नारदप्रश्नवर्णन (Nāradapraśna-varṇana) — “Account of Nārada’s Inquiry”
இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் கூறுகிறார்—ஹரி (விஷ்ணு) மறைந்தபின் நாரதர் பூமியெங்கும் சுற்றி பல சிவரூபங்களையும் சிவலிங்கங்களையும் தரிசிக்கிறார்; அவை புக்க்தி மற்றும் முக்தி அளிப்பவை என விளக்கப்படுகின்றன. அங்கே இரண்டு சிவகணர்கள் அவரை அறிந்து பக்தியுடன் வணங்கி, அவரது பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு முன்சாபத்திலிருந்து விடுதலை வேண்டுகின்றனர். அவர்கள்—நாங்கள் இயல்பில் குற்றவாளிகள் அல்ல; அரசகுமாரியின் சுயம்வரத்தில் மாயாமோகம் காரணமாக தவறு நிகழ்ந்தது என்று கூறுகின்றனர். நாரதரின் சாபமும் பரமேசனின் தூண்டுதலால் ஏற்பட்டதே என ஏற்று, அதன் பலனை தங்கள் கர்மபலமாகக் கருதி, பிறரைப் பழிக்கவில்லை. அவர்களின் பக்திவாக்கை கேட்ட நாரதர் அன்புடன் பச்சாத்தாபம் கொண்டு அருளின் வழியைத் திறக்கிறார்; இவ்வாறு கர்மப் பொறுப்பு, தெய்வ ஒழுங்கு, தாழ்மையால் சமரசம், மற்றும் லிங்கதரிசனத்தின் புனிதம் ஒருங்கே எடுத்துரைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अंतर्हिते हरौ विप्रा नारदो मुनिसत्तमः । विचचार महीं पश्यञ्छिवलिंगानि भक्तितः
சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே, ஹரி மறைந்தபின் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் பூமியெங்கும் சுற்றி, பக்தியுடன் சிவலிங்கங்களைத் தரிசித்தார்।
Verse 2
पृथिव्या अटनं कृत्वा शिवरूपाण्यनेकशः । ददर्श प्रीतितो विप्रा भुक्तिमुक्तिप्रदानि सः
பூமியெங்கும் அலைந்து, ஓ பிராமணர்களே, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சிவனின் பல வடிவங்களைத் தரிசித்தார்—அவை புக்க்தியும் முக்தியும் அளிப்பவை.
Verse 3
अथ तं विचरंतं कौ नारदं दिव्यदर्शनम् । ज्ञात्वा शंभुगणौ तौ तु सुचित्तमुपजग्मतुः
அப்போது தெய்வீக தரிசன ஒளியுடன் சுற்றிய நாரதரை அறிந்து, சம்புவின் அந்த இரு கணங்களும் அமைதியும் மரியாதையும் நிறைந்த மனத்துடன் அவரை அணுகினர்।
Verse 4
शिरसा सुप्रणम्याशु गणावूचतुरादरात् । गृहीत्वा चरणौ तस्य शापोद्धारेच्छया च तौ
அந்த இரு கணங்களும் உடனே தலைவணங்கி வணங்கி மரியாதையுடன் பேசினர்; சாபம் நீங்க வேண்டுமென்ற விருப்பால் அவர் திருவடிகளைப் பற்றினர்।
Verse 5
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदप्रश्नवर्णनोनाम पञ्चमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டமான ஸ்ருஷ்டியுபாக்யானத்தில் ‘நாரதரின் கேள்விகள் விளக்கம்’ எனும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 6
आवां हरगणौ विप्र तवागस्कारिणौ मुने । स्वयम्बरे राजपुत्र्या मायामोहितचेतसा
ஓ விப்ரரே, ஓ முனிவரே! நாங்கள் இருவரும் ஹரன் (சிவன்) அவர்களின் கணங்கள்; உங்கள் நோக்கம் நிறைவேறச் சேவிக்க வந்தோம். அரசகுமாரியின் சுயம்வரத்தில் அவளது மனம் மாயையால் மயங்கியது।
Verse 7
त्वया दत्तश्च नौ शापः परेशप्रेरितेन ह । ज्ञात्वा कुसमयं तत्र मौनमेव हि जीवनम्
நீங்கள் எங்களுக்கு அளித்த சாபமும் உண்மையில் பரமேசன் (சிவன்) அவர்களின் தூண்டுதலாலேயே ஏற்பட்டது. அங்கு காலம் தீயதாக இருப்பதை அறிந்து, அந்த நிலையில் மௌனமே வாழ்வின் வழி.
Verse 8
स्वकर्मणः फलं प्राप्तं कस्यापि न हि दूषणम् । सुप्रसन्नो भव विभो कुर्वनुग्रहमद्य नौ
எங்களுக்கு கிடைத்தது எங்கள் சொந்த கர்மத்தின் பலனே; யாரிடமும் குற்றமில்லை. ஓ அனைத்துவல்ல இறைவா, மிகப் பிரசன்னமாய் இருந்து இன்று எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக.
Verse 9
सूत उवाच । वच आकर्ण्य गणयोरिति भक्त्युक्तमादरात् । प्रत्युवाच मुनिः प्रीत्या पश्चात्तापमवाप्य सः
சூதர் கூறினார்—சிவகணங்களான இரு சேவகர்கள் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர் உள்ளம் மகிழ்ந்து பதிலளித்தார்; மேலும் மனவருத்தம் எழ, அவர் மீண்டும் உரைத்தார்।
Verse 10
नारद उवाच । शृणुतं मे महादेव गणा मान्यतमौ सताम् । वचनं सुखदं मोहनिर्मुक्तं च यथार्थकम्
நாரதர் கூறினார்—ஹே மகாதேவா, என் வாக்கை கேளும்; ஹே கணங்களே, நீங்கள் சத்புருஷர்களில் மிக மதிக்கப்படுபவர்கள். இவ்வுரை ஆனந்தமளிப்பது, மோகமற்றது, உண்மையோடு ஒத்தது.
Verse 11
पुरा मम मतिर्भ्रष्टासीच्छिवेच्छावशात् युवम् । सर्वथा मोहमापन्नश्शप्तवान्वां कुशेमुषिः
முன்பு சிவனின் இச்சையால் என் அறிவு மயங்கியது. முழுமையாக மோகத்தில் வீழ்ந்து நான்—குஷேமுஷி—உங்கள் இருவரையும் சபித்தேன்.
Verse 12
यदुक्तं तत्तथा भावि तथापि शृणुतां गणौ । शापोद्धारमहं वच्मि क्षमथा मघमद्य मे
சொல்லப்பட்டது அவ்வாறே நிகழும்; இருந்தாலும், ஹே கணங்களே, கேளுங்கள். சாபநீக்க வழியை நான் கூறுகிறேன்; ஆகவே இன்று என் குற்றத்தை மன்னியுங்கள்.
Verse 13
वीर्यान्मुनिवरस्याप्त्वा राक्षसेशत्वमादिशम् । स्यातां विभवसंयुक्तौ बलिनो सुप्रतापिनौ
அந்த சிறந்த முனிவரின் வீரியத்தைப் பெற்று, அவர் அவர்களுக்கு ராட்சசர்களின் ஆட்சியுரிமையை அளித்தார். அதனால் அவர்கள் இருவரும் செல்வமிக்கவர்களாக, வலிமைமிக்கவர்களாக, மிகப் பெரும் பராக்கிரமம் உடையவர்களாக ஆனார்கள்.
Verse 14
सर्वब्रह्मांडराजानौ शिवभक्तौ जितेन्द्रियौ । शिवापरतनोर्मृत्युं प्राप्य स्वं पदमाप्स्यथः
நீங்கள் இருவரும் எல்லாப் பிரபஞ்சங்களின் அரசர்களாவீர்கள்—சிவபக்தர்கள், இந்திரியங்களை வென்றவர்கள். மரணம் வந்தபோது, சிவனையே சார்ந்து, உங்கள் உயர்ந்த பதத்தை அடைவீர்கள்.
Verse 15
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनेर्वाक्यं नारदस्य महात्मनः । उभौ हरगणौ प्रीतौ स्वं पदं जग्मतुर्मुदा
சூதர் கூறினார்—மகாத்மா முனி நாரதனின் வாக்கை கேட்டதும், ஹரன் (சிவன்) உடைய அந்த இரு கணங்களும் மகிழ்ந்து, ஆனந்தத்துடன் தங்கள் தாமத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 16
नारदोऽपि परं प्रीतो ध्यायञ्छिवमनन्यधीः । विचचार महीं पश्यञ्छिवतीर्थान्यभीक्ष्णशः
நாரதரும் பேரானந்தம் நிறைந்து, ஒருமனத்துடன் சிவனைத் தியானத்தில் நிலைத்து, பூமியெங்கும் உலாவி, சிவனின் புனித தீர்த்தங்களை மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்தார்।
Verse 17
काशीं प्राप्याथ स मुनिः सर्वोपरि विराजिताम् । शिवप्रियां शंभुसुखप्रदां शम्भुस्वरूपिणीम्
பின்னர் அந்த முனிவர் காசியை அடைந்தார்—அது அனைத்திற்கும் மேலாக ஒளிரும் நகரம்; சிவனுக்கு அன்பானது, சம்புவின் பேரின்பத்தை அளிப்பது, மேலும் சம்புவின் சொரூபமே ஆகும்।
Verse 18
दृष्ट्वा काशीं कृताऽर्थोभूत्काशीनाथं ददर्श ह । आनर्च परम प्रीत्या परमानन्दसंयुतः
காசியைத் தரிசித்து அவர் வாழ்வின் பயன் நிறைவேறியது என உணர்ந்தார். பின்னர் காசிநாதனைத் தரிசித்து, பேரன்புடன், பேரானந்தம் நிறைந்து, அவரை ஆராதித்தார்।
Verse 19
स मुदः सेव्यतां काशीं कृतार्थो मुनिसत्तमः । नमन्संवर्णयन्भक्त्या संस्मरन्प्रेमविह्वलः
முனிவர்களில் சிறந்தவரே! மகிழ்ச்சியுடன் காசியில் தங்கி அதைச் சேவிக்கவும்; நீர் கृतார்த்தர். பக்தியுடன் வணங்கி, (சிவனை)ப் புகழ்ந்து பாடி, அன்பால் உருகி அவரை நினைந்து வழிபடுவீராக.
Verse 20
ब्रह्मलोकं जगामाथ शिवस्मरणसन्मतिः । शिवतत्त्वं विशेषेण ज्ञातुमिच्छुस्स नारदः
அப்போது சிவஸ்மரணத்தில் உறுதியான மனத்துடன் நாரதர் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்; சிவத்தத்துவத்தை விசேஷமாக நுண்ணிய முறையில் அறிய விரும்பினார்।
Verse 21
नत्वा तत्र विधिं भक्त्या स्तुत्वा च विविधैस्तवैः । पप्रच्छ शिवत्तत्वं शिवसंभक्तमानसः
அங்கே அவர் பக்தியுடன் விதாதா பிரம்மாவை வணங்கி, பலவகை ஸ்தவங்களால் போற்றினார்; பின்னர் சிவபக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன் நாரதர் சிவத்தத்துவத்தை வினவினார்।
Verse 22
नारद उवाच । ब्रह्मन्ब्रह्मस्वरूपज्ञ पितामह जगत्प्रभो । त्वत्प्रसादान्मया सर्वं विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम्
நாரதர் கூறினார்— ஓ பிரம்மன், பிரம்மஸ்வரூபத்தை அறிந்தவரே, ஓ பிதாமஹா உலகப் பிரபுவே! உங்கள் அருளால் விஷ்ணுவின் உத்தம மஹாத்மியத்தை முழுமையாக அறிந்தேன்।
Verse 23
भक्तिमार्गं ज्ञानमार्गं तपोमार्गं सुदुस्तरम् । दानमार्गञ्च तीर्थानां मार्गं च श्रुतवानहम्
நான் பக்தி மார்க்கம், ஞான மார்க்கம், மிகக் கடினமான தவ மார்க்கம், தான மார்க்கம், மேலும் தீர்த்த யாத்திரை மார்க்கம் ஆகியவற்றையும் கேட்டுள்ளேன்।
Verse 24
न ज्ञातं शिवतत्त्वं च पूजाविधिमतः क्रमात् । चरित्रं विविधं तस्य निवेदय मम प्रभो
எனக்கு சிவத்தத்துவமும் இன்னும் விளங்கவில்லை; விதிப்படி பூஜை செய்யும் முறையின் வரிசையும் அறியவில்லை. ஹே பிரபுவே, அவருடைய பலவகைத் திருச்சரிதங்களை எனக்கு உரைத்தருளுங்கள்.
Verse 25
निर्गुणोऽपि शिवस्तात सगुणश्शंकरः कथम् । शिवतत्त्वं न जानामि मोहितश्शिवमायया
அன்பனே, சிவன் நிர்குணனாயிருந்தும் சங்கரன் சகுணனாக எவ்வாறு? சிவமாயையால் மயங்கிய நான் சிவத்தத்துவத்தை அறியேன்.
Verse 26
सृष्टेः पूर्वं कथं शंभुस्स्वरूपेण प्रतिष्ठितः । सृष्टिमध्ये स हि कथं क्रीडन्संवर्तते प्रभुः
படைப்பிற்கு முன் சம்பு தன் சொரூபத்தில் எவ்வாறு நிலைபெற்றிருந்தார்? படைப்பின் நடுவே அந்த பரம்பொருள் எவ்வாறு லீலையாக விளையாடியும், சம்வர்த்தமாக (அழிவையும்) நிகழ்த்துகிறார்?
Verse 27
तदन्ते च कथं देवस्स तिष्ठति महेश्वरः । कथं प्रसन्नतां याति शंकरो लोकशंकरः
அதன் முடிவில் அந்த தேவன் மகேஸ்வரன் எவ்வாறு நிலைத்திருப்பான்? உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவன் சங்கரன் எவ்வாறு பிரசன்னமாவான்?
Verse 28
संतुष्टश्च स्वभक्तेभ्यः परेभ्यश्च महेश्वरः । किं फलं यच्छति विधे तत्सर्वं कथयस्व मे
மகேஸ்வரன் தன் பக்தர்களிடமும் பிறரிடமும் திருப்தியடைந்தால், ஓ விதாதா (பிரம்மா), அவர் எந்தப் பலனை அருள்கிறார்? அதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 29
सद्यः प्रसन्नो भगवान्भवतीत्यनुसंश्रुतम् । भक्तप्रयासं स महान्न पश्यति दयापरः
உண்மைப் பக்தியால் பகவான் சிவன் உடனே प्रसன்னனாவார் என்று மரபில் கேட்கப்படுகிறது. கருணை நிறைந்த அந்த மகான், பக்தனின் சிரமத்தைப் பார்க்காது; பக்தியையே ஏற்றுக் கொள்கிறான்.
Verse 30
ब्रह्मा विष्णुर्महेशश्च त्रयो देवाश्शिवांशजाः । महेशस्तत्र पूर्णांशस्स्वयमेव शिवः परः
பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன்—இந்த மூவரும் சிவனின் அங்கங்களிலிருந்து தோன்றினர். ஆனால் அவர்களில் மகேசன் பூர்ண அவதாரம்; அவரே தாமே பரம சிவன்.
Verse 31
तस्याविर्भावमाख्याहि चरितानि विशेषतः । उमाविर्भावमाख्याहि तद्विवाहं तथा विभो
ஓ பிரபுவே, அவரின் (சிவனின்) அவதார வெளிப்பாடையும் புனிதச் சரிதங்களையும் விரிவாக உரைக்கவும். மேலும் உமையின் வெளிப்பாடும் அவர்களின் தெய்வீக திருமணக் கதையும் கூறவும்.
Verse 32
तद्गार्हस्थ्यं विशेषेण तथा लीलाः परा अपि । एतत्सर्वं तथान्यच्च कथनीयं त्वयानघ
அவரின் இல்லற வாழ்வைச் சிறப்பாகவும், மேலும் அவரின் உன்னத தெய்வீக லீலைகளையும் விளக்கவும். ஓ பாவமற்றவரே, இவை அனைத்தும் மற்றும் தொடர்புடைய பிறவற்றையும் நீர் உரைக்க வேண்டும்.
Verse 33
तदुत्पत्तिं विवाहं च शिवायास्तु विशेषतः । प्रब्रूहि मे प्रजानाथ गुहजन्म तथैव च
ஓ பிரஜாநாதரே, அவளின் (தேவியின்) தோற்றமும் சிவனுடன் அவளின் திருமணமும் சிறப்பாக எனக்கு உரைக்கவும்; மேலும் குகன் (கார்த்திகேயன்) பிறப்புக் கதையையும் கூறவும்.
Verse 34
बहुभ्यश्च श्रुतं पूर्वं न तृप्तोऽस्मि जगत्प्रभो । अतस्त्वां शरणं प्राप्तः कृपां कुरु ममोपरि
உலகப் பிரபுவே, முன்பு பலரிடமிருந்து பல உபதேசங்களை கேட்டும் நான் திருப்தியடையவில்லை. ஆகவே உமது சரணடைந்தேன்—என்மேல் அருள் புரியுங்கள்।
Verse 35
इति श्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्यांगजस्य हि । उवाच वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः
தன் மனப்புதல்வன் நாரதனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அங்கே பதிலாக உரைத்தான்.
Frequently Asked Questions
Nārada’s devotional tour of the earth seeing Śiva-liṅgas and forms, followed by two Śiva-gaṇas approaching him to seek relief from a previously given curse connected to a māyā-driven incident at a svayaṃvara.
It models a Śaiva synthesis of agency: the gaṇas accept the curse as their own karma’s fruit while also acknowledging īśvara-preraṇā (the Supreme’s prompting), thereby presenting repentance and humility as openings for anugraha (restorative grace).
Multiple Śiva-rūpas and especially Śiva-liṅgas are foregrounded as objects of darśana and devotion, explicitly described as granting both bhukti (enjoyment/prosperity) and mukti (liberation).