विष्णु-ब्रह्म-विवाद-वर्णनम् (Description of the Viṣṇu–Brahmā Dispute and Brahmā’s Confusion)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । सुप्ते नारायणे देवे नाभौ पंकजमुत्तमम् । आविर्बभूव सहसा बहव संकरेच्छया

பிரம்மா கூறினார்: பகவான் நாராயணர் யோக நித்திரையில் இருந்தபோது, சங்கரரின் விருப்பத்தால் அவருடைய தொப்புளிலிருந்து ஒரு தெய்வீகத் தாமரை தோன்றியது.

Verse 2

अनंतयष्टिकायुक्तं कर्णिकारसमप्रभम् । अनंतयोजनायाममनंतोच्छ्रायसंयुतम्

அது முடிவற்ற தண்டுகளைக் கொண்டு, கர்ணிகார மலரைப் போன்ற ஒளியுடன், அளவிட முடியாத நீளமும் உயரமும் கொண்டிருந்தது.

Verse 3

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सुंदर वचसंयुतम् । अत्यद्भुतं महारम्यं दर्शनीयमनुत्तमम्

அது கோடி சூரியப் பிரகாசத்துடன், அழகான அம்சங்களுடன், மிகவும் அற்புதமான மற்றும் ஈடுஇணையற்ற எழிலுடன் விளங்கியது.

Verse 4

कृत्वा यत्नं पूर्ववत्स शंकरः परमेश्वरः । दक्षिणांगान्निजान्मां कैसाशीश्शंभुरजीजनत्

பின்னர் பரமேஸ்வரன் சங்கரன் முன்புபோல முயன்று, தன் வலப்புற அங்கத்திலிருந்து என்னை வெளிப்படுத்தினார்; கைலாசநாதன் சம்புவே என்னை படைத்தான்।

Verse 6

एष पद्मात्ततो जज्ञे पुत्रोऽहं हेमगर्भकः । चतुर्मुखो रक्तवर्णस्त्रिपुड्रांकितमस्तकः

அந்தத் தாமரையிலிருந்து பின்னர் நான் புதல்வனாகப் பிறந்தேன்—ஹிரண்யகர்பன். எனக்கு நான்கு முகங்கள், செம்மை நிறம், மேலும் தலையில் திரிபுண்ட்ரம்—சிவபக்தியின் சின்னம்—பதிந்திருந்தது।

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं हितायां प्रथमखंडे विष्णुब्रह्मविवादवर्णनोनाम सप्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டத்தில் ‘விஷ்ணு-பிரம்மா விவாத வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 8

कोहं वा कुत आयातः किं कार्य तु मदीयकम् । कस्य पुत्रोऽहमुत्पन्नः केनैव निर्मितोऽधुना

நான் யார், எங்கிருந்து வந்தேன்? எனக்குரிய பணி என்ன? நான் யாருடைய மகனாகப் பிறந்தேன், மேலும் இப்பொழுதே என்னை யார் உருவாக்கினார்?

Verse 9

इति संशयमापन्नं बुद्धिर्मां समपद्यत । किमर्थं मोहमायामि तज्ज्ञानं सुकरं खलु

இவ்வாறு என் புத்தி ஐயத்தில் விழுந்தது; மனத்தில் இச்சிந்தனை எழுந்தது—“எதற்காக நான் மோகத்தில் புகுகிறேன்? அந்த உண்மை ஞானம் நிச்சயமாக அடையத்தக்கதே.”

Verse 10

एतत्कमलपुष्पस्य पत्रारोहस्थलं ह्यधः । मत्कर्ता च स वै तत्र भविष्यति न संशयः

“இந்த தாமரை மலரின் கீழே, இதன் இதழ்கள் வேரூன்றும் இடத்திலேயே என் கர்த்தா (படைப்பாளர்) நிச்சயமாகத் தோன்றுவார்—இதில் ஐயம் இல்லை.”

Verse 11

इति बुद्धिं समास्थाय कमलादवरोहयन् । नाले नालेगतस्तत्र वर्षाणां शतकं मुने

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி கொண்டு அவன் தாமரையிலிருந்து கீழிறங்கத் தொடங்கினான். முனிவரே! தண்டின் உள்ளே பகுதி பகுதியாய் சென்று அங்கே நூறு ஆண்டுகள் கழித்தான்.

Verse 12

न लब्धं तु मया तत्र कमलस्थानमुत्तमम् । संशयं च पुनः प्राप्तः कमले गन्तुमुत्सुकः

ஆனால் அங்கே எனக்கு அந்த பரமோத்தம தாமரை-ஆலயம் கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்தது; தாமரைக்குத் திரும்பச் செல்ல ஆவல் கொண்டேன்.

Verse 13

आरुरोहाथ कमलं नालमार्गेण वै मुने । कुड्मलं कमलस्याथ लब्धवान्न विमोहिताः

முனிவரே, அப்போது அவர் தாமரையின் தண்டு வழியாகத் தாமரையில் ஏறினார்; பின்னர் தாமரைக் குஞ்சை அடைந்தார்; ஆயினும் மயங்கவில்லை.

Verse 14

नालमार्गेण भ्रमतो गतं वर्षशतं पुनः । क्षणमात्र तदा तत्र ततस्तिष्ठन्विमोहितः

அந்த குழாய்ப் பாதையில் மீண்டும் மீண்டும் அலைந்தபடி அவனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன. பின்னர் அங்கே ஒரு கணம் நின்று, முற்றிலும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 15

तदा वाणी समुत्पन्ना तपेति परमा शुभा । शिवेच्छया परा व्योम्नो मोहविध्वंसिनी मुने

அப்போது மிக மங்களமான தெய்வ வாணி எழுந்தது—“தபம் செய்.” சிவன் இச்சையால் அது பரம வியோமத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, ஓ முனிவரே, மயக்கத்தை அழித்தது.

Verse 16

तच्छ्रुत्वा व्योमवचनं द्वादशाब्दं प्रयत्नतः । पुनस्तप्तं तपो घोरं द्रष्टुं स्वजनकं तदा

வான்வாக்கை கேட்டபின் அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் உறுதியான முயற்சியுடன் இருந்தான். பின்னர் தன் ஆதிகாரணனை காண மீண்டும் கடும் தபத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 17

तदा हि भगवान्विष्णुश्चतुर्बाहुस्सुलोचनः । मय्येवानुग्रहं कर्तुं द्रुतमाविर्बभूव ह

அப்பொழுதே பகவான் விஷ்ணு—நான்கு கரங்களும் அழகிய கண்களும் உடையவர்—எனக்கு அருள் செய்ய விரைவாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 18

शंखचक्रायुधकरो गदापद्मधरः परः । घनश्यामलसर्वांगः पीताम्बरधरः परः

அவர் கைகளில் சங்கமும் சக்கரமும் ஆயுதங்களாகவும், கதையும் தாமரையும் தாங்கியவராகவும் இருந்தார். மேகம்போல் கருநிற உடலுடன், பீதாம்பரம் அணிந்த பரம்பொருளாகத் தோன்றினார்.

Verse 19

मुकुटादिमहाभूषः प्रसन्नमुखपंकजः । कोटिकंदर्पसंकाशस्सन्दष्टो मोहितेन सः

மகுடம் முதலிய மாபெரும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அமைதியால் மலர்ந்த தாமரைமுகத்துடன், கோடிக்கணக்கான மன்மதர்களின் அழகைப் போல ஒளிர்ந்தார்; அவரைக் கண்டவன் வியப்பும் மயக்கமும் அடைந்தான்.

Verse 20

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं रूपं विस्मयं परमं गतः । कालाभं कांचनाभं च सर्वात्मानं चतुर्भुजम्

அந்த அழகிய ரூபத்தைக் கண்டு அவன் உச்ச வியப்பில் ஆழ்ந்தான்—நான்கு கரங்களுடைய, கருநிறமும் பொன்னொளியும் கொண்ட, அனைத்துயிர்களின் உள்ளாத்மாவான இறைவனைப் பார்த்து.

Verse 21

तथाभूतमहं दृष्ट्वा सदसन्मयमात्मना । नारायणं महाबाहु हर्षितो ह्यभवं तदा

ஓ மகாபாஹோ! நாராயணனை அந்நிலையிலேயே கண்டு, உள்ளத்தில் அவரை சத்-அசத் இரண்டின் சாரமாக உணர்ந்து, அப்போது நான் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தேன்.

Verse 22

मायया मोहितश्शम्भोस्तदा लीलात्मनः प्रभोः । अविज्ञाय स्वजनकं तमवोचं प्रहर्षितः

அப்போது சாம்புவின் மாயையால் மயங்கிய நான், லீலாச்வரூபமான ஆண்டவரை என் தந்தை என அறியாமல், பேரானந்தத்துடன் அவரிடம் பேசினேன்।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । कस्त्वं वदेति हस्तेन समुत्थाप्य सनातनम् । तदा हस्तप्रहारेण तीव्रेण सुदृढेन तु

பிரம்மா கூறினார்—“நீ யார்?” என்று சொல்லி அந்த சனாதனனின் மீது கை உயர்த்தினார்; பின்னர் கடுமையான, மிக உறுதியான கைஅடியாகத் தாக்கினார்.

Verse 24

प्रबुद्ध्योत्थाय शयनात्समासीनः क्षणं वशी । ददर्श निद्राविक्लिन्ननीरजामललोचनः

அவன் விழித்தெழுந்து படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஒரு கணம் தன்னடக்கத்துடன் அமர்ந்தான். உறக்கத்தால் இன்னும் ஈரமாயிருந்த தாமரைபோன்ற தூய கண்களால் சுற்றிலும் நோக்கினான்.

Verse 25

मामत्र संस्थितं भासाध्यासितो भगवान्हरिः । आह चोत्थाय ब्रह्माणं हसन्मां मधुरं सकृत्

நான் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோது, திருநீறு அணிந்த பகவான் ஹரி எழுந்து, மென்மையாகச் சிரித்தவாறே பிரம்மாவிடமும் என்னிடமும் ஒருமுறை இனிய சொற்கள் கூறினார்.

Verse 26

विष्णुरुवाच । स्वागतं स्वागतं वत्स पितामह महाद्युते । निर्भयो भव दास्येऽहं सर्वान्कामान्न संशयः

விஷ்ணு கூறினார்—“வரவேற்பு, வரவேற்பு, வத்ஸா! பேரொளி கொண்ட பிதாமஹா, அஞ்சாதே. உனது எல்லா விருப்பங்களையும் நான் அருள்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्मितपूर्वं सुरर्षभः । रजसा बद्धवैरश्च तमवोचं जनार्दनम्

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டுத் தேவர்களில் சிறந்தவன் முதலில் மென்மையாகச் சிரித்தான்; பின்னர் ரஜோகுணத்தால் கட்டுண்ட பகை உணர்வுடன் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு)ிடம் கூறினான்।

Verse 28

ब्रह्मोवाच । भाषसे वत्स वत्सेति सर्वसंहारकारणम् । मामिहाति स्मितं कृत्वा गुरुश्शिष्यमिवानघ

பிரம்மா கூறினார்—களங்கமற்றவனே! அனைத்தையும் லயப்படுத்தும் காரணமே! இங்கே நீ என்னை ‘குழந்தையே, குழந்தையே’ என்று அழைத்து, புன்னகையுடன், நீ குருவாகவும் நான் சீடனாகவும் இருப்பதுபோல் என்னிடம் அணுகுகிறாய்.

Verse 29

कर्तारं जगतां साक्षात्प्रकृतेश्च प्रवर्तकम् । सनातनमजं विष्णुं विरिंचिं विष्णुसंभवम्

அவரே உலகங்களின் நேரடியான படைப்பாளர்; பிரகிருதியை இயக்குபவர்—நித்தியன், பிறவியற்றவன், பகவான் விஷ்ணு; மேலும் விஷ்ணுவிலிருந்து தோன்றிய விரிஞ்சி (பிரம்மா)வும்.

Verse 30

विश्वात्मानं विधातारं धातारम्पंकजेक्षणम् । किमर्थं भाषसे मोहाद्वक्तुमर्हसि सत्वरम्

உலகாத்மா, விதாதா-தாதா, தாமரைக்கண்ணன் ஆகிய ஆண்டவரைப் பற்றி நீ மயக்கத்தால் ஏன் இவ்வாறு பேசுகிறாய்? உடனே உண்மைச் சொல் கூறுதல் உனக்குத் தகும்.

Verse 31

वेदो मां वक्ति नियमात्स्वयंभुवमजं विभुम् । पितामहं स्वराजं च परमेष्ठिनमुत्तमम्

வேதம் தன் நிலைபெற்ற நியமத்தின்படி என்னை ஸ்வயம்பூ, அஜன், விபு—பிதாமஹன், ஸ்வராஜன், உத்தம பரமேஷ்டி—என்று அறிவிக்கிறது.

Verse 32

इत्याकर्ण्य हरिर्वाक्यं मम क्रुद्धो रमापतिः । सोऽपि मामाह जाने त्वां कर्तारमिति लोकतः

என் சொற்களை கேட்ட ஹரி—ரமாபதி—கோபமுற்றார். அவரும் என்னிடம், ‘உலகம் கூறுவது போல உன்னைப் படைப்பாளி என நான் அறிவேன்’ என்றார்.

Verse 33

विष्णुरुवाच । कर्तुं धर्त्तुं भवानंगादवतीर्णो ममाव्ययात् । विस्मृतोऽसि जगन्नाथं नारायणमनामयम्

விஷ்ணு கூறினார்—செயலாற்றவும் தாங்கவும் நீ என் அழியாத அங்கத்திலிருந்து அவதரித்தாய். ஆயினும் உலகநாதனாகிய நோயற்ற நாராயணனை நீ மறந்துவிட்டாய்.

Verse 34

पुरुषं परमात्मानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् । विष्णुमच्युतमीशानं विश्वस्य प्रभवोद्भवम्

நான் அந்த பரம புருஷனையும் பரமாத்மாவையும் வணங்குகிறேன்—எங்கும் அழைக்கப்படுபவனும் மிகப் புகழப்பட்டவனும்; விஷ்ணு, அச்யுதன், ஈசானன் என அழைக்கப்படுபவனும்; இவ்வுலகம் முழுதும் அவனிடமிருந்து தோன்றி வெளிப்படுபவனும் ஆவான்.

Verse 35

नारायणं महाबाहुं सर्वव्याप कमीश्वरम् । मन्नाभिपद्मतस्त्वं हि प्रसूतो नात्र संशयः

ஓ மகாபாகு நாராயணா, அனைத்திலும் வியாபித்த ஈசுவரா! நீ நிச்சயமாக என் நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிறந்தாய்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

तवापराधो नास्त्यत्र त्वयि मायाकृतं मम । शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम्

இதில் உன் குற்றம் இல்லை; என் மாயையே உன்னுள் இந்த மயக்கத்தை உண்டாக்கியது. ஓ நான்முகனே, உண்மையை கேள்—நானே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசன்।

Verse 37

कर्ता हर्ता च भर्ता च न मयास्तिसमो विभुः । अहमेव परं ब्रह्म परं तत्त्वं पितामह

நானே படைப்பவன், அழிப்பவன், காப்பவன்; எனக்கு இணையான ஆண்டவன் இல்லை. ஓ பிதாமகனே, நானே பரம்பிரம்மம், பரமத் தத்துவம்।

Verse 38

अहमेव परं ज्योतिः परमात्मा त्वहं विभुः । अद्य दृष्टं श्रुतं सर्वं जगत्यस्मिंश्चराचरम्

நானே பரம ஜோதி; நானே அனைத்திலும் நிறைந்த பரமாத்மா, ஆண்டவன் சிவன். இன்று காணப்பட்டதும் கேட்கப்பட்டதும் அனைத்தும்—இந்தச் சராசர உலகம் முழுதும்—என்னுள்ளே வெளிப்படுகிறது.

Verse 39

तत्तद्विद्धि चतुर्वक्त्र सर्वं मन्मयमित्यथ । मया सृष्टं पुरा व्यक्तं चतुर्विंशतितत्त्वकम्

ஓ நான்முகப் பிரம்மா, இதை உறுதியாக அறி—இவை அனைத்தும் மன்ன்மயம், என்னால் நிறைந்தவை. முன்பு நானே இருபத்துநான்கு தத்துவங்களால் ஆன வெளிப்பட்ட படைப்பை வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 40

नित्यं तेष्वणवो बद्धास्सृष्टक्रोधभयादयः । प्रभावाच्च भवानंगान्यनेकानीह लीलया

அவர்களுள் அணு-ஜீவர்கள் எப்போதும் கட்டுண்டவர்களாய் உள்ளனர்—படைக்கப்பட்ட கோபம், பயம் முதலிய பாசங்களால். மேலும், ஓ தேவா, உமது சக்திப் பிரபாவத்தால் நீர் இங்கு லீலைக்காக பல அங்கங்களும் வடிவங்களும் தரிக்கிறீர்.

Verse 41

सृष्टा बुद्धिर्मया तस्यामहंकारस्त्रिधा ततः । तन्मात्रं पंकजं तस्मान्मनोदेहेन्द्रियाणि च

அதிலிருந்து நான் புத்தியைப் படைத்தேன்; பின்னர் அதிலிருந்து மும்மடங்கு அகங்காரம் எழுந்தது. அதிலிருந்து தன்மாத்திரைகள் மற்றும் ‘பத்மம்’ (தாமரையில் பிறந்த தத்துவம்) வெளிப்பட்டன; அதிலிருந்தே மனம், உடல், இந்திரியங்களும் தோன்றின.

Verse 42

आकाशादीनि भूतानि भौतिकानि च लीलया । इति बुद्ध्वा प्रजानाथ शरणं व्रज मे विधे

ஆகாயம் முதலிய பூதங்களும், பொருட்படையான அனைத்தும் லீலைமாத்திரமாகவே தோன்றுகின்றன—என்று உணர்ந்து, ஓ பிரஜாநாதா, ஓ விதாதா, என்னிடம் சரணடை.

Verse 43

अहं त्वां सर्वदुःखेभ्यो रक्षिष्यामि न संशयः । ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मा क्रोधसमन्वितः । को वा त्वमिति संभर्त्स्माब्रुवं मायाविमोहितः

“நான் உன்னை எல்லா துயரங்களிலிருந்தும் காப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.” என்று. பிரம்மா கூறினார்—அந்த சொற்களை கேட்டவுடன் பிரம்மா கோபம் கொண்டார்; மாயையால் மயங்கி அவனைத் திட்டி, “நீ யார்?” என்றார்.

Verse 44

किमर्थं भाषसे भूरि वह्वनर्थकरं वचः । नेश्वरस्त्वं परब्रह्म कश्चित्कर्ता भवेत्तव

ஏன் நீ பல துன்பங்களை உண்டாக்கும் சொற்களை இவ்வளவு விரிவாகப் பேசுகிறாய்? ஓ பரபிரம்மனே! நீ ஈசன் அல்ல; அப்படியிருக்க உன்னை ஆளும் கர்த்தா யார் இருக்க முடியும்?

Verse 45

मायया मोहितश्चाहं युद्धं चक्रे सुदारुणम् । हरिणा तेन वै सार्द्धं शंकरस्य महाप्रभोः

மாயையால் மயங்கிய நான் மிகக் கொடிய போரில் ஈடுபட்டேன்—அந்த ஹரியுடன் சேர்ந்து—மகாபிரபு சங்கரனுக்கு எதிராக.

Verse 46

एवं मम हरेश्चासीत्संगरो रोमहर्षणः । प्रलयार्णवमध्ये तु रजसा बद्धवैरयोः

இவ்வாறு எனக்கும் ஹரிக்கும் இடையில் மெய்சிலிர்க்கும் போர் எழுந்தது—பிரளயக் கடலின் நடுவில்—ரஜோகுணத்தின் வேகத்தால் இருவரும் பரஸ்பர பகையில் கட்டுண்டிருந்தோம்.

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे लिंगमभवच्चावयोः पुरः । विवादशमनार्थं हि प्रबोधार्थं तथाऽऽवयोः

அந்த வேளையில் எங்கள் முன் ஒரு லிங்கம் தோன்றியது—விவாதத்தை அடக்கவும், எங்கள் இருவருக்கும் உண்மைப் புலனுணர்வை எழுப்பவும்.

Verse 48

ज्लामालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम् । क्षयवृद्धि विनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम्

அது ஆயிரம் ஜ்வாலாமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; காலத்தின் பிரளயத் தீயின் நூறு தீப்பொறிகளுக்கு ஒப்பாக; அழிவு-வளர்ச்சி இன்றியும், ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றதுமாய் இருந்தது।

Verse 49

अनौपम्यमनिर्देश्यमव्यक्तं विश्वसंभवम् । तस्य ज्वालासहस्रेण मोहितो भगवान्हरिः

அது ஒப்பற்றது, வர்ணிக்க இயலாதது, அவ்யக்தம், உலகம் தோன்றும் மூலமே; அதன் ஆயிரம் ஜ்வாலைகளின் ஒளியால் பகவான் ஹரி (விஷ்ணு) கூட மயங்கினார்।

Verse 50

मोहितं चाह मामत्र किमर्थं स्पर्द्धसेऽधुना । आगतस्तु तृतीयोऽत्र तिष्ठतां युद्धमावयोः

பின்னர் அவன் என்னிடம் இங்கே கூறினான்—“மயங்கியவனாக இருந்து இப்போது ஏன் போட்டியிடுகிறாய்? இங்கே மூன்றாவன் வந்துள்ளான்; அவன் இருக்கட்டும்—இப்போது போர் நம்மிருவருக்கிடையே நடக்கட்டும்.”

Verse 51

कुत एवात्र संभूतः परीक्षावो ऽग्निसंभवम् । अधो गमिष्याम्यनलस्तंभस्यानुपमस्य च

இங்கே இந்த அக்கினியில் பிறந்த சோதனை எங்கிருந்து எழுந்தது? இந்த ஒப்பற்ற ஜ்வாலா-ஸ்தம்பத்தின் எல்லையை அறிய நான் கீழே செல்வேன்.

Verse 52

परीक्षार्थं प्रजानाथ तस्य वै वायुवेगतः । भवानूर्द्ध्वं प्रयत्नेन गंतुमर्हति सत्वरम्

ஹே பிரஜாநாதா! அந்த வெளிப்பாட்டின் உண்மையைச் சோதிக்க, நீர் காற்றின் வேகத்துடன் முயன்று உடனே மேலே செல்ல வேண்டும்.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । एवं व्याहृत्य विश्वात्मा स्वरूपमकरोत्तदा । वाराहमहप्याशु हंसत्वं प्राप्तवान्मुने

பிரம்மா கூறினார்—“இவ்வாறு சொல்லி, விஸ்வாத்மா அப்போது தம் சொந்த ஸ்வரூபத்தை எடுத்தார். நானும்—வராக ரூபத்தில் இருந்தாலும்—முனிவரே, விரைவில் ஹம்ஸத் தன்மையை அடைந்தேன்.”

Verse 54

तदा प्रभृति मामाहुर्हंसहंसो विराडिति । हंसहंसेति यो ब्रूयात्स हंसोऽथ भविष्यति

அந்த நாள்முதல் அவர்கள் என்னை “ஹம்ஸ-ஹம்ஸ” என்றும் “விராட்” என்றும் அழைத்தனர். “ஹம்ஸ-ஹம்ஸ” என்ற நாமத்தை உச்சரித்து தியானிப்பவன், சிவானுகிரஹத்தால் நிச்சயமாக ஹம்ஸன்—தூய்மையும் விடுதலையும் அடைந்தவன்—ஆகிறான்.

Verse 55

सुश्वे ह्यनलप्रख्यो विश्वतः पक्षसंयुतः । मनोनिलजवो भूत्वा गत्वोर्द्ध्वं चोर्द्ध्वतः पुरा

அவன் உண்மையிலே பேர்சுவாசம் விட்டான்; தீயைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் இறக்கைகளுடன் இருந்தான். மனமும் காற்றும் போல் வேகமடைந்து, பழங்காலத்தில் மேலே எழுந்து—உயர்ந்த உலகங்களை நோக்கி இடையறாது ஏறிச் சென்றான்.

Verse 56

नारायणोऽपि विश्वात्मा सुश्वेतो ह्यभवत्तदा । दश योजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्

அப்போது உலகாத்மாவான நாராயணனும் மிகுந்த வெண்மையான உருவம் கொண்டான். அவன் பேர்விராட் உடலைத் தாங்கினான்—பத்து யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம் உடையதாக.

Verse 57

मेरुपर्वतवर्ष्माणं गौरतीक्ष्णोग्रदंष्ट्रिणम् । कालादित्यसमाभासं दीर्घघोणं महास्वनम्

அவனுடைய உடல் மேரு மலையைப் போலப் பெரிது; வெண்மையான நிறம், கூர்மையான அச்சமூட்டும் தந்தங்கள் உடையவன். காலாந்த சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்து, நீண்ட துதிக்கை மற்றும் பேரொலியாய் முழங்கும் கர்ஜனை உடையவன்.

Verse 58

ह्रस्वपादं विचित्रांगं जैत्रं दृढमनौपमम् । वाराहाकारमास्थाय गतवांस्तदधौ जवात्

குறுகிய கால்கள், வியத்தகு அங்கங்கள், வெற்றியாளர், உறுதியானவன், ஒப்பற்றவன்—இவ்வாறு வராக வடிவம் ஏற்று, அவன் விரைவாக அதன் கீழே (பாதாள ஆழத்திற்கு) இறங்கினான்.

Verse 59

एवम्बर्षसहस्रं च चरन्विष्णुरधो गतः । तथाप्रभृति लोकेषु श्वेतवाराहसंज्ञकः

இவ்வாறு விஷ்ணு ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து சென்று கீழே இறங்கினார். அந்நாளிலிருந்து உலகங்களில் அவர் ‘ச்வேத வராக’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.

Verse 60

कल्पो बभूव देवर्षे नराणां कालसंज्ञकः । बभ्राम बहुधा विष्णुः प्रभविष्णुरधोगतः

ஓ தேவर्षியே, மனிதர்க்கு ‘கால’ எனப் பெயர்பெற்ற கல்பம் தோன்றியது. அந்தக் கல்பத்தில் வல்லமைமிக்க விஷ்ணு பலவிதமாகச் சுற்றித் திரிந்து கீழுலகங்களுக்குத் தாழ்ந்து சென்றார்.

Verse 61

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्द्ध्वमहमप्यरिसूदन

வராக வடிவில் அவன் அந்த லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியின் சிறு சுவடுகூடக் காணவில்லை. அதே நீண்ட காலம், ஓ அரிசூதனே, நானும் அதன் உச்சியை நாடி மேலே சென்றேன்.

Verse 62

सत्वरं सर्वयत्नेन तस्यान्तं ज्ञातुमिच्छया । श्रान्तो न दृष्ट्वा तस्यांतमहं कालादधोगतः

அதன் எல்லையை அறிய விரைந்து எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தேன். ஆயினும் களைத்துப் போன நான் அதன் முடிவைக் காணாது, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் கீழே இறங்கினேன்.

Verse 63

तथैव भगवान्विष्णुश्चांतं कमललोचनः । सर्वदेवनिभस्तूर्णमुत्थितस्स महावपुः

அதேபோல் அமைதியுடைய, தாமரைநேத்திரனான, எல்லாத் தேவர்கள்போல் ஒளிவிடும் பகவான் விஷ்ணு தம் மகாவபுவுடன் விரைவாக எழுந்தார்।

Verse 64

समागतो मया सार्द्धं प्रणिपत्य भवं मुहुः । मायया मोहितश्शंभोस्तस्थौ संविग्नमानसः

அவர் என்னுடன் வந்து, பவனாகிய (பகவான் சிவனை) மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, ஷம்புவின் மாயையால் மயங்கித் திகைத்த மனத்துடன் அங்கே நின்றார்।

Verse 65

पृष्ठतः पार्श्वतश्चैव ह्यग्रतः परमेश्वरम् । प्रणिपत्य मया सार्द्धं सस्मार किमिदं त्विति

பின்னாலும், பக்கங்களிலும், முன்னாலும்—எல்லாத் திசைகளிலும் பரமேஸ்வரனை என்னுடன் வணங்கி, அவர் ‘இது உண்மையில் என்ன?’ என்று சிந்தித்தார்।

Verse 66

अनिर्देश्यं च तद्रूपमनाम कर्मवर्जितम् । अलिंगं लिंगतां प्राप्तं ध्यानमार्गेप्यगोचरम्

அந்தத் தத்துவத்தின் ரூபம் வரையறுக்க இயலாதது; அது நாமத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது, கர்மத்தால் தொடப்படாதது. தன்னில் இலிங்கமாயிருந்தும் வெளிப்பாட்டிற்காக லிங்கநிலையை ஏற்கிறது; ஆயினும் தியானமார்க்கத்திற்கும் எட்டாததாகவே உள்ளது।

Verse 67

स्वस्थं चित्तं तदा कृत्वा नमस्कार परायणो । बभूवतुरुभावावामहं हरिरपि ध्रुवम्

அப்போது மனத்தை அமைதியாக்கி வணக்கத்திலேயே முழுமையாக ஈடுபட்டு, நானும் ஹரியும் (விஷ்ணுவும்) உறுதியாக அதே பாவத்தில் நிலைத்தோம்।

Verse 68

जानीवो न हि ते रूपं योऽसियोऽसि महाप्रभो । नमोऽस्तु ते महेशान रूपं दर्शय नौ त्वरन्

ஹே மகாப்ரபு, உமது திருவுருவை நாங்கள் யதார்த்தமாக அறியோம்—நீர் எவ்வுருவாயினும் அதுவே. ஹே மகேசான, உமக்கு நமஸ்காரம்; விரைந்து எமக்கு உமது திருவுருவை அருளிக் காட்டும்।

Verse 69

एवं शरच्छतान्यासन्नमस्कारं प्रकुर्वतोः । आवयोर्मुनिशार्दूल मदमास्थितयोस्तदा

இவ்வாறு நாங்கள் இருவரும் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம் செய்து கொண்டிருந்தோம். ஆனால் அச்சமயம், ஓ முனிசார்தூலா, எங்கள் இருவரையும் அகந்தை ஆட்கொண்டது।