नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

கேள், அன்புக் குழந்தையே—உறுதியான நிச்சயத்துடன் உன் உண்மையான நலத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

சம்புவின் இரு கணங்களும் ஆண்டவனின் தன்னிச்சையால் முன்னே சென்றபோது, காமத்தின் ஆற்றலால் உள்ளம் கலங்கிக் கோபமுற்ற முனி நாரதர் என்ன செய்தார்?

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

சூதர் கூறினார்—மயக்கமுற்ற முனி அவர்களுக்கு உரிய சாபத்தை அளித்தார். பின்னர் நீரில் தன் முகத்தை நோக்கி, கிரீசனின் இச்சையால் தன் சொரூபத்தைத் தரிசித்தார்।

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

சிவனின் இச்சையால் அவன் விழிப்படையவில்லை; ஹரி செய்த வஞ்சகத்தை நினைத்து, தாங்கமுடியாத கோபத்தை எழுப்பி, விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் எரியும் தீ போலப் பேசினான். அவன் சொற்கள் கடுஞ்சொல், பரிகாசம் நிறைந்தவை; சிவஇச்சையால் அவன் விவேகம் மறைந்தது.

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

நாரதர் கூறினார்— ஓ ஹரியே! நீ மிகத் தீயவன், வஞ்சகன், உலகை மயக்கும் ஒருவன். பிறரின் உற்சாகமும் மேன்மையும் உனக்குச் சகிக்காது; நீ மாயைச் செய்பவன், உன் உள்ளம் மாசுடையது.

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

மோகினி வடிவம் ஏற்று நீ முன்பு வஞ்சகம் செய்தாய். நீ அசுரர்களுக்கு அமிர்தம் அல்ல, வாருணி (மதுபானம்) குடிக்கச் செய்தாய்.

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

கருணையால் மகேஸ்வரன் ருத்ரன் விஷத்தை அருந்தவில்லை என்றால், ஓ ஹரியே! உன் வஞ்சகத்தால் நிலைபெற்ற இந்த முழு மாயை அழிந்து, அனைத்தும் சிதைந்து போயிருக்கும்.

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

ஓ விஷ்ணுவே! உன் இந்த வஞ்சகப் போக்கு உனக்கு மிகப் பிரியமானது. நீ இயல்பில் நேர்மையான சாதுவல்ல; நீ சுயாதீனனும் அல்ல—பரமப் பிரபுவால் அமைக்கப்பட்டு நடத்தப்படுகிறாய்.

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

பரமாத்மனாகிய பகவான் சிவன் அச்சமயத்திற்கு ஏற்ற செயலை எவ்விதமும் செய்யவில்லை. அவருடைய பிரபாவ-பலத்தை தியானித்து, சிருஷ்டியின் கர்த்தா சுயாதீனமாகச் செயல்பட்டு சிருஷ்டி-காரியத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

உமது நிலை (மகிமை) யைத் தெளிவாக அறிந்தவுடன் அவன் மனம் வருந்தியது. தானே உரைத்த வேதப் பிரமாணத்தை ஏற்று, பிராமணனே எல்லாவற்றிலும் மேலானவன் என்று அறிவித்தான்.

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

இதனை அறிந்து, ஹரியே, அந்த (பிரமாணத்தின்) வலிமையால் இன்று நான் உமக்கு உபதேசிப்பேன்; எங்கும் எப்போதும் இத்தகைய செயலை மீண்டும் செய்யாதிருப்பீராக.

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

இன்றும் நீ அஞ்சாதவனாய் இருக்கிறாய்; ஏனெனில் பற்றுதல் எனும் கடக்க அரிய ஓட்டத்தை நீ இன்னும் கடக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது, ஓ விஷ்ணுவே, நீ செய்த கர்மத்தின் பலனை நீ பெறுவாய்.

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

இவ்வாறு ஹரியிடம் கூறிய பின், மாயையால் மயங்கிய அந்த முனிவர், கோபத்தால் கலங்கி மனம் சோர்ந்து, பிரம்மதேஜஸை வெளிப்படுத்தி சாபம் உரைத்தார்.

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

ஓ விஷ்ணுவே, அந்த மயக்குபவன் பெண்ணின் காரணமாக என்னை கலங்கச் செய்தான்; மேலும் தன் சொந்த வடிவத்தை ஏற்று என்னைத் தொடர்ந்து வந்தான்—வஞ்சகச் செயல்களைச் செய்பவன் அவன்.

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

இவ்வாறு மயக்கத்தால் அறியாமையில் மயங்கிய நாரதர் ஹரியைச் சபித்தார். விஷ்ணு அந்தச் சாபத்தை ஏற்று, அஜனையான சாம்பவீ சக்தியைப் புகழ்ந்தார்।

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

பிறருக்கு துயரம் தருபவனே! நீ பெண் பிரிவால் உண்டாகும் துயரத்தை அனுபவி. அறியாமையால் மயங்கி, பெரும்பாலும் மனித நிலையையே அடைவாய்।

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

அப்போது மகாலீலை புரியும் சம்பு, மயக்கமூட்டும் தன் மாயையை வெளிப்படுத்தினார். அந்தத் தன் மாயையாலே ஞானி நாரதரும் மயங்கினார்।

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

அந்த மாயை மறைந்தபோது நாரதர் முன்புபோல் அறிவுடையவரானார். மனம் வியந்தாலும், உண்மை ஞானம் மீண்டு அமைதியும் கலக்கமின்மையும் பெற்றார்।

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

பின்னர் அவன் மனவருத்தத்தில் ஆழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தானே கண்டித்தான். அப்போது ஞானிகளையும் மயக்கும் சாம்பவீ மாயையைப் புகழ்ந்தான்।

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

அப்போது முனிவர் தன்னில் மாயை உண்டாக்கிய முழு மயக்கத்தையும் அறிந்து, வைஷ்ணவரில் சிறந்த நாரதர் விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் விழுந்தார்।

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

ஹரியின் முன்னிலையில் கொண்டு வரப்பட்டபோது, அறிவு மங்கியவன் கூறினான்—“மயக்கத்தால் கெட்ட புத்தியுடன் நான் தீயதும் தகாததும் சொற்களை உரைத்தேன்।”

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

“பிரபுவே, அவன் அளித்த சாபத்தையும் தயவுசெய்து பலனற்றதாக்குங்கள். நான் பெரும் பாவம் செய்தேன்; நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்வேன்।”

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

ஏ ஹரி! நான் எந்த உபாயத்தை மேற்கொள்வேன்? நான் உமது அடியேன்—அருள்புரிந்து அந்த வழியை உபதேசிப்பீராக; அதனால் என் பாவங்களின் முழுக் குலமும் அழிந்து, எனக்கு நரகம் நேராதிருக்க.

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

இவ்வாறு கூறி முனிவர்களில் சிறந்த சுமதி மீண்டும் பக்தியுடன் திருமால் விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் விழுந்தான்; மனம் வருந்தி பச்சாத்தாபம் கொண்டான்.

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

அப்போது விஷ்ணு அவரை எழுப்பி இனிய உண்மை வார்த்தை கூறினார்—“என் பக்தனே, வருந்தாதே; நீ நிச்சயமாக வரம் பெறுவாய், இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

உனக்கு நரகத்தில் வீழ்ச்சி இல்லை; பகவான் சிவன் நிச்சயமாக உனக்கு மங்களத்தை அருள்வார்।

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

அகந்தை மயக்கத்தில் மயங்கித் சிவவாக்கை பொய்யென எண்ணினாய்; ஆகவே கர்மபலன் அளிப்பவர் உன் கர்மத்திற்கேற்ப அதே பலனைத் தந்தார்।

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

உறுதியான நம்பிக்கையுடன் அறி—அனைத்தும் சிவனின் இச்சையாலேயே தோன்றுகிறது. அந்த ஆண்டவன் பரமேஸ்வரன் சங்கரன் உயிர்களின் அகந்தையை அகற்றுவான்।

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

அவரே பரம்பிரம்மம், பரமாத்மா—சத்-சித்-ஆனந்தமாகிய தூய அறிவுச் சொரூபன். அவர் நிர்குணன், நிர்விகாரன்; ரஜஸ்-சத்த்வ-தமஸ் மூன்றையும் கடந்தவன்.

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

அவர் தம் மாயையை ஏற்று உருவில் மும்மடங்காகத் தோன்றுகிறார்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் அவருடையே ஆத்மசொரூபம். ஆயினும் அவர் நிர்குணனே; அந்த வெளிப்பாட்டில் சகுணன் போலவும் தோன்றுகிறார்.

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

நிர்குண நிலையில் பரமாத்மா மகேஸ்வரன் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். அவர் பரம்பிரம்மம், அழிவிலி, முடிவிலி; ஆகவே ‘மகாதேவன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

அவருடைய சேவையால் விதி (பிரம்மா) படைப்பாளன் ஆகிறான்; நான் உலகங்களின் காப்பாளன் ஆகிறேன்; அவர் தாமே எப்போதும் ருத்ரரூபத்தில் அனைத்தையும் சங்கரிப்பவன்.

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

அவர் சிவசொரூப சாட்சி—மாயையால் தீண்டப்படாத நிர்குணன். தன் இச்சையால் இயங்கி, தெய்வ லீலை புரிந்து, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அருள் வழங்குபவன்.

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

நாரத முனிவரே, கேளும்—இது நல்வழி; இன்பம் அளிப்பது. இது எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றி, எப்போதும் போகமும் முக்தியும் அருள்கிறது.

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

இவ்வாறு கூறி உடனடி புகழுடைய சங்கரன் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கினார். பின்னர் ஒருமனத்துடன் உபதேசித்தார்—“எப்போதும் சிவனின் சதநாம ஸ்தோத்திரத்தை ஜபியுங்கள்.”

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

எந்த மந்திரத்தை ஜபித்தால் உன் எல்லாப் பாவங்களும் விரைவில் அழியும்—என்று நாரதரிடம் கூறி, கருணையால் நிறைந்த பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

முனிவரே, நீர் துயரப்பட வேண்டாம்; இங்கே நீர் எதையும் செய்யவில்லை. இவை அனைத்தும் ஷம்பு தம் சுயஇச்சையால் நிகழ்த்தினார்—சந்தேகமில்லை।

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

காமன் உன் தெய்வீக உறுதியை கவர்ந்து உனக்கு துன்பம் அளித்தான். பின்னர் அந்த மகேஸ்வரன் என் சாபத்தை உன் வாயிலேயே உச்சரிக்கச் செய்தார்।

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

இவ்வாறு ஆண்டவர் தாமே தமது தெய்வீகச் சரிதத்தை உலகில் வெளிப்படுத்தினார்—அவர் ம்ருத்யுஞ்ஜயர், காலத்திற்கும் காலமானவர், பக்தர்களை மீட்பதில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்।

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

எனக்கு சிவனுக்கு ஒப்பான அன்புப் பெருமான் இல்லை; அவர் இன்பம் அருள்வார். அவர் ஒருவரே எனக்கு எல்லாச் சக்திகளையும் அளிப்பவர்; அவர் பரமேசுவரன்.

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

முனிவரே, அவரையே வழிபடு; இடையறாது அவரையே பக்தியால் போற்று. அவரது புகழைக் கேட்டு பாடு; தினமும் அவரது அர்ச்சனை செய்.

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

அன்பனே, உடல், மனம், வாக்கு மூன்றாலும் சங்கரனை அணைவான் உண்மைப் பண்டிதன் என அறியப்படுவான்; அவன் வாழ்ந்தபடியே முக்தன் எனப் போற்றப்படுவான்.

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

“சிவ” என்ற நாமம் காட்டுத்தீ போன்றது; மகாபாபங்களெனும் மலைப்பெருக்குகள் முயற்சியின்றியே சாம்பலாகின்றன. இது உண்மை, உண்மையே—ஐயமில்லை.

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

ஆகையால் பாவமூலமான பலவகைத் துன்பங்கள் சிவார்ச்சனையால் மட்டுமே அழிகின்றன; வேறு எந்த வழியாலும் அவை முழுமையாக அழியாது।

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

முனிவரே, உடல்-வாக்கு-மனம் மூன்றாலும் எப்போதும் சங்கரனைச் சரணடைவோனே உண்மையில் வைதிகப் பண்புடைய புண்ணியாத்மா, பாக்கியவன், ஞானி ஆவான்।

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

உடனடி பலனை நோக்கி பலவகைத் தர்மங்களைச் செய்பவர்களுக்கு, திரிபுராந்தகன் (சிவன்) வழிபாட்டில் உறுதியான நம்பிக்கை உண்டாகிறது।

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

மகாமுனிவரே, சிவபூஜையால் எத்தனைப் பாவங்கள் அழிகின்றனவோ, பூமியில் அவ்வளவு பாவங்கள் எஞ்சவே எஞ்சாது—பக்தியால் முற்றிலும் நீங்கிவிடும்।

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

முனிவரே, பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்களின் அளவற்ற குவியல்களும் சிவஸ்மரணத்தால் அழிகின்றன; இது உண்மை—உண்மையே நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

சிவநாமம் என்னும் படகை அடைந்தவர்கள் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கிறார்கள். அந்த பக்தனின் சம்சாரமூலப் பாவங்கள் ஐயமின்றி அழிகின்றன.

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

ஓ மகாமுனியே, உலகப் பந்தத்தின் மூலமான பாவங்கள் சிவநாமம் என்னும் கோடாரியால் நிச்சயமாக அழிகின்றன.

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

பாவம் என்னும் காட்டுத்தீயால் சுட்டவர்களுக்கு சிவநாம அமுதம் பருகத்தக்கது; அந்தப் பாவத் தீயால் வெந்தவர்க்கு அதின்றி அமைதி இல்லை.

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

‘சிவ’ என்னும் நாம அமுதமழைத் தாரைகளால் நனைந்தவன், உலகம் என்னும் காட்டுத்தீ நடுவிலும் துயரப்படான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

ராக-த்வேஷத்தில் மூழ்கியோர்க்கு சங்கரபக்தி எழாது; ஆனால் அவர் விதித்த நெறிகளைப் பின்பற்றுவோர்க்கு எல்லாவிதமாகவும் திடீரென முக்தி உண்டாகும்.

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

ஓ பவானி, என் உயிர்க்கு உயிரானவளே! எண்ணற்ற பிறவிகளில் தவம் செய்தவனுக்கே உன் (மற்றும் இறைவனின்) உண்மையான பக்தி உண்டாகும்.

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

சங்கரனிடம் பக்தி எழுந்தாலும், அது பிற நோக்கங்களோடு கலந்த பொதுவான நிலையற்ற பக்தியாக இருந்தால் பயனற்றது. வேண்டியது வழுவாத ஒருமுகமான சிவபக்தியே.

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

சம்புவிடம் எளிமையான, நிலையான, வழுவாத பக்தி உடையவனுக்கே மோட்சம் எளிதில் கிடைக்கும்—இதுவே என் உறுதியான கருத்து; வேறு எண்ணமில்லை.

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

எண்ணற்ற பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், மகேஸ்வரனிடம் பக்தி இருந்தால் அவன் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

காட்டில் கொழுந்தெழும் தீயால் மரங்கள் எரிந்து சாம்பலாகும் போல, சங்கரனின் பக்தர்களின் பாவங்களும் எரிந்து அழிந்துவிடும்.

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

எவன் எப்போதும் புனித விபூதியால் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி சிவபூஜையில் ஒருமுகமாக இருப்பானோ, அவன் இந்த அளவற்றவும் மிகக் கொடியதுமான சம்சாரத்தை நிச்சயமாகக் கடக்கிறான்.

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

பிராமணனின் சொத்தை அபகரித்தும் பல பிராமணர்களைக் கொன்றும் இருந்தாலும், விரூபாக்ஷன் (சிவன்) சேவக-பக்தன் பாவங்களால் மாசுபடுவதில்லை.

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

அனைத்து வேதங்களையும் ஆராய்ந்த முன்னோர், சம்சார நாசத்திற்கான உத்தம வழி சிவனையே அர்ச்சித்து வழிபடுதலே என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்தனர்.

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

இன்றிலிருந்து முயற்சியுடன், கவனமாக, விதிப்படி—உமையுடன் இணைந்த சதாசிவ மகேஸ்வரனை தினமும் பக்தியுடன் வழிபட்டு துதிக்கவும்.

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

பாதம் முதல் தலைவரை வரை மரியாதையுடன் விபூதியை முறையாகப் பூசி, எல்லா ஸ்ருதிகளிலும் புகழப்பட்ட சைவ ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை பக்தியுடன் ஜபிக்கவும்.

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

மிகுந்த முயற்சியுடன் சிவனுக்கு அன்பான ருத்ராட்ச மணிகளை உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் அணியுங்கள். மிகச் சத்தியமான பக்தியுடன், மந்திரத்தோடு, விதிப்படி அதைச் செய்யுங்கள்.

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

நிதமும் சைவப் புனிதக் கதையைச் செவி கொடு; எப்போதும் சைவக் கதையையே உரை. மிகுந்த முயற்சியும் பக்தியும் கொண்டு சிவபக்தர்களை மீண்டும் மீண்டும் போற்றி வழிபடு.

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

அலட்சியமின்றி எப்போதும் சிவனையே ஒரே சரணமாகக் கொள். ஏனெனில் இடையறாத சிவாராதனையால் அசைக்க முடியாத பேரானந்தம் பெறப்படும்.

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

முனிவரே சிறந்தவரே! தூய மார்பில் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளைத் தாங்கி, முதலில் சிவத் தீர்த்தங்களைக் சுற்றி வருக.

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

பரமாத்மையான சங்கரனின் ஒப்பற்ற மகிமையைத் தரிசித்து, முனிவரே, அதன் பின் சம்புவிற்கு மிகப் பிரியமான ஆனந்தவனத்திற்குச் செல்.

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

அங்கே விஸ்வேஸ்வரனை தரிசித்து பக்தியுடன் அவரை பூஜை செய். சிறப்பான பக்தியால் வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தால் நீ நிர்விகல்ப நிலை பெறுவாய்.

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

ஆகையால், முனிவரே, நீ நிச்சயமாகப் புறப்பட வேண்டும்—என் ஆணைப்படியும் என்மேல் பக்தியுடனும், உன் விருப்ப நோக்கம் நிறைவேற பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்.

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

முனிவரே! உன் தந்தையான விதி (பிரம்மா) அவரை விசேஷமாக வணங்கி ஸ்துதி செய்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் பரமசிவனின் மஹாத்மியத்தை வினவ வேண்டும்।

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

சைவ பக்தர்களில் சிறந்த அந்த பிரம்மா, மிகுந்த பிரீதியுடன் உனக்கு சங்கரனின் மஹாத்மியத்தைச் சொல்லி, அவருடைய நூறு நாம ஸ்தவத்தையும் பாடுவார்।

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

முனிவரே! இன்று முதல் நீ உண்மையான சைவனாய், சிவபராயணனாய் இரு. விசேஷமாக நீ முக்தியின் பங்காளி ஆவாய்; சிவன் தானே உன் நலமும் மங்களமும் அருள்வான்।

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

இவ்வாறு மனம் அமைதியடைந்த திருமால் அன்புடன் முனிவருக்கு உபதேசம் செய்தார். பின்னர் சிவனை நினைந்து, வணங்கி, போற்றி, அதன்பின் மறைந்தார்.