नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात वर्णिता कृपया हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாபாக்யமான சூதரே, வியாசரின் சீடரே, உமக்கு வணக்கம். அன்புத் தாதா, கருணையுடன் இந்த அதிசயக் கதையை எங்களுக்கு உரைத்தீர்; இனி எங்களுக்காக மேலும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

मुनौ गते हरिस्तात किं चकार ततः परम् । नारदोपि गतः कुत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

முனி சென்றபின், அன்புத் தாதா, அதன் பின் ஹரி என்ன செய்தார்? நாரதரும் எங்கே சென்றார்? அதை எனக்கு விளக்கி அருள்வீராக।

Verse 3

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदमोहवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாவது ருத்ர சம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில் (சிருஷ்டி காண்டம்) 'நாரத மோக வர்ணனை' என்னும் மூன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Verse 4

सूत उवाच । मुनौ यदृच्छया विष्णुर्गते तस्मिन्हि नारदे । शिवेच्छया चकाराशु माया मायाविशारदः

சூதர் கூறினார்: முனிவர் நாரதர் தற்செயலாக விஷ்ணுவிடம் சென்றபோது, மாயையில் வல்லவரான விஷ்ணு, சிவனின் விருப்பப்படி விரைவாக ஒரு மாயையை உருவாக்கினார்.

Verse 5

मुनिमार्गस्य मध्ये तु विरेचे नगरं महत् । शतयोजनविस्तारमद्भुतं सुमनोहरम्

முனிவர்களின் புனிதப் பாதையின் நடுவில் ‘விரேச’ எனும் மாபெரும் நகரம் ஒளிர்ந்தது—அற்புதமும் மிக மனம்கவர்வதும்; நூறு யோஜனை பரப்பளவு கொண்டது।

Verse 6

स्वलोकादधिकं रम्यं नानावस्तुविराजितम् । नरनारीविहाराढ्यं चतुर्वर्णाकुलं परम्

அது பிரம்மலோகத்தையும் விட இனிமையானது; பலவகை அற்புதப் பொருள்களால் ஒளிர்ந்தது; ஆண்-பெண் உலாவலால் செழித்தது; நான்கு வர்ணங்களும் நிறைந்த உயர்ந்த உலகமாக இருந்தது।

Verse 7

तत्र राजा शीलनिर्धिर्नामैश्वर्यसमन्वितः । सुतास्वयम्वरोद्युक्तो महोत्सवसमन्वितः

அங்கே ‘சீலநிர்தி’ எனப் பெயருடைய அரசன் செல்வமும் அரசாட்சிப் பெருமையும் உடையவனாய் இருந்தான். தன் மகளின் சுயம்வரத்திற்காக மகோৎসவத்தைச் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 8

चतुर्दिग्भ्यः समायातैस्संयुतं नृपनन्दतैः । नानावेषैस्सुशोभैश्च तत्कन्यावरणोत्सुकैः

நான்கு திசைகளிலிருந்தும் அரசகுமாரர்கள்—அரசர்களின் புதல்வர்கள்—கூடி வந்தனர். பலவகை ஆடையணிகளால் அழகுபெற்று, அந்தக் கன்னியை மணம்வரிக்க ஆவலுற்றனர்.

Verse 9

एतादृशम्पुरं दृष्ट्वा मोहम्प्राप्तोऽथ नारदः । कौतुकी तन्नृपद्वारं जगाम मदनेधितः

இத்தகைய அதிசய நகரத்தைப் பார்த்த நாரத முனிவர் மயக்கமடைந்தார். ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்டு—காமவேகமும் மேலும் எழ—அரசன் வாசலுக்குச் சென்றார்.

Verse 10

आगतं मुनिवर्यं तं दृष्ट्वा शीलनिधिर्नृपः । उपवेश्यार्चयांचक्रे रत्नसिंहासने वरे

வந்திருந்த அந்த உயர்ந்த முனிவரைப் பார்த்த சீலநிதி அரசன், அவரை சிறந்த ரத்தினச் சிங்காசனத்தில் அமரச் செய்து முறையாகப் பூஜித்து மரியாதை செய்தான்.

Verse 11

अथ राजा स्वतनयां नामतश्श्रीमतीं वराम् । समानीय नारदस्य पादयोस्समपातयत्

பின்னர் அரசன் தன் மகள்—‘ஸ்ரீமதி’ எனப் பெயருடைய சிறந்த கன்னியை—அழைத்து வந்து நாரத முனிவரின் பாதங்களில் வணங்கச் செய்தான்.

Verse 12

तत्कन्यां प्रेक्ष्य स मुनिर्नारदः प्राह विस्मितः । केयं राजन्महाभागा कन्या सुरसुतोपमा

அந்த இளங்கன்னியைப் பார்த்த மুনি நாரதர் வியப்புடன் கூறினார்— “அரசே, தேவர்களின் மகளுக்கு ஒப்பான இந்த மகாபாக்கியவதி யார்?”

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा प्राह कृतांजलिः । दुहितेयं मम मुने श्रीमती नाम नामतः

அவரது சொற்களை கேட்ட அரசன் கைகூப்பி கூறினான்— “முனிவரே, இவள் என் மகள்; பெயரால் ‘ஸ்ரீமதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.”

Verse 14

प्रदानसमयं प्राप्ता वरमन्वेषती शुभम् । सा स्वयंवरसंप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

அவளை மணமளிக்கும் காலம் வந்தபோது, அவள் மங்கலமான வரனைத் தேடத் தொடங்கினாள். எல்லா நற்குறிகளாலும் விளங்கிய அவள் சுயம்வர மண்டபத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 15

अस्या भाग्यं वद मुने सर्वं जातकमादरात् । कीदृशं तनयेयं मे वरमाप्स्यति तद्वद

முனிவரே, அவளுடைய முழுப் பாக்கியத்தையும் முழு ஜாதகத்தையும் அன்புடன் கூறுங்கள். என் இந்த மகள் எத்தகைய வரனை அடைவாள்—அதையும் அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 16

इत्युक्तो मुनिशार्दूलस्तामिच्छुः कामविह्वलः । समाभाष्य स राजानं नारदो वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், முனிகளில் புலியான நாரதர், ஆசையால் கலங்கித் துடித்து, அரசனுடன் மரியாதையுடன் உரையாடி இவ்வசனத்தைச் சொன்னார்.

Verse 17

सुतेयं तव भूपाल सर्वलक्षणलक्षिता । महाभाग्यवती धन्या लक्ष्मीरिव गुणालया

ஓ பூபாலா! உமது இந்த மகள் எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். அவள் மிகப் பாக்கியவதி, புனிதமானவள்—லக்ஷ்மியைப் போல நற்குணங்களின் உறைவிடம்.

Verse 18

सर्वेश्वरोऽजितो वीरो गिरीशसदृशो विभुः । अस्याः पतिर्ध्रुवं भावी कामजित्सुरसत्तमः

அவர் எல்லோருக்கும் ஈசன், வெல்லப்படாத வீரன், எங்கும் நிறைந்தவன்—கிரீசன் (சிவன்) போன்ற பெருமான். அவரே நிச்சயமாக அவளின் கணவராவார்; காமத்தை வென்றவர், தேவர்களில் சிறந்தவர்.

Verse 19

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य ययौ यादृच्छिको मुनिः । बभूव कामविवशश्शिवमाया विमोहितः

இவ்வாறு கூறி யாத்ருச்சிக முனிவர் அரசனை விடைபெற்று சென்றார். பின்னர் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு சிவமாயையால் மயங்கினார்.

Verse 20

चित्ते विचिन्त्य स मुनिराप्नुयां कथमेनकाम् । स्वयंवरे नृपालानामेकं मां वृणुयात्कथम्

மனத்தில் சிந்தித்த அந்த முனிவர் இவ்வாறு எண்ணினார்—“அந்த விரும்பிய கன்னியை நான் எவ்வாறு பெறுவேன்? சுயம்வரத்தில் பல அரசர்களிடையே அவள் என்னை மட்டும் எவ்வாறு தேர்வாள்?”

Verse 21

सौन्दर्यं सर्वनारीणां प्रियं भवति सर्वथा । तद्दृष्ट्वैव प्रसन्ना सा स्ववशा नात्र संशयः

அழகு எல்லா பெண்களுக்கும் எப்போதும் இனியது. அதை மட்டும் கண்டவுடன் அவள் மகிழ்ந்து அதன் வசமாகிறாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः

இவ்வாறு விஷ்ணு ரூபம் ஏற்கத் தீர்மானித்த முனிவருள் சிறந்த நாரதர், காதல் ஏக்கத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் விரைந்து விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 23

प्रणिपत्य हृषीकेशं वाक्यमेतदुवाच ह । रहसि त्वां प्रवक्ष्यामि स्ववृत्तान्तमशेषतः

ஹ்ருஷீகேசருக்கு வணங்கி அவர் கூறினார்—“தனிமையில், எதையும் விடாமல் என் முழு வரலாற்றையும் உமக்கு உரைப்பேன்।”

Verse 24

तथेत्युक्ते तथा भूते शिवेच्छा कार्यकर्त हि । ब्रूहीत्युक्तवति श्रीशे मुनिराह च केशवम्

“ததாஸ்து” என்று கூறியவுடன் அதுவே நிகழ்ந்தது; அந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றியது உண்மையில் சிவஇச்சையே. பின்னர் ஸ்ரீசன் (லக்ஷ்மீபதி விஷ்ணு) “சொல்” என்றபோது முனிவர் கேசவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 25

नारद उवाच । त्वदीयो भूपतिः शीलनिधिस्स वृषतत्परः । तस्य कन्या विशालाक्षी श्रीमतीवरवर्णिनी

நாரதர் கூறினார்—உமது அரசன் நற்குணங்களின் நிதி; தர்மத்தில் எப்போதும் பற்றுடையவன். அவனுக்கு ஒரு மகள் உண்டு—விசாலக் கண்களையுடையவள், ஸ்ரீமதி, நற்பண்பும் நல்வர்ணமும் உடையவள்.

Verse 26

जगन्मोहिन्यभिख्याता त्रैलोक्येप्यति सुन्दरी । परिणेतुमहं विष्णो तामिच्छाम्यद्य मा चिरम्

ஓ விஷ்ணுவே! அவள் ‘ஜகன்மோஹினி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; மூவுலகிலும் மிக அழகியவள். நான் இன்று—தாமதமின்றி—அவளை மணம் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 27

स्वयंवरं चकरासौ भूपतिस्तनयेच्छया । चतुर्दिग्भ्यः समायाता राजपुत्रास्सहस्रशः

மகளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அந்த அரசன் சுயம்வரத்தை ஏற்பாடு செய்தான். நான்கு திசைகளிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான இளவரசர்கள் அங்கு வந்தனர்.

Verse 28

यदि दास्यसि रूपं मे तदा तां प्राप्नुयां ध्रुवम् । त्वद्रूपं सा विना कंठे जयमालां न धास्यति

நீ எனக்கு உன் வடிவத்தை அருளினால், நான் நிச்சயமாக அவளை அடைவேன். உன் வடிவமின்றி அவள் என் கழுத்தில் ஜெயமாலையை அணிவிக்கமாட்டாள்.

Verse 29

स्वरूपं देहि मे नाथ सेवकोऽहं प्रियस्तव । वृणुयान्मां यथा सा वै श्रीमती क्षितिपात्मजा

ஓ நாதா! உன் உண்மைச் சொரூபத்தை எனக்கு அருள்வாயாக; நான் உன் சேவகன், உனக்கு அன்பானவன். அந்த ஸ்ரீமதி, பூமியின் மகள், என்னையே வரிக்குமாறு அருள்செய்.

Verse 30

सुत उवाच वचः श्रुत्वा मुनेरित्थं विहस्य मधुसूदनः । शांकरीं प्रभुतां बुद्ध्वा प्रत्युवाच दयापरः

சூதர் கூறினார்—முனிவர் இவ்வாறு சொன்ன வாக்குகளை கேட்ட மধுசூதனன் (விஷ்ணு) புன்னகைத்தான். சங்கரியின் பரம அதிகாரத்தை உணர்ந்து கருணையுடன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 31

विष्णुरुवाच । स्वेष्टदेशं मुने गच्छ करिष्यामि हितं तव । भिषग्वरो यथार्त्तस्य यतः प्रियतरोऽसि मे

விஷ்ணு கூறினார்—முனிவரே, உமக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் செல்லும்; உமக்கு நன்மை செய்வேன். நீர் எனக்கு மிகப் பிரியர்; நோயுற்றவனுக்கு சிறந்த வைத்தியன் பிரியமானதுபோல்.

Verse 32

इत्युक्त्वा मुनये तस्मै ददौ विष्णुर्मुखं हरे । स्वरूपमनुगृह्यास्य तिरोधानं जगाम सः

இவ்வாறு கூறி விஷ்ணு அந்த முனிவருக்கு ஹரியாகிய தமது தெய்வீக முகத்தை அளித்தார். பின்னர் அருளுடன் தமது உண்மைச் சொரூபத்தை காட்டி மறைந்து புறப்பட்டார்.

Verse 33

एवमुक्तो मुनिर्हृष्टः स्वरूपं प्राप्य वै हरेः । मेने कृतार्थमात्मानं तद्यत्नं न बुबोध सः

இவ்வாறு கூறப்பட்ட முனிவர் மகிழ்ந்தார்; ஹரியின் சொரூபத்தை அடைந்து தம்மை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் என எண்ணினார். ஆனால் அந்த முயற்சியின் ஆழ்ந்த நோக்கத்தை அவர் உணரவில்லை.

Verse 34

अथ तत्र गतः शीघ्रन्नारदो मुनिसत्तमः । चक्रे स्वयम्वरं यत्र राजपुत्रैस्समाकुलम्

பின்னர் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் விரைவாக அங்கே சென்றார்; அரசகுமாரர்கள் கூட்டம் நிறைந்த அந்த இடத்தில் அவர் சுயம்வரத்தை ஏற்பாடு செய்தார்.

Verse 35

स्वयम्वरसभा दिव्या राजपुत्रसमावृता । शुशुभेऽतीव विप्रेन्द्रा यथा शक्रस भा परा

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, அரசகுமாரர்கள் சூழ்ந்த அந்த திவ்ய சுயம்வர மண்டபம் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது—இந்திரனின் உயர்ந்த சபைபோல்.

Verse 36

तस्यां नृपसभायां वै नारदः समुपाविशत् । स्थित्वा तत्र विचिन्त्येति प्रीतियुक्तेन चेतसा

அந்த அரசசபையில் நாரத முனிவர் வந்து அமர்ந்தார். அங்கே தங்கி, மகிழ்ச்சியும் அன்புப் பக்தியும் நிறைந்த மனத்துடன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 37

मां वरिष्यति नान्यं सा विष्णुरूपधरन्ध्रुवम् । आननस्य कुरूपत्वं न वेद मुनिसत्तमः

அவள் என்னையே மணம்வரிப்பாள்; வேறு யாரையும் அல்ல—நான் நிச்சயமாக விஷ்ணு ரூபம் தாங்கியிருந்தாலும். முனிவரே, என் முகத்தின் அசிங்கத்தை அவள் அறியாள்.

Verse 38

पूर्वरूपं मुनिं सर्वे ददृशुऽस्तत्र मानवाः । तद्भेदं बुबुधुस्ते न राजपुत्रादयो द्विजाः

அங்கே அனைவரும் அந்த முனிவரை அவர் முன்னைய தோற்றத்திலேயே கண்டனர்; ஆனால் அரசகுமாரர்கள் முதலான இருபிறப்பினரும் கூட அந்த மாற்றத்தை உணரவில்லை.

Verse 39

तत्र रुद्रगणौ द्वौ तद्रक्षणार्थं समागतौ । विप्ररूपधरौ गूढौ तत्रेदं जज्ञतुः परम्

அங்கே அதைக் காக்கும் பொருட்டு ருத்ரனின் இரண்டு கணங்கள் வந்தனர். பிராமண ரூபம் தாங்கி மறைவாக இருந்து, அவர்கள் அங்கே அந்த பரமத் தத்துவத்தை அறிந்தனர்.

Verse 40

मूढ मत्वा मुनिं तौ तन्निकटं जग्मतुर्गणौ । कुरुतस्तत्प्रहासं वै भाषमाणौ परस्परम्

முனிவரை மூடன் என எண்ணிய அந்த இரு கணரும் அவரருகே சென்றனர். ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டே அவரை வெளிப்படையாகப் பரிகசித்து சிரித்தனர்.

Verse 41

पश्य नारद रूपं हि विष्णोरिव महोत्तमम् । मुखं तु वानरस्येव विकटं च भयंकरम्

“பார், ஓ நாரதா! இந்த உருவம் விஷ்ணுவைப் போல மிக உயர்ந்தது; ஆனால் இதன் முகம் குரங்கினைப் போல விகடமும் பயங்கரமும் ஆக உள்ளது.”

Verse 42

इच्छत्ययं नृपसुता वृथैव स्मरमोहितः । इत्युक्त्वा सच्छलं वाक्यमुपहासं प्रचक्रतुः

“இந்த அரசகுமாரி அவனை விரும்புகிறாள்; ஆனால் அது வீணே, ஏனெனில் அவன் காமனால் மயங்கியவன்”—என்று சொல்லி, அவர்கள் இருவரும் வஞ்சக வார்த்தைகள் கூறி அவனைப் பரிகசித்தார்கள்।

Verse 43

न शुश्राव यथार्थं तु तद्वाक्यं स्मरविह्वलः । पर्यैक्षच्छ्रीमतीं तां वै तल्लिप्सुर्मोहितो मुनिः

காமவேகத்தால் கலங்கிய அந்த முனிவன் அவள் சொற்களின் உண்மைப் பொருளை உணரவில்லை. மயங்கித் தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள ஆசையுடன் அந்தச் சிறப்புமிக்க பெண்ணை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினான்।

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे भूपकन्या चांतःपुरात्तु सा । स्त्रीभिस्समावृता तत्राजगाम वरवर्णिनी

அந்நேரத்தில் அரசகுமாரி—அழகிய நிறமுடையவள்—அந்தப்புரத்திலிருந்து பெண்சேவகியரால் சூழப்பட்டு அங்கே வந்தாள்.

Verse 45

मालां हिरण्मयीं रम्यामादाय शुभ क्षणा । तत्र स्वयम्बरे रेजे स्थिता मध्ये रमेव सा

அந்த நல்வேளையில் அவள் இனிய பொன்மய மாலையை எடுத்துக் கொண்டு, சுயம்வரச் சபையின் நடுவில் நின்று, அங்கே லக்ஷ்மியைப் போல ஒளிவீசினாள்.

Verse 46

बभ्राम सा सभां सर्वां मालामादाय सुव्रता । वरमन्वेषती तत्र स्वात्माभीष्टं नृपात्मजा

அந்த நற்குணமுடைய அரசகுமாரி மாலையை கையில் எடுத்துக் கொண்டு முழுச் சபையையும் சுற்றி, தன் உள்ளம் விரும்பும் வரனை அங்கே தேடினாள்.

Verse 47

वानरास्यं विष्णुतनुं मुनिं दृष्ट्वा चुकोप सा । दृष्टिं निवार्य च ततः प्रस्थिता प्रीतमानसा

குரங்கு முகமும் விஷ்ணுவைப் போன்ற உடலும் கொண்ட முனிவரைப் பார்த்தவுடன் அவள் கோபமுற்றாள்; பின்னர் பார்வையை அடக்கி அங்கிருந்து அமைதியான மனத்துடன் புறப்பட்டாள்।

Verse 48

न दृष्ट्वा स्ववरं तत्र त्रस्तासीन्मनसेप्सितम् । अंतस्सभास्थिता कस्मिन्नर्पयामास न स्रजम्

அங்கே தன் மனம் விரும்பிய வரனை காணாததால் அவள் அஞ்சினாள். சபாமண்டபத்தின் உள்ளே நின்றபடியே, யாருடைய கழுத்திலும் மாலையை அணிவிக்க இயலவில்லை.

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे विष्णुराजगाम नृपाकृतिः । न दृष्टः कैश्चिदपरैः केवलं सा ददर्श हि

அந்நேரத்தில் விஷ்ணு அரசருருவம் கொண்டு அங்கே வந்தார். பிறர் யாரும் அவரைக் காணவில்லை; அவளே மட்டும் அவரைக் கண்டாள்.

Verse 50

अथ सा तं समालोक्य प्रसन्नवदनाम्बुजा । अर्पयामास तत्कण्ठे तां मालां वरवर्णिनी

அப்போது மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த தாமரைமுகத்தையுடைய, சிறந்த நிறமுடைய அவள் அவரைக் கண்டு, அவரது கழுத்தில் அந்த மாலையை அணிவித்தாள்.

Verse 51

तामादाय ततो विष्णू राजरूपधरः प्रभुः । अंतर्धानमगात्सद्यस्स्वस्थानं प्रययौ किल

அப்போது அரசருருவம் கொண்ட प्रभு விஷ்ணு அவளை உடன் எடுத்துக் கொண்டு, உடனே மறைந்துபோய் தமது தாமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 52

सर्वे राजकुमाराश्च निराशाः श्रीमतीम्प्रति । मुनिस्तु विह्वलोऽतीव बभूव मदनातुरः

ஸ்ரீமதியைப் பற்றிச் சகல அரசகுமாரர்களும் நம்பிக்கை இழந்தனர். ஆனால் முனிவர் காமவேதனையால் மிகுந்த கலக்கத்துடன் தளர்ந்து போனார்।

Verse 53

तदा तावूचतुस्सद्यो नारदं स्वरविह्वलम् । विप्ररूपधरौ रुद्रगणौ ज्ञानविशारदौ

அப்போது அந்த இரு ருத்ரகணர்கள்—ஆன்ம ஞானத்தில் தேர்ந்தவர்கள், பிராமண முனிவர் வடிவம் தாங்கியவர்கள்—உணர்ச்சியால் நடுங்கும் குரலுடைய நாரதரை உடனே सम्बோதித்தனர்।

Verse 54

गणावूचतुः । हे नारदमुने त्वं हि वृथा मदनमोहितः । तल्लिप्सुस्स्वमुखं पश्य वानरस्येव गर्हितम्

கணர்கள் கூறினர்—ஓ நாரத முனிவே, நீ வீணாகவே மதனன் மயக்கத்தில் அகப்பட்டுள்ளாய். அவளை நாடினால், உன் முகத்தையே பார்—குரங்கின் முகம்போல் இகழத்தக்கது।

Verse 55

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाक्यं नारदो विस्मितोऽभवत् । मुखं ददर्श मुकुरे शिवमायाविमोहितः

சூதர் கூறினார்—அந்த இருவரின் சொற்களை கேட்ட நாரதர் வியந்தார். சிவமாயையால் மயங்கிய அவர் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தார்।

Verse 56

स्वमुखं वानरस्येव दृष्ट्वा चुक्रोध सत्वरम् । शापन्ददौ तयोस्तत्र गणयोर्मोहितो मुनिः

தன் முகம் குரங்கின் முகம்போல் இருப்பதைப் பார்த்தவுடன் அவர் உடனே கோபமுற்றார். அங்கேயே அந்த இரு கணர்களால் மயங்கிய முனிவர் அவர்களுக்கு சாபம் அளித்தார்।

Verse 57

युवां ममोपहासं वै चक्रतुर्ब्राह्मणस्य हि । भवेतां राक्षसौ विप्रवीर्यजौ वै तदाकृती

நீங்கள் இருவரும் என்னை, ஒரு பிராமணனை, இகழ்ந்தீர்கள்; ஆகவே நீங்கள் ராக்ஷசர்களாக ஆகுங்கள்—பிராமணத் தேஜஸால் பிறந்து—அதே வடிவை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 58

श्रुत्वा हरगणावित्थं स्वशापं ज्ञानिसत्तमौ । न किंचिदूचतुस्तौ हि मुनिमाज्ञाय मोहितम्

சிவனின் கணங்களிடமிருந்து தங்களுடைய சாபத்தை இவ்வாறு கேட்ட அந்த இரு ஞானிகளில் சிறந்தோர் ஒன்றும் பேசவில்லை; முனிவர் உயர்ந்த சக்தியால் மயக்கப்பட்டார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

Verse 59

स्वस्थानं जग्मतुर्विप्रा उदासीनौ शिवस्तुतिम् । चक्रतुर्मन्यमानौ वै शिवेच्छां सकलां सदा

அந்த பிராமண முனிவர்கள் பற்றற்ற மனத்துடன் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர்; மேலும் சிவனைப் போற்றி ஸ்துதி செய்தனர், அனைத்தும் முழுமையாக சிவஇச்சையாலேயே நிகழ்கிறது என்று எப்போதும் எண்ணி.