सेवातत्त्वप्रश्नः — The Question of Whom to Serve (Sevā) for the Removal of Suffering

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्प्रजापते तात धन्यस्त्वं शिवसक्तधीः । एतदेव पुनस्सम्यग्ब्रूहि मे विस्तराद्विधे

நாரதர் கூறினார்— பிரம்மனே, பிரஜாபதியே, தந்தையே! சிவனில் பற்றுடைய உமது அறிவு பாக்கியமானது. ஆகவே, விதாதாவே, இதே பொருளை எனக்கு மீண்டும் சரியாகவும் விரிவாகவும் கூறுவீராக.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । एकस्मिन्समये तात ऋषीनाहूय सर्वतः । निर्जरांश्चाऽवदं प्रीत्या सुवचः पद्मसंभवः

பிரம்மா கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே! ஒருசமயம் நான் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ரிஷிகளையும் அமர தேவர்களையும் அழைத்தேன். பின்னர் தாமரையில் பிறந்த நான், அன்புடன் இனிய நல்வாக்குகளை உரைத்தேன்।

Verse 3

यदि नित्यसुखे श्रद्धा यदि सिद्धेश्च कामुकाः । आगंतव्यं मया सार्द्धं तीरं क्षीरपयोनिधेः

நித்திய ஆனந்தத்தில் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், சித்தியை அடைய விரும்பினால், என்னுடன் பாற்கடலின் கரைக்கு வர வேண்டும்।

Verse 4

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा गतास्ते हि मया सह । यत्रास्ते भगवान्विष्णुस्सर्वेषां हितकारकः

அவ்வாக்கை கேட்ட அவர்கள் என்னுடன் சென்றனர்; அங்கு பகவான் விஷ்ணு தங்கியிருந்தார்—அவர் அனைவருக்கும் நன்மை செய்பவர் (சிவனின் ஆணைப்படி உலக நலனுக்காக இயங்குபவர்).

Verse 6

तान्दृष्ट्वा च तदा विष्णुर्ब्रह्माद्यानमरान्स्थितान् । स्मरञ्छिवपदांभोजमब्रवीत्परमं वचः

அப்போது பிரமா முதலிய கூடியிருந்த அமரர்களைக் கண்டு, சிவனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து விஷ்ணு உன்னதமான வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 7

विष्णुरुवाच । किमर्थमागता यूयं ब्रह्माद्याश्च सुरर्षयः । सर्वं वदत तत्प्रीत्या किं कार्यं विद्यतेऽधुना

விஷ்ணு கூறினார்—பிரமா முதலிய தேவர்களே, தேவரிஷிகளே! நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? அன்புடன் அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்; இப்போது செய்ய வேண்டிய பணி என்ன?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टास्तदा तेन विष्णुना च मया सुराः । पुनः प्रणम्य तं प्रीत्या किं कार्यं विद्यतेऽधुना । विनिवेदयितुं कार्यं ह्यब्रुवन्वचनं शुभम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரம் விஷ்ணுவாலும் என்னாலும் கேட்கப்பட்டபோது தேவர்கள் அன்புடன் மீண்டும் அவரை வணங்கி, மங்களமான சொற்களைச் சொன்னார்கள்—“இப்போது செய்ய வேண்டிய பணி என்ன? நாங்கள் சமர்ப்பித்து அறிவிக்க வேண்டியது உள்ளது.”

Verse 9

देवा ऊचुः । नित्यं सेवा तु कस्यैव कार्या दुःखपहारिणी

தேவர்கள் கூறினர்—துயரை அகற்றும் அந்த நித்திய சேவையை நாம் யாருக்குச் செய்ய வேண்டும்?

Verse 10

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा भगवान्भक्तवत्सलः । सामरस्य मम प्रीत्या कृपया वाक्यमब्रवीत्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பக்தவத்சலனான பகவான், சாமரசன் மீது அன்பாலும் என்மேல் கருணையாலும் பதிலுரை கூறினார்.

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । ब्रह्मञ्च्छृणु सुरैस्सम्यक्श्रुतं च भवता पुरा । तथापि कथ्यते तुभ्यं देवेभ्यश्च तथा पुनः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிரம்மா, கேள். தேவர்சபையில் நீ முன்பு நன்றாகக் கேட்டதையே, இருப்பினும் உனக்கும் தேவர்களுக்கும் மீண்டும் சொல்லுகிறேன்.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्र संहितायां प्रथमखण्डे सृष्ट्युपाख्याने पूजाविधिवर्णने सारासारविचारवर्णनो नाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில், ஸ்ருஷ்ட்யுபாக்யானமும் பூஜாவிதி வர்ணனமும் உட்பட்ட ‘சாராசார விசார வர்ணனம்’ எனும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 13

सेव्यसेव्यस्सदा देवश्शंकरस्सर्वदुःखहा । ममापि कथितं तेन ब्रह्म णोऽपि विशेषतः

என்றும் சேவிக்கத்தக்க தேவன் சங்கரன்; அவர் எல்லாத் துயரையும் அகற்றுபவன். இதை அவர் எனக்கும் உரைத்தார்; குறிப்பாக பிரம்மாவுக்கும் உபதேசித்தார்।

Verse 14

प्रस्तुतं चैव दृष्टं वस्सर्वं दृष्टांतमद्भुतम् । त्याज्यं तदर्चनं नैव कदापि सुखमीप्सुभिः

இந்த அதிசயமான உவமை உங்களுக்கு முழுமையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டும் காட்டப்பட்டும் உள்ளது. ஆகவே உண்மையான ஆனந்தத்தை நாடுவோர் எந்நேரமும் சிவபூஜையை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது।

Verse 15

संत्यज्य देवदेवेशं लिंगमूर्तिं महेश्वरम् । तारपुत्रास्तथैवैते नष्टास्तेऽपि सबांधवाः

தேவர்களின் தேவனாகிய லிங்கமூர்த்தி மகேஸ்வரன் மகாதேவனைத் துறந்ததால், தாரையின் புதல்வர்களும் தம் உறவினர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து அழிந்தனர்।

Verse 16

मया च मोहितास्ते वै मायया दूरतः कृताः । सर्वे विनष्टाः प्रध्वस्ताः शिवेन रहिता यदा

உண்மையாகவே என்னால் அவர்கள் மயக்கப்பட்டார்கள்; என் மாயையால் அவர்கள் தூரப்படுத்தப்பட்டார்கள். சிவனின்றி ஆனபோது அவர்கள் அனைவரும் அழிந்து முற்றிலும் சிதைந்தார்கள்।

Verse 17

तस्मात्सदा पूजनीयो लिंगमूर्तिधरी हरः । सेवनीयो विशेषेण श्रद्धया देवसत्तमः

ஆகையால் லிங்கமூர்த்தியைத் தாங்கிய ஹரன் (சிவன்) எப்போதும் வழிபடத்தக்கவன்; தேவர்களில் சிறந்த அந்த இறைவனை விசேஷமான श्रद्धை மற்றும் பக்தியுடன் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 18

शर्वलिङ्गार्चनादेव देवा दैत्याश्च सत्तमाः । अहं त्वं च तथा ब्रह्मन्कथं तद्विस्मृतं त्वया

ஹே சிறந்தவரே! சர்வன் (சிவன்) லிங்கார்ச்சனையாலேயே தேவர்கள், தைத்யர்களும் தங்கள் நிறைவை அடைந்தனர்; நானும் நீயும் கூட, ஓ பிராமணனே. அதை நீ எவ்வாறு மறந்தாய்?

Verse 19

तल्लिङ्गमर्चयेन्नित्यं येन केनापि हेतुना । तस्मात् ब्रह्मन्सुरः शर्वः सर्वकामफलेप्सया

ஆகவே, ஓ பிராமணனே! எந்த காரணத்தினாலாயினும் தினமும் அந்த லிங்கத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும் சர்வன் (சிவன்) இவ்வழிபாட்டால் பெறப்படுகிறான்।

Verse 20

सा हनिस्तन्महाछिद्रं सान्धता सा च मुग्धता । यन्मुहूर्त्तं क्षणं वापि शिवं नैव समर्चयेत्

அதுவே அழிவு; அதுவே வாழ்விலும் புண்ணியத்திலும் பெரிய பிளவு. அதுவே மந்தமும் மயக்கமும்—ஒரு முஹூர்த்தமோ ஒரு கணமோ கூட சிவனைச் சரியாக வழிபடாதபோது.

Verse 21

भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः । भवसंस्मरणा ये च न ते दुःखस्यभाजनाः

பவனாகிய (ஸ்ரீசிவன்) மீது பக்தியில் நிலைத்தோர், பவனின் திருவடிகளில் பணிந்த மனத்தோர், எப்போதும் பவனை நினைவோர்—அவர்கள் துயரத்தின் பாத்திரமாவதில்லை.

Verse 22

भवनानि मनोज्ञानि मनोज्ञाभरणाः स्त्रियः । धनं च तुष्टिपर्यंतं पुत्रपौत्रादिसंततिः

மனத்திற்கு இனிய இல்லங்கள், இனிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள், திருப்தி அளிக்கும் அளவு செல்வம், மேலும் மகன்-பேரன் முதலிய இடையறாத சந்ததி (உண்டாகும்).

Verse 23

आरोग्यं च शरीरं च प्रतिष्ठां चाप्यलौकिकीम् । ये वांछंति महाभागाः सुखं वा त्रिदशालयम्

ஆரோக்கியமும் உடல் நலமும், உலகை மீறும் புகழ்-மரியாதையும், அல்லது தேவருலகில் (ஸ்வர்கத்தில்) இன்பமும் விரும்பும் பெரும்பேறு பெற்ற பக்தர்கள்—(இவ்விதம் சிவாராதனை செய்ய வேண்டும்).

Verse 24

अंते मुक्तिफलं चैव भक्तिं वा परमेशितुः । पूर्वपुण्यातिरेकेण तेऽर्चयंति सदाशिवम्

இறுதியில் அவர்கள் முக்தியின் பலனை அடைகிறார்கள்; அல்லது பரமேஸ்வரனின் உத்தம பக்தியைப் பெறுகிறார்கள். முன்புண்ணியத்தின் மிகை வலிமையால் அவர்கள் சதாசிவனை அர்ச்சிக்கிறார்கள்.

Verse 25

योऽर्चयेच्छिवलिंगं वै नित्यं भक्तिपरायणः । तस्य वै सफला सिद्धिर्न स पापैः प्रयुज्यते

யார் பக்தியில் ஒருமனத்துடன் தினமும் சிவலிங்கத்தை அர்ச்சிக்கிறாரோ, அவருடைய சித்தி நிச்சயமாகப் பலனளிக்கும்; அவர் பாவங்களால் கட்டுப்படவும் துன்புறவும் மாட்டார்।

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ताश्च तदा देवाः प्रणिपत्य हरिं स्वयम् । लिंगानि प्रार्थयामासुस्सर्वकामाप्तये नृणाम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் அப்போது தாமே ஹரியை வணங்கி, மனிதர்கள் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அடையும்படியாக சிவலிங்கங்களின் வெளிப்பாட்டை வேண்டினர்।

Verse 27

तच्छ्रुत्वा च तदा विष्णु विश्वकर्माणमब्रवीत । अहं च मुनिशार्दूल जीवोद्धारपरायणः

அதை கேட்ட விஷ்ணு அப்போது விஸ்வகர்மாவிடம் கூறினார்—“முனிகளில் புலியே, நானும் உயிர்களின் உயர்வும் விடுதலையும் நோக்கி அர்ப்பணிக்கப்பட்டவன்.”

Verse 28

विश्वकर्मन्यथा शंभोः कल्पयित्वा शुभानि च । लिंगानि सर्वदेवेभ्यो देयानि वचनान्मम

“ஓ விஸ்வகர்மா, சம்புவின் முறையின்படி மங்களமான சிவலிங்கங்களை உருவாக்கு; என் ஆணைப்படி அவை எல்லா தேவர்களுக்கும் அளிக்கப்படட்டும்.”

Verse 29

ब्रह्मोवाच । लिंगानि कल्पयित्वेवमधिकारानुरूपतः । विश्वकर्मा ददौ तेभ्यो नियोगान्मम वा हरेः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஒவ்வொருவரின் தகுதி மற்றும் அதிகாரத்திற்கேற்ப லிங்கங்களை அமைத்து, விஸ்வகர்மா அவரவர்க்குரிய நியோகங்களை (கடமைகளை) அளித்தான்—என் ஆணையாலோ அல்லது ஹரி (விஷ்ணு) ஆணையாலோ।

Verse 30

तदेव कथयाम्यद्य श्रूयतामृषिसत्तम । पद्मरागमयं शक्रो हेम विश्र वसस्सुतः

அதே செய்தியையே இன்று கூறுகிறேன்—கேளுங்கள், முனிவருள் சிறந்தவரே. வசுவின் புதல்வன் சக்ரன் (இந்திரன்) பத்மராகம் (மாணிக்கம்) மற்றும் பலவித ஒளி கொண்ட பொன்னால் (அதை) அமைத்தான்।

Verse 31

पीतं मणिमयं धर्मो वरुणश्श्यामलं शिवम् । इन्द्रनीलमयं विष्णुर्ब्रह्मा हेममयं तथा

தர்மம் மஞ்சள் மணிபோன்ற ஒளியுடையது; வருணன் கருநிறம் கொண்டு சிவனுக்கு ஒப்பான காந்தியுடன் விளங்குகிறான். விஷ்ணு இந்திரநீலம் போன்ற பிரகாசம் உடையவன்; பிரம்மாவும் தூய பொன்னொளியுடையவன்।

Verse 32

विश्वेदेवास्तथा रौप्यं वसवश्च तथैव च । आरकूटमयं वापि पार्थिवं ह्यश्विनौ मुने

முனிவரே, விஶ்வேதேவர்கள் மற்றும் வசுக்கள் வெள்ளிமயமான இயல்புடையவர்கள்; அஸ்வினிக் குமாரர்கள் மண்ணியல்புடையவர்கள் அல்லது செம்புமயமானவர்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 33

लक्ष्मीश्च स्फाटिकं देवी ह्यादित्यास्ताम्रनिर्मितम् । मौक्तिकं सोमराजो वै वज्रलिंगं विभावसुः

தேவி லக்ஷ்மி ஸ்படிகமய லிங்கத்துடன் தொடர்புடையாள்; ஆதித்யர்கள் செம்பால் செய்யப்பட்ட லிங்கத்துடன். சோமராஜன் முத்துமய லிங்கத்துடன்; விபாவசு (அக்னி) வஜ்ரலிங்கத்துடன் இணைக்கப்படுகிறார்।

Verse 34

मृण्मयं चैव विप्रेंद्रा विप्रपत्न्यस्तथैव च । चांदनं च मयो नागाः प्रवालमयमादरात्

விப்ரேந்திரரே, பிராமணப் பெண்கள் மண்ணால் ஆனவற்றைத் தயாரித்தனர்; நாகர்கள் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் சந்தனமயமும் பவளமயமும் ஆனவற்றைச் செய்தனர்।

Verse 35

नवनीतमयं देवी योगी भस्ममयं तथा । यक्षा दधिमयं लिंगं छाया पिष्टमयं तथा

தேவி நவநீது (வெண்ணெய்) கொண்டு லிங்கம் செய்தாள்; யோகியும் அதுபோல் புனித விபூதி (பஸ்மம்) கொண்டு செய்தான். யக்ஷர்கள் தயிரால் லிங்கம் செய்தனர்; சாயா-உயிர்கள் மாவுப் பிண்டத்தால் செய்தனர்.

Verse 36

शिवलिंगं च ब्रह्माणी रत्नं पूजयति ध्रुवम् । पारदं पार्थिवं बाणस्समर्चति परेऽपि वा

பிரம்மாணி உறுதியாக ரத்தினத்தால் செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கிறாள். அதுபோல பாரதம் (பாரதம்/பாரதம்) கொண்டு செய்ததும், மண்ணால் செய்த பார்திவ லிங்கமும், இயல்பாக உருவான பாணலிங்கமும் பக்தியுடன் அர்ச்சிக்கிறாள்.

Verse 37

एवं विधानि लिंगानि दत्तानि विश्वकर्मणा । ते पूजयंति सर्वे वै देवा ऋषिगणा स्तथा

இவ்வாறு விதிப்படி அமைக்கப்பட்ட லிங்கங்களை விஸ்வகர்மா அளித்தார். அவற்றை தேவர்கள் அனைவரும், ரிஷிகளின் கூட்டமும்—யாவரும்—உறுதியாகப் பூஜித்தனர்.

Verse 38

विष्णुर्दत्त्वा च लिंगानि देवेभ्यो हितकाम्यया । पूजाविधिं समाचष्ट ब्रह्मणे मे पिनाकिनः

தேவர்களின் நலனை விரும்பி விஷ்ணு தேவர்களுக்கு லிங்கங்களை அளித்தார். மேலும் என் ஆண்டவன் பினாகி (சிவன்) பிரம்மாவுக்கு பூஜை முறையைச் சரியாக உபதேசித்தான்.

Verse 39

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ब्रह्माहं देवसत्तमैः । आगच्छं च स्वकं धाम हर्षनिर्भरमानसः

அவருடைய வார்த்தைகளை கேட்ட நான் பிரம்மா, தேவர்களில் சிறந்தவர்களுடன், ஆனந்தம் நிறைந்த மனத்துடன் என் தாமத்திற்குத் திரும்பினேன்.

Verse 40

तत्रागत्य ऋषीन्सर्वान्देवांश्चाहं तथा मुने । शिवपूजाविधिं सम्यगब्रुवं सकलेष्टदम्

அங்கே சென்றபின், முனிவரே, நான் எல்லா ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் நோக்கி, எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கும் சிவபூஜையின் முழுமையான முறையைச் சரியாக எடுத்துரைத்தேன்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे सामराः प्रेमतत्पराः । शिवपूजाविधिं प्रीत्या कथये भुक्तिमुक्तिदम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவர்களே, தேவர்களுடன் அன்பு-பக்தியில் நிலைத்து கேளுங்கள். மகிழ்ச்சியுடன் நான் சிவபூஜை முறையை உரைக்கிறேன்; அது இன்பமும் முக்தியும் அளிப்பது.

Verse 42

मानुषं जन्म संप्राप्य दुर्लभं सर्वजंतुषु । तत्रापि सत्कुले देवा दुष्प्राप्यं च मुनीश्वराः

எல்லா உயிர்களிலும் மனிதப் பிறவி பெறுதல் அரிது; அதிலும், தேவர்களே மற்றும் முனிவர்தலைவர்களே, நல்லொழுக்கமுள்ள உயர்குலத்தில் பிறத்தல் மிக அரிதாகும்.

Verse 43

अव्यंगं चैव विप्रेषु साचारेषु सपुण्यतः । शिवसंतोषहेतोश्च कर्मस्वोक्तं समाचरेत्

நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்த பிராமணர்களிடம் குற்றமற்ற நடத்தை கொள்ள வேண்டும்; புண்ணியச் சேர்க்கைக்கும் சிவன் திருப்திக்கும், சாஸ்திரங்களில் கூறிய கடமைகளை முயன்று ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 44

यद्यज्जातिसमुद्दिष्टं तत्तत्कर्म न लंघयेत् । यावद्दानस्य संपत्तिस्तावत्कर्म समावहेत्

தன் வர்ண/ஆச்ரமத்திற்கு எது எது கடமையாக விதிக்கப்பட்டதோ, அவற்றை மீறக்கூடாது. தானம் செய்யும் செல்வமும் ஆற்றலும் உள்ளவரை, தானதர்மத்துடன் அந்தக் கடமைகளை இடையறாது ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 45

कर्मयज्ञसहस्रेभ्यस्तपोयज्ञो विशिष्यते । तपोयज्ञसहस्रेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते

ஆயிரம் கர்மயாகங்களைவிட தவயாகம் மேலானது; ஆயிரம் தவயாகங்களைவிட ஜபயாகம்—புனித மந்திர ஜபம்—அதிகச் சிறந்தது.

Verse 46

ध्यानयज्ञात्परं नास्ति ध्यानं ज्ञानस्य साधनम् । यतस्समरसं स्वेष्टं यागी ध्यानेन पश्यति

தியான யாகத்தைவிட உயர்ந்த யாகம் இல்லை; தியானமே ஞானத்தின் சாதனம். ஏனெனில் வழிபாடன் தியானத்தால் தன் இஷ்ட சிவனை சமரசமாக—ஒரே ரசமாக—தரிசிக்கிறான்.

Verse 47

ध्यानयज्ञरतस्यास्य सदा संनिहितश्शिवः । नास्ति विज्ञानिनां किंचित्प्रायश्चित्तादिशोधनम्

தியான யாகத்தில் ஈடுபட்டவருக்கு சிவன் எப்போதும் அருகிலேயே இருப்பான். உண்மை ஞானியருக்கு பிராயச்சித்தம் முதலிய சுத்திகரிப்புகள் தேவையில்லை.

Verse 48

विशुद्धा विद्यया ये च ब्रह्मन्ब्रह्मविदो जनाः । नास्ति क्रिया च तेषां वै सुखं दुखं विचारतः

ஓ பிரம்மனே! உண்மை ஞானத்தால் தூய்மையடைந்து பிரம்மஞானிகள் ஆனவர்களுக்கு செயல் கட்டாயம் இல்லை; சரியான விவேகத்தில் இன்பமும் துன்பமும் அவர்களைப் பிணைக்காது.

Verse 49

धर्माधर्मौ जपो होमो ध्यानं ध्यानविधिस्तथा । सर्वदा निर्विकारास्ते विद्यया च तयामराः

தர்மம்-அதர்மம், ஜபம்-ஹோமம், தியானம் மற்றும் தியான விதி—இவை அனைத்தும் எப்போதும் மாற்றமற்றவை; அந்த ஞானத்தால் அவர்கள் அமரத்துவம் அடைகிறார்கள்.

Verse 50

परानंदकरं लिंगं विशुद्धं शिवमक्षरम् । निष्कलं सर्वगं ज्ञेयं योगिनां हृदि संस्थितम्

லிங்கத்தை பரமானந்தம் அளிப்பதாக அறிக—மிகவும் தூயது, தானே சிவன், அழியாத அక్షரத் தத்துவம். அது நிஷ்கலம், அனைத்திலும் நிறைந்தது; யோகிகளின் இதயத்தில் நிலைத்து உணரத்தக்கது.

Verse 51

लिंगं द्विविधं प्रोक्तं बाह्यमाभ्यंतरं द्विजाः । बाह्यं स्थूलं समुद्दिष्टं सूक्ष्ममाभ्यंतरं मतम्

ஓ இருபிறப்பினரே! லிங்கம் இருவகை என்று கூறப்படுகிறது—வெளிப்புறமும் உள்புறமும். வெளிப்புற லிங்கம் ஸ்தூல (கண்ணுக்குப் புலப்படும்) வடிவம்; உள்புற லிங்கம் ஸூக்ஷ்ம (உள்ளுணர்வில்) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 52

कर्मयज्ञरता ये च स्थूललिंगार्चने रताः । असतां भावनार्थाय सूक्ष्मेण स्थूलविग्रहाः

வேதக் கர்மயாகங்களில் ஈடுபடுவோரும், ஸ்தூலமான கண்ணுக்குப் புலப்படும் லிங்காராதனையில் மகிழ்வோரும்—அத்தகைய பக்குவமற்ற மனங்களில் பக்தியை எழுப்புவதற்காக, ஸூக்ஷ்ம சிவத் தத்துவம் ஸ்தூல விக்ரகத்தின் வழியே அணுகப்படுகிறது.

Verse 53

आध्यात्मिकं यल्लिंगं प्रत्यक्षं यस्य नो भवेत् । स तल्लिंगे तथा स्थूले कल्पयेच्च न चान्यथा

ஆன்மீக (உள்லிங்க)ம் ஒருவருக்கு நேரடியாக வெளிப்படாவிடில், அவன் அதே லிங்கத்தை ஸ்தூலமான கண்ணுக்குப் புலப்படும் வடிவிலேயே தியானித்து நிறுவ வேண்டும்—வேறு முறையில் அல்ல.

Verse 54

ज्ञानिनां सूक्ष्मममलं भावात्प्रत्यक्षमव्ययम् । यथा स्थूलमयुक्तानामुत्कृष्टादौ प्रकल्पितम्

ஞானிகளுக்கு அந்தத் தத்துவம் ஸூக்ஷ்மம், மாசற்றது, உள்ளுணர்வு-தியானத்தால் நேரடியாகப் புலப்படும், அழியாதது; ஆனால் அயுக்தர் (அடக்கமற்றோர்) புரிதலுக்காக அது ‘உத்தமம்’ முதலிய எண்ணங்களுடன் ஸ்தூல வடிவமாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது.

Verse 55

अहो विचारतो नास्ति ह्यन्यत्तत्वार्थवादिनः । निष्कलं सकलं चित्ते सर्वं शिवमयं जगत्

ஆஹா! உண்மையான விசாரணையில் தத்துவம் உரைப்போர் சிவனைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை எனக் காண்கிறார். சித்தத்தில் நிஷ்கலமும் சகலமும் உணரப்படும்; இவ்வுலகம் முழுதும் சிவமயம்.

Verse 56

एवं ज्ञानविमुक्तानां नास्ति दोष विकल्पना । विधिश्चैव तथा नास्ति विहिताविहिते तथा

இவ்வாறு உண்மையறிவால் விடுதலை பெற்றோருக்கு குற்றம் எனும் மனக்கற்பனை இல்லை. அவர்களுக்கு விதி-நிஷேதத்தின் எல்லையும் இல்லை—விதிக்கப்பட்டதும் அல்ல, தடைசெய்யப்பட்டதும் அல்ல.

Verse 57

यथा जलेषु कमलं सलिलैर्नावलिप्यते । तथा ज्ञानी गृहे तिष्ठन्कर्मणा नावबध्यते

நீரில் உள்ள தாமரை நீரால் ஒட்டாததுபோல், ஞானி இல்லறத்தில் இருந்தாலும் கர்மத்தால் கட்டுப்படான்.

Verse 58

इति ज्ञानं समुत्पन्नं यावन्नैव नरस्य वै । तावच्च कर्मणा देवं शिवमाराधयेन्नरः

மனிதனில் இவ்வறிவு உதயமாகும் வரை, அவன் கர்மத்தின் வழியே தேவாதிதேவன் பகவான் சிவனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 59

प्रत्ययार्थं च जगतामेकस्थोऽपि दिवाकरः । एकोऽपि बहुधा दृष्टो जलाधारादिवस्तुषु

உலகங்களுக்கு நிச்சயத்தை அளிக்க, திவாகரன் (சூரியன்) ஒரே இடத்தில் இருந்தும் பலவாறு தோன்றுகிறான்; நீர் நிறைந்த பாத்திரங்கள் போன்ற ஆதாரங்களில் ஒருவனே பலவாறு காணப்படுகிறான்.

Verse 60

दृश्यते श्रूयते लोके यद्यत्सदसदात्मकम् । तत्तत्सर्वं सुरा वित्त परं ब्रह्म शिवात्मकम्

உலகில் எது காணப்படுகிறதோ, எது கேட்கப்படுகிறதோ—சத் அல்லது அசத் எனத் தோன்றுகிறதோ—தேவர்களே, அது அனைத்தும் சிவச்வரூபமான பரம்பிரம்மமே என்று அறியுங்கள்.

Verse 61

भेदो जलानां लोकेऽस्मिन्प्रतिभावे विचारतः । एवमाहुस्तथा चान्ये सर्वे वेदार्थतत्त्वगाः

இந்த உலகில் நீர்கள் பலவித வேறுபாடுகளாகத் தோன்றுகின்றன; ஆராய்ந்தால் அந்த வேறுபாடு வெளிப்படும் நிலைகளிலேயே உள்ளது என அறியப்படுகிறது. இவ்வாறு வேதார்த்தத் தத்துவஞானிகளும், வேத உண்மையை அறிந்த பிறரும் கூறுகின்றனர்.

Verse 62

हृदि संसारिणः साक्षात्सकलः परमेश्वरः । इति विज्ञानयुक्तस्य किं तस्य प्रतिमादिभिः

சம்சாரத்தில் உலவும் ஜீவனின் இதயத்தில், வெளிப்பட்ட (சகல) ரூபமுடைய பரமேஸ்வரன் சிவன் நேரடியாக உறைகின்றான். இதை உண்மையாக வேறுபடுத்தி அறியும் ஞானமுள்ளவனுக்கு, சிலை முதலிய வெளிப்புற ஆதாரங்கள் எதற்கு?

Verse 63

इति विज्ञानहीनस्य प्रतिमाकल्पना शुभा । पदमुच्चैस्समारोढुं पुंसो ह्यालम्बनं स्मृतम्

ஆகவே, உண்மையான விவேகஞானம் இல்லாதவர்க்கு விக்ரஹத்தின் (பிரதிமையின்) கற்பனையும் பிரதிஷ்டையும் நன்மையானது. உயர்ந்த நிலைக்கு ஏற மனிதனுக்கு அது ஒரு ஆதாரம் (ஆலம்பனம்) என்று நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 64

आलम्बनं विना तस्य पदमुच्चैः सुदुष्करम् । निर्गुणप्राप्तये नॄणां प्रतिमालम्बनं स्मृतम्

ஆலம்பனம் இன்றித் அந்த உயர்ந்த பதத்தை அடைதல் மிகக் கடினம். ஆகவே நிர்குணத் தத்துவத்தை அடைய மனிதர்க்கு பிரதிமை ஆதாரம் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 65

सगुणानिर्गुणा प्राप्तिर्भवती सुनिश्चितम् । एवं च सर्वदेवानां प्रतिमा प्रत्ययावहा

சகுண வழிபாட்டினால் உறுதியாக நிர்குணப் பெறுதல் உண்டாகும். இவ்விதமே எல்லாத் தேவர்களின் பிரதிமைகளும் பக்தர்க்கு உறுதியான நம்பிக்கையைத் தரும் ஆதாரமாகின்றன.

Verse 66

देवश्चायं महीयान्वै तस्यार्थे पूजनं त्विदम् । गंधचन्दनपुष्पादि किमर्थं प्रतिमां विना

இந்தத் தெய்வம் நிச்சயமாக மிக மகத்தானவன்; இந்தப் பூஜை அவருக்காகவே செய்யப்படுகிறது. ஆனால் பிரதிமை இன்றி வாசனைத் திரவியம், சந்தனம், மலர்கள் முதலியவை எதற்காக?

Verse 67

तावच्च प्रतिमा पूज्य यावद्विज्ञानसंभवः । ज्ञानाभावेन पूज्येत पतनं तस्य निश्चितम्

உயர்ந்த விவேக உணர்வு (விஞ்ஞானம்) தோன்றும் வரை பிரதிமை வழிபடத்தக்கது. ஆனால் உண்மையான ஞானமின்றி வழிபாட்டிலேயே தங்கி விடுவானாயின், அவனுக்கு வீழ்ச்சி நிச்சயம்.

Verse 68

एवस्मात्कारणाद्विप्राः श्रूयतां परमार्थतः । स्वजात्युक्तं तु यत्कर्म कर्तव्यं तत्प्रयत्नतः

ஆகையால், ஓ விப்ரர்களே, பரமார்த்தமாகக் கேளுங்கள்—தன் பிறப்பால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிலையிற்கேற்ப விதிக்கப்பட்ட கடமைக் கர்மத்தை முயற்சியுடன் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

यत्र यत्र यथा भक्तिः कर्तव्यं पूजनादिकम् । विना पूजनदानादि पातकं न च दूरतः

எங்கே எங்கே, எவ்வாறு பக்தி எழுகிறதோ அங்கே அங்கே பூஜை முதலிய வழிபாட்டு செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். பூஜை, தானம் முதலியவை இன்றிப் பாவம் ஒருபோதும் தூரமில்லை.

Verse 70

यावच्च पातकं देहे तावत्सिद्धिर्न जायते । गते च पातके तस्य सर्वं च सफलं भवेत्

உடலில் பாவம் இருக்கும் வரை சித்தி பிறவாது. அந்தப் பாவம் நீங்கினால் அவனுக்குச் செய்யும் அனைத்தும் பயனளிக்கும்.

Verse 71

तथा च मलिने वस्त्रे रंगः शुभतरो न हि । क्षालने हि कृते शुद्धे सर्वो रंगः प्रसज्जते

அழுக்கான துணியில் நிறம் அழகாகத் தெரியாது. ஆனால் கழுவி தூய்மையாக்கினால் எல்லா நிறமும் நன்றாகப் பதியும்.

Verse 72

तथा च निर्मले देहे देवानां सम्यगर्चया । ज्ञानरंगः प्रजायेत तदा विज्ञानसंभवः

அதேபோல், உடல் தூய்மையடைந்தபோது தேவர்களை முறையாக அர்ச்சிப்பதால் ஞானத்தின் ஆனந்த-நிறம் தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து விஜ்ஞானம் (அனுபவ ஞானம்) பிறக்கிறது.

Verse 73

विज्ञानस्य च सन्मूलं भक्तिरव्यभिचारिणी । ज्ञानस्यापि च सन्मूलं भक्तिरेवाऽभिधीयते

விஜ்ஞானத்தின் உண்மையான வேர் அசையாத (அவ்யபிசாரிணி) பக்தியே. ஞானத்தின் உண்மையான வேர் கூட பக்தியே என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 74

संगत्या गुरुराप्येत गुरोर्मंत्रादि पूजनम् । पूजनाज्जायते भक्तिर्भक्त्या ज्ञानं प्रजायते

சத்சங்கத்தால் குருவை அடைகிறான்; குருவினால் மந்திராதி பூஜை முறைகள் கிடைக்கும். பூஜையால் பக்தி பிறக்கும்; பக்தியால் உண்மை ஞானம் தோன்றும்.

Verse 76

विज्ञानं जायते ज्ञानात्परब्रह्मप्रकाशकम् । विज्ञानं च यदा जातं तदा भेदो निवर्तते

ஞானத்திலிருந்து பரப்ரஹ்மத்தை ஒளிரச் செய்யும் விஞ்ஞானம் (அனுபவ ஞானம்) பிறக்கிறது. அந்த விஞ்ஞானம் பிறந்தவுடன் வேறுபாடு என்ற உணர்வு முற்றிலும் நீங்குகிறது.

Verse 77

भेदे निवृत्ते सकले द्वंद्वदुःखविहीनता । द्वंद्वदुःखविहीनस्तु शिवरूपो भवत्यसौ

பேத உணர்வு முழுவதும் ஒழிந்தால், இருமைகளால் எழும் துயரம் நீங்கும். இருமைத் துயரமற்றவன் சிவஸ்வரூபனாகவே ஆகிறான்।

Verse 78

द्वंद्वाप्राप्तौ न जायेतां सुखदुःखे विजानतः । विहिताविहिते तस्य न स्यातां च सुरर्षयः

தேவரிஷிகளே, உண்மையைத் தெளிவாக அறிந்தவனுக்கு இருமைகள் வந்தாலும் இன்பமும் துன்பமும் எழாது. அவனுக்கு விதிக்கப்பட்டதும் தடைசெய்யப்பட்டதும் கட்டுப்பாடாகாது; அவன் சிவநிலையிலான விவேகத்தில் நிலைத்திருப்பான்।

Verse 79

ईदृशो विरलो लोके गृहाश्रमविवर्जितः । यदि लोके भवत्यस्मिन्दर्शनात्पापहारकः

இத்தகையவன் உலகில் அரிது—கிருஹாஸ்ரமத்தை விட்டு விலகியவன். இவ்வுலகில் அப்படிப்பட்டவன் இருந்தால், அவன் தரிசனமட்டுமே பாவங்களை அகற்றும்।

Verse 80

तीर्थानि श्लाघयंतीह तादृशं ज्ञानवित्तमम् । देवाश्च मुनयस्सर्वे परब्रह्मात्मकं शिवम्

இங்கே தீர்த்தங்கள்கூட அந்த உத்தமச் செல்வமான ஞானத்தைப் போற்றுகின்றன. எல்லா தேவர்களும் எல்லா முனிவர்களும் பரப்ரஹ்மஸ்வரூபனான சிவனைத் துதிக்கின்றனர்।

Verse 81

तादृशानि न तीर्थानि न देवा मृच्छिलामयाः । ते पुनंत्युरुकालेन विज्ञानी दर्शनादपि

அத்தகையவை உண்மையான தீர்த்தங்கள் அல்ல; அந்தத் தெய்வங்களும் வெறும் மண்-கல்லால் ஆனவை அல்ல. அவை நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தூய்மை அளிக்கும்; ஆனால் தத்துவஞானி ஒரே தரிசனத்தாலேயே புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 82

यावद्गृहाश्रमे तिष्ठेत्तावदाकारपूजनम् । कुर्याच्छ्रेष्ठस्य सप्रीत्या सुरेषु खलु पंचसु

கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் இருப்பதுவரை பரமேஸ்வரனின் சாகார வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். அன்பும் பக்தியும் கொண்டு சிறந்த இறைவனை வழிபட வேண்டும்—உண்மையில் பஞ்சதேவருள்.

Verse 83

अथवा च शिवः पूज्यो मूलमेकं विशिष्यते । मूले सिक्ते तथा शाखास्तृप्तास्सत्यखिलास्सुराः

அல்லது சிவனையே மட்டும் வழிபட வேண்டும்—அவரே ஒரே பரம மூலன். வேர் பாசனம் செய்தால் கிளைகள் திருப்தியடைவதுபோல், உண்மையாக சிவபூஜையால் எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்வடைகிறார்கள்.

Verse 84

शाखासु च सुतृप्तासु मूलं तृप्तं न कर्हिचित् । एवं सर्वेषु तृप्तेषु सुरेषु मुनिसत्तमाः

முனிவரே! கிளைகள் நன்கு திருப்தியடைந்தாலும், வேர் அதனால் ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. அதுபோல எல்லா தேவர்களும் திருப்தியடைந்தாலும், பரமமூலமான சிவனின் வழிபாடு அவசியமாக நிறைவேறியது எனாது.

Verse 85

सर्वथा शिवतृप्तिर्नो विज्ञेया सूक्ष्मबुद्धिभिः । शिवे च पूजिते देवाः पूजितास्सर्व एव हि

சிவனின் முழுமையான திருப்தியை நுண்ணறிவுடையவர்களும் எல்லாவிதமாக அறிய இயலாது. சிவன் வழிபடப்பட்டால், உண்மையிலேயே எல்லா தேவர்களும் வழிபடப்பட்டவர்களாகின்றனர்.

Verse 86

तस्माच्च पूजयेद्देवं शंकरं लोकशंकरम् । सर्वकामफलावाप्त्यै सर्वभूतहिते रतः

ஆகையால் உலகங்களுக்கு மங்கலம் அருளும் தேவன் சங்கரனை வழிபட வேண்டும். எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்ட அவரை வணங்கினால் எல்லா நீதியான விருப்பங்களின் பலன் கிடைக்கும்.