நுழைந்தான்.

Verse 16

दीपं मंदप्रभं दृष्ट्वा पक्वान्नवीक्षणाय सः । निजचैलांजलाद्वर्तिं कृत्वा दीपं प्रकाश्य च

விளக்கு மங்கலாக எரிவதைப் பார்த்து, சமைந்த அன்னத்தைப் பார்ப்பதற்காக, தன் ஆடையின் ஓரத்தால் திரியைச் செய்து விளக்கை ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 17

यज्ञदत्तात्मजस्सोऽथ शिवनैवेद्यमादरात् । जग्राह सहसा प्रीत्या पक्वान्न वहुशस्ततः

அப்போது யஜ்ஞதத்தனின் மகன், பக்தி மரியாதையுடன் சிவனுக்கான நைவேத்யத்தை உடனே ஏற்றுக்கொண்டான்; மகிழ்ச்சியும் பக்தியும் நிறைந்து, பின்னர் சமைந்த அன்னத்தை மீண்டும் மீண்டும் உண்டான்.

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे सृष्ट्यु पाख्याने कैलाशगमनोपाख्याने गुणनिधिसद्गतिवर्णनो नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில், ஸிருஷ்டியுபாக்யானமும் கைலாசகமன உபாக்யானமும் உட்பட்ட ‘குணநிதியின் சத்கதி அடைதல் வர்ணனை’ எனும் பதினெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 19

कोऽयं कोऽयं त्वरापन्नो गृह्यतां गृह्यता मसौ । इति चुक्रोश स जनो गिरा भयमहोच्चया

“இவன் யார்—இவன் யார்—இவ்வளவு அவசரமாக ஓடிவருகிறான்? பிடியுங்கள்! பிடியுங்கள் அவனை!” என்று பேரச்சம் நிறைந்த உயர்ந்த குரலில் மக்கள் கூச்சலிட்டனர்।

Verse 20

यावद्भयात्समागत्य तावत्स पुररक्षकैः । पलायमानो निहतः क्षणादंधत्वमागतः

அச்சத்துடன் அருகே வந்தவுடனே நகரக் காவலர்கள் உடனே அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினர்; தப்பி ஓட முயன்றபோதே அவன் ஒரு கணத்தில் குருடனானான்।

Verse 21

अभक्षयच्च नैवेद्यं यज्ञदत्तात्मजो मुने । शिवानुग्रहतो नूनं भाविपुण्यबलान्न सः

முனிவரே, யஜ்ஞதத்தனின் மகன் நைவேத்யத்தை உண்ணவில்லை. இது நிச்சயமாக பகவான் சிவனின் அருளாலேயே; வருங்காலத்தில் எழும் புண்ணிய வலிமையால் அவன் தாங்கப்படுவதற்காக.

Verse 22

अथ बद्धस्समागत्य पाशमुद्गरपाणिभिः । निनीषुभिः संयमनीं याम्यैस्स विकटैर्भटैः

அப்போது அவன் கட்டப்பட்ட நிலையில், கயிற்றுப்பாசமும் தடியும் ஏந்திய யமனின் கொடிய சேவகர்களால் பிடிக்கப்பட்டான்; அவனைச் சயமனி (யமபுரி) நோக்கி அழைத்துச் செல்ல அவர்கள் முனைந்தனர்.

Verse 23

तावत्पारिषदाः प्राप्ताः किंकि णीजालमालिनः । दिव्यं विमानमादाय तं नेतुं शूलपाणयः

அவ்வேளையில், சுளம் ஏந்திய சிவனின் பரிசதர்கள் வந்தடைந்தனர்; ஒலிக்கும் மணிவலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் தெய்வீக விமானத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவனை அழைத்துச் செல்ல வந்தனர்.

Verse 24

शिवगणा ऊचुः । मुंचतैनं द्विजं याम्या गणाः परम धार्मिकम् । दण्डयोग्यो न विप्रोऽसौ दग्धसर्वाघसंचयः

சிவகணர்கள் கூறினர்—யமனின் கணங்களே, இந்த மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய த்விஜனை விடுவியுங்கள். இந்தப் பிராமணன் தண்டனைக்கு உரியவன் அல்ல; அவனுடைய எல்லாப் பாவச் சேர்க்கையும் எரிந்து அழிந்துவிட்டது.

Verse 25

इत्याकर्ण्य वचस्ते हि यमराजगणास्ततः । महादेवगणानाहुर्बभूवुश्चकिता भृशम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் யமராஜனின் கணங்கள் மகாதேவனின் கணங்களிடம் பேசினர்; அவர்கள் மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 26

शंभोर्गणानथालोक्य भीतैस्तैर्यमकिंकरैः । अवादि प्रणतैरित्थं दुर्वृत्तोऽयं गणा द्विजः

சம்புவின் கணங்களைப் பார்த்த யமனின் அச்சமுற்ற தூதர்கள் வணங்கி இவ்வாறு கூறினர்— “ஓ கணங்களே! இந்தப் பிராமணன் நிச்சயமாகத் தீயொழுக்கமுடையவன்.”

Verse 27

यमगणा ऊचुः । कुलाचारं प्रतीर्य्यैष पित्रोर्वाक्यपराङ्मुखः । सत्यशौचपरिभ्रष्टस्संध्यास्नानविवर्जितः

யமனின் கணங்கள் கூறினர்—“இவன் குலாசாரத்தைத் துறந்து, தந்தை-தாயின் வார்த்தைகளுக்கு எதிர்முகமாகி விட்டான். சத்தியமும் சௌசமும் கெட்டு, சந்த்யாவந்தனமும் நித்ய ஸ்நானமும் கைவிட்டான்.”

Verse 28

आस्तां दूरेस्य कर्मान्यच्छिवनिर्माल्यलंघकः । प्रत्यक्षतोऽत्र वीक्षध्वमस्पृश्योऽयं भवादृशाम्

இவனுடைய பிற செயல்கள் ஒதுங்கட்டும்; இவன் சிவ நிர்மால்யத்தை மீறியவன். இங்கே நேரில் பாருங்கள்—உங்களைப் போன்றோருக்கு இவன் தீண்டத்தகாதவன்.

Verse 29

शिवनिर्माल्यभोक्तारश्शिवनिर्म्माल्यलंघकाः । शिवनिर्माल्यदातारः स्पर्शस्तेषां ह्यपुण्यकृत्

சிவ நிர்மால்யத்தை உண்ணுபவர்கள், சிவ நிர்மால்யத்தின் புனிதத்தை மீறுபவர்கள், சிவ நிர்மால்யத்தை பிறர்க்கு அளிப்பவர்கள்—இவர்களின் தொடுதல் நிச்சயமாகப் பாவப் பயனை உண்டாக்கும்.

Verse 30

विषमालोक्य वा पेयं श्रेयो वा स्पर्शनं परम् । सेवितव्यं शिवस्वं न प्राणः कण्ठगतैरपि

விஷத்தைப் பார்க்க வேண்டியதாயினும் குடிக்க வேண்டியதாயினும், தொடுதலால் மட்டும் பரம நன்மை கிடைத்தாலும்—சிவனுக்குரிய சொத்தை ஒருபோதும் கைப்பற்றி அனுபவிக்கக் கூடாது; உயிர் தொண்டை வரை வந்தாலும் கூட.

Verse 31

यूयं प्रमाणं धर्मेषु यथा न च तथा वयम् । अस्ति चेद्धर्मलेशोस्य गणास्तं शृणुमो वयम्

தர்ம விஷயங்களில் நீங்கள் தான் அளவுகோல்; நாங்கள் அப்படியல்ல. ஓ கணங்களே, இதில் தர்மத்தின் சிறு துளியாவது இருந்தால், அதை உங்களிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 32

इत्थं तद्वाक्यमाकर्ण्य यामानां शिवकिंकराः । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं प्रोचुः पारिषदास्तु तान्

இவ்வாறு அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட யாமங்களின் காவலரான சிவகிங்கரர்கள், சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, முன்னிருந்த அந்த பரிஷதர்களிடம் உரைத்தனர்।

Verse 33

शिवकिंकरा ऊचुः । किंकराश्शिवधर्मा ये सूक्ष्मास्ते तु भवादृशैः । स्थूललक्ष्यैः कथं लक्ष्या लक्ष्या ये सूक्ष्मदृष्टिभिः

சிவகிங்கரர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் சிவனின் பணியாளர்கள்; இயல்பில் நுண்ணியவர்கள். உங்களைப் போன்ற நுண்ணறிவு கொண்டவர்களாலேயே எங்களை அறிய முடியும். வெளிப்புறத் தடிமனான குறிகளிலேயே பார்வை நிலைத்தவர்களுக்கு எங்களை எவ்வாறு அறிதல்? நுண்ணிய பார்வையுடையோருக்கே நாங்கள் புலப்படுவோம்.”

Verse 34

अनेनानेनसा कर्म यत्कृतं शृणुतेह तत् । यज्ञदत्तात्मजेनाथ सावधानतया गणाः

“இப்போது கேளுங்கள்; இவனாலேயே இங்கே செய்யப்பட்ட செயலை. ஓ கணங்களே, யஜ்ஞதத்தனின் மகன் செய்ததை கவனமாகக் கேளுங்கள்.”

Verse 36

अपरोपि परो धर्मो जातस्तत्रास्य किंकरः । शृण्वतः शिवनामानि प्रसंगादपि गृह्णताम्

“அங்கே மற்றொரு (துணை) செயலும் பரம தர்மமாகி அவனுக்கு பணியாளனாய் நிற்கும்—யாரேனும் சிவநாமங்களை கேட்பாராயின், அது தற்செயலாக இருந்தாலும், அவை இயல்பாகவே மனத்தில் பதிந்தாலும்.”

Verse 37

भक्तेन विधिना पूजा क्रियमाणा निरीक्षिता । उपोषितेन भूतायामनेनास्थितचेतसा

விதிப்படி பக்தன் செய்து கொண்டிருந்த பூஜையை அவன் கவனித்தான்—அவன் உபவாசம் இருந்து, இரவில் விழித்திருந்து, மனம் நிலைத்து சிதறாதவனாய் இருந்தான்।

Verse 38

शिवलोकमयं ह्यद्य गंतास्माभिस्सहैव तु । कंचित्कालं महाभोगान्करिष्यति शिवानुगः

“உண்மையாக இன்று இவன் எங்களுடன் சிவலோகத்திற்குச் செல்வான். சில காலம் சிவனின் அணியாளனான அந்த பக்தன் மகத்தான தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிப்பான்.”

Verse 39

कलिंगराजो भविता ततो निर्धूतकल्मषः । एष द्विजवरो नूनं शिवप्रियतरो यतः

அதன்பின் பாவங்கள் முற்றிலும் கழுவப்பட்டு இவன் கலிங்கத்தின் அரசனாவான். நிச்சயமாக இந்தச் சிறந்த பிராமணன் சிவனுக்கு மிகப் பிரியமானவன்; அவனுடைய பக்தியும் புண்ணியமும் அத்தகையவை.

Verse 40

अन्यत्किंचिन्न वक्तव्यं यूयं यात यथागतम् । यमदूतास्स्वलोकं तु सुप्रसन्नेन चेतसा

“மேலும் சொல்ல வேண்டியது ஒன்றுமில்லை. நீங்கள் வந்த வழியே திரும்பிச் செல்லுங்கள். ஓ யமதூதர்களே, முழுமையாக அமைந்த மனத்துடன் உங்கள் உலகிற்குச் செல்லுங்கள்.”

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां यमदूता मुनीश्वर । यथागतं ययुस्सर्वे यमलोकं पराङ्मुखाः

பிரம்மா கூறினார்— ஓ முனீஸ்வரா! அவர்களின் சொற்களை கேட்ட யமதூதர்கள் அனைவரும் முகம் திருப்பி, வந்த வழியே திரும்பி யமலோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 42

सर्वं निवेदयामासुश्शमनाय गणा मुने । तद्वृत्तमादितः प्रोक्तं शंभुदूतैश्च धर्मतः

முனிவரே, கணங்கள் அனைத்தையும் ஷமனனிடம் அறிவித்தனர். பின்னர் ஷம்புவின் தூதர்கள் தர்மப்படி தொடக்கம் முதல் அந்த முழு நிகழ்வையும் உரைத்தனர்.

Verse 43

धर्मराज उवाच । सर्वे शृणुत मद्वाक्यं सावधानतया गणाः । तदेव प्रीत्या कुरुत मच्छासनपुरस्सरम्

தர்மராஜன் கூறினான்—“கணங்களே, என் வார்த்தையை மிகக் கவனத்துடன் கேளுங்கள். பின்னர் அன்புடன் அதையே நிறைவேற்றுங்கள்; என் ஆணையை முன்னிலைப்படுத்துங்கள்.”

Verse 44

ये त्रिपुण्ड्रधरा लोके विभूत्या सितया गणाः । ते सर्वे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

உலகில் வெண்விபூதியால் திரிபுண்ட்ரம் தரிப்போர் யாவரும் விலக்கத்தக்கவர்; எந்நேரமும் அவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 45

उद्धूलनकरा ये हि विभूत्या सितया गणाः । ते सर्वे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

வெண்விபூதியால் உடலில் உத்தூலனம் (தூள்பூசல்) செய்பவர்கள் யாவரும் விலக்கத்தக்கவர்; எந்நேரமும் அவர்களைச் சேர்க்கக் கூடாது।

Verse 46

शिववेषतया लोके येन केनापि हेतुना । ते सर्वे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

இவ்வுலகில் எக்காரணத்தினாலும் சிவவேடம் பூணுபவர்கள் யாவரும் விலக்கத்தக்கவர்; எந்நேரமும் அவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 47

ये रुद्राक्षधरा लोके जटाधारिण एव ये । ते सवे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

உலகில் வெறும் ருத்ராட்சம் அணிவோரும், வெறும் ஜடாமுடி வைத்திருப்போரும்—அத்தகைய அனைவரையும் விலக்க வேண்டும்; எந்நாளும் தம் சங்கத்தில் சேர்க்கக் கூடாது।

Verse 48

उपजीवनहेतोश्च शिववेषधरा हि ये । ते सर्वे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே சிவவேடமும் வெளிச்சின்னங்களும் அணிவோர்—அத்தகைய அனைவரையும் விலக்க வேண்டும்; எந்நாளும் தம் சங்கத்தில் சேர்க்கக் கூடாது।

Verse 49

दंभेनापि च्छलेनापि शिववेषधरा हि ये । ते सर्वे परिहर्तव्या नानेतव्याः कदाचन

தம்பமும் வஞ்சகமும் கொண்டு வெறும் சிவபக்தர் வேடம் தரிப்போர் அனைவரும் விலக்கப்படவேண்டும்; அவர்களை ஒருபோதும் நம் சங்கத்தில் சேர்க்கக் கூடாது।

Verse 50

एवमाज्ञापयामास स यमो निज किंकरान् । तथेति मत्वा ते सर्वे तूष्णीमासञ्छुचिस्मिताः

இவ்வாறு யமன் தன் பணியாளர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அவர்கள் ‘அப்படியே’ என எண்ணி அனைவரும் மௌனமாயிருந்தனர்; முகங்களில் தூய மென்மையான புன்னகை இருந்தது।

Verse 51

ब्रह्मोवाच । पार्षदैर्यमदूतेभ्यो मोचितस्त्विति स द्विजः । शिवलोकं जगामाशु तैर्गणैश्शुचिमानसः

பிரம்மா கூறினார்—இறைவனின் பார்ஷதர்கள் யமதூதர்களிடமிருந்து விடுவித்த அந்தத் த்விஜன், மனம் தூய்மையடைந்து, அந்த கணங்களுடன் விரைவில் சிவலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 52

तत्र भुक्त्वाखिलान्भोगान्संसेव्य च शिवाशिवौ । अरिंदमस्य तनयः कलिंगाधिपतेरभूत्

அங்கே அவன் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, சிவனும் சிவையும் (பார்வதியும்) முறையாகச் சேவித்து, அரிந்தமனின் மகன் கலிங்கத்தின் அரசனானான்।

Verse 53

दम इत्यभिधानोऽभूच्छिवसेवापरायणः । बालोऽपि शिशुभिः साकं शिवभक्तिं चकार सः

‘தம’ எனப் பெயருடைய ஒருவர் இருந்தார்; அவர் சிவசேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர். குழந்தையாயிருந்தும் பிற குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து சிவபக்தி செய்தார்।

Verse 54

क्रमाद्राज्यमवापाथ पितर्युपरते युवा । प्रीत्या प्रवर्तयामास शिवधर्मांश्च सर्वशः

காலப்போக்கில் தந்தை மறைந்தபின் அந்த இளைஞன் அரசை அடைந்தான்; அன்பும் பக்தியும் கொண்டு எங்கும் சிவதர்ம ஒழுங்குகளை நடைமுறைப்படுத்தினான்।

Verse 55

नान्यं धर्मं स जानाति दुर्दमो भूपतिर्दमः । शिवालयेषु सर्वेषु दीपदानादृते द्विजः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! அடக்க இயலாத அந்த அரசன் தமன் வேறு தர்மம் ஒன்றையும் அறியான்; எல்லா சிவாலயங்களிலும் தீபதானத்தை ஒருபோதும் விடமாட்டான்।

Verse 56

ग्रामाधीशान्समाहूय सर्वान्स विषयस्थितान् । इत्थमाज्ञापयामास दीपा देयाश्शिवालये

அவன் கிராமத் தலைவர்களையும் மாவட்டங்களில் நியமிக்கப்பட்ட அனைவரையும் அழைத்து இவ்வாறு கட்டளையிட்டான்—“சிவாலயத்தில் தீபங்கள் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.”

Verse 57

अन्यथा सत्यमेवेदं स मे दण्ड्यो भविष्यति । दीप दानाच्छिवस्तुष्टो भवतीति श्रुतीरितम्

இல்லையெனில் இது உறுதியான உண்மை—அவன் என் தண்டனைக்கு உரியவன் ஆவான். ஏனெனில் ‘தீபதானத்தால் பரமேஸ்வரன் சிவன் திருப்தியடைவான்’ என்று ஸ்ருதி உரைக்கிறது.

Verse 58

यस्ययस्याभितो ग्रामं यावतश्च शिवालयाः । तत्रतत्र सदा दीपो द्योतनीयोऽविचारितम्

எந்த எந்த கிராமத்திலும், சுற்றுப்புறத்தில் எத்தனை சிவாலயங்கள் இருந்தாலும், அங்கங்கும் எப்போதும் தீபம் எரிய வைத்தல் வேண்டும்—தடுமாற்றமின்றி.

Verse 59

ममाज्ञाभंगदोषेण शिरश्छेत्स्याम्यसंशयम् । इति तद्भयतो दीपा दीप्ताः प्रतिशिवालयम्

‘என் ஆணையை மீறிய குற்றத்தால் உறுதியாக என் தலை வெட்டப்படும்’—என்ற அச்சத்தால் ஒவ்வொரு சிவாலயத்தையும் நோக்கி தீபங்கள் பிரகாசித்தன.

Verse 60

अनेनैव स धर्मेण यावज्जीवं दमो नृपः । धर्मर्द्धिं महतीं प्राप्य कालधर्मवशं गतः

அரசே! இதே தர்மத்தினால் தமன் வாழ்நாள் முழுதும் நிலைத்தான். தர்மத்தால் உண்டான பெரும் செழிப்பைப் பெற்று, இறுதியில் காலத்தின் விதிக்குள் சென்றான்.

Verse 61

स दीपवासनायोगाद्बहून्दीपान्प्रदीप्य वै । अलकायाः पतिरभूद्रत्नदीपशिखाश्रयः

தீபதானத்தால் உண்டான புண்ணியச் சாஸ்காரத்தின் வலிமையால் அவன் உண்மையிலே பல தீபங்களை ஏற்றினான்; ரத்தினத் தீபங்களின் ஒளிமிகு சிகைகளின் நடுவே தங்கி அலகையின் அதிபதியானான்।

Verse 62

एवं फलति कालेन शिवेऽल्पमपि यत्कृतम् । इति ज्ञात्वा शिवे कार्यं भजनं सुसुखार्थिभिः

இவ்வாறு காலப்போக்கில் சிவனுக்காகச் செய்த சிறிதளவும் நிச்சயம் பலன் தரும். இதை அறிந்து உண்மையான நலன் நாடுவோர் பக்தியுடன் சிவபூஜை-பஜனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

क्व स दीक्षितदायादः सर्वधर्मारतिः सदा । शिवालये दैवयोगाद्यातश्चोरयितुं वसु । स्वार्थदीपदशोद्योतलिंगमौलितमोहरः

எல்லா தர்மத்திற்கும் எப்போதும் வெறுப்புடைய தீக்ஷித வம்ச வாரிசு இப்போது எங்கே? தெய்வயோகத்தால் அவன் சிவாலயத்தில் செல்வம் திருடச் சென்றான்; ஆனால் தன் நோக்கத்திற்காக ஏற்றிய பத்து தீபங்களின் ஒளியால் மௌலியாய் விளங்கிய லிங்கம் அவனை மயக்கி வசப்படுத்தியது.

Verse 64

कलिंगविषये राज्यं प्राप्तो धर्मरतिं सदा । शिवालये समुद्दीप्य दीपान्प्राग्वासनोदयात्

கலிங்க நாட்டில் அரசாட்சியைப் பெற்ற பின் அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தான்; முன்னைய புண்ணியவாசனைகள் எழுந்ததால் சிவாலயத்தில் தீபங்களை ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 65

कैषा दिक्पालपदवी मुनीश्वर विलोकय । मनुष्यधर्मिणानेन सांप्रतं येह भुज्यते

“முனீஸ்வரரே, பாருங்கள்—இது திக்பால பதவி எத்தகையது! இங்கே இப்பொழுதே இதை ஒரு சாதாரண மனிதநெறியுடையவன் அனுபவிக்கிறான்.”

Verse 66

इति प्रोक्तं गुणनिधेर्यज्ञदत्तात्मजस्य हि । चरितं शिवसंतोषं शृण्वतां सर्वकामदम्

இவ்வாறு யஜ்ஞதத்தனின் புதல்வன் குணநிதியின் சிவனை மகிழ்விக்கும் சரிதம் கூறப்பட்டது. பக்தியுடன் இதைக் கேட்போர்க்கு இது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 67

सर्वदेवशिवेनासौ सखित्वं च यथेयिवान् । तदप्येकमना भूत्वा शृणु तात ब्रवीमि ते

அவன் சர்வதேவ-சிவனுடன் எவ்வாறு நட்புறவை அடைந்தானோ, அதையும் கேள், மகனே. மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்; நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.