कैलासगमनं कुबेरसख्यं च — Śiva’s Journey to Kailāsa and His Friendship with Kubera

Verse 1

प्रत्यहं तस्य जननी सुतं गुणनिधिं मृदु । शास्ति स्नेहार्द्रहृदया ह्युपवेश्य स्म नारद

ஓ நாரதா, அவனுடைய தாய் தினந்தோறும் அந்த மென்மையான, குணநிதியான மகனை அமர்த்தி, அன்பால் உருகிய இதயத்துடன், நேசமாய் போதித்து ஒழுக்கம் கற்பித்தாள்.

Verse 2

नारद उवाच । कदागतो हि कैलासं शंकरो भक्तवत्सलः । क्व वा सखित्वं तस्यासीत्कुबेरेण महात्मना

நாரதர் கூறினார்— பக்தவத்ஸலனான சங்கரன் எப்போது கைலாசத்திற்கு வந்தார்? மேலும் மகாத்மா குபேரனுடன் அவருடைய நட்பு எங்கே, எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 3

किं चकार हरस्तत्र परिपूर्णः शिवाकृतिः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं मम

அங்கே சிவவடிவில் நிறைவுற்ற ஹரன் என்ன செய்தான்? இதையெல்லாம் முழுமையாக எனக்குச் சொல்; என் ஆர்வம் மிகுந்தது.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद वक्ष्यामि चरितं शशिमौलिनः । यथा जगाम कैलासं सखित्वं धनदस्य च

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, கேள். சந்திரமௌலியான பரமேஸ்வரன் (சிவன்) அவர்களின் புனிதச் சரிதத்தை நான் உரைக்கிறேன்—அவர் எவ்வாறு கைலாசம் சென்றார், மேலும் தனதன் (குபேரன்) உடன் நட்பு எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பதையும்.

Verse 5

असीत्कांपिल्यनगरे सोमयाजिकुलोद्भवः । दीक्षितो यज्ञदत्ताख्यो यज्ञविद्याविशारदः

காம்பில்ய நகரில் சோமயாஜி குலத்தில் பிறந்த, தீட்சை பெற்ற யஜ்ஞதத்தன் என்ற பிராமணன் இருந்தான்; அவன் யாகவித்யையில் மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவன்.

Verse 6

वेदवेदांगवित्प्राज्ञो वेदान्तादिषु दक्षिणः । राजमान्योऽथ बहुधा वदान्यः कीर्तिभाजनः

அவன் வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த பேரறிவாளன்; வேதாந்தம் முதலிய சாஸ்திரங்களில் திறமைமிக்கவன். அரசர்களால் மதிக்கப்பட்டு, பலவிதமாகத் தானம் செய்து, நற்கீர்த்தியின் பாத்திரமானான்.

Verse 7

अग्निशुश्रूषणरतो वेदाध्ययनतत्परः । सुन्दरो रमणीयांगश्चन्द्रबिंबसमाकृतिः

அவன் அக்னிசேவையில் ஈடுபட்டு, வேதஅಧ್ಯயனத்தில் முழுமையாகத் திளைத்தவன். அழகன், இனிய அங்கங்களுடன், சந்திரபிம்பம் போல் ஒளிரும் உருவமுடையவன்.

Verse 8

आसीद्गुणनिधिर्नाम दीक्षितस्यास्य वै सुतः । कृतोपनयनस्सोष्टौ विद्या जग्राह भूरिशः । अथ पित्रानभिज्ञातो यूतकर्मरतोऽभवत्

அந்த தீக்ஷிதருக்கு ‘குணநிதி’ எனும் மகன் இருந்தான். உபநயனம் செய்து மிகுந்த முயற்சியுடன் பல கல்விகளை கற்றான்; ஆனால் பின்னர் தந்தைக்கு அறியாமல் சூதாட்டம் முதலியவற்றில் ஈடுபட்டான்.

Verse 9

आदायादाय बहुशो धनं मातुस्सकाशतः । समदाद्यूतकारेभ्यो मैत्रीं तैश्च चकार सः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் தாயிடமிருந்து பணம் எடுத்துக் கொண்டு சூதாடிகளுக்குக் கொடுத்தான். அவர்களுடனே நட்பும் செய்தான்.

Verse 10

संत्यक्तब्राह्मणाचारः संध्यास्नानपराङ्मुखः । निंदको वेदशास्त्राणां देवब्राह्मणनिंदकः

அவன் பிராமணருக்குரிய ஒழுக்கத்தை விட்டுவிட்டு, சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் நீராடுதலிலிருந்து விலகினான். வேத-சாஸ்திரங்களை இகழ்ந்து, தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் கூட நிந்தித்தான்.

Verse 11

स्मृत्याचारविहीनस्तु गीतवाद्यविनोदभाक् । नटपाखंडभाण्डैस्तु बद्धप्रेमपरंपरः

ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட ஒழுக்கமும் நன்னடத்தையும் இன்றியவன் பாடல்-வாத்திய இன்பங்களில் மகிழ்கிறான். நடிகர், பாசாங்கர், காமெடி வஞ்சகர் முதலியோரின் சேர்க்கையால் அவன் உலகப் பற்றின் வளர்கின்ற சங்கிலியில் கட்டுப்படுகிறான்.

Verse 12

प्रेरितोऽपि जनन्या स न ययौ पितुरंतिकम् । गृहकार्यांतरव्याप्तो दीक्षितो दीक्षितायिनीम्

தாய் தூண்டினாலும் அவன் தந்தையின் அருகே செல்லவில்லை. வீட்டுப் பணிகளின் வேறு வேலைகளில் மூழ்கி, தீட்சை பெற்றவன் தீட்சை நடத்தும் பெண்ணைச் சேவித்தான்.

Verse 13

यदा यदैव तां पृच्छेदये गुणनिधिस्सुतः । न दृश्यते मया गेहे कल्याणि विदधाति किम्

குணநிதியின் மகன் அவளை எப்போதெல்லாம் கேட்டானோ, அப்போதெல்லாம் அவன்—“கல்யாணி! வீட்டில் எனக்கெதுவும் தெரியவில்லை; அப்படியிருக்க, நீ இங்கே என்ன ஏற்பாடு செய்கிறாய், என்ன நிறைவேற்றுகிறாய்?” என்று சொன்னான்.

Verse 14

तदा तदेति सा ब्रूयादिदानीं स बहिर्गतः । स्नात्वा समर्च्य वै देवानेतावंतमनेहसम्

அப்போது அவள்—“ததாஸ்து, ததாஸ்து” என்று சொல்ல வேண்டும்; “இப்போது அவர் வெளியே சென்றுள்ளார்; நீராடி தேவர்களை முறையாக வழிபடுகிறார்” என்று கூறி, அவள் அந்த நீண்ட இடைவிடாத காலத்தை அவசரமின்றி கழிப்பாள்.

Verse 15

अधीत्याध्ययनार्थं स द्विजैर्मित्रैस्समं ययौ । एकपुत्रेति तन्माता प्रतारयति दीक्षितम्

படிப்பை முடித்து, மேலும் கல்விக்காக அவன் பிராமண நண்பர்களுடன் புறப்பட்டான். ஆனால் அவன் தாய் “இவன் என் ஒரே மகன்” என்று எண்ணி, தீட்சை பெற்ற அவனைப் புறப்படாமல் தடுக்க முயன்றாள்.

Verse 16

न तत्कर्म च तद्वृत्तं किंचिद्वेत्ति स दीक्षितः । सर्वं केशांतकर्मास्य चक्रे वर्षेऽथ षोडशे

அந்த தீட்சிதன் தன் முந்தைய செயல்களையோ பழைய வாழ்க்கைநிலையையோ எதையும் அறியவில்லை. பின்னர் அவன் பதினாறாம் ஆண்டில், கேசாந்த-சம்ஸ்காரம் வரை உள்ள எல்லாச் சடங்குகளையும் அவனுக்காகச் செய்தான்.

Verse 17

अथो स दीक्षितो यज्ञदत्तः पुत्रस्य तस्य च । गृह्योक्तेन विधानेन पाणिग्राहमकारयम्

பின்னர் தீட்சை பெற்ற யஜ்ஞதத்தன், க்ருஹ்ய மரபில் கூறப்பட்ட விதிமுறையின்படி, தன் மகனுக்குப் பாணிக்ரஹணம் (திருமண) சடங்கை முறையாக நடத்தினான்.

Verse 19

क्रोधनस्तेऽस्ति तनय स महात्मा पितेत्यलम् । यदि ज्ञास्यति ते वृत्तं त्वां च मां ताडयिष्यति

மகனே, உன் தந்தை—அந்த மகாத்மா—கோபத்தில் மிகக் கடுமையானவர்; போதும். உன் நடத்தை அவருக்குத் தெரிந்தால், உன்னையும் என்னையும் இருவரையும் அடிப்பார்.

Verse 20

आच्छादयामि ते नित्यं पितुरग्रे कुचेष्टितम् । लोकमान्योऽस्ति ते तातस्सदाचारैर्न वै धनैः

உன் தந்தையின் முன்னிலையில் உன் தவறான செயலை நான் எப்போதும் மறைத்துவைப்பேன். அன்பே, உன் தந்தை உலகால் மதிக்கப்படுவது செல்வத்தால் அல்ல; நல்லொழுக்கத்தாலே.

Verse 21

ब्राह्मणानां धनं तात सद्विद्या साधुसंगमः । किमर्थं न करोषि त्वं सुरुचिं प्रीतमानसः

அன்பே, பிராமணர்களின் உண்மையான செல்வம் நல்லறிவும் சாது சங்கமமும் ஆகும். அப்படியிருக்க, மகிழ்ந்த மனத்துடன் உயர்ந்த ருசியையும் தூய நாட்டத்தையும் ஏன் வளர்க்கவில்லை?

Verse 22

सच्छ्रोत्रियास्तेऽनूचाना दीक्षितास्सोमयाजिनः । इति रूढिमिह प्राप्तास्तव पूर्वपितामहाः

உன் முன்னோர்கள் இங்கே உண்மையான ஶ்ரோத்திரியர்கள்—வேத பாராயணத்தில் தேர்ந்தவர்கள், தீக்ஷை பெற்றவர்கள், சோம யாகம் செய்தவர்கள். இவ்வாறே அவர்கள் இவ்வுலகில் மதிப்புமிக்க நிலையும் நிலைபெற்ற மரபும் பெற்றனர்.

Verse 23

त्यक्त्वा दुर्वृत्तसंसर्गं साधुसंगरतो भव । सद्विद्यासु मनो धेहि ब्राह्मणाचारमाचर

தீயோரின் நட்பை விட்டு, சாது சத்சங்கத்தில் மகிழ்வாயாக. சத்வித்யையில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, பிராமணோபதேசமான தர்மாசாரத்தைப் பின்பற்று.

Verse 24

तातानुरूपो रूपेण यशसा कुलशीलतः । ततो न त्रपसे किन्नस्त्यज दुर्वृत्ततां स्वकाम्

உருவம், புகழ், குலம், ஒழுக்கம்—எல்லாவற்றிலும் நீ தந்தைக்கு ஒப்பானவன். அப்படியிருக்க வெட்கம் ஏன் இல்லை? குறை என்ன? நீயே தேர்ந்த இந்த தீய நடத்தையை விட்டுவிடு।

Verse 25

ऊनविंशतिकोऽसि त्वमेषा षोडशवार्षिकी । एतां संवृणु सद्वृत्तां पितृभक्तियुतो भव

நீ இன்னும் பத்தொன்பதையும் எட்டவில்லை; இவள் பதினாறு வயது. இந்த நற்குணமுள்ள கன்னியை மணந்து கொள்; தந்தையிடம் பக்தியும் கடமையுணர்வும் உடையவனாக இரு।

Verse 26

श्वशुरोऽपि हि ते मान्यस्सर्वत्र गुणशीलतः । ततो न त्रपसे किन्नस्त्यज दुर्वृत्ततां सुत

உன் மாமனாரும் எங்கும் நற்குணம் நன்னடத்தை காரணமாக மதிக்கத்தக்கவர். அப்படியிருக்க நீ ஏன் வெட்கப்படவில்லை? ஆகவே, மகனே, இந்த தீய நடத்தை விட்டுவிடு.

Verse 27

मातुलास्तेऽतुलाः पुत्र विद्याशीलकुलादिभिः । तेभ्योऽपि न बिभेषि त्वं शुद्धोऽस्युभयवंशतः

மகனே, உன் தாய்மாமர்கள் கல்வி, நன்னடத்தை, குலமரபு முதலியவற்றில் ஒப்பற்றவர்கள். இருந்தும் நீ அவர்களையும் அஞ்சவில்லை; ஏனெனில் நீ தந்தை-தாய் இரு வம்சங்களிலும் தூயவன்.

Verse 28

पश्यैतान्प्रति वेश्मस्थान्ब्राह्मणानां कुमारकान् । गृहेऽपि शिष्यान्पश्यैतान्पितुस्ते विनयोचितान्

அருகிலுள்ள வீட்டில் தங்கியுள்ள இந்தப் பிராமண சிறுவர்களைப் பார். உன் வீட்டிலேயும் உன் தந்தையின் சீடர்களைப் பார்; அவர்கள் பணிவு மற்றும் நல்லொழுக்கத்தில் பயிற்சி பெற்றவர்கள்.

Verse 29

राजापि श्रोष्यति यदा तव दुश्चेष्टितं सुत । श्रद्धां विहाय ते ताते वृत्तिलोपं करिष्यति

மகனே, அரசன் உன் தீய நடத்தை பற்றி கேள்விப்பட்டால், உன் தந்தையின் மீது வைத்த நம்பிக்கையை விட்டுவிட்டு, அவனுடைய வாழ்வாதாரத்தையும் துண்டித்துவிடுவான்।

Verse 30

बालचेष्टितमेवैतद्वदंत्यद्यापि ते जनाः । अनंतरं हरिष्यंति युक्तां दीक्षिततामिह

இன்றும் மக்கள் இதை குழந்தைச் செயல் மட்டுமே எனச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் விரைவில் இங்கே அவனுக்குரிய தகுந்த தீக்ஷை நிலையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்।

Verse 31

सर्वेप्याक्षारयिष्यंति तव तातं च मामपि । मातुश्चरित्रं तनयो धत्ते दुर्भाषणैरिति

அனைவரும் உன் தந்தையையும் என்னையும் கண்டிப்பார்கள்; ‘மகன் கடுஞ்சொற்களால் தன் தாயின் நடத்தையை இழிவுபடுத்துகிறான்’ என்று சொல்வார்கள்।

Verse 32

पितापि ते न पापीयाञ्छ्रुतिस्मृतिपथानुगः । तदंघ्रिलीनमनसो मम साक्षी महेश्वरः

உன் தந்தையும் பாவி அல்லன்; அவன் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி வழியைப் பின்பற்றுகிறான். எனது மனம் அவருடைய திருவடிகளில் லயித்துள்ளது—எனக்குச் சாட்சி மகேஸ்வரனே.

Verse 33

न चर्तुस्नातययापीह मुखं दुष्टस्य वीक्षितम् । अहो बलीयान्स विधिर्येन जातो भवानिति

நான்கு வகைத் தூய்மை ஸ்நானம் செய்தபின்பும் இங்கே இந்தத் தீயவனின் முகத்தை நான் பார்க்கவில்லை. அய்யோ, எவ்வளவு வலிமையான விதி—அதனால் நீ பிறந்தாய்!

Verse 34

प्रतिक्षणं जनन्येति शिक्ष्यमाणोतिदुर्मतिः । न तत्याज च तद्धर्मं दुर्बोधो व्यसनी यतः

ஒவ்வொரு கணமும் மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தப்பட்டாலும், அவன் மிகத் தீய மனத்துடன் இருந்தான். திருத்த இயலாதவனும் தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையுமானதால், அதே நடத்தையை அவன் கைவிடவில்லை.

Verse 35

मृगयामद्यपैशुन्यानृतचौर्यदुरोदरैः । स वारदारैर्व्यसनैरेभिः कोऽत्र न खंडितः

வேட்டை, மதுபானம், புறங்கூறு, பொய், திருட்டு, அழிவைத் தரும் சூதாட்டம்—இத்தகைய தீய பழக்கங்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கும் துன்பங்களாலும் இவ்வுலகில் யார் உடையாமல் இருப்பார்?

Verse 36

यद्यन्मध्यगृहे पश्येत्तत्तन्नीत्वा सुदुर्मतिः । अर्पयेद्द्यूतकाराणां सकुप्यं वसनादिकम्

வீட்டுக்குள் எதை எதை அவன் கண்டானோ, அந்த தீய மனத்தவன் அவற்றை எடுத்துச் சென்று சூதாடிகளிடம் ஒப்படைத்தான்—பாத்திரங்கள், உடைகள் முதலியன—இவ்வாறு இல்லத்தை அழிவுக்குள்ளாக்கினான்।

Verse 37

न्यस्तां रत्नमयीं गेहे करस्य पितुरूर्मिकाम् । चोरयित्वैकदादाय दुरोदरकरेऽर्पयत्

ஒருமுறை அவன் தந்தையின் வீட்டில் ஒதுக்கி வைத்திருந்த ரத்தினமயமான மோதிரத்தைத் திருடி, அழிவைத் தரும் சூதாட்டக் குற்றத்தால் தூண்டப்பட்டு அதை சூதாடியின் கையில் ஒப்படைத்தான்।

Verse 38

दीक्षितेन परिज्ञातो दैवाद्द्यूतकृतः करे । उवाच दीक्षितस्तं च कुतो लब्धा त्वयोर्मिका

தெய்வச் சாத்தியத்தால் தீக்ஷிதர் அவன் கையில் சூதாட்டத்தால் வந்த அந்த மோதிரத்தை அறிந்து, அவனிடம்—“இந்த மோதிரம் உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது?” என்று கேட்டார்।

Verse 39

पृष्टस्तेनाथ निर्बंधादसकृत्तमुवाच सः । मामाक्षिपसि विप्रोच्चैः किं मया चौर्यकर्मणा

அவன் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்திக் கேட்கப்பட்டபோது, அவன் கூறினான்—“ஓ விப்ரரே! நீ ஏன் உரத்த குரலில் என்னை குற்றம் சாட்டுகிறாய்? திருட்டுச் செயலுடன் எனக்கு என்ன தொடர்பு?”

Verse 40

लब्धा मुद्रा त्वदीयेन पुत्रेणैव समर्पिता । मम मातुर्हि पूर्वेद्युर्जित्वा नीतो हि शाटकः

பெற்ற முத்திரை (முத்ரா) உன் மகனாலேயே சமர்ப்பிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் நேற்று வென்று என் தாயின் சாடகம் (உடை) எடுத்துச் சென்றான்।

Verse 41

न केवलं ममैवैतदंगुलीयं समर्पितम् । अन्येषां द्यूतकर्तॄणां भूरि तेनार्पितं वसु

இந்த மோதிரம் என்னால் மட்டும் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை; அவனால் மற்ற பல சூதாடிகளின் மிகுந்த செல்வமும் பந்தயமாக வைத்து ஒப்படைக்கப்பட்டது।

Verse 42

रत्नकुप्यदुकूलानि शृंगारप्रभृतीनि च । भाजनानि विचित्राणि कांस्यताम्रमयानि च

ரத்தினப் பெட்டிகள், நுண்மையான துகூலம் (உடை), அலங்காரப் பொருட்கள் முதலிய பலவும்; மேலும் வெண்கலம், செம்பால் செய்யப்பட்ட பலவகை அழகிய பாத்திரங்களும்।

Verse 43

नग्नीकृत्य प्रतिदिनं बध्यते द्यूतकारिभिः । न तेन सदृशः कश्चिदाक्षिको भूमिमंडले

சூதாடிகள் தினந்தோறும் அவனை நிர்வாணமாக்கி கட்டிவிடுகின்றனர்; அந்த சூதாட்ட-ஆசைக்காரனைப் போன்ற (துன்பமும் இழிவும் உடைய) ஒருவர் பூமியில் இல்லை।

Verse 44

अद्यावधि त्वया विप्र दुरोदर शिरोमणिः । कथं नाज्ञायि तनयोऽविनयानयकोविदः

ஓ விப்ரரே, இன்றுவரை நீ சூதாடிகளுள் தலைசிறந்தவன். அப்படியிருக்க, பிறரை ஒழுக்கக்கேடும் அழிவும் நோக்கி இட்டுச் செல்ல வல்ல உன் சொந்த மகனை எப்படி அறியாமல் போனாய்?

Verse 45

इति श्रुत्वा त्रपाभारविनम्रतरकंधरः । प्रावृत्य वाससा मौलिं प्राविशन्निजमन्दिरम्

இதைக் கேட்டவுடன், வெட்கத்தின் பாரால் அவன் கழுத்தை மேலும் தாழ்த்தி, ஆடையால் தலையை மூடி, தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 46

महापतिव्रतामस्य पत्नी प्रोवाच तामथ । स दीक्षितो यज्ञदत्तः श्रौतकर्मपरायणः

அப்போது அவன் மனைவி—தானே மகாபதிவ்ரதை—அவளிடம் கூறினாள். யஜ்ஞதத்தன் தீக்ஷை பெற்றவன்; ஸ்ரௌத வைதிக யாககர்மங்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன்.

Verse 47

यज्ञदत्त उवाच । दीक्षितायनि कुत्रास्ति धूर्ते गुणनिधिस्सुतः । अथ तिष्ठतु किं तेन क्व सा मम शुभोर्मिका

யஜ்ஞதத்தன் கூறினான்—“ஓ தீக்ஷிதாயனி, குணநிதியின் அந்தத் துரோகப் புதல்வன் எங்கே? அவன் இருக்கட்டும்; எனக்கு அவனால் என்ன பயன்? என் சுப வளையம் எங்கே?”

Verse 48

अंगोद्वर्तनकाले या त्वया मेऽङ्गुलितो हृता । सा त्वं रत्नमयी शीघ्रं तामानीय प्रयच्छ मे

உடல் தேய்த்து சுத்தம் செய்யும் வேளையில் நீ என் விரலிலிருந்து எடுத்த அந்த ரத்தினமயமான வளையத்தை விரைவில் கொண்டு வந்து எனக்குத் திருப்பிக் கொடு.

Verse 49

इति श्रुत्वाथ तद्वाक्यं भीता सा दीक्षितायनी । प्रोवाच स्नानमध्याह्नीं क्रियां निष्पादयत्यथ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தீக்ஷிதாயனி அஞ்சினாள். பின்னர் அவள் கூறி, அதன் பின் மதியநேர நீராடலும் விதிக்கப்பட்ட கிரியையும் நிறைவேற்றத் தொடங்கினாள்.

Verse 50

व्यग्रास्मि देवपूजार्थमुपहारादिकर्मणि । समयोऽयमतिक्रामेदतिथीनां प्रियातिथे

நான் தேவபூஜைக்கும் நைவேத்யம் முதலிய உபஹாரங்களைத் தயாரிப்பதற்கும் பரபரப்பாக இருக்கிறேன். ஓ அன்பு விருந்தினரே, விருந்தினர்க்கு அன்பானவரே, இந்நேரம் வீணாகக் கடந்து போகாதே।

Verse 51

इदानीमेव पक्वान्नकारणव्यग्रया मया । स्थापिता भाजने क्वापि विस्मृतेति न वेद्म्यहम्

இப்பொழுதே சமைத்த அன்னத்தைத் தயாரிப்பதில் பரபரப்பாக இருந்து, அதை ஒரு பாத்திரத்தில் எங்கோ வைத்தேன்; ஆனால் எங்கே வைத்துத் மறந்தேன் என்று உண்மையாக எனக்குத் தெரியவில்லை।

Verse 52

दीक्षित उवाच । हं हेऽसत्पुत्रजननि नित्यं सत्यप्रभाषिणि । यदा यदा त्वां संपृछे तनयः क्व गतस्त्विति

தீக்ஷிதர் கூறினார்—அய்யோ, தகுதியற்ற மகனின் தாயே, எப்போதும் உண்மை பேசுபவளே! நான் ‘மகன் எங்கே சென்றான்?’ என்று எப்போது கேட்டாலும், அப்போது உண்மையையே சொல்।

Verse 53

तदातदेति त्वं ब्रूयान्नथेदानीं स निर्गतः । अधीत्याध्ययनार्थं च द्वित्रैर्मित्रैस्सयुग्बहिः

அப்போது நீ ‘அவன் இப்போதே வருகிறான்’ என்று சொல். இல்லையெனில் ‘இப்போது அவன் வெளியே சென்றான்’ என்று சொல்; ஏனெனில் படித்து, மேலும் பாராயணம்-அధ్యயனத்திற்காக இரண்டு மூன்று நண்பர்களுடன் வெளியே சென்றான்।

Verse 54

कुतस्ते शाटकः पत्नि मांजिष्ठो यो मयार्पितः । लभते योऽनिशं धाम्नि तथ्यं ब्रूहि भयं त्यज

ஓ மனைவியே, நான் உனக்குக் கொடுத்த மாஞ்ஜிஷ்டா நிறமூட்டிய சாடகம் (ஆடை) உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது? இந்த தாமத்தில் அது மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. உண்மையைச் சொல்; அச்சத்தை விடு.

Verse 55

सांप्रतं नेक्ष्यते सोऽपि भृंगारो मणिमंडितः । पट्टसूत्रमयी सापि त्रिपटी या मयार्पिता

இப்போது அந்த மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ப்ருங்காரம் (அலங்காரப் பாத்திரம்) கூட காணப்படவில்லை; நான் அர்ப்பணித்த பட்டுநூல் மூன்று மடிப் பட்டையும் காணப்படவில்லை.

Verse 56

क्व दाक्षिणात्यं तत्कांस्यं गौडी ताम्रघटी क्व सा । नागदंतमयी सा क्व सुखकौतुक मंचिका

இப்போது அந்தத் தென்னாட்டுச் சிறந்த காஞ்சியப் பாத்திரம் எங்கே? அந்தக் கௌட நாட்டுத் தாமிரக் குடம் எங்கே? இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் தரும் எனச் செய்த யானைத் தந்தத்தால் ஆன சிறு மஞ்சிகை எங்கே? காலத்தின் ஆட்கொள்கையில் அனைத்தும் மறைந்தன।

Verse 57

क्व सा पर्वतदेशीया चन्द्रकांतिरिवाद्भुता । दीपकव्यग्रहस्ताग्रालंकृता शालभञ्जिका

மலைநாட்டில் பிறந்த அந்த அதிசயமான சாலபஞ்சிகை எங்கே? சந்திரகாந்த மணியின் ஒளிபோல் வியப்பூட்டும் அழகுடையவள். விளக்கைத் தாங்கத் துடிப்பதுபோல் நீட்டிய கைகளின் முனைகள் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த உருவம் எங்கே?

Verse 58

किं बहूक्तेन कुलजे तुभ्यं कुप्याम्यहं वृथा । तदाभ्यवहारिष्येहमुपयंस्याम्यहं यदा

அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன், ஓ குலத்தில் பிறந்தவனே! காரணமின்றி உன்ன்மேல் நான் கோபம்கொண்டேன். அந்த நேரம் வந்தால் நான் உணவை ஏற்றுக்கொள்வேன்; அப்பொழுதே உன்னையும் கணவராக ஏற்றுக்கொள்வேன்।

Verse 59

अनपत्योऽस्मि तेनाहं दुष्टेन कुलदूषिणा । उत्तिष्ठानय पाथस्त्वं तस्मै दद्यास्तिलांजलिम्

குலத்திற்கு அவப்பெயர் தந்த அந்தத் துஷ்டனால் நான் புத்திர பாக்கியம் அற்றவன் ஆனேன். பார்த்தா, எழுந்து என்னை அழைத்துச் செல்; அவனுக்குத் திலாஞ்சலி செலுத்து.

Verse 60

अपुत्रत्वं वरं नॄणां कुपुत्रात्कुलपांसनात् । त्यजेदेकं कुलस्यार्थे नीतिरेषा सनातनी

குலத்திற்கு இழுக்கு ஏற்படுத்தும் கெட்ட மகனை விட, புத்திரன் இல்லாமல் இருப்பதே மேல். குடும்ப நலனுக்காக ஒருவனைத் துறக்கலாம்; இதுவே சனாதன நீதி.

Verse 61

स्नात्वा नित्यविधिं कृत्वा तस्मिन्नेवाह्नि कस्यचित् । श्रोत्रियस्य सुतां प्राप्य पाणिं जग्राह दीक्षितः

ஸ்நானம் செய்து நித்திய விதியை நிறைவேற்றி, அதே நாளில் தீக்ஷிதன் ஒரு வேதநிபுண பிராமணனின் மகளைக் பெற்றுத் தக்க முறையில் அவளின் கைப்பிடித்துத் திருமணம் செய்தான்।