मुनिप्रश्नवर्णनम् (Description of the Sages’ Questions)

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने मुनिप्रश्नवर्णनो नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவான ‘ருத்ரஸம்ஹிதை’யில், முதல் காண்டமான ‘ஸ்ருஷ்ட்யுபாக்யான’த்தில், ‘முனிவர்களின் கேள்விகளின் வர்ணனை’ எனப்படும் முதல் அத்தியாயம்.

Verse 2

वन्दे शिवन्तम्प्रकृतेरनादिम्प्रशान्तमेकम्पुरुषोत्तमं हि । स्वमायया कृत्स्नमिदं हि सृष्ट्वा नभोवदन्तर्बहिरास्थितो यः

பிரக்ருதியுக்கும் முன்பே ஆதியற்றவர், பரம சாந்தர், ஒரே புருஷோத்தமர் ஆகிய அந்த மங்களமான சிவனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் தம் மாயையால் இம்முழு பிரபஞ்சத்தையும் படைத்து, ஆகாயம்போல் அனைத்தின் உள்ளும் புறமும் நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 3

वन्देतरस्थं निजगूढरूपं शिवंस्वतस्स्रष्टुमिदम्विचष्टे । जगन्ति नित्यम्परितो भ्रमंति यत्सन्निधौ चुम्बकलोहवत्तम्

அப்பாற்பட்டவராய் நிற்கும், தம் உண்மை ரூபம் மறைந்திருக்கும் அந்த சிவனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் இயல்பாகவே இப்பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார். அவரின் சன்னிதியில் உலகங்கள் எப்போதும் சுற்றிச் சுழல்கின்றன—காந்தத்தினருகே இரும்பு இழுக்கப்படுவது போல.

Verse 4

व्यास उवाच । जगतः पितरं शम्भुञ्जगतो मातरं शिवाम् । तत्पुत्रश्च गणाधीशन्नत्वैतद्वर्णयामहे

வியாசர் கூறினார்—உலகத்தின் தந்தையான சம்புவையும், உலகத்தின் தாயான சிவையையும், அவர்களின் புதல்வன் கணாதீசனையும் வணங்கி, இப்போது இந்தப் புனித வரலாற்றை நாம் விளக்குவோம்.

Verse 5

एकदा मुनयस्सर्वे नैमिषारण्य वासिनः । पप्रच्छुर्वरया भक्त्या सूतन्ते शौनकादयः

ஒருமுறை நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த சௌனக முதலிய எல்லா முனிவரும், உயர்ந்த பக்தியுடன், ஹே சூதரே, உம்மை श्रद्धையுடன் கேள்வி கேட்டனர்.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । विद्येश्वरसंहितायाः श्रुता सा सत्कथा शुभा । साध्यसाधनखंडा ख्या रम्याद्या भक्तवत्सला

ரிஷிகள் கூறினர்: வித்யேஸ்வர-ஸம்ஹிதையின் அந்த மங்களமான புனிதச் சத்கதையை நாம் கேட்டோம்; அது ‘சாத்ய-சாதன காண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. அது தொடக்கத்திலிருந்தே இனிமையானது; பக்தர்களிடம் கருணைமிகுந்தது.

Verse 7

सूत सूत महाभाग चिरञ्जीव सुखी भव । यच्छ्रावयसि नस्तात शांकरीं परमां कथाम्

ஓ சூதா, ஓ மகாபாக்யவானே! நீ நீண்ட ஆயுளும் இன்பமும் பெறுவாயாக. அன்புக் குழந்தையே, நீ எங்களுக்கு பரம புனிதமான ஷாங்கரீய கதையைச் செவியுறச் செய்கிறாய்.

Verse 8

पिबन्तस्त्वन्मुखाम्भोजच्युतं ज्ञानामृतम्वयम् । अवितृप्ताः पुनः किंचित्प्रष्टुमिच्छामहेऽनघ

உமது முகத் தாமரையிலிருந்து வழியும் ஞான அமுதத்தை நாம் அருந்துகிறோம்; ஆயினும் திருப்தி அடைவதில்லை. ஓ பாவமற்றவரே, இன்னும் சிறிது கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 9

व्यासप्रसादात्सर्वज्ञो प्राप्तोऽसि कृतकृत्यताम् । नाज्ञातम्विद्यते किंचिद्भूतं भब्यं भवच्च यत्

வியாசரின் அருளால் நீங்கள் அனைத்தறிவாளராகி, கृतகೃತ்ய நிலையை அடைந்துள்ளீர். கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது—எதுவும் உமக்கு அறியாததல்ல.

Verse 10

गुरोर्व्यासस्य सद्भक्त्या समासाद्य कृपां पराम् । सर्वं ज्ञातं विशेषेण सर्वं सार्थं कृतं जनुः

குரு வியாசரின் மீது உண்மையான பக்தியால் அவரது பரம அருளை அடைந்து, நீங்கள் சிறப்பாக அனைத்தையும் அறிந்தீர்; இந்த மனிதப் பிறவியையும் முழுமையாக அர்த்தமுள்ளதாக்கினீர்.

Verse 11

इदानीं कथय प्राज्ञ शिवरूपमनुत्तमम् । दिव्यानि वै चरित्राणि शिवयोरप्यशेषतः

இப்போது, ஓ ஞானியே, பரமோத்தமமான சிவபெருமானின் ஒப்பற்ற சுரூபத்தை விளக்குவாயாக; மேலும் சிவன் மற்றும் அவரது சக்தி—இருவரின் தெய்வீகச் செயல்களையும் முழுமையாக உரைப்பாயாக।

Verse 12

अगुणो गुणतां याति कथं लोके महेश्वरः । शिवतत्त्वं वयं सर्वे न जानीमो विचारतः

உண்மையில் குணாதீதனான மகேஸ்வரன் இவ்வுலகில் குணமுடையவன் என எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறான்? நாம் அனைவரும் சிந்தித்தும் சிவத்தத்துவத்தை உண்மையாக அறியவில்லை।

Verse 13

सृष्टेः पूर्वं कथं शंभुस्स्वरूपेणावतिष्ठते । सृष्टिमध्ये स हि कथं क्रीडन्संवर्त्तते प्रभुः

படைப்பிற்கு முன் சம்பு தன் சொரூபத்தில் எவ்வாறு நிலைத்திருப்பார்? படைப்பின் நடுவிலும் அந்தப் பிரபு தெய்வீக லீலையாக விளையாடிக்கொண்டே எவ்வாறு சம்ஹாரமும் செய்கிறார்?

Verse 14

तदन्ते च कथन्देवस्स तिष्ठति महेश्वरः । कथम्प्रसन्नतां याति शंकरो लोकशंकरः

அதன் முடிவில் அந்த தேவன் மகேஸ்வரன் எவ்வாறு நிலைத்திருப்பார்? உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரன் எவ்வாறு அருள்முகம் கொள்கிறான்?

Verse 15

स प्रसन्नो महेशानः किं प्रयच्छति सत्फलम् । स्वभक्तेभ्यः परेभ्यश्च तत्सर्वं कथयस्व नः

மகேசானன் பிரசன்னமானால், தன் பக்தர்களுக்கும் பிறருக்கும் கூட எந்த உண்மையான, மங்களமான பலனை அருள்கிறான்? அதையெல்லாம் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 16

सद्यः प्रसन्नो भगवान्भवतीत्यनुशश्रुम । भक्तप्रयासं स महान्न पश्यति दयापरः

பக்தியுடன் சரணடைந்தவுடன் பகவான் பவனாகிய சிவன் உடனே प्रसன்னனாகிறார் என்று நாம் கேட்டோம். கருணை நிறைந்த அந்த மகான், பக்தனின் உழைப்பு மற்றும் துன்பத்தையும் கணக்கில் கொள்ளார்.

Verse 17

ब्रह्माविष्णुर्महेशश्च त्रयो देवाश्शिवांगजाः । महेशस्तत्र पूर्णांशस्स्वयमेव शिवोऽपरः

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன்—இந்த மூன்று தேவரும் சிவனின் அங்கத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள். ஆனால் அவர்களில் மகேசன் பூர்ண அம்சம்; அவர் சாட்சாத் சிவனே, வேறல்ல.

Verse 18

तस्याविर्भावमाख्याहि चरितानि विशेषतः । उमाविर्भावमाख्याहि तद्विवाहं तथा प्रभो

பிரபோ, அவருடைய தெய்வீக அவதார வெளிப்பாட்டையும் புனிதச் சரிதங்களையும் சிறப்பாக விரிவாகக் கூறுங்கள். உமையின் வெளிப்பாடையும், அவர்களின் திருமண வரலாறையும் உரைக்கவும்.

Verse 19

तद्गार्हस्थ्यं विशेषेण तथा लीलाः परा अपि । एतत्सर्वं तदन्यच्च कथनीयं त्वयाऽनघ

அவருடைய இல்லற வாழ்வைச் சிறப்பாகவும், மேலும் உயர்ந்த தெய்வீக லீலைகளையும் விளக்குங்கள். ஹே பாவமற்றவரே, இவை அனைத்தும் மற்றும் இதனுடன் தொடர்புடைய பிறவற்றையும் நீங்கள் கூற வேண்டும்.

Verse 20

व्यास उवाच । इति पृष्टस्तदा तैस्तु सूतो हर्षसमन्वितः । स्मृत्वा शंभुपदांभोजम्प्रत्युवाच मुनीश्वरान्

வியாசர் கூறினார்: இவ்வாறு அவர்கள் கேட்டபோது சூதர் ஆனந்தம் நிறைந்தார். சம்பு (சிவன்) திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து, அந்த முனீஸ்வரர்களுக்கு பதில் உரைத்தார்.

Verse 21

सूत उवाच । सम्यक्पृष्टं भवद्भिश्च धन्या यूयं मुनीश्वराः । सदाशिवकथायां वो यज्जाता नैष्ठिकी मतिः

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் முறையாகவே கேள்வி கேட்டீர்கள். முனிவரே! நீங்கள் பாக்கியசாலிகள்; ஏனெனில் சதாசிவக் கதையில் உங்களுக்குள் நிலையான, ஒருமுகத் தீர்மானம் எழுந்துள்ளது।

Verse 22

सदाशिवकथाप्रश्नः पुरुषांस्त्रीन्पुनाति हि । वक्तारं पृच्छकं श्रोतॄञ्जाह्नवीसलिलं यथा

சதாசிவக் கதையைப் பற்றிய கேள்வி ஆண்-பெண் வேறுபாடின்றி மூவரையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது—பேசுபவர், கேட்பவர் (கேள்வியாளர்), மற்றும் கேட்போர்—ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரைப் போல।

Verse 23

शंभोर्गुणानुवादात्को विरज्येत पुमान्द्विजाः । विना पशुघ्नं त्रिविधजनानन्दकरात्सदा

இருமுறை பிறந்தவர்களே! சம்புவின் குணங்களைப் பாடி உரைப்பதிலிருந்து யார் விலக முடியும்? பசுக்னன்—எப்போதும் மூவகை உயிர்களுக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவன்—அவனைத் தவிர எந்நேரமும் அத்தகைய மகிழ்ச்சியை அளிப்பவன் யார்?

Verse 24

गीयमानो वितृष्णैश्च भवरोगौषधोऽपि हि । मनःश्रोत्राभिरामश्च यत्तस्सर्वार्थदस्स वै

ஆசையற்றோர் பாடும்போது அது உண்மையிலேயே பவ-நோய்க்கு மருந்தாகிறது. மனத்துக்கும் செவிக்கும் இனிமையாய் இருப்பதால் அதுவே நிச்சயமாக எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 25

कथयामि यथाबुद्धि भवत्प्रश्नानुसारतः । शिवलीलां प्रयत्नेन द्विजास्तां शृणुतादरात्

உங்கள் கேள்விகளுக்கேற்ப, என் அறிவின் அளவிற்கு நான் சிவனின் தெய்வீக லீலையை உரைக்கிறேன். ஓ இருமுறை பிறந்த முனிவர்களே, அதை முயற்சியுடன் பக்தியோடு கேளுங்கள்.

Verse 26

भवद्भिः पृच्छ्यते यद्वत्तत्तथा नारदेन वै । पृष्टं पित्रे प्रेरितेन हरिणा शिवरूपिणा

நீங்கள் இப்போது எவ்வாறு கேட்கிறீர்களோ, அதுபோல நாரதரும் உண்மையாகவே கேட்டார்—தந்தையின் தூண்டுதலால்—சிவரூபம் எடுத்த ஹரியிடம்.

Verse 27

ब्रह्मा श्रुत्वा सुतवचश्शिवभक्तः प्रसन्नधीः । जगौ शिवयशः प्रीत्या हर्षयन्मुनिसत्तमम्

மகனின் சொற்களை கேட்டபின், சிவபக்தியும் அமைதியான மனமும் கொண்ட பிரம்மா, அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் பரமசிவனின் புகழை பாடி, அந்த உத்தம முனிவரை மகிழ்வித்தார்.

Verse 28

व्यास । सूतोक्तमिति तद्वाक्यमाकर्ण्य द्विजसत्तमाः । पप्रच्छुस्तत्सुसंवादं कुतूहलसमन्विताः

வியாசர் கூறினார்—‘இது சூதர் உரைத்தது’ என்ற அந்த வார்த்தையை கேட்ட சிறந்த இருபிறப்பர் முனிவர்கள் ஆவலான குதூகலத்துடன், அந்த மங்களமான உயர்ந்த உரையாடலை விரிவாகக் கேட்க மீண்டும் வினவினர்।

Verse 29

ऋषय ऊचुः । सूत सूत महाभाग शैवोत्तम महामते । श्रुत्वा तव वचो रम्यं चेतो नस्सकुतूहलम्

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சூதா, ஓ சூதா! பெரும் பாக்கியவானே, சிவபக்தர்களில் சிறந்தவனே, மகாமதியே! உமது இனிய சொற்களை கேட்ட எங்கள் உள்ளம் மேலும் அறிய ஆவலால் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 30

कदा बभूव सुखकृद्विधिनारदयोर्महान् । संवादो यत्र गिरिशसु लीला भवमोचिनी

விதி (பிரம்மா) மற்றும் நாரதர் இடையே நிகழ்ந்த அந்த மகத்தான, ஆனந்தமளிக்கும் உரையாடல் எப்போது நடந்தது? அதில் கிரீசன் (சிவன்) பிறவிப் பந்தத்தை நீக்கும் தெய்வீக லீலை கூறப்பட்டது அல்லவா?

Verse 31

विधिनारदसंवादपूर्वकं शांकरं यशः । ब्रूहि नस्तात तत्प्रीत्या तत्तत्प्रश्नानुसारतः

அன்புடைய தாதா! விதாதா பிரம்மா–நாரதர் உரையாடலில் கூறப்பட்ட சங்கரனின் புகழை எங்களிடம் அன்புடன் உரைத்தருள்வாயாக; எங்கள் கேள்விகளுக்கேற்ப ஒவ்வொன்றாக விளக்குவாயாக।

Verse 32

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । सूतः प्रोवाच सुप्रीतस्तत्संवादानुसारतः

அந்த தியானநிலையுடைய முனிவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டுச் சூதர் மிக மகிழ்ந்து, அந்த உரையாடல் வரிசைக்கேற்ப உரைக்கத் தொடங்கினார்।