शिवागमन-नाद-समागमः (Śiva’s Advent, the Drum-Sound, and the Cosmic Assembly)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । नारद त्वं शृणु मुने शिवागमनसत्तमम् । कैलासे पर्वतश्रेष्ठे कुबेरस्य तपोबलात्

பிரம்மா கூறினார்—நாரதரே, முனிவரே, சிவனின் மங்களமான வருகையின் இந்தச் சிறந்த வரலாற்றை கேளுங்கள். மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில், குபேரனின் தவவலிமையால் அது நிகழ்ந்தது.

Verse 2

निधिपत्व वरं दत्त्वा गत्वा स्वस्थानमुत्तमम् । विचिन्त्य हृदि विश्वेशः कुबेरवरदायकः

நிதிகளின் அதிபதித்துவ வரத்தை அளித்து வரதனான குபேரன் தன் உத்தம வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான். அப்போது விஸ்வேஸ்வரன் சிவன் தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 3

विध्यंगजस्स्वरूपो मे पूर्णः प्रलयकार्यकृत् । तद्रूपेण गमिष्यामि कैलासं गुह्यकालयम्

வித்யாங்கத்தில் பிறந்த எனது முழுமையான ரூபமே பிரளயக் காரியத்தைச் செய்பவன். அதே ரூபத்திலேயே நான் இரகசிய ஆலயமான கைலாசத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 4

रुद्रो हृदयजो मे हि पूर्णांशो ब्रह्मनिष्फलः । हरि ब्रह्मादिभिस्सेव्यो मदभिन्नो निरंजन

ருத்ரன் என் இதயத்தில் பிறந்தவன்—என் பூர்ண அம்‌சம்—பிரம்மாவின் பலனளிக்கும் படைப்புக் காரிய எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவன். ஹரி, பிரம்மா முதலியோர் வணங்குபவன்; என்னோடு அபின்னன், நிரஞ்சனன்.

Verse 5

तत्स्वरूपेण तत्रैव सुहृद्भूवा विलास्यहम् । कुबेरस्य च वत्स्यामि करिष्यामि तपो महत्

அதே ரூபத்தை ஏற்று அங்கேயே நல்வாழ்த்தும் நண்பனாய் நான் விளையாடுவேன். குபேரனுடன் தங்கி மகத்தான தவம் செய்வேன்.

Verse 6

इति संचिंत्य रुद्रोऽसौ शिवेच्छां गंतुमुत्सुकः । ननाद तत्र ढक्कां स्वां सुगतिं नादरूपिणीम्

இவ்வாறு சிந்தித்து, சிவனின் திருவுள்ளத்தின்படி செல்ல ஆவலுற்ற அந்த ருத்ரன் அங்கே தன் டக்காவை முழங்கச் செய்தான்; அதன் நாதமே பரமகதியை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் சுபகதியின் வடிவமாயிற்று।

Verse 7

त्रैलोक्यामानशे तस्या ध्वनिरुत्साहकारकः । आह्वानगतिसंयुक्तो विचित्रः सांद्रशब्दकः

மூவுலகங்களின் மனத்தில் அவளது ஒலி உற்சாகத்தை எழுப்பியது. அழைப்பும் முன்னேற்றமும் உடன் கொண்ட அந்த நாதம் வியப்புறத்தக்கது—ஆழமும் அடர்த்தியும் நிறைந்த முழுமையான சப்தமாயிருந்தது।

Verse 8

तच्छ्रुत्वा विष्णुब्रह्माद्याः सुराश्च मुनयस्तथा । आगमा निगमामूर्तास्सिद्धा जग्मुश्च तत्र वै

அதை கேட்டவுடன் விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் அங்கே சென்றனர்; மேலும் ஆகம-நிகமங்களின் மூர்த்தியாகிய சித்தர்களும் நிச்சயமாக அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்தனர்।

Verse 9

सुरासुराद्यास्सकलास्तत्र जग्मुश्च सोत्सवाः । सर्वेऽपि प्रमथा जग्मुर्यत्र कुत्रापि संस्थिताः

அங்கே தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலிய எல்லோரும் திருவிழா மனத்துடன் வந்து சேர்ந்தனர். எங்கு எங்கு இருந்த பிரமதர்களும் அனைவரும் அந்த இடத்திற்கே வந்தனர்.

Verse 10

गणपाश्च महाभागास्सर्वलोक नमस्कृताः । तेषां संख्यामहं वच्मि सावधानतया शृणु

அந்த கணங்களும் மிகப் பாக்கியசாலிகள்; எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுவோர். இப்போது அவர்களின் எண்ணிக்கையை நான் கூறுகிறேன்—கவனமாகக் கேள்.

Verse 11

अभ्ययाच्छंखकर्णश्च गणकोट्या गणेश्वरः । दशभिः केकराक्षश्च विकृतोऽष्टाभिरेव च

அப்போது கணேஸ்வரன் சங்ககர்ணன் ஒரு கோடி கணங்களுடன் அணுகினான். கேகராக்ஷன் பத்துடன் வந்தான்; விக்ருதனும் எட்டுடன் வந்தான்.

Verse 12

चतुःषष्ट्या विशाखश्च नवभिः पारियात्रकः । षड्भिः सर्वान्तकः श्रीमान्दुन्दुभोऽष्टाभिरेव च

அறுபத்துநான்கு பாகங்களிலிருந்து விசாகன், ஒன்பதிலிருந்து பாரியாத்ரகன், ஆறிலிருந்து ஸ்ரீமான் சர்வாந்தகன், மேலும் எட்டிலிருந்து துந்துபனும் (உருவானான்).

Verse 13

जालंको हि द्वादशभिः कोटिभिर्गणपुंगवः । सप्तभिस्समदः श्रीमांस्तथैव विकृताननः

ஜாலங்கன் உண்மையிலே சிவகணங்களில் முதன்மையானவன்; அவன் பன்னிரண்டு கோடி (அனுசரர்கள்) உடன் விளங்குகிறான். அதுபோல ஸ்ரீமான் சமதன் ஏழு கோடியுடன், விக்ருதானனனும் அதேபோலவே.

Verse 14

पंचभिश्च कपाली हि षड्भिः सन्दारकश्शुभः । कोटिकोटिभिरेवेह कण्डुकः कुण्डकस्तथा

ஐந்து (கோடி) அளவில் கபாலீயே; ஆறு (கோடி) அளவில் மங்களமான சந்தாரகன். இங்கே கோடி கோடியாக கண்டு்கன், குண்டகனும் உள்ளனர்.

Verse 15

विष्टंभोऽष्टाभिरगमदष्टभिश्चन्द्रतापनः

விஷ்டம்பன் எட்டு (அங்கங்கள்/சக்திகள்) உடன் முன்னே சென்றான்; சந்திரதாபனும் எட்டுடன்—நியமிக்கப்பட்ட அளவின்படி படைப்பின் ஒழுங்கில் இயங்கினான்.

Verse 16

महाकेशस्सहस्रेण कोटीनां गणपो वृतः

சிவகணங்களின் தலைவனான கணபன், ஆயிரம் மகாகேசம் உடைய சேவகர்களாலும்—உண்மையில் கோடிக்கணக்கான கணங்களாலும்—சூழப்பட்டிருந்தான்।

Verse 17

कुण्डी द्वादशभिर्वाहस्तथा पर्वतकश्शुभः । कालश्च कालकश्चैव महाकालः शतेन वै

குண்டீயை பன்னிரண்டு அர்ப்பணங்களால் வழிபட வேண்டும்; அதுபோல மங்களமான பர்வதகனையும். காலன், காலகனும் (வழிபடத்தக்கோர்); மகாகாலன் நிச்சயமாக நூறு அர்ப்பணங்களால்.

Verse 18

अग्निकश्शतकोट्या वै कोट्याभिमुख एव च । आदित्यमूर्द्धा कोट्या च तथा चैव धनावहः

அக்னிமுகம் உடையோர் நூறு கோடி (கணங்கள்); ஆதித்யமூர்த்தி உடையோர் ஒரு கோடி; மேலும் தனாவஹன்—செல்வத்தை ஏந்தி அருள்பவன்—இவ்வாறு இம்மகா விபூதிகள் கூறப்பட்டன.

Verse 19

सन्नाहश्च शतेनैव कुमुदः कोटिभिस्तथा । अमोघः कोकिलश्चैव कोटिकोट्या सुमंत्रकः

சன்னாஹன் நூறு (எண்ணிக்கையில்) இருந்தான்; குமுதன் கோடிகளில்; அமோகன், கோகிலனும் (இருந்தனர்); சுமந்திரகன் கோடி கோடியாக—இவ்வாறு சிவனின் வல்லமைமிகு பரிவாரங்கள் எண்ணப்பட்டன.

Verse 20

काकपादोऽपरः षष्ट्या षष्ट्या संतानकः प्रभुः । महाबलश्च नवभिर्मधु पिंगश्च पिंगलः

மற்றொரு வெளிப்பாடு ‘காகபாத’ எனப் பெயர்பெற்றது. அறுபது மற்றும் அறுபதிலிருந்து பின்பு ஆண்டவன் ‘சந்தானக’வும், ஒன்பதுடன் ‘மகாபல’மும்; மேலும் ‘மது’, ‘பிங்க’, ‘பிங்கல’ ஆகியோரும் தோன்றினர்।

Verse 21

नीलो नवत्या देवेशं पूर्णभद्रस्तथैव च । कोटीनां चैव सप्तानां चतुर्वक्त्रो महाबलः

நீலன் தொண்ணூறு கோடிகளுக்குத் தலைவன்; அதுபோல பூர்ணபத்ரன் தேவேசர்களின் கணங்களுக்கு அதிபதி. மாபலன் சதுர்வக்த்ரனும் ஏழு கோடிகளுக்குத் தலைவன்.

Verse 22

कोटिकोटिसहस्राणां शतैर्विंशतिभिर्वृतः । तत्राजगाम सर्वेशः कैलासगमनाय वै

கோடி கோடிகளும் ஆயிரம் ஆயிரங்களும் ஆன கணங்களின் நூற்றுகளும் இருபதுகளும் சூழ, அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் சிவன் அங்கே வந்தான்—உண்மையாகவே கைலாசம் செல்லும் நோக்கில்.

Verse 23

काष्ठागूढश्चतुष्षष्ट्या सुकेशो वृषभस्तथा । कोटिभिस्सप्तभिश्चैत्रो नकुलीशस्त्वयं प्रभुः

இவர்களில் காஷ்டாகூடன் அறுபத்துநான்குடன் கணிக்கப்படுகிறான்; அதுபோல் சுகேசன், வृषபன். சைத்ரன் ஏழு கோடிகளுடன்—இப் பிரபு நகுலீசன்.

Verse 24

लोकांतकश्च दीप्तात्मा तथा दैत्यांतकः प्रभुः । देवो भृंगी रिटिः श्रीमान्देवदेवप्रियस्तथा

லோகாந்தகன் ஒளிமிகு ஆத்மாவான்; தைத்தியாந்தகன் தைத்தியரை அழிக்கும் ஆண்டவன். தேவன் ப்ருங்கி, திருவுடைய ரிடி—இவர்கள் அனைவரும் தேவர்களின் தேவன் சிவனுக்கு பிரியமானவர்கள்.

Verse 25

अशनिर्भानुकश्चैव चतुष्षष्ट्या सनातनः । नंदीश्वरो गणाधीशः शतकोट्या महाबलः

‘அசனிர்பானுக’ என்பவரும், அறுபத்துநான்கில் ‘சனாதன’ (முதன்மை) என்பவரும் இருந்தனர். நந்தீஸ்வரர் கணாதீசர்; அவருடைய மகாபலம் நூறு கோடிக்கு ஒப்பானது।

Verse 26

एते चान्ये च गणपा असंख्याता महाबलः । सर्वे सहस्रहस्ताश्च जटामुकुटधारिणः

இவர்களும் பிற கணபதிகளும் எண்ணற்றோர், மகாபலமுடையோர். அனைவரும் ஆயிரம் கைகளுடன், ஜடாமுடி-மகுடம் தரித்தவர்கள்.

Verse 27

सर्वे चंद्रावतंसाश्च नीलकण्ठास्त्रिलोचनाः । हारकुण्डलकेयूरमुकुटाद्यैरलंकृताः

அனைவரும் ஜடையில் சந்திராவதம்சம் அணிந்திருந்தனர்; அனைவரும் நீலகண்டரும் திரிலோசனரும். மாலை, குண்டலம், கேயூரம், மகுடம் முதலிய அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்.

Verse 28

ब्रह्मेन्द्रविष्णुसंकाशा अणिमादि गणैर्वृताः । सूर्यकोटिप्रतीकाशास्तत्राजग्मुर्गणेश्वराः

அவர்கள் பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு போன்ற ஒளியுடன், அணிமா முதலிய சித்திகளையுடைய கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர். கோடி சூரியர் போல் பிரகாசிக்கும் கணேஸ்வரர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 29

एते गणाधिपाश्चान्ये महान्मानोऽमलप्रभाः । जग्मुस्तत्र महाप्रीत्या शिवदर्शनलालसाः

அந்த மற்ற கணாதிபதிகள் மகாத்மாக்களாய், மாசற்ற ஒளியால் பிரகாசித்தனர். பேரானந்தத்துடன் அங்கே சென்றனர்; ஸ்ரீசிவ தரிசனத்திற்காக ஏங்கினர்.

Verse 30

गत्वा तत्र शिवं दृष्ट्वा नत्वा चक्रुः परां नुतिम् । सर्वे साञ्जलयो विष्णुप्रमुखा नतमस्तकाः

அங்கே சென்று சிவபெருமானை தரிசித்து, அவர்கள் வணங்கி உயர்ந்த புகழ்ச்சியைச் செய்தனர். விஷ்ணுவை முன்னிலையாகக் கொண்டு அனைவரும் கைகூப்பி, தலை தாழ்த்தி, பக்தியுடன் நின்றனர்.

Verse 31

इति विष्ण्वादिभिस्सार्द्धं महेशः परमेश्वरः । कैलासमगमत्प्रीत्या कुबेरस्य महात्मनः

இவ்வாறு விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுடன் பரமேசுவரன் மகேசன் மகிழ்ச்சியுடன் மகாத்மா குபேரனின் புனித வாசஸ்தலமான கைலாசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 32

कुबेरोप्यागतं शंभुं पूजयामास सादरम् । भक्त्या नानोपहारैश्च परिवारसमन्वितः

குபேரனும் வந்திருந்த சம்புவை மிகுந்த மரியாதையுடன் பூஜித்தான். பக்தியுடன், தன் பரிவாரத்துடன் சேர்ந்து, பலவகை காணிக்கைகளையும் சேவைகளையும் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 33

ततो विष्ण्वादिकान्देवान्गणांश्चान्यानपि ध्रुवम् । शिवानुगान्समानर्च शिवतोषणहेतवे

அதன்பின் அவர் உறுதியான தீர்மானத்துடன் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களையும் பிற கணங்களையும் முறையாக வழிபட்டார். மேலும் சிவனை மகிழ்விப்பதற்காக சிவானுகர்களையும் சமமாக மதித்து அர்ச்சித்தார்.

Verse 34

अथ शम्भुस्तमालिंग्य कुबेरं प्रीतमानसः । मूर्ध्निं चाघ्राय संतस्थावलकां निकषाखिलैः

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சம்பு குபேரனை அணைத்து, ஆசீர்வாதமாக அவன் தலைமுடியின் உச்சியை நுகர்ந்தார். அதன் பின் எல்லா கணங்களுடனும் அலகாவில் அங்கேயே தங்கினார்.

Verse 35

शशास विश्वकर्माणं निर्माणार्थं गिरौ प्रभुः । नानाभक्तैर्निवासाय स्वपरेषां यथोचितम्

அப்போது ஆண்டவன் விஸ்வகர்மாவை ஆணையிட்டான்— மலைமேல் கட்டிடங்களை எழுப்பு; பல பக்தர்கள் தங்குவதற்கு, ஒவ்வொருவருக்கும் தமக்கும் பிறருக்கும் ஏற்றவாறு உரிய வாசஸ்தலங்களை அமைக்கவும்.

Verse 36

विश्वकर्मा ततो गत्वा तत्र नानाविधां मुने । रचनां रचयामास द्रुतं शम्भोरनुज्ञया

முனியே! பின்னர் விஸ்வகர்மா அங்கே சென்று, சம்புவின் அனுமதியால், விரைவாக பலவகை அமைப்புகளைக் கட்டமைத்தான்.

Verse 37

अथ शम्भुः प्रमुदितो हरिप्रार्थनया तदा

அப்போது ஹரியின் வேண்டுதலால் உந்தப்பட்டு சம்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

Verse 38

कुबेरानुग्रहं कृत्वा ययौ कैलासपर्वतम् । सुमुहूर्ते प्रविश्यासौ स्वस्थानं परमेश्वरः

குபேரனுக்கு அருள்புரிந்து பரமேஸ்வரன் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றார். சுபமுகூர்த்தத்தில் அங்கு நுழைந்து தம் பரமத் தாமத்தில் அமர்ந்தார்।

Verse 39

अकरोदखिलान्प्रीत्या सनाथान्भक्तवत्सलः । अथ सर्वे प्रमुदिता विष्णुप्रभृतयस्सुराः । मुनयश्चापरे सिद्धा अभ्यषिंचन्मुदा शिवम्

பக்தவத்ஸலனான ஆண்டவன் அன்பால் அனைவரையும் ஆதரவுடனும் பாதுகாப்புடனும் ஆக்கினார். பின்னர் விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் பிற சித்தர்கள் மகிழ்ந்து சிவனுக்கு மங்கள அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 40

समानर्चुः क्रमात्सर्वे नानोपायनपाणयः । नीराजनं समाकार्षुर्महोत्सवपुरस्सरम्

அப்போது அனைவரும் வரிசையாக, கைகளில் பலவகை காணிக்கைகள் ஏந்தி, ஒன்றாக வழிபட்டனர்; மேலும் பெருவிழாவை முன்னிட்டு மங்களகரமான நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர்।

Verse 41

तदासीत्सुमनोवृष्टिर्मंगलायतना मुने । सुप्रीता ननृतुस्तत्राप्सरसो गानतत्पराः

அப்போது, முனிவரே, அங்கு மங்களத்தின் உறைவிடமெனத் திகழும் தெய்வ மலர்மழை பொழிந்தது; மிக மகிழ்ந்து அப்ஸரஸ்கள் பாடலில் ஈடுபட்டு நடனம் ஆடத் தொடங்கினர்।

Verse 42

जयशब्दो नमश्शब्दस्तत्रासीत्सर्वसंस्कृतः । तदोत्साहो महानासीत्सर्वेषां सुखवर्धनः

அங்கு ‘ஜய’ என்ற முழக்கமும் ‘நமః’ என்ற உச்சரிப்பும் முற்றிலும் செம்மையுடனும் மங்களமுடனும் எழுந்தன; அதனால் அனைவரின் இன்பத்தை வளர்க்கும் பேருற்சாகம் தோன்றியது।

Verse 43

स्थित्वा सिंहासने शंभुर्विराजाधिकं तदा । सर्वैस्संसेवितोऽभीक्ष्णं विष्ण्वाद्यैश्च यथोचितम्

அப்போது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்த சம்பு, அளவற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்; விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் முறைக்கேற்ப இடையறாது அவரைச் சேவித்தனர்।

Verse 44

अथ सर्वे सुराद्याश्च तुष्टुवुस्तं पृथक्पृथक् । अर्थ्याभिर्वाग्भिरिष्टाभिश्शकरं लोकशंकरम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் மற்ற தெய்வீக உயிர்களும், தத்தம் முறையில், ஏற்றவும் இனியவுமான சொற்களால் உலகமங்கலன் ஆகிய பகவான் சங்கரனைப் போற்றினர்।

Verse 45

प्रसन्नात्मा स्तुतिं श्रुत्वा तेषां कामान्ददौ शिवः । मनोभिलषितान्प्रीत्या वरान्सर्वेश्वरः प्रभुः

அவர்களின் ஸ்துதியைக் கேட்டு சிவன் உள்ளம் மகிழ்ந்தார். அனைத்திற்கும் ஈசனான பரமபதி அன்புடன் அவர்கள் மனத்தில் விரும்பிய வரங்களையும் ஆசைகளையும் அருளினார்।

Verse 46

शिवाज्ञयाथ ते सर्वे स्वंस्वं धाम ययुर्मुने । प्राप्तकामाः प्रमुदिता अहं च विष्णुना सह

முனிவரே, அப்போது சிவனின் ஆணையால் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர். விருப்பங்கள் நிறைவேறி மகிழ்ந்தனர்; நானும் விஷ்ணுவுடன் சென்றேன்.

Verse 47

उपवेश्यासने विष्णुं माञ्च शम्भुरुवाच ह । बहु सम्बोध्य सुप्रीत्यानुगृह्य परमेश्वरः

விஷ்ணுவை ஆசனத்தில் (படுக்கை-ஆசனத்தில்) அமரச் செய்து, சம்பு என்னிடம் உரைத்தார். பரமேஸ்வரன் அவருக்கு நீண்ட அறிவுரை கூறி, பேரன்புடன் அருள்புரிந்தார்.

Verse 48

शिव उवाच । हे हरे हे विधे तातौ युवां प्रियतरौ मम । सुरोत्तमौ त्रिजगतोऽवनसर्गकरौ सदा

சிவன் கூறினார்—ஹே ஹரி, ஹே விதாதா (பிரம்மா), என் அன்பு மக்களே! நீங்கள் இருவரும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள். தேவர்களில் சிறந்தவர்கள்; எப்போதும் மூவுலகின் காப்பும் படைப்பின் வெளிப்பாடும் செய்பவர்கள்.

Verse 49

गच्छतं निर्भयन्नित्यं स्वस्थानश्च मदाज्ञया । सुखप्रदाताहं वै वाम्विशेषात्प्रेक्षकस्सदा

என் ஆணையால் நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் அஞ்சாது தத்தம் இடங்களுக்கு செல்லுங்கள். நானே இன்பம் அளிப்பவன்; உங்களை விசேஷமாக எப்போதும் கவனித்து காக்கிறேன்.

Verse 50

इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोस्सुप्रणम्य तदाज्ञया । अहं हरिश्च स्वं धामागमाव प्रीतमानसौ

சம்புவின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்டுத், அவரது ஆணைப்படி ஆழ்ந்து வணங்கி, நான் மற்றும் ஹரி மகிழ்ந்த மனத்துடன் எங்கள் தம் தாமங்களுக்கு மீண்டோம்.

Verse 51

तदानीमेव सुप्रीतश्शंकरो निधिपम्मुदा । उपवेश्य गृहीत्वा तं कर आह शुभं वचः

அந்தக் கணமே மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்ற சங்கரன் ஆனந்தத்துடன் நிதிகளின் அதிபதியை அமரச் செய்து, அவன் கையைப் பிடித்து மங்கள வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 52

शिव उवाच । तव प्रेम्णा वशीभूतो मित्रतागमनं सखे । स्वस्थानङ्गच्छ विभयस्सहायोहं सदानघ

சிவன் கூறினான்—ஓ நண்பா! உன் அன்பாலும் நட்புடன் வந்ததாலும் நான் வசப்பட்டேன். அஞ்சாது உன் இடத்திற்குச் செல்; ஓ குற்றமற்றவனே, நான் எப்போதும் உன் துணையாய் இருப்பேன்.

Verse 53

इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोः कुबेरः प्रीतमानसः । तदाज्ञया स्वकं धाम जगाम प्रमुदान्वितः

சம்புவின் (சிவபெருமானின்) வாக்கைக் கேட்ட குபேரன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான். அவரது ஆணையை ஏற்று, பேரானந்தத்துடன் தன் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 54

स उवाच गिरौ शम्भुः कैलासे पर्वतोत्तमे । सगणो योगनिरतस्स्वच्छन्दो ध्यान तत्परः

மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் சம்பு உரைத்தார். அவர் கணங்களால் சூழப்பட்டு, யோகத்தில் லயித்து, சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்து, தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 55

क्वचिद्दध्यौ स्वमात्मानं क्वचिद्योगरतोऽभवत् । इतिहासगणान्प्रीत्यावादीत्स्वच्छन्दमानसः

சில நேரங்களில் அவர் தனது ஆத்மாவைத் தியானித்தார், சில நேரங்களில் யோகத்தில் ஆழ்ந்தார். சுதந்திரமான மனதுடன் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புனிதக் கதைகளைக் கூறினார்.

Verse 56

क्वचित्कैलास कुधरसुस्थानेषु महेश्वरः । विजहार गणैः प्रीत्या विविधेषु विहारवित्

சில வேளைகளில் கைலாசத்தின் உயர்ந்த புனித மலைவாசஸ்தலங்களிலும் பிற மலைவீடுகளிலும், பலவகை தெய்வீக விளையாட்டுகளில் தேர்ந்த மகேஸ்வரன் தம் கணங்களுடன் பேரன்புடன் மகிழ்ந்து விளையாடினார்।

Verse 57

इत्थं रुद्रस्वरूपोऽसौ शंकरः परमेश्वरः । अकार्षीत्स्वगिरौ लीला नाना योगिवरोऽपि यः

இவ்வாறு ருத்ரஸ்வரூபமான பரமேஸ்வரன் சங்கரன், பலவிதமாக யோகிகளின் முதல்வனாகத் தோன்றினாலும், தன் சொந்த மலையில் தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்தினார்।

Verse 58

नीत्वा कालं कियन्तं सोऽपत्नीकः परमेश्वरः । पश्चादवाप स्वाम्पत्नीन्दक्षपत्नीसमुद्भवाम्

சில காலம் பரமேஸ்வரன் துணைவியின்றி இருந்தார்; பின்னர் தக்ஷனின் மனைவியிடமிருந்து பிறந்த மகளாகத் தோன்றிய தம் தெய்வீகப் பத்னியை அவர் அடைந்தார்।

Verse 59

विजहार तया सत्या दक्षपुत्र्या महेश्वरः । सुखी बभूव देवर्षे लोकाचारपरायणः

தேவரிஷியே, தக்ஷபுத்ரி சதியுடன் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்து விளையாடினார்; உலகநெறி ஆச்சாரத்தைப் பேணுவதில் நிலைத்திருந்து அவர் திருப்தியுடனும் இன்பத்துடனும் இருந்தார்।

Verse 60

इत्थं रुद्रावतारस्ते वर्णितोऽयं मुनीश्वर । कैलासागमनञ्चास्य सखित्वान्निधिपस्य हि

முனீஸ்வரரே! இவ்வாறு உமக்கு ருத்ரரின் இந்த அவதாரம் விளக்கப்பட்டது; மேலும் அவர் கைலாசம் வந்ததும், நிதிபதி குபேரனுடன் கொண்ட நட்பும் கூறப்பட்டது।

Verse 61

तदन्तर्गतलीलापि वर्णिता ज्ञानवर्धिनी । इहामुत्र च या नित्यं सर्वकामफलप्रदा

அந்த வர்ணனையின் உள்ளடக்கமாகிய தெய்வீக லீலையும்—ஞானத்தை வளர்ப்பதாய்—கூறப்பட்டது; அது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எப்போதும் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கிறது।

Verse 62

इमां कथाम्पठेद्यस्तु शृणुयाद्वा समाहितः । इह भुक्तिं समासाद्य लभेन्मुक्तिम्परत्र सः

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் இந்தப் புனிதக் கதையைப் பாராயணம் செய்தாலோ அல்லது கேட்டாலோ, இவ்வுலகில் நலமான வாழ்வைப் பெற்று, மறுவுலகில் முக்தியை அடைவான்।