शिवतत्त्ववर्णनम् (Śiva-tattva-varṇana) — “Description/Exposition of the Principle of Śiva”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथाकर्ण्य नुर्तिविष्णुकृतां स्वस्य महेश्वरः । प्रादुर्बभूव सुप्रीतस्सवामं करुणानिधिः

பிரம்மா கூறினார்—தமக்காக விஷ்ணு ஆடிய நடனத்தைச் செவிமடுத்த கருணைநிதி மகேஸ்வரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாமையுடன் வெளிப்பட்டார்।

Verse 2

पंचवक्त्रस्त्रिनयनो भालचन्द्रो जटाधरः । गौरवर्णो विशालाक्षो भस्मोद्धूलितविग्रहः

அவர் பஞ்சமுகமும் மும்முகக் கண்களும் உடையவர்; நெற்றியில் சந்திரன் விளங்க, சடையைக் கொண்டவர். ஒளிமிகு வெண்மைத் திகழ்வுடன் அகன்ற கண்கள்; அவரது தெய்வத் திருமேனி புனித பஸ்மத்தால் பூசப்பட்டது।

Verse 3

दशबाहुर्नीलगल सर्वाभरणभूषितः । सर्वांगसुन्दरो भस्मत्रिपुण्ड्रांकितमस्तकः

அவர் பத்துக் கரங்களும் நீலக்கழுத்தும் உடையவர்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அங்கமங்கும் அழகு நிறைந்தவர்; அவரது தலையில் புனித பஸ்மத்தின் திரிபுண்ட்ரம் குறிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 4

तं दृष्ट्वा तादृशं देवं सवामं परमेश्वरम् । तुष्टाव पुनरिष्टाभिर्वाग्भिर्विष्णुर्मया सह

அவ்வாறே வாமையுடன் தோன்றிய பரமேஸ்வர தேவனைப் பார்த்து, விஷ்ணு என்னுடன் மீண்டும் விரும்பிய இனிய சொற்களால் அவரைத் துதித்தார்।

Verse 5

निगमं श्वासरूपेण ददौ तस्मै ततो हरः । विष्णवे च प्रसन्नात्मा महेशः करुणाकरः

பின்னர் கருணைக் கடலான மகேசன்—ஹரன்—மனமகிழ்ந்து, நிகமம் (வேதம்) தன் சுவாசம் போலவே அவனுக்கு அருளினார்; அதுபோல விஷ்ணுவிற்கும் அளித்தார்.

Verse 6

ततो ज्ञानमदात्तस्मै हरये परमात्मने । परमात्मा पुनर्मह्यं दत्तवान्कृपया मुने

பின்னர் நான் பரமாத்மையான ஹரிக்கு அந்த ஞானத்தை அளித்தேன். ஓ முனிவரே, அந்த பரமாத்மா கருணையால் அதையே மீண்டும் எனக்கு அருளினார்.

Verse 7

संप्राप्य निगमं विष्णुः पप्रच्छ पुनरेव तम् । कृतार्थस्सांजलिर्नत्वा मया सह महेश्वरम्

நிகமம் (வேதம்) பெற்ற விஷ்ணு அவரை மீண்டும் கேட்டார். நோக்கம் நிறைவேறியபின், கைகூப்பி, என்னுடன் சேர்ந்து மகேஸ்வரனை வணங்கி நின்றார்.

Verse 8

विष्णुरुवाच । कथं च तुष्यसे देव मया पूज्यः कथं प्रभो । कथं ध्यानं प्रकर्तव्यं कथं व्रजसि वश्यताम्

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ தேவா! நீ எவ்வாறு திருப்தியடைகிறாய்? ஓ பிரபோ! நான் உம்மை எவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்? தியானம் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்? எந்த வழியால் நீ கருணையுடன் எளிதில் அணுகத்தக்கவனாக அருள்புரிவாய்?

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथम खण्डे सृष्ट्युपाख्याने शिवतत्त्ववर्णनो नाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டமான ஸ்ருஷ்ட்யுபாக்யானத்தில் “சிவதத்துவவர்ணனம்” எனப் பெயருடைய ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 10

एतत्सर्वं महाराज कृपां कृत्वाऽवयोः प्रभो । कथनीयं तथान्यच्च विज्ञाय स्वानुगौ शिव

மகாராஜா, பிரபுவே! எங்கள் இருவர்மீதும் கருணை செய்து இவற்றையெல்லாம் அருளிச் சொல்லுங்கள்; சிவனே, நாங்கள் உமது அனுகூல பக்தர்கள் என அறிந்து, சொல்ல வேண்டிய பிறவற்றையும் கூறுங்கள்।

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नो भगवान्हरः । उवाच वचनं प्रीत्या सुप्रसन्नः कृपानिधिः

பிரம்மா கூறினார்—இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் பகவான் ஹரன் மகிழ்ந்து प्रसன்னனானார். கருணையின் நிதி, மிகுந்த ஆனந்தத்துடன், அன்போடு மனமகிழ்ந்து பதிலுரைத்தார்।

Verse 12

श्रीशिव उवाच । भक्त्या च भवतोर्नूनं प्रीतोहं सुरसत्तमौ । पश्यतं मां महादेवं भयं सर्वं विमुंचताम्

ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! உங்கள் பக்தியால் நான் நிச்சயமாக மகிழ்ந்தேன். என்னை மகாதேவனாக தரிசித்து, எல்லாப் பயத்தையும் விட்டு விடுங்கள்।

Verse 13

मम लिंगं सदा पूज्य ध्येयं चैतादृशं मम । इदानीं दृश्यते यद्वत्तथा कार्यं प्रयत्नतः

என் லிங்கம் எப்போதும் பூஜிக்கப்பட வேண்டியது; இதே என் வடிவமாக தியானிக்கப்பட வேண்டியது. இப்போது எவ்வாறு காணப்படுகிறதோ, அவ்வாறே முயற்சியுடன் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 14

पूजितो लिंगरूपेण प्रसन्नो विविधं फलम् । दास्यामि सर्वलोकेभ्यो मनोभीष्टान्यनेकशः

லிங்கரூபத்தில் என்னை வழிபட்டால் நான் அருள்பெற்று பலவகை பலன்களை அளிப்பேன்; எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள உயிர்களுக்கு அவர்கள் உள்ளம் விரும்பும் பல வரங்களை மீண்டும் மீண்டும் வழங்குவேன்।

Verse 15

यदा दुःखं भवेत्तत्र युवयोस्सुरसत्तमौ । पूजिते मम लिंगे च तदा स्याद्दुःखनाशनम्

தேவர்களில் சிறந்த இருவரே! உங்களுக்குத் துயரம் எழும்போது, என் லிங்கத்தை வழிபட்டால் அந்த வழிபாடே துயரநாசியாகும்।

Verse 16

युवां प्रसूतौ प्रकृतेर्मदीयाया महाबलौ । गात्राभ्यां सव्यसव्याभ्यां मम सर्वेश्वरस्य हि

நீங்கள் இருவரும் மகாபலமுடையோர்; என் சொந்தப் பிரகிருதியிலிருந்து பிறந்தவர்கள். நான் சர்வேஸ்வரன்; என் உடலின் இடது, வலது பக்கங்களிலிருந்து நீங்கள் தோன்றினீர்கள்।

Verse 17

अयं मे दक्षिणात्पार्श्वाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । वामपार्श्वाच्च विष्णुस्त्वं समुत्पन्नः परात्मनः

என் வலப்பக்கத்திலிருந்து உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா தோன்றினார்; என் இடப்பக்கத்திலிருந்து நீ விஷ்ணுவாகத் தோன்றினாய், ஓ பரமாத்மா।

Verse 18

प्रीतोहं युवयोस्सम्यग्वरं दद्यां यथेप्सितम् । मयि भक्तिर्दृढा भूयाद्युवयोरभ्यनुज्ञया

நான் உங்களிருவரிடமும் உண்மையாகவே மகிழ்ந்தேன்; நீங்கள் விரும்பியபடியே வரத்தை அளிப்பேன். உங்கள் சம்மதத்தால் என்னிடத்தில் உங்கள் பக்தி எப்போதும் உறுதியாக வளர்க.

Verse 19

पार्थिवीं चैव मन्मूर्तिं विधाय कुरुतं युवाम् । सेवां च विविधां प्राज्ञौ कृत्वा सुखमवाप्स्यथ

என் வடிவத்தின் மண்ணால் ஆன பிரதிமையை உருவாக்கி, நீங்கள் இருவரும் அறிவுடையவர்களாய் அதற்கு பலவகை சேவை-பூஜைகளைச் செய்யுங்கள்; அவ்வாறு செய்தால் இன்பமும் மங்களமும் பெறுவீர்கள்.

Verse 20

ब्रह्मन्सृष्टिं कुरु त्वं हि मदाज्ञापरिपालकः । वत्स वत्स हरे त्वं च पालयैवं चराचरम्

ஓ பிரம்மா! நீ என் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றுபவன்; ஆகவே படைப்புச் செயலைச் செய். மேலும், அன்பனே—ஹரியே—நீயும் இதே முறையில் அசையும் அசையாத அனைத்துலகையும் காத்தருள்.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा नौ प्रभुरताभ्यां पूजाविधिमदाच्छुभाम् । येनैव पूजितश्शंभुः फलं यच्छत्यनेकशः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி ஆண்டவன் எங்களிருவருக்கும் மங்களமான பூஜை விதியை அருளினார்; அதனால் பூஜிக்கப்படும் ஷம்பு பலவிதமாகப் பலன் அளிப்பார்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभोर्मया च सहितो हरिः । प्रत्युवाच महेशानं प्रणिपत्य कृतांजलिः

பிரம்மா கூறினார்—ஷம்புவின் வார்த்தைகளை கேட்டபின், என்னுடன் இருந்த ஹரி மகேசானுக்கு வணங்கி, கைகூப்பி பதிலளித்தார்.

Verse 23

विष्णुरुवाच । यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च नौ । भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि चाव्यभिचारिणी

விஷ்ணு கூறினார்—உம்மிடத்தில் உண்மையான ப்ரீதி எழுந்திருந்தால், எங்களுக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், உம்மேல் எங்கள் பக்தி நித்தியமாக இருக்கட்டும்; அது அவ்யபிசாரிணியாக, ஒருபோதும் உம்மை விட்டு விலகாததாக இருக்கட்டும்।

Verse 24

त्वमप्यवतरस्वाद्य लीलया निर्गुणोपि हि । सहायं कुरु नौ तात त्वं परः परमेश्वरः

ஹே ஆதிப் பெருமானே! நீ நிர்குணனாயிருந்தாலும், உன் தெய்வ லீலையால் இன்று அவதரிப்பாயாக. ஹே தாதா, எங்களுக்கு துணை புரிவாயாக; நீயே பரம பரமேஸ்வரன்.

Verse 25

आवयोर्देवदेवेश विवादमपि शोभनम् । इहागतो भवान्यस्माद्विवादशमनाय नौ

ஹே தேவர்களின் தேவனே! எங்களிருவரின் இந்த விவாதமும் பொருத்தமானதே. நீர் இங்கு வந்ததனால், எங்கள் முரண்பாட்டை அமைதிப்படுத்தி தீர்க்கவே வந்தீர்.

Verse 26

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह हरो हरिम् । प्रणिपत्य स्थितं मूर्ध्ना कृतांजलिपुटः स्वयम्

பிரம்மா கூறினார்: அவன் சொற்களை கேட்ட ஹரன் (சிவன்) மீண்டும் ஹரியை (விஷ்ணுவை) நோக்கி உரைத்தான். தானே தலை தாழ்த்தி வணங்கி, கைகூப்பி பக்தியுடன் நின்று பேசினான்.

Verse 27

श्रीमहेश उवाच । प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ताहं सगुणोऽगुणः । परब्रह्म निर्विकारी सच्चिदानंदलक्षणः

ஸ்ரீ மகேசன் கூறினார்: பிரளயம், நிலை, சிருஷ்டி இவற்றின் கர்த்தா நானே—சகுணனும் நிர்குணனும் நானே. நான் பரப்ரஹ்மம்; மாற்றமற்றவன்; என் இயல்பு சத்-சித்-ஆனந்தம்.

Verse 28

त्रिया भिन्नो ह्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुहराख्यया । सर्गरक्षालयगुणैर्निष्कलोहं सदा हरे

ஹே ஹரியே! சிருஷ்டி, காப்பு, லயம் என்ற செயல்குணங்களால் என்னை பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் என்று மூன்றாகச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் உண்மையில் நான் எப்போதும் நிஷ்கலன், பிளவில்லாதவன்.

Verse 29

स्तुतोऽहं यत्त्वया विष्णो ब्रह्मणा मेऽवतारणे । प्रार्थनां तां करिष्यामि सत्यां यद्भक्तवत्सलः

ஓ விஷ்ணுவே! என் அவதார நேரத்தில் நீயும் பிரம்மாவும் என்னைத் துதித்தீர்கள்; ஆகவே அந்த வேண்டுதலை நான் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன், ஏனெனில் நான் எப்போதும் பக்தவத்ஸலன்.

Verse 30

मद्रूपं परमं ब्रह्मन्नीदृशं भवदंगतः । प्रकटीभविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

ஓ பிரம்மனே! என் இயல்பே ஆன இந்த பரம்பிரம்மம் உன் உடலிலிருந்தே இவ்வாறு வெளிப்பட்டு, உலகில் ‘ருத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படும்.

Verse 31

मदंशात्तस्य सामर्थ्यं न्यूनं नैव भविष्यति । योहं सोहं न भेदोस्ति पूजाविधिविधानतः

அவன் என் அಂசம் என்பதால் அவன் வல்லமை ஒருபோதும் குறையாது. ‘அவன் நானே, நானே அவன்’—பூஜை விதி-வिधानங்களில் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை.

Verse 32

यथा च ज्योतिषस्संगाज्जलादेः स्पर्शता न वै । तथा ममागुणस्यापि संयोगाद्बन्धनं न हि

ஒளியுடன் சேர்ந்தாலும் நீர் முதலியவை அதை உண்மையில் ‘தொட்டிட’ முடியாதது போல, குணாதீதனான எனக்கும் வெறும் சேர்க்கையால் பந்தம் உண்டாகாது.

Verse 33

शिवरूपं ममैतञ्च रुद्रोऽपि शिववत्तदा । न तत्र परभेदो वै कर्तव्यश्च महामुने

என் இந்த ரூபமே நிச்சயமாக சிவமே; அக்காலத்தில் ருத்ரனும் சிவனைப் போலவே உள்ளான். ஆகவே, ஓ மகாமுனியே, அங்கே உயர்வு-தாழ்வு என்ற வேறுபாடு செய்யவேண்டாம்.

Verse 34

वस्तुतो ह्येकरूपं हि द्विधा भिन्नं जगत्युत । अतो न भेदा विज्ञेयः शिवे रुद्रे कदाचन

உண்மையில் அவர் ஒரே சுவபாவமே; ஆனால் உலகில் இரண்டாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறார். ஆகவே சிவனுக்கும் ருத்ரனுக்கும் எந்நாளும் வேறுபாடு கருதவேண்டாம்।

Verse 35

सुवर्णस्य तथैकस्य वस्तुत्वं नैव गच्छति । अलंकृतिकृते देव नामभेदो न वस्तुतः

ஒரே தங்கம் ஆபரணங்களாக வடிவெடுத்தாலும் அதன் உண்மை மாறாது; அதுபோல, தேவரே, பெயர்வேறுபாடு வடிவ-அலங்காரத்தினால் மட்டுமே, தத்துவத்தில் அல்ல।

Verse 36

तथैकस्या मृदो भेदो नानापात्रे न वस्तुतः । कारणस्यैव कार्ये च सन्निधानं निदर्शनम्

அதேபோல் ஒரே மண்ணின் வேறுபாடு பல பானைகளில் உண்மையில் இல்லை. காரணமே காரியத்திலும் நிலைத்திருப்பதற்கான எடுத்துக்காட்டிது—மூலம் உருவானதில் உட்புகுந்தே நிற்கிறது।

Verse 37

ज्ञातव्यं बुधवर्यैश्च निर्मलज्ञानिभिः सुरौ । एवं ज्ञात्वा भवभ्यां तु न दृश्यं भेदकार णम्

ஓ தேவர்களே! இது சிறந்த ஞானிகளாலும் தூய அறிவுடையவர்களாலும் அறியத்தக்கது. இவ்வாறு அறிந்தபின், உங்களிருவருக்கிடையில் வேறுபாட்டிற்கான காரணம் இனி காணப்படாது.

Verse 38

वस्तुवत्सर्वदृश्यं च शिवरूपम्मतम्मम । अहं भवानजश्चैव रुद्रो योऽयं भविष्यति

என் கருத்தில், பொருளெனத் தோன்றும் காணப்படும் அனைத்தும் சிவரூபமே. நான், நீ, மேலும் அஜன் (பிரம்மா) அனைவரும் சிவனே; இனி ருத்ரனாக ஆகவிருப்பவனும் சிவனே.

Verse 39

एकरूपा न भेदस्तु भेदे वै बंधनं भवेत् । तथापि च मदीयं हि शिवरूपं सनातनम्

நான் ஒரே, பிரிவற்ற இயல்புடையவன்; என்னில் வேறுபாடு இல்லை. வேறுபாடு கூறப்படும் இடத்தில் பந்தம் உண்டாகும். ஆயினும் என் சொந்த சிவரூபம் நித்தியமானது.

Verse 40

मूलीभूतं सदोक्तं च सत्यज्ञानमनंतकम् । एवं ज्ञात्वा सदा ध्येयं मनसा चैव तत्त्वतः

அவரை அனைத்தின் ஆதிமூலமாகவும், எப்போதும் சத்தியமாகவும், சத்திய-சைதன்யமாகவும், அனந்தனாகவும் அறிந்து—இவ்வாறு உணர்ந்து மனத்தால் தத்துவமாய் எந்நாளும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 41

श्रूयतां चैव भो ब्रह्मन्यद्गोप्यं कथ्यते मया । भवंतौ प्रकृतेर्यातौ नायं वै प्रकृतेः पुनः

ஓ பிரம்மனே, கேள்—நான் ஒரு இரகசியத்தைச் சொல்கிறேன். நீங்கள் இருவரும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றினீர்; ஆனால் இவர் (பரமேச்வரன்) பிரகிருதியிலிருந்து மீண்டும் பிறப்பதில்லை।

Verse 42

मदाज्ञा जायते तत्र ब्रह्मणो भ्रुकुटेरहम् । गुणेष्वपि यथा प्रोक्तस्तामसः प्रकृतो हरः

அங்கே என் ஆணையால் நான் பிரம்மாவின் சுருங்கிய புருவத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறேன். மேலும் குணங்களிலும், சொல்லப்பட்டபடி, நான்—ஹரன்—பிரகிருதியின்படி தாமஸ ரூபமாகத் தோன்றுகிறேன்।

Verse 43

वैकारिकश्च विज्ञेयो योऽहंकार उदाहृतः । नामतो वस्तुतो नैव तामसः परिचक्ष्यते

‘வைகாரிக’ என்று கூறப்படும் அஹங்காரத் தத்துவத்தை அப்படியே அறிய வேண்டும்; அது பெயராலும், உண்மையாலும் ‘தாமஸ’ என்று சொல்லப்படாது।

Verse 44

एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मन्करणीयमिदं त्वया । सृष्टिकर्ता भव ब्रह्मन्सृष्टेश्च पालको हरिः

ஆகையால், ஹே பிரம்மனே! இதுவே நீ செய்ய வேண்டியது—நீ உலகின் படைப்பாளனாக இரு; படைப்பை காத்து தாங்குபவன் ஹரி (விஷ்ணு) ஆகட்டும்.

Verse 45

मदीयश्च तथांऽशो यो लयकर्ता भविष्यति । इयं या प्रकृतिर्देवी ह्युमाख्या परमेश्वरी

மேலும் என் அங்கமே லயத்தின் கர்த்தாவாக ஆகும்; இவ்விதமான தேவீ பிரகிருதியே ‘உமா’ எனப்படும் பரமேஸ்வரி ஆவாள்.

Verse 46

तस्यास्तु शक्तिर्वा देवी ब्रह्माणं सा भजिष्यति । अन्या शक्तिः पुनस्तत्र प्रकृतेः संभविष्यति

அவளுடைய சக்தியான தேவீ பிரம்மாவுடன் ஒன்றுபடும்; அங்கேயே பிரகிருதியிலிருந்து மீண்டும் மற்றொரு சக்தி தோன்றும்.

Verse 47

समाश्रयिष्यति विष्णुं लक्ष्मीरूपेण सा तदा । पुनश्च काली नाम्ना सा मदंशं प्राप्स्यति ध्रुवम्

அப்போது அவள் லக்ஷ்மி ரூபத்தில் விஷ்ணுவைச் சரணடைவாள்; மீண்டும் ‘காளி’ என்ற நாமத்துடன் அவள் உறுதியாக என் அங்கத்தை அடைவாள்.

Verse 48

ज्योती रूपेण सा तत्र कार्यार्थे संभविष्यति । एवं देव्यास्तथा प्रोक्ताश्शक्तयः परमाश्शुभाः

அங்கே தெய்வீக காரியம் நிறைவேறுவதற்காக அவள் ஒளி-ரூபமாக வெளிப்படுவாள்; இவ்வாறு தேவியின் மிகப் புனிதமான சக்திகள் உரைக்கப்பட்டன.

Verse 49

सृष्टिस्थितिलयानां हि कार्यं तासां क्रमाद्ध्रुवम् । एतस्याः प्रकृत्तेरंशा मत्प्रियायास्सुरौत्तम

படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு—இவையே அவர்களின் செயல்; அது ஒழுங்காக உறுதியாக நடைபெறும். தேவர்களில் சிறந்தவனே, என் பிரிய தேவியானவள் இந்தப் பிரகிருதியின் ஒரு அங்கம்.

Verse 50

त्वं च लक्ष्मीमुपाश्रित्य कार्यं कर्तुमिहार्हसि । ब्रह्मंस्त्वं च गिरां देवीं प्रकृत्यंशामवाप्य च

மேலும் நீ, ஓ பிரம்மா, லக்ஷ்மியைச் சரணடைந்து இங்கே பணியை நிறைவேற்றத் தகுதியானவன். வாக்குத் தேவியான சரஸ்வதியையும் பிரகிருதியின் ஒரு அங்கத்தையும் பெற்றுத் தன் நியதிக் கடமையை முறையாகச் செய்.

Verse 51

सृष्टिकार्यं हृदा कर्तुम्मन्निदेशादिहार्हसि । अहं कालीं समाश्रित्य मत्प्रियांशां परात्पराम्

இங்கு என் ஆணைப்படி உறுதியான உள்ளத்துடன் படைப்புப் பணியைச் செய்ய நீ தகுதியானவன். நான் பராத்பரமான என் பிரிய அங்கமான காளியைச் சரணடைந்து இச்செயலை வலுப்படுத்துவேன்.

Verse 52

रुद्ररूपेण प्रलयं करिष्ये कार्यमुत्तमम् । चतुर्वर्णमयं लोकं तत्सर्वैराश्रमै ध्रुवम्

ருத்ர ரூபம் கொண்டு நான் பிரளயத்தை நிகழ்த்துவேன்—அது உன்னத தெய்வச் செயல். மேலும் நான்கு வர்ணங்களும் எல்லா ஆசிரமங்களும் உடைய உலக ஒழுங்கை நிலையான விதியாக நிறுவுவேன்.

Verse 53

तदन्यैर्विविधैः कार्यैः कृत्वा सुखमवाप्स्यथः । ज्ञानविज्ञानसंयुक्तो लोकानां हितकारकः

பின்னர் பல்வேறு பிற கடமைகளையும் செய்து நீ இன்பம் அடைவாய்—ஞானமும் விஞ்ஞானமும் இணைந்தவனாய், உலகங்களின் நலன் செய்பவனாவாய்.

Verse 54

मुक्तिदोऽत्र भवानद्य भव लोके मदाज्ञया । मद्दर्शने फलं यद्वत्तदेव तव दर्शने

என் ஆணையினால் நீ இவ்வுலகில் முக்தி அளிப்பவனாக இப்போது நிலைத்திரு. என்னை தரிசிப்பதால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் உன்னை தரிசிப்பதாலும் கிடைக்கும்.

Verse 55

इति दत्तो वरस्तेद्य सत्यं सत्यं न संशयः । ममैव हृदये विष्णुर्विष्णोश्च हृदये ह्यहम्

இவ்வாறு இன்று உனக்கு வரம் அளிக்கப்பட்டது—உண்மை, உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. விஷ்ணு என் இதயத்திலே வாசம் செய்கிறார்; நானும் விஷ்ணுவின் இதயத்திலே வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 56

उभयोरंतरं यो वै न जानाति मनो मम । वामांगजो मम हरिर्दक्षिणांगोद्भवो विधिः

அவ்விருவருக்குள்ள உள்ளார்ந்த வேறுபாட்டை என் மனத்தின் உண்மைப்படி அறியாதவன் இதை அறிந்துகொள்ளட்டும்—ஹரி (விஷ்ணு) என் இடப்பக்கத்திலிருந்து பிறந்தார்; விதி (பிரம்மா) என் வலப்பக்கத்திலிருந்து தோன்றினார்.

Verse 57

महाप्रलयकृद्रुद्रो विश्वात्मा हृदयोद्भवः । त्रिधा भिन्नो ह्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुभवाख्यया

நான் ருத்ரன்—மகாப்ரளயத்தை நிகழ்த்துபவன், உலகின் ஆத்மா, இதயத்திலிருந்து தோன்றியவன். நானே விஷ்ணுவுமாக இருக்கிறேன்; பிரம்மா, விஷ்ணு, பவ (சிவன்) என்ற பெயர்களால் நான் மும்மூர்த்தியாக வெளிப்படுகிறேன்.

Verse 58

सर्गरक्षालयकरस्त्रिगुणैरज आदिभिः । गुणभिन्नश्शिवस्साक्षात्प्रकृते पुरुषात्परः

மூன்று குணங்களாலும், அஜன் (பிரம்மா) முதலிய தேவர்களாலும் படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றை நேரடியாகச் சிவனே செய்கிறான். ஆனால் சிவன் குணங்களிலிருந்து வேறுபட்டவன்; அவன் பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேசன்.

Verse 59

परं ब्रह्माद्वयो नित्योऽनन्तः पूर्णो निरंजनः । अंतस्तमो वहिस्सत्त्वस्त्रिजगत्पालको हरिः

அவர் பரம்பிரம்மம்—அத்வயம், நித்தியம், அனந்தம், பூர்ணம், நிரஞ்சனம். உள்ளே தமஸைத் தாண்டியவர்; வெளியே சத்த்வ ரூபமாக வெளிப்படுகிறார்; ஹரியாகத் திரிஜகத்தைக் காத்து வளர்க்கிறார்.

Verse 60

अंतस्सत्त्वस्तमोबाह्यस्त्रिजगल्लयकृद्धरः

அவர் உள்ளே சத்த்வமயம்; வெளியே தமஸைத் தாண்டியவர்; அவர் தான் தாங்குபவன், திரிஜகத்தைக் காக்கவும் லயப்படுத்தவும் செய்பவன்.

Verse 61

अंतर्बहीरजाश्चैव त्रिजगत्सृष्टिकृद्विधिः । एवं गुणास्त्रिदेवेषु गुणभिन्नः शिवः स्मृतः

உள்ளும் புறமும் ரஜோகுணம் நிறைந்த விதி (பிரம்மா) திரிஜகத்தின் படைப்பாளர். இவ்வாறு திரிதேவர்கள் குணங்களால் குறிக்கப்படுவர்; ஆனால் சிவன் குணங்களிலிருந்து வேறுபட்டவன், குணாதீதன் என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 62

विष्णो सृष्टिकरं प्रीत्या पालयैनं पितामहम् । संपूज्यस्त्रिषु लोकेषु भविष्यसि मदाज्ञया

ஓ விஷ்ணுவே, படைப்பாளியான இந்த பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவரை அன்புடன் காத்து வளர்த்து ரட்சிப்பாயாக. என் ஆணையால் நீ மூன்று உலகங்களிலும் பூஜிக்கத்தக்கவனாவாய்.

Verse 63

तव सेव्यो विधेश्चापि रुद्र एव भविष्यति । शिवपूर्णावतारो हि त्रिजगल्लयकारकः

நீ வழிபடுபவரும், விதாதா பிரம்மாவும் வணங்குபவரும் அவரே நிச்சயமாக ருத்ரன் ஆவார். அவர் சிவனின் பூர்ண அவதாரம்; மூவுலக லயகர்த்தா.

Verse 64

पाद्मे भविष्यति सुतः कल्पे तव पितामहः । तदा द्रक्ष्यसि मां चैव सोऽपि द्रक्ष्यति पद्मजः

பத்ம கல்பத்தில் உன் மகனே உன் பிதாமகனாக ஆகுவான். அப்போது நீ என்னை தரிசிப்பாய்; அந்த பத்மஜன் (பிரம்மா) கூட என்னை தரிசிப்பான்.

Verse 65

एवमुक्त्वा महेशानः कृपां कृत्वातुलां हरः । पुनः प्रोवाच सुप्रीत्या विष्णुं सर्वेश्वरः प्रभुः

இவ்வாறு கூறி மகேசானனாகிய ஹரன் ஒப்பற்ற கருணையை அருளினான். பின்னர் சர்வேஸ்வரப் பிரபு மிகுந்த அன்புடன் விஷ்ணுவை மீண்டும் உரைத்தான்.