सृष्टिक्रमवर्णनम् / Description of the Sequence of Creation

Verse 1

ब्रह्मोवाच । शब्दादीनि च भूतानि पंचीकृत्वाहमात्मना । तेभ्यः स्थूलं नभो वायुं वह्निं चैव जलं महीम्

பிரம்மா கூறினார்—சப்தம் முதலிய தன்மாத்திரைகளை நான் என் சக்தியால் பஞ்சீகரணம் செய்து, அவற்றிலிருந்து ஸ்தூல பூதங்கள்—ஆகாசம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி—என உருவாக்கினேன்.

Verse 2

पर्वतांश्च समुद्रांश्च वृक्षादीनपि नारद । कलादियुगपर्येतान्कालानन्यानवासृजम्

ஓ நாரதா, நான் மலைகளையும் கடல்களையும் மரமுதலியவற்றையும் படைத்தேன்; மேலும் கலாதிகளிலிருந்து யுகங்கள் வரை காலத்தின் பிற பிரிவுகளையும் இயக்கினேன்।

Verse 3

सृष्ट्यंतानपरांश्चापि नाहं तुष्टोऽभव न्मुने । ततो ध्यात्वा शिवं साम्बं साधकानसृजं मुने

ஓ முனிவரே, படைப்பின் முடிவுகளிலேயே பற்றுடைய பிற உயிர்களைப் படைத்தும் நான் திருப்தியடையவில்லை; அப்போது அம்பையுடன் கூடிய சாம்ப சிவனைத் தியானித்து, ஓ முனிவரே, சாதகர்களை உருவாக்கினேன்।

Verse 4

मरीचिं च स्वनेत्राभ्यां हृदयाद्भृगुमेव च । शिरसोऽगिरसं व्यानात्पुलहं मुनिसत्तमम्

தன் கண்களிலிருந்து மரீசியை, இதயத்திலிருந்து ப்ருகுவை, தலையிலிருந்து அங்கிரஸை, மேலும் வ்யானப் பிராணவாயுவிலிருந்து முனிவர்களில் சிறந்த புலஹனை அவர் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 5

उदानाच्च पुलस्त्यं हि वसिष्ठञ्च समानतः । क्रतुं त्वपानाच्छ्रोत्राभ्यामत्रिं दक्षं च प्राणतः

உதானத்திலிருந்து புலஸ்த்யனும் அதுபோல வசிஷ்டனும் தோன்றினர். அபானத்திலிருந்து க்ரது, இரு காதுகளிலிருந்து அத்ரி, மேலும் பிராணத்திலிருந்து தக்ஷன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 6

असृजं त्वां तदोत्संगाच्छायायाः कर्दमं मुनिम् । संकल्पादसृजं धर्मं सर्वसाधनसाधनम्

“அந்த நிழலின் மடியில் இருந்து உன்னை—முனி கர்தமனை—நான் படைத்தேன். மேலும் வெறும் சங்கல்பத்தினாலேயே, எல்லா சாதனைகளுக்கும் சாதனமான தர்மத்தை நான் வெளிப்படுத்தினேன்.”

Verse 7

एवमेतानहं सृष्ट्वा कृतार्थस्साधकोत्तमान् । अभवं मुनिशार्दूल महादेवप्रसादतः

இவ்வாறு அந்தச் சிறந்த சாதகர்களை நான் படைத்து நோக்கம் நிறைவேறக் கண்டு, ஓ முனிசார்தூலா, மகாதேவரின் அருளால் நான் கृतார்த்தனாய் மனநிறைவு அடைந்தேன்।

Verse 8

ततो मदाज्ञया तात धर्मः संकल्पसंभवः । मानवं रूपमापन्नस्साधकैस्तु प्रवर्तितः

அதன்பின், அன்பனே, என் ஆணையால் தெய்வீக சங்கல்பத்திலிருந்து தோன்றிய தர்மம் மனித வடிவம் கொண்டு, அந்தச் சாதகர்களால் நடைமுறையில் நிலைபெற்றது।

Verse 9

ततोऽसृजं स्वगात्रेभ्यो विविधेभ्योऽमितान्सुतान् । सुरासुरादिकांस्तेभ्यो दत्त्वा तां तां तनुं मुने

பின்னர் என் உடலின் பல்வேறு அங்கங்களிலிருந்து எண்ணற்ற புதல்வர்களை நான் படைத்தேன்; முனிவரே, அவர்களுக்கு தேவர், அசுரர் முதலிய நிலைகளுக்கேற்ப தத்தம் உடல்களையும் நிலையையும் அளித்தேன்.

Verse 10

ततोऽहं शंकरेणाथ प्रेरितोंऽतर्गतेन ह । द्विधा कृत्वात्मनो देहं द्विरूपश्चाभवं मुने

பின்னர் உள்ளே புகுந்த நாதன் சங்கரரின் தூண்டுதலால் நான் என் உடலை இரண்டாகப் பிரித்தேன்; முனிவரே, அப்பொழுது நான் இருவடிவனானேன்.

Verse 11

अर्द्धेन नारी पुरुषश्चार्द्धेन संततो मुने । स तस्यामसृजद्द्वंद्वं सर्वसाधनमुत्तमम्

முனிவரே, அவர் அரைபாகம் பெண்ணாகவும் அரைபாகம் ஆணாகவும் நிலைத்திருந்தார். பின்னர் அவளிலிருந்து அவர் இருமை-இணையைப் படைத்தார்—அது உலக வாழ்வின் செயல்பாட்டிற்கான பரம சிறந்த சாதனமாகும்.

Verse 12

स्वायंभुवो मनुस्तत्र पुरुषः परसाधनम् । शतरूपाभिधा नारी योगिनी सा तपस्विनी

அங்கே ஸ்வாயம்புவ மனு ஆணாக இருந்து—உயர்ந்த நோக்கை நிறைவேற்றும் சிறந்த சாதனமாக இருந்தார். ‘சதரூபா’ எனும் பெண் யோகினியும் தவஸ்வினியும் ஆவாள்.

Verse 13

सा पुनर्मनुना तेन गृहीतातीव शोभना । विवाहविधिना ताताऽसृजत्सर्गं समैथुनम्

பின்னர் அந்த மிக அழகிய கன்னியை அந்த மனு ஏற்றுக்கொண்டார். அன்புடையோரே, திருமண விதிப்படி அவர் தாம்பத்திய இணைவால் படைப்பின் ஓட்டத்தைத் தொடங்கினார்.

Verse 14

तस्यां तेन समुत्पन्नस्तनयश्च प्रियव्रतः । तथैवोत्तानपादश्च तथा कन्यात्रयं पुनः

அவளிடமிருந்து, அவனால் பிரியவ்ரதனும் உத்தானபாதனும் என்ற இரு மகன்கள் பிறந்தனர்; மேலும் மூன்று மகள்களும் மீண்டும் பிறந்தனர்।

Verse 15

आकूतिर्देवहूतिश्च प्रसूतिरिति विश्रुताः । आकूतिं रुचये प्रादात्कर्दमाय तु मध्यमाम्

அவர்கள் ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரசூதி எனப் புகழ்பெற்றனர். மனு ஆகூதியை ருசிக்கு மணமுடித்து, நடுப்பெண்ணான தேவஹூதியை கர்தமர்க்கு அளித்தான்.

Verse 16

ददौ प्रसूतिं दक्षायोत्तानपादानुजां सुताः । तासां प्रसूतिप्रसवैस्सर्वं व्याप्तं चराचरम्

மனு, உத்தானபாதனின் இளைய சகோதரியான மகள் பிரசூதியை தக்ஷனுக்குப் பத்னியாக அளித்தான். பிரசூதியும் அவள் சந்ததியின் பிறப்புகளாலும் அசையும்-அசையாத அனைத்துலகமும் நிறைந்தது.

Verse 17

आकूत्यां च रुचेश्चाभूद्वंद्वं यज्ञश्च दक्षिणा । यज्ञस्य जज्ञिरे पुत्रा दक्षिणायां च द्वादश

ஆகூதி மற்றும் ருசியிடமிருந்து தெய்வீக இரட்டையர்—யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணா—பிறந்தனர். தக்ஷிணாவின் மூலம் யஜ்ஞனுக்கு பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 18

देवहूत्यां कर्दमाच्च बह्व्यो जातास्सुता मुने । दशाज्जाताश्चतस्रश्च तथा पुत्र्यश्च विंशतिः

முனிவரே, தேவஹூதி மற்றும் கர்தமரிடமிருந்து பல மகள்கள் பிறந்தனர். பத்திற்குப் பிறகு மேலும் நான்கு; இவ்வாறு மொத்தம் இருபது மகள்கள் ஆனார்கள்.

Verse 19

धर्माय दत्ता दक्षेण श्रद्धाद्यास्तु त्रयोदश । शृणु तासां च नामानि धर्मस्त्रीणां मुनीश्वर

தக்ஷன், ஸ்ரத்தா முதலிய பதின்மூன்று மகள்களை தர்மனுக்கு அளித்தான். முனிவரே, தர்மப் பெண்களின் பெயர்களை இப்போது கேளுங்கள்।

Verse 20

श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा तथा क्रिया । वसुःर्बुद्धि लज्जा शांतिः सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदश

ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மி, த்ருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதா, கிரியா; வசு, புத்தி, லஜ்ஜா, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி—இவையே பதின்மூன்று।

Verse 21

ताभ्यां शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः । ख्यातिस्सत्पथसंभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा

அவர்களில் இளையவளுக்குப் பதினொன்று அழகிய கண்களையுடைய மகள்கள் இருந்தனர்—க்யாதி, ஸத்பதஸம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா.

Verse 22

सन्नतिश्चानुरूपा च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा । भृगुर्भवो मरीचिश्च तथा चैवांगिरा मुनिः

ஸன்னதி, அனுரூபா; அதுபோல ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா. (மேலும்) ப்ருகு, பவ, மரீசி, அங்கிரஸ் முனிவரும் (தோன்றினர்).

Verse 23

पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुश्चर्षिवरस्तथा । अत्रिर्वासिष्ठो वह्निश्च पितरश्च यथाक्रमम्

புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது மற்றும் சிறந்த ரிஷி; அத்ரி, வசிஷ்டர், மேலும் வஹ்னி (அக்னி) மற்றும் பித்ருக்கள்—இவர்கள் யாவரும் முறையே அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 24

ख्यातास्ता जगृहुः कन्या भृग्वाद्यास्साधका वराः । ततस्संपूरितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

புகழ்பெற்ற அந்தக் கன்னியரை ப்ருகு முதலான சிறந்த সিদ্ধ சாதகர்கள் திருமணமாக ஏற்றுக் கொண்டனர்; அதன் பின் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மும்முலகமும் முழுமையாக நிரம்பியது।

Verse 25

एवं कर्मानुरूपेण प्रणिनामंबिकापते । आज्ञया बहवो जाता असंख्याता द्विजर्षभाः

அம்பிகாபதி சிவனே! உயிர்களின் தத்தம் கர்மத்திற்கேற்ப உமது ஆணையால் பல உயிர்கள் பிறந்தன—உண்மையிலே எண்ணற்றவை, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே।

Verse 26

कल्पभेदेन दक्षस्य षष्टिः कन्याः प्रकीर्तिताः । तासां दश च धर्माय शशिने सप्तविंशतिम्

கல்ப வேறுபாட்டின்படி தக்ஷனுக்கு அறுபது மகள்கள் இருந்ததாகப் புகழப்படுகிறது. அவர்களில் பத்தினை தர்மனுக்கும், இருபத்தேழினை சசி (சந்திரன்) கும் அளித்தான்।

Verse 27

विधिना दत्तवान्दक्षः कश्यपाय त्रयोदश । चतस्रः पररूपाय ददौ तार्क्ष्याय नारद

ஓ நாரதா! விதிமுறையுடன் தக்ஷன் கஷ்யபருக்கு பதின்மூன்று (மகள்களை) அளித்தான்; மேலும் உயர்ந்த நற்பொருளான வடிவமுடைய நான்கினை தார்க்ஷ்யனுக்கு (அருணன்/கருடன்) கொடுத்தான்।

Verse 28

भृग्वंगिरः कृशाश्वेभ्यो द्वे द्वे कन्ये च दत्तवान् । ताभ्यस्तेभ्यस्तु संजाता बह्वी सृष्टिश्चराचरा

பிருகுவும் அங்கிரஸும் கிருஷாஷ்வர்களுக்கு தலா இரண்டு மகள்களை அளித்தனர். அந்த மகள்களிலிருந்தும் அவர்களிலிருந்தும் (இணைவினால்) அசையும்-அசையாத பலவகை படைப்பு பெருகியது।

Verse 29

त्रयोदशमितास्तस्मै कश्यपाय महात्मने । दत्ता दक्षेण याः कन्या विधिवन्मुनिसत्तम

முனிவரே, தக்ஷன் முறையாக அந்த மகாத்மா கஷ்யபருக்கு திருமணத்திற்காக பதின்மூன்று மகள்களை அளித்தான்.

Verse 30

तासां प्रसूतिभिर्व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्थावरं जंगमं चैव शून्य नैव तु किंचन

அவர்களின் சந்ததியால், அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய முத்துலகமும் நிறைந்து பரவியது. நிலையானதோ நகர்வதோ எதுவாயினும், எங்கும் வெறுமை எதுவும் இல்லை.

Verse 31

देवाश्च ऋषयश्चैव दैत्याश्चैव प्रजज्ञिरे । वृक्षाश्च पक्षिणश्चैव सर्वे पर्वतवीरुधः

அதன்பின் தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் தைத்யர்களும் பிறந்தனர். மரங்கள், பறவைகள், எல்லா மலைகளும் கொடிகளும் கூட தோன்றின.

Verse 32

दक्षकन्याप्रसूतैश्च व्याप्तमेवं चराचरम् । पातालतलमारभ्य सत्यलोकावधि ध्रुवम्

தக்ஷனின் மகள்களின் சந்ததியால் இவ்வுலகின் அசையும் அசையாத அனைத்தும் நிறைந்து பரவியது—பாதாளத் தளங்களிலிருந்து சத்தியலோகம் வரை, உறுதியாக.

Verse 33

ब्रह्मांडं सकलं व्याप्तं शून्यं नैव कदाचन । एवं सृष्टिः कृता सम्यग्ब्रह्मणा शंभुशासनात्

முழு பிரம்மாண்டமும் நிறைந்து பரவியது; அது எந்நேரமும் வெறுமையாய் இருந்ததில்லை. இவ்வாறு ஷம்பு (பகவான் சிவன்) ஆணையின்படி பிரம்மா சிருஷ்டியை முறையாக நிறைவேற்றினார்.

Verse 34

सती नाम त्रिशूलाग्रे सदा रुद्रेण रक्षिता । तपोर्थं निर्मिता पूर्वं शंभुना सर्वविष्णुना

அவள் ‘சதி’ எனப் பெயர்பெற்றாள்—ருத்ரனின் திரிசூல முனையில் எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட்டவள். தவத்திற்காக, விஷ்ணுவினதும் அந்தராத்மாவாகிய அனைத்தையும் வியாபிக்கும் சம்பு முன்பே அவளை உருவாக்கினார்।

Verse 35

सैव दक्षात्समुद्भूता लोककार्यार्थमेव च । लीलां चकार बहुशो भक्तोद्धरणहेतवे

அவளே தக்ஷனிடமிருந்து தோன்றினாள்; உலகப் பணியை நிறைவேற்றுவதற்காகவே. பக்தர்களை உயர்த்தும் பொருட்டு அவள் மீண்டும் மீண்டும் புனித லீலைகளை நிகழ்த்தினாள்।

Verse 36

वामांगो यस्य वैकुंठो दक्षिणांगोऽहमेव च । रुद्रो हृदयजो यस्य त्रिविधस्तु शिवः स्मृतः

யாருடைய இடப்பக்கம் வைகுண்டன் (விஷ்ணு), வலப்பக்கம் நான் (பிரம்மா); யாருடைய இதயத்திலிருந்து ருத்ரன் பிறக்கிறானோ—அத்தகைய இறைவன் மூவகை வெளிப்பாட்டில் ‘சிவன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 37

अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणास्त्रय उदाहृताः । स्वयं सदा निर्गुणश्च परब्रह्माव्ययश्शिवः

‘நான், விஷ்ணு, ருத்ரன்—இவர்கள் மூன்று குணங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றனர். ஆனால் சிவன் தாமே எப்போதும் நிர்குணன்—அழிவிலா பரபிரம்மம், தன்னிறைவு, அசையாதவன்.’

Verse 38

विष्णुस्सत्त्वं रजोऽहं च तमो रुद्र उदाहृतः । लोकाचारत इत्येवं नामतो वस्तुतोऽन्यथा

விஷ்ணுவை சத்துவம், என்னை (பிரம்மாவை) ரஜஸ், ருத்ரனை தமஸ் எனச் சொல்வது உலக வழக்கின்படி. ஆனால் இவ்வேறுபாடு பெயரளவே; தத்துவத்தில் உண்மை வேறாக (அதீதமாக) உள்ளது।

Verse 39

अंतस्तमो बहिस्सत्त्वो विष्णूरुद्रस्तथा मतः । अंतस्सत्त्वस्तमोबाह्यो रजोहं सर्वेथा मुने

முனிவரே, விஷ்ணுவும் ருத்ரனும் உள்ளே தமஸ், வெளியே சத்த்வம் எனக் கருதப்படுகின்றனர்; ஆனால் நான் எல்லாவிதத்திலும் ரஜஸ்—உள்ளே சத்த்வம், வெளியே தமஸ்.

Verse 40

राजसी च सुरा देवी सत्त्वरूपात्तु सा सती । लक्ष्मीस्तमोमयी ज्ञेया विरूपा च शिवा परा

சுரா தேவி ரஜஸ்ஸ்வபாவம் உடையவள்; அந்த சதி சத்த்வரூபிணி. லக்ஷ்மி தமோமயி என அறிக; இவற்றிற்கெல்லாம் மேலாக விரூபா பராசிவா உள்ளாள்.

Verse 41

एवं शिवा सती भूत्वा शंकरेण विवाहिता । पितुर्यज्ञे तनुं त्यक्त्वा नादात्तां स्वपदं ययौ

இவ்வாறு சிவரூபிணியான சதி சங்கரனுடன் திருமணம் செய்தாள். பின்னர் தந்தையின் யாகத்தில் உடலைத் துறந்து, வேறொரு உடலை ஏற்காமல், தன் பரமபதத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 42

पुनश्च पार्वती जाता देवप्रार्थनया शिवा । तपः कृत्वा सुविपुलं पुनश्शिवमुपागता

தேவர்களின் வேண்டுதலால் சிவா மீண்டும் பார்வதியாகப் பிறந்தாள். மிகப் பெரும் தவம் செய்து, மறுபடியும் பரமேசுவரன் சிவனை அடைந்தாள்.

Verse 43

तस्या नामान्यनेकानि जातानि च मुनीश्वर । कालिका चंडिका भद्रा चामुंडा विजया जया

முனிவரே, அவளுக்குப் பல திருநாமங்கள் தோன்றின—காலிகா, சண்டிகா, பத்ரா, சாமுண்டா, விஜயா, ஜயா.

Verse 44

जयंती भद्रकाली च दुर्गा भगवतीति च । कामाख्या कामदा ह्यम्बा मृडानी सर्वमंगला

அவள் ஜயந்தி, பத்ரகாளி, துர்கை, பகவதி என அழைக்கப்படுகிறாள்; மேலும் காமாக்யா, காமதா, அம்பா, ம்ருடானி, சர்வமங்களா என்றும் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 45

नामधेयान्यनेकानि भुक्तिमुक्तिप्रदानि च । गुणकर्मानुरूपाणि प्रायशस्तत्र पार्वती

ஓ பார்வதீ! அங்கே இறைவனுக்கு பல திருநாமங்கள் உள்ளன; அவை போகமும் மோட்சமும் அளிப்பவை. அவை பெரும்பாலும் அவருடைய குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் ஏற்றவையாகவே உள்ளன.

Verse 46

गुणमय्यस्तथा देव्यो देवा गुणमयास्त्रयः । मिलित्वा विविधं सृष्टेश्चक्रुस्ते कार्यमुत्तमम्

அதேபோல் தேவியரும் குணமயமாக இருந்தனர்; மூன்று தேவர்களும் குணரூபர்களே. அவர்கள் ஒன்றிணைந்து குணங்களின் லீலையின்படி பலவிதமாக சிருஷ்டியின் உயர்ந்த பணியைச் செய்தனர்.

Verse 47

एवं सृष्टिप्रकारस्ते वर्णितो मुनिसत्तम । शिवाज्ञया विरचितो ब्रह्मांडस्य मयाऽखिलः

முனிவருள் சிறந்தவரே! இவ்வாறு சிருஷ்டியின் முறையை உமக்கு முழுமையாக விளக்கியேன். இந்த முழு பிரபஞ்ச-அண்ட அமைப்பையும் நான் சிவனின் ஆணையினாலேயே அமைத்தேன்.

Verse 48

परं ब्रह्म शिवः प्रोक्तस्तस्य रूपास्त्रयः सुराः । अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणभेदानुरूपतः

சிவனே பரம்பிரம்மம் என்று கூறப்படுகிறார். அவருடைய மூன்று தெய்வ வடிவங்கள்—நான் (பிரம்மா), விஷ்ணு, ருத்ரன்—குண வேறுபாடுகளுக்கேற்ப வெளிப்படுகின்றன.

Verse 49

शिवया रमते स्वैरं शिवलोके मनोरमे । स्वतंत्रः परमात्मा हि निर्गुणस्सगुणोऽपि वै

மிக இனிய சிவலோகத்தில் அவர் சிவா (பார்வதி) உடன் சுதந்திரமாக விளையாடுகிறார். ஏனெனில் பரமாத்மா உண்மையிலே சுயாதீனன்—நிர்குணனும், சகுணனுமாகவும் இருக்கிறான்.

Verse 50

तस्य पूर्णवतारो हिं रुद्रस्साक्षाच्छिवः स्मृतः । कैलासे भवनं रम्यं पंचवक्त्रश्चकार ह । ब्रह्मांडस्य तथा नाशे तस्य नाशोस्ति वै न हि

அவரே முழு அவதாரம்; ருத்ரன் நேரடியாக சிவனே என்று நினைக்கப்படுகிறார். கைலாசத்தில் அவர் இனிய மாளிகையை அமைத்து பஞ்சவக்த்ர ரூபத்தை ஏற்றார். பிரம்மாண்டம் அழிந்தாலும் அவருக்கு அழிவு இல்லை.