शब्दब्रह्मतनुवर्णनम् — Description of the Form of Śabda-Brahman
இந்த அதிகாரத்தில் சப்தம்/நாதம் என்பது பிரம்மன்/சிவனின் வெளிப்பாட்டு வடிவம் எனத் தத்துவமாக விளக்கப்படுகிறது. பிரம்மா கூறுகிறார்—தாழ்மையோர்க்கு கருணையுடையவும் அகந்தைநாசகருமான சம்பு, தேவர்கள் தரிசனம் வேண்டிய சூழலில் அருள்செய்கிறார். அப்போது தெளிவாகவும் நீளமாகவும் (ப்லுத) ஒலிக்கும் ‘ஓம்’ நாதம் எழுகிறது. விஷ்ணு தியானமுடன் அந்த மகத்தான ஒலியின் மூலத்தை ஆராய்ந்து, லிங்கத்துடன் தொடர்பாக ஓங்காரத்தின் அகாரம், உகாரம், மகாரம் மற்றும் இறுதி நாதத்தை உணர்கிறார். சூரியவட்டம், அக்கினித் தேஜஸ், சந்திரனின் குளிர் ஒளி, ஸ்படிகத் தூய்மை போன்ற ஒளிமிகு உவமைகளால் எழுத்து-திசை-தத்துவ நிலைகள் குறிக்கப்படுகின்றன. முடிவில் துரியாதீதமான, மாசற்ற, பகுதியற்ற, கலக்கமற்ற பரத்தத்துவம்—அத்வைதம், சூன்யம் போன்றது, வெளி-உள் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டது, ஆயினும் இரண்டிற்கும் ஆதாரம்—என்று உரைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । एवं तयोर्मुनिश्रेष्ठ दर्शनं कांक्षमाणयोः । विगर्वयोश्च सुरयोः सदा नौ स्थितयोर्मुने
பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிசிரேஷ்டா, அந்த இரு தேவர்கள் தரிசனத்தை நாடி, அகந்தையால் வீங்கியிருந்தபோது, ஓ முனியே, நாங்கள் அங்கே எப்போதும் நிலைத்திருந்தோம்।
Verse 2
दयालुरभवच्छंभुर्दीनानां प्रतिपालकः । गर्विणां गर्वहर्ता च सवेषां प्रभुरव्ययः
சம்பு கருணையுடையவர்—துன்புற்றோரின் காவலர்; அகந்தையுடையோரின் அகந்தையை அகற்றுபவர்; மேலும் அனைவருக்கும் அழிவிலா ஆண்டவர்।
Verse 3
तदा समभवत्तत्र नादो वै शब्दलक्षणः । ओमोमिति सुरश्रेष्ठात्सुव्यक्तः प्लुतलक्षणः
அப்போது அங்கே ஒலியின் இயல்பான நாதம் எழுந்தது. தேவர்களில் முதன்மையிடமிருந்து ‘ஓம், ஓம்’ என்னும் எழுத்து தெளிவாக, நீண்ட ஒலியுடன் முழங்கியது।
Verse 4
किमिदं त्विति संचिंत्य मया तिष्ठन्महास्वनः । विष्णुस्सर्वसुराराध्यो निर्वैरस्तुष्टचेतसा
“இது என்ன?” என்று எண்ணி நான் அங்கேயே நின்றேன்; அந்த மாபெரும் ஒலி தொடர்ந்து முழங்கியது. எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் விஷ்ணு பகைமையற்றவராய், திருப்தியும் அமைதியும் நிறைந்த மனத்துடன் நிலைத்தார்।
Verse 5
लिंगस्य दक्षिणे भागे तथापश्यत्सनातनम् । आद्यं वर्णमकाराख्यमुकारं चोत्तरं ततः
அப்போது லிங்கத்தின் தென் பக்கத்தில் அவர் சனாதனத் தத்துவத்தை கண்டார்—முதலில் ‘அ’ எனப்படும் ஆதியெழுத்து; அதன் மேலே பின்னர் ‘உ’ எழுத்து।
Verse 6
मकारं मध्यतश्चैव नादमंतेऽस्य चोमिति । सूर्यमंडलवद्दृष्ट्वा वर्णमाद्यं तु दक्षिणे
‘ம’ எழுத்தை நடுவில் இருப்பதாகத் தியானித்து, இறுதியில் அதன் நுண் நாதத்தையும் சேர்த்து—இவ்வாறு ‘ஓம்’ என உணர வேண்டும். சூரிய வட்டம்போல் ஒளிர்வதாகக் கண்டு, ஆதியெழுத்தை வலப் (தென்) பக்கத்தில் நிறுவ வேண்டும்।
Verse 7
उत्तरे पावकप्रख्यमुकारमृषि सत्तम । शीतांशुमण्डलप्रख्यं मकारं तस्य मध्यतः
முனிவருள் சிறந்தவரே! வட பக்கத்தில் தீயைப் போல ஒளிரும் ‘உ’ எழுத்து உள்ளது; அதன் நடுவில் குளிர்கதிர் நிலா வட்டம்போல் பிரகாசிக்கும் ‘ம’ எழுத்து உள்ளது।
Verse 8
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे सृष्ट्युपाख्याने शब्दब्रह्मतनुवर्णनो नामाष्टमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டமான ஸ்ருஷ்டி உபாக்யானத்தில் ‘சப்தப்ரஹ்ம தநு வர்ணனம்’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 9
निर्द्वंद्वं केवलं शून्यं बाह्याभ्यंतरवर्जितम् । स बाह्यभ्यंतरे चैव बाह्याभ्यंतरसंस्थितम्
அவர் இருமை அற்றவர், ஒரே தன்மையுடையவர், சொல்லால் விவரிக்க இயலாத ‘சூன்யம்’ போன்றவர்; வெளி-உள் வேறுபாடுகளற்றவர். ஆயினும் அதே ஆண்டவன் வெளிப்புறத்திலும் உள்ளுறத்திலும் நிலைத்து, இரண்டிலும் உறைந்திருக்கிறார்।
Verse 10
आदिमध्यांतरहितमानंदस्यापिकारणम् । सत्यमानन्दममृतं परं ब्रह्मपरायणम्
அவர் தொடக்கம், நடு, முடிவு இன்றியவர்; ஆனந்தத்திற்கும் காரணமானவர். அவர் சத்தியமே—ஆனந்தம், அமிர்தம், பரம்பிரஹ்மம்; அந்த பரத்தத்துவம் (சிவம்) என்பதே இறுதி அடைக்கலம்।
Verse 11
कुत एवात्र संभूतः परीक्षावोऽग्निसंभवम् । अधोगमिष्याम्यनलस्तंभस्यानुपमस्य च
இங்கே இந்த அக்கினியில் பிறந்த சோதனை எங்கிருந்து எழுந்தது? அந்த ஒப்பற்ற அக்கினித் தூணை ஆராய நான் கீழே செல்வேன்।
Verse 12
वेदशब्दोभयावेशं विश्वात्मानं व्यचिंतयत् । तदाऽभवदृषिस्तत्र ऋषेस्सारतमं स्मृतम्
வேத ஒலியால் இருபுறமும் நிறைந்துள்ள விஸ்வாத்மாவை அவர் தியானித்தார். அப்பொழுதே அங்கே ஒரு ரிஷி தோன்றினார்; ரிஷிகளில் சாரமிகு சிறந்தவர் என நினைவுகூரப்படுபவர்।
Verse 13
तेनैव ऋषिणा विष्णुर्ज्ञातवान्परमेश्वरम् । महादेवं परं ब्रह्म शब्दब्रह्मतनुं परम्
அதே ரிஷியின் வழியாக விஷ்ணு பரமேஸ்வரனை அறிந்தார்—மகாதேவனை, பரப்ரஹ்மத்தை, பரம சப்த-ப்ரஹ்மமே உருவானவரை.
Verse 14
चिंतया रहितो रुद्रो वाचो यन्मनसा सह । अप्राप्य तन्निवर्तंते वाच्यस्त्वेकाक्षरेण सः
ருத்ரன் எல்லா மனக்கற்பனைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்; மனத்துடன் கூடிய வாக்கும் அவரை அடையாமல் திரும்பிவிடுகிறது. ஆயினும் அவர் அந்த ஒரே அழியாத அక్షரம்—‘ஓம்’—மூலம் குறிக்கப்படுகிறார்.
Verse 15
एकाक्षरेण तद्वाक्यमृतं परमकारणम् । सत्यमानन्दममृतं परं ब्रह्म परात्परम्
ஒரே அక్షரமாக உச்சரிக்கப்படும் அந்த வாக்கு அமுதமும் பரம காரணமும் ஆகும். அதுவே சத்தியம், ஆனந்தம், அமரத்துவம்—பராத்பர பரம்பிரம்மம்.
Verse 16
एकाक्षरादकाराख्याद्भगवान्बीजकोण्डजः । एकाक्षरादुकाराख्याद्धरिः परमकारणम्
‘அ’ எனும் ஒரே அక్షரத்திலிருந்து விதை-அண்டத்தில் பிறந்த பிதாமகன் பிரம்மா தோன்றினார். ‘உ’ எனும் ஒரே அక్షரத்திலிருந்து ஹரி (விஷ்ணு) தோன்றினார்—பாலனத்தின் பரம காரணம்.
Verse 17
एकाक्षरान्मकाराख्याद्भगवान्नीललोहितः । सर्गकर्ता त्वकाराख्यो ह्युकाराख्यस्तु मोहकः
‘ம’ எனும் ஒரே அక్షரத்திலிருந்து பகவான் நீலலோஹிதன் தோன்றுகிறான். ‘த’ அక్షரத்திலிருந்து ஸர்ககர்த்தா தோன்ற, ‘ஹு’ அక్షரம் மோகன்—மாயையால் உயிர்களை மறைப்பவன்.
Verse 18
मकाराख्यस्तु यो नित्यमनुग्रहकरोऽभवत् । मकाराख्यो विभुर्बीजी ह्यकारो बीज उच्यते
‘ம’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்தத் தத்துவம் எப்போதும் அருளை வழங்குவதாக ஆனது. ‘ம’ எனக் குறிக்கப்படும் அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருள் பீஜஸ்வரூபன்; ‘அ’ எழுத்தும் பீஜம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 19
उकाराख्यो हरिर्योनिः प्रधानपुरुषेश्वरः । बीजी च बीजं तद्योनिर्नादाख्यश्च महेश्वरः
‘உ’ எனப் புகழப்படும் ஹரியே யோனி (உற்பத்தி மூலஸ்தானம்), பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் அதீஸ்வரன். அவரே விதைதாரியும் விதையும்; அந்த யோனியே ‘நாத’ எனப்படும் மகேஸ்வரன்.
Verse 20
बीजी विभज्य चात्मानं स्वेच्छया तु व्यवस्थितः । अस्य लिंगादभूद्बीजमकारो बीजिनः प्रभोः
விதைமயமான ஆண்டவன் தன் சுயஇச்சையால் தன்னைப் பிரித்து வெளிப்பாட்டில் நிலைபெற்றான். அந்த விதைகளின் ஆதிபதியான பரமேஸ்வரனின் லிங்கத்திலிருந்து ‘அ’ எழுத்துரு விதை தோன்றியது.
Verse 21
उकारयोनौ निःक्षिप्तमवर्द्धत समंततः । सौवर्णमभवच्चांडमावेद्य तदलक्षणम्
‘உ’ எழுத்தின் யோனியில் இடப்பட்ட அது எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்தது. அப்போது பொன்னிறமான பிரபஞ்ச முட்டை (பிரம்மாண்டம்) தோன்றி, அந்த ஆதித் தத்துவத்தின் இலக்கணங்களை வெளிப்படுத்தியது.
Verse 22
अनेकाब्दं तथा चाप्सु दिव्यमंडं व्यवस्थितम् । ततो वर्षसहस्रांते द्विधाकृतमजोद्भवम्
பல ஆண்டுகள் அந்த தெய்வீக மண்டலம் நீரினுள் நிலைத்திருந்தது. பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, பிறவியற்றதாய் தோன்றிய அந்தத் தத்துவம் இரண்டாகப் பிளந்து வெளிப்பட்டது.
Verse 23
अंडमप्सु स्थितं साक्षाद्व्याघातेनेश्वरेण तु । तथास्य सुशुभं हैमं कपालं चोर्द्ध्वसंस्थितम्
பிரம்மாண்டம் நீர்மேல் நேரடியாக நிலைத்திருந்தது; பின்னர் ஈசுவரனின் திடமான ஆఘாதத்தால் அது பிளந்தது. அப்போது அதன் மிகச் சிறந்த பொன்மய மேல்கவசம் மேலே எழுந்து நிலைத்தது.
Verse 24
जज्ञे सा द्यौस्तदपरं पृथिवी पंचलक्षणा । तस्मादंडाद्भवो जज्ञे ककाराख्यश्चतुर्मुखः
அதன் பின்னர் த்யௌ (வானம்/சுவர்க்கம்) தோன்றியது; அதன் பின் பஞ்சலட்சணமுடைய பூமி வெளிப்பட்டது. அந்த அண்டத்திலிருந்தே பவனாகிய பரமன், படைப்புப் பணிக்காக ‘க’ எழுத்தால் அறியப்படும் நான்முகப் பிரம்மாவை உண்டாக்கினார்.
Verse 25
स स्रष्टा सर्वलोकानां स एव त्रिविधः प्रभुः । एवमोमोमिति प्रोक्तमित्याहुर्यजुषां वराः
அவரே எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளர்; அவரே மும்முக வெளிப்பாட்டில் ஆண்டவன். ‘ஓம், ஓம்’ என்று உரைக்கப்படுகிறது என்று யஜுர்வேதத்தின் சிறந்த முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்.
Verse 26
यजुषां वचनं श्रुत्वा ऋचः समानि सादरम् । एवमेव हरे ब्रह्मन्नित्याहुश्चावयोस्तदा
யஜுர்வேதத்தின் உரையை கேட்ட ரிக் மந்திரங்களும் சாம கீதங்களும் மரியாதையுடன் பதிலளித்தன—“ஆம், அப்படியே, ஓ ஹரி! ஓ பிரம்மன்! உம்மிருவரைப்பற்றியும் நாங்கள் எப்போதும் இவ்வாறே கூறுகிறோம்.”
Verse 27
ततो विज्ञाय देवेशं यथावच्छक्तिसंभवैः । मंत्रं महेश्वरं देवं तुष्टाव सुमहोदयम्
பின்னர் சக்தியின் முறையான வெளிப்பாட்டால் தோன்றிய தேவேசனை சரியாக உணர்ந்து, மந்திரமே வடிவான, மிக மங்களகரமான தேவ மகேசுவரனை அவர் போற்றித் துதித்தார்.
Verse 28
एतस्मिन्नंतरेऽन्यच्च रूपमद्भुतसुन्दरम् । ददर्श च मया सार्द्धं भगवान्विश्वपालकः
அந்நேரத்தில் பகவான்—உலகைக் காக்கும் பரிபாலகர்—என்னுடன் சேர்ந்து இன்னொரு அதிசயமும் மிக அழகுமான ரூபத்தைக் கண்டருளினார்.
Verse 29
पंचवक्त्रं दशभुजं गौरकर्पूरवन्मुने । नानाकांति समायुक्तं नानाभूषणभूषितम्
ஓ முனிவரே! அவர் சிவபெருமானை ஐந்துமுகமும் பத்துக் கரங்களும் உடையவராக, கற்பூரம் போல் வெண்மையாக ஒளிர்வதாக, பலவகை காந்தியால் நிறைந்தவராகவும் பலவகை தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராகவும் கண்டார்।
Verse 30
महोदारं महावीर्यं महापुरुषलणम् । तं दृष्ट्वा परमं रूपं कृतार्थोऽभून्मया हरिः
அவர் மிகுந்த பெருந்தன்மையுடையவர், பேர்வீரியமிக்கவர், பரமபுருஷனின் இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டவர். அந்த உன்னதமான, ஒப்பற்ற ரூபத்தை கண்ட நான்—ஹரி (விஷ்ணு)—குறிக்கோள் நிறைவேற்றினேன்।
Verse 31
अथ प्रसन्नो भगवान्महेशः परमेश्वरः । दिव्यं शब्दमयं रूपमाख्याय प्रहसन्स्थितः
அப்போது பகவான் மகேசன், பரமேஸ்வரன் அருள்மிகுந்தார். தமது தெய்வீகமான, சப்தமயமான ரூபத்தை அறிவித்து, மென்மையாகச் சிரித்தபடி நிலைத்திருந்தார்।
Verse 32
अकारस्तस्य मूर्द्धा हि ललाटो दीर्घ उच्यते । इकारो दक्षिणं नेत्रमीकारो वामलोचनम्
‘அ’ என்னும் எழுத்தே அவருடைய தலை; விரிந்த நெற்றி அதன் நீண்ட வடிவம் என்று கூறப்படுகிறது. ‘இ’ எழுத்து அவருடைய வலக்கண்; ‘ஈ’ எழுத்து அவருடைய இடக்கண்।
Verse 33
उकारो दक्षिणं श्रोत्रमूकारो वाम उच्यते । ऋकारो दक्षिणं तस्य कपोलं परमेष्ठिनः
‘உ’ என்பது பரமேஷ்டியின் வலது செவி எனவும், ‘ஊ’ இடது செவி எனவும் கூறப்படுகிறது; ‘’ என்பது அந்த பரமேஸ்வரனின் வலது கன்னம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 34
वामं कपोलमूकारो लृ लॄ नासापुटे उभे । एकारश्चोष्ठ ऊर्द्ध्वश्च ह्यैकारस्त्वधरो विभोः
‘உ’ எழுத்து இடது கன்னம்; ‘ல்ரு’ மற்றும் ‘ல்ரூ’ இரு நாசித் துளைகள். ‘ஏ’ மேல்த் துதி, ‘ஐ’ அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனின் கீழ்த் துதி.
Verse 35
ओकारश्च तथौकारो दन्तपंक्तिद्वयं क्रमात् । अमस्तु तालुनी तस्य देवदेवस्य शूलिनः
வரிசையாக ‘ஓ’ மற்றும் ‘ஔ’ இரு பல் வரிசைகள்; ‘அம்’ ஒலி தேவர்களின் தேவன், சூலதாரி மகாதேவனின் இரு அண்ணங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 36
कादिपंचाक्षराण्यस्य पञ्च हस्ताश्च दक्षिणे । चादिपंचाक्षराण्येवं पंच हस्तास्तु वामतः
‘க’ முதலான ஐந்து எழுத்துகள் வலப்புறத்தின் ஐந்து கைகளில் அமைக்கப்படுகின்றன; அதுபோல ‘ச’ முதலான ஐந்து எழுத்துகள் இடப்புறத்தின் ஐந்து கைகளில் அமைக்கப்படுகின்றன.
Verse 37
टादिपंचाक्षरं पादास्तादिपंचाक्षरं तथा । पकार उदरं तस्य फकारः पार्श्व उच्यते
‘ட’ முதலான ஐந்து எழுத்துகள் பாதங்களில்; அதுபோல ‘த’ முதலான ஐந்து எழுத்துகளும். ‘ப’ எழுத்து அவரின் வயிறு; ‘ஃப/ப’ (pha) எழுத்து அவரின் பக்கவாட்டு எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 38
बकारो वामपार्श्वस्तु भकारः स्कंध उच्यते । मकारो हृदयं शंभोर्महादेवस्य योगिनः
‘ப’ என்பது இறைவனின் இடப்பக்கம்; ‘ப⁴’ தோளாகக் கூறப்படுகிறது; ‘ம’ என்பது யோகியாம் மகாதேவன் சம்புவின் இதயம்.
Verse 39
यकारादिसकारान्ता विभोर्वै सप्तधातवः । हकारो नाभिरूपो हि क्षकारो घ्राण उच्यते
‘ய’ முதல் ‘ஸ’ வரை உள்ள எழுத்துகள் அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவின் ஏழு தாதுக்களென உரைக்கப்படுகின்றன. ‘ஹ’ நாபி; ‘க்ஷ’ மூக்கு (மணம் அறியும் உறுப்பு).
Verse 40
एवं शब्दमयं रूपमगुणस्य गुणात्मनः । दृष्ट्वा तमुमया सार्द्धं कृतार्थोऽभून्मया हरिः
இவ்வாறு குணங்களைக் கடந்தும் குணங்களின் சாரமுமான இறைவனின் புனித ஒலியால் ஆன ரூபத்தை, உமையுடன் சேர்ந்து கண்டு நான் ஹரி (விஷ்ணு) நிறைவு பெற்றேன்.
Verse 41
एवं दृष्ट्वा महेशानं शब्दब्रह्मतनुं शिवम् । प्रणम्य च मया विष्णुः पुनश्चापश्यदूर्द्ध्वतः
இவ்வாறு சப்தப்ரஹ்மத் தனுவான சிவன் மகேசானை கண்டு, நான் விஷ்ணு வணங்கி; பின்னர் மீண்டும் மேல்நோக்கிப் பார்த்தேன்.
Verse 42
ओंकारप्रभवं मंत्रं कलापंचकसंयुतम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं शुभाष्टत्रिंशदक्षरम्
ஓங்காரத்திலிருந்து பிறந்த இந்த மந்திரம் ஐந்து கலைகளுடன் கூடியது; தூய ஸ்படிகம் போல ஒளிர்வது; முப்பத்தெட்டு மங்கள எழுத்துகளால் ஆனது.
Verse 43
मेधाकारमभूद्भूयस्सर्वधर्मार्थसाधकम् । गायत्रीप्रभवं मंत्रं सहितं वश्यकारकम्
மீண்டும் மேதையளிக்கும் சக்தி தோன்றியது; அது எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் நிறைவேறும் வழியாக அமைந்தது. காயத்ரியிலிருந்து பிறந்த அந்த மந்திரம் விதிப்படி ஜபித்தால் வசப்படுத்தும் ஆற்றல் தரும்.
Verse 44
चतुर्विंशतिवर्णाढ्यं चतुष्कालमनुत्तमम् । अथ पंचसितं मंत्रं कलाष्टक समायुतम्
அது இருபத்துநான்கு எழுத்துகளால் நிறைந்தது; நான்கு புனித காலங்களில் பயன்படுவது; ஒப்பற்றது. அடுத்து ஐந்நூறு எழுத்துகளுடைய மந்திரம், அஷ்டகலையுடன் இணைந்தது.
Verse 45
आभिचारिकमत्यर्थं प्रायस्त्रिंशच्छुभाक्षरम् । यजुर्वेदसमायुक्तं पञ्चविंशच्छुभाक्षरम्
ஆபிசாரிக (எதிர்செயல்/உபசமனம்) கிரியைகளில் மந்திரம் பொதுவாக முப்பது சுப எழுத்துகளுடையது. யஜுர்வேதப் பிரயோகங்களுடன் இணைந்தால் அது இருபத்தைந்து சுப எழுத்துகளுடையதாகும்.
Verse 46
कलाष्टकसमा युक्तं सुश्वेतं शांतिकं तथा । त्रयोदशकलायुक्तं बालाद्यैस्सह लोहितम्
அஷ்டகலையுடன் கூடியது மிகச் சுத்த வெண்மை; சாந்தியை அளிப்பது. பதின்மூன்று கலையுடன் கூடியது செந்நிறம்; பாலா முதலிய தேவதைகளுடன் இணைந்ததாகும்.
Verse 47
बभूवुरस्य चोत्पत्तिवृद्धिसंहारकारणम् । वर्णा एकाधिकाः षष्टिरस्य मंत्रवरस्य तु
இந்த பரம மந்திரம் சிருஷ்டி, நிலை/விருத்தி மற்றும் லயத்தின் காரணமாயிற்று. இச்சிறந்த மந்திரத்தின் எழுத்துகள் அறுபத்து ஒன்று.
Verse 48
पुनर्मृत्युंजयं मन्त्रं पञ्चाक्षरमतः परम् । चिंतामणिं तथा मंत्रं दक्षिणामूर्ति संज्ञकम्
மீண்டும் ம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரம்; அதன் பின் பரம பஞ்சாக்ஷரி மந்திரம்; மேலும் ‘சிந்தாமணி’ மந்திரமும் ‘தக்ஷிணாமூர்த்தி’ எனப்படும் மந்திரமும் (உள்ளன).
Verse 49
ततस्तत्त्वमसीत्युक्तं महावाक्यं हरस्य च । पञ्चमंत्रांस्तथा लब्ध्वा जजाप भगवान्हरिः
பின்பு ‘தத்த்வமசி’ எனும் மகாவாக்கியம் கூறப்பட்டது; மேலும் ஹரனுடைய ஐந்து மந்திரங்களும் பெறப்பட்டன. அவற்றைப் பெற்ற பின் பகவான் ஹரி ஜபம் செய்யத் தொடங்கினார்.
Verse 50
अथ दृष्ट्वा कलावर्णमृग्यजुस्सामरूपिणम् । ईशानमीशमुकुटं पुरुषाख्यं पुरातनम्
அப்போது அவர் ஈசானனைத் தரிசித்தார்—அவர் ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்களின் வடிவமே; எல்லாக் கலைகளும் நிறங்களும் நிறைந்தவர்; அரசர்களின் முக்குடமென விளங்கும்; பழமையான சனாதன புருஷன்—என்று பக்தியுடன் தியானித்தார்।
Verse 51
अघोरहृदयं हृद्यं सर्वगुह्यं सदाशिवम् । वामपादं महादेवं महाभोगीन्द्रभूषणम्
அவரின் இடப்பாதமே அகோரத்தின் இதயம்—மிக இனிமையானது, உன்னத ரகசியம், தானே சதாசிவன்; அதுவே மகாதேவன், மகா நாகராஜன் எனும் ஆபரணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।
Verse 52
विश्वतः पादवन्तं तं विश्वतोक्षिकरं शिवम् । ब्रह्मणोऽधिपति सर्गस्थितिसंहारकारणम्
எங்கும் பாதங்களும், எங்கும் கண்களும் கைகளும் உடைய அந்த சிவனை நான் தியானிக்கிறேன்; அவர் பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி; படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணம்.
Verse 53
तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिस्साम्बं वरदमीश्वरम् । मया च सहितो विष्णुर्भगवांस्तुष्टचेतसा
இஷ்டமும் இனிமையும் கொண்ட சொற்களால் நான் வரம் அருளும் சாம்ப சிவபெருமானைத் துதித்தேன்; என்னுடன் பகவான் விஷ்ணுவும் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவரைத் துதித்தார்।
Frequently Asked Questions
A revelatory nāda arises as the sound “oṃ,” prompting Viṣṇu to investigate; he perceives the phonemic constituents of Oṃ in relation to the liṅga, framed within Brahmā’s narration of Śiva’s responsive grace.
A-kāra, u-kāra, m-kāra, and the concluding nāda are treated as a graded manifestation of śabda-brahman—linking phoneme, luminous imagery, and ontological levels that culminate in the partless (niṣkala) reality beyond turīya.
Śiva is emphasized as dayālu (compassionate), as the guardian of the humble, and as the remover of pride; metaphysically, the chapter highlights nāda/Oṃ and a crystal-pure, turīyātīta, non-dual ground beyond inner/outer distinctions.