लिङ्गपूजनसंक्षेपः (Concise Teaching on Liṅga Worship / Śiva-arcana-vidhi)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोस्तु ते । श्राविताद्याद्भुता शैवकथा परमपावनी

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்திர மகாபாகா, வ்யாசசிஷ்யா! உமக்கு நமஸ்காரம். இன்று நீர் எங்களுக்கு அற்புதமான, பரமபாவனமான சைவக் கதையைச் செவியுறச் செய்தீர்.

Verse 2

तत्राद्भुता महादिव्या लिंगोत्पत्तिः श्रुता शुभा । श्रुत्वा यस्याः प्रभावं च दुःखनाशो भवेदिह

அங்கே லிங்கோத்பத்தி பற்றிய அந்த சுபமான, அற்புதமான, மகாதிவ்யமான வரலாறு கேட்கப்படுகிறது. அதைச் செவியுற்று அதன் மகிமையை அறிந்தால், இவ்வாழ்விலேயே துயர் நாசமாகும்.

Verse 3

ब्रह्मनारदसंवादमनुसृत्य दयानिधे । शिवार्चनविधिं ब्रूहि येन तुष्टो भवेच्छिवः

ஹே தயாநிதியே! பிரம்மா-நாரத உரையாடலைப் பின்பற்றி, சிவன் திருப்தியடையச் செய்யும் சிவார்ச்சனை முறையைச் சொல்லும்।

Verse 4

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैर्वा पूज्यते शिवः । कथं कार्यं च तद् ब्रूहि यथा व्यासमुखाच्छ्रुतम्

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—எல்லோரும் சிவனைப் பூஜிக்கின்றனர். அந்தப் பூஜை எவ்வாறு செய்யவேண்டும் என்பதை, நீங்கள் வ்யாசமுகத்திலிருந்து கேட்டதுபோலவே சொல்லுங்கள்।

Verse 5

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां शर्मदं श्रुतिसंमतम् । उवाच सकलं प्रीत्या मुनि प्रश्नानुसारतः

அவர்களின் சொற்கள்—அமைதியளிப்பதும் வேதசம்மதமும்—என்று கேட்ட மুনি மகிழ்ந்து, அவர்களின் கேள்விகளுக்கேற்ப அனைத்தையும் முழுமையாக உரைத்தார்।

Verse 6

सूत उवाच । साधु पृष्टं भवद्भिश्च तद्रहस्यं मुनीश्वराः । तदहं कथयाम्यद्य यथाबुद्धि यथाश्रुतम्

சூதர் கூறினார்: முனிவரே, அந்தப் புனித இரகசியத்தைப் பற்றி நீங்கள் நன்றாகக் கேட்டீர்கள். ஆகவே இன்று நான் எனக்குத் தெரிந்தபடியும் நான் கேட்டபடியும் அதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 7

भवद्भिः पृच्छयते तद्वत्तथा व्यासेन वै पुरा । पृष्टं सनत्कुमाराय तच्छ्रुतं ह्युपमन्युना

நீங்கள் கேட்கும் இதே கேள்வியைப் பழங்காலத்தில் வ்யாசரும் கேட்டார். அவர் சனத்குமாரரிடம் கேட்டார்; அந்த உபதேசத்தை உபமன்யு நிச்சயமாகக் கேட்டும் காத்தும் வைத்தார்।

Verse 8

ततो व्यासेन वै श्रुत्वा शिवपूजादिकं च यत् । मह्यं च पाठितं तेन लोकानां हितकाम्यया

அதன்பின் வியாசரிடமிருந்து சிவபூஜை முதலிய அனைத்தையும் கேட்ட நான், உலக நலன் வேண்டி அவர் எனக்கும் அதைப் போதித்தார்।

Verse 9

तच्छ्रुतं चैव कृष्णेन ह्युपमन्योर्महात्मनः । तदहं कथयिष्यामि यथा ब्रह्मावदत्पुरा

அந்தச் செய்தியையே மகாத்மா உபமன்யுவிடமிருந்து கிருஷ்ணனும் கேட்டான்; பிரம்மா முன்பு சொன்னதுபோலவே இப்போது நான் அதை உரைப்பேன்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद वक्ष्यामि संक्षेपाल्लिंगपूजनम् । वक्तुं वर्षशतेनापि न शक्यं विस्तरान्मुने

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, கேள்; சிவலிங்கப் பூஜையைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். முனிவரே, விரிவாகச் சொல்வது நூறு ஆண்டுகளிலும் இயலாது।

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे द्विती यायां रुद्रसंहितायां प्रथमखण्डे सृष्ट्युपाख्याने शिवपूजाविधिवर्णनो नामैकादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் முதல் காண்டமான ஸ்ருஷ்டி உபாக்யானத்தில் ‘சிவபூஜா விதி வர்ணனம்’ என்னும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 12

दारिद्र्यं रोगदुःखं च पीडनं शत्रुसंभवम् । पापं चतुर्विधं तावद्यावन्नार्चयते शिवम्

வறுமை, நோயால் வரும் துயரம், துன்புறுத்தல், பகைவரால் எழும் இடர்கள்—இந்நான்கு வகைப் பாவங்கள், சிவனை ஆராதிக்காதவரை நீடிக்கும்.

Verse 13

सम्पूजिते शिवे देवे सर्वदुःखं विलीयते । संपद्यते सुखं सर्वं पश्चान्मुक्तिरवाप्यते

தேவாதிதேவன் சிவபெருமானை முறையாகப் பூஜித்தால் எல்லாத் துயரும் கரைந்து போகும். எல்லாச் சுகமும் கிடைத்து, பின்னர் மோட்சம் பெறப்படும்.

Verse 14

ये वै मानुष्यमाश्रित्य मुख्यं संतानतस्सुखम् । तेन पूज्यो महादेवः सर्वकार्यार्थसाधकः

மனித வாழ்வை அடைந்து, சந்தானத்தால் வரும் இன்பமே முதன்மை எனக் கருதுவோர்க்கு மகாதேவன் பூஜைக்குரியவன்; ஏனெனில் அவர் எல்லாக் காரியங்களிலும் எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுபவன்.

Verse 15

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याश्शूद्राश्च विधिवत्क्रमात् । शंकरार्चां प्रकुर्वंतु सर्वकामार्थसिद्धये

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—எல்லோரும் தத்தம் முறையிலும் விதிப்படியும் சங்கரனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா நற்காமனைகளும் நோக்கங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 16

प्रातःकाले समुत्थाय मुहूर्ते ब्रह्मसंज्ञके । गुरोश्च स्मरणं कृत्वा शंभोश्चैव तथा पुनः

காலைவேளையில் எழுந்து பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் முதலில் குருவை நினைக்க வேண்டும்; பின்னர் அதேபோல் மீண்டும் சம்பு (சிவபெருமான்) அவரையும் நினைக்க வேண்டும்.

Verse 17

तीर्थानां स्मरणं कृत्वा ध्यानं चैव हरेरपि । ममापि निर्जराणां वै मुन्यादीनां तथा मुने

முனியே, தீர்த்தங்களை நினைத்து, ஹரியையும் தியானித்து, என்னையும் நினை—அமர தேவர்கள், முனிவர்கள் முதலியவர்களுடனும் சேர்த்து।

Verse 18

ततः स्तोत्रं शुभं नाम गृह्णीयाद्विधिपूर्वकम् । ततोत्थाय मलोत्सर्गं दक्षिणस्यां चरेद्दिशि

அதன்பின் விதிப்பூர்வமாக ‘சுப’ என்னும் மங்கள ஸ்தோத்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் எழுந்து மலவிடுதற்காக தெற்கு திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 19

एकान्ते तु विधिं कुर्यान्मलोत्सर्गस्स यच्छ्रुतम् । तदेव कथयाम्यद्य शृण्वाधाय मनो मुने

தனிமையான இடத்தில், மரபில் கேட்டதுபோலவே மலவிடுதல் விதியைச் செய்ய வேண்டும். அதே விதியையே இன்று கூறுகிறேன்—முனிவரே, மனதை நிலைநிறுத்தி கேளுங்கள்.

Verse 20

शुद्धां मृदं द्विजो लिप्यात्पंचवारं विशुद्धये । क्षत्रियश्च चतुर्वारं वैश्यो वरत्रयं तथा

முழு தூய்மைக்காக இருமுறைப் பிறந்தவன் தூய மண்ணை ஐந்து முறை பூச வேண்டும்; க்ஷத்திரியன் நான்கு முறை, வைசியன் மூன்று முறை பூச வேண்டும்.

Verse 21

शूद्रो द्विवारं च मृदं गृह्णीयाद्विधिशुद्धये । गुदे वाथ सकृल्लिंगे वारमेकं प्रयत्नतः

சூத்ரன் விதித் தூய்மைக்காக மண்ணை இரண்டு முறை எடுத்துப் பயன்படுத்த வேண்டும்; குதத்திற்கு ஒருமுறை, லிங்கத்திற்கும் ஒருமுறை—கவனத்துடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

दशवारं वामहस्ते सप्तवारं द्वयोस्तथा । प्रत्येकम्पादयोस्तात त्रिवारं करयोः पुनः

இடது கையில் பத்து முறை, மேலும் இரு கைகளிலும் சேர்த்து ஏழு முறை பூசுக. பின்னர், அன்பனே, ஒவ்வொரு பாதத்திலும் மூன்று முறை, மீண்டும் கைகளில் மூன்று முறை பூசுக।

Verse 23

स्त्रीभिश्च शूद्रवत्कार्यं मृदाग्रहणमुत्तमम् । हस्तौ पादौ च प्रक्षाल्य पूर्ववन्मृदमाहरेत्

பெண்களும் சூத்ரர்களைப் போலத் தூய்மைக்காகச் சிறந்த மண்-எடுக்கும் விதியைச் செய்ய வேண்டும். கை கால்களை கழுவி, முன் கூறிய முறையில் மண்ணை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 24

दंतकाष्ठं ततः कुर्यात्स्ववर्णक्रमतो नरः

அதன்பின் ஆண், தன் வர்ண ஒழுங்கின்படி பற்கள் தூய்மைக்காக தந்தகாஷ்டத்தைத் தயாரித்து பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 25

विप्रः कुर्याद्दंतकाष्ठं द्वादशांगुलमानतः । एकादशांगुलं राजा वैश्यः कुर्याद्दशांगुलम्

பிராமணன் பன்னிரண்டு அங்குல அளவுள்ள தந்தகாஷ்டத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அரசன் (க்ஷத்திரியன்) பதினொன்று அங்குலம்; வைசியன் பத்து அங்குலம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

शूद्रो नवागुलं कुर्यादिति मानमिदं स्मृतम् । कालदोषं विचार्य्यैव मनुदृष्टं विवर्जयेत्

ஸ்மிருதியில் சூத்ரன் ஒன்பது அங்குல அளவுள்ள தந்தகாஷ்டம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் காலம்-இடம் முதலிய குறைகளை ஆராய்ந்து, மனுவின் கூறு பொருந்தாதபோது அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 27

षष्ट्याद्यामाश्च नवमी व्रतमस्तं रवेर्दिनम् । तथा श्राद्धदिनं तात निषिद्धं रदधावने

அன்பனே! ஷஷ்டி முதலிய திதிகளில், நவமியில், விரத நாளில், சூரியன் அஸ்தமிக்கும் நேரத்தில், மேலும் ஸ்ராத்த தினத்தில்—இவற்றில் பல் துலக்குதல் (தந்ததாவனம்) தடை.

Verse 28

स्नानं तु विधिवत्कार्यं तीर्थादिषु क्रमेण तु । देशकालविशेषेण स्नानं कार्यं समंत्रकम्

ஸ்நானம் நிச்சயமாக விதிப்படி செய்ய வேண்டும்—தீர்த்தம் முதலிய இடங்களில் ஒழுங்காக. இடம்-கால விசேஷத்திற்கேற்ப மந்திரங்களுடன் முறையாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

आचम्य प्रथमं तत्र धौतवस्त्रेण चाधरेत् । एकान्ते सुस्थले स्थित्वा संध्याविधिमथाचरेत्

அங்கே முதலில் ஆச்சமனம் செய்து, சுத்தமாகத் துவைத்த துணியால் வாயைத் துடைக்க வேண்டும். பின்னர் தனிமையான தூய இடத்தில் நிலைத்து நின்று விதிப்படி சந்த்யாவிதியை ஆற்ற வேண்டும்॥

Verse 30

यथायोग्यं विधिं कृत्वा पूजाविधिमथारभेत् । मनस्तु सुस्थिरं कृत्वा पूजागारं प्रविश्य च

தகுந்த முறையில் முன்னோட்ட விதிகளைச் செய்து, பின்னர் பூஜாவிதியைத் தொடங்க வேண்டும். மனத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்தி பூஜாகாரத்தில் நுழைய வேண்டும்॥

Verse 31

पूजाविधिं समादाय स्वासने ह्युपविश्य वै । न्यासादिकं विधायादौ पूजयेत्क्रमशो हरम्

பூஜாவிதியை ஏற்று தன் ஆசனத்தில் அமர வேண்டும். முதலில் ந்யாசம் முதலியவற்றைச் செய்து, பின்னர் முறையே ஹரன் (ஸ்ரீசிவன்) வழிபாடு செய்ய வேண்டும்॥

Verse 32

प्रथमं च गणाधीशं द्वारपालांस्तथैव च । दिक्पालांश्च सुसंपूज्य पश्चात्पीठं प्रकल्पयेत्

முதலில் கணாதீசன் ஸ்ரீகணேசனையும், அதுபோல வாசற்பாலர்களையும் திக்பாலர்களையும் முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் சிவபூஜைக்காகப் புனித பீடத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 33

अथ वाऽष्टदलं कृत्वा पूजाद्रव्यं समीपतः । उपविश्य ततस्तत्र उपवेश्य शिवम् प्रभुम्

அல்லது எட்டுத் தளிர்களுடைய தாமரைப் பீடத்தை அமைத்து, பூஜைப் பொருட்களை அருகில் வைத்து, அங்கே அமர்ந்து அதே இடத்தில் பரமபிரபு சிவனை பக்தியுடன் ஆவாஹனம் செய்து ஆசனமளிக்க வேண்டும்।

Verse 34

आचमनत्रयं कृत्वा प्रक्षाल्य च पुनः करौ । प्राणायामत्रयं कृत्वा मध्ये ध्यायेच्च त्र्यम्बकम्

மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து மீண்டும் கைகளைத் துவைத்து, மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்து, உள்ளத்தின் மையத்தில் திர்யம்பக சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 35

पंचवक्त्रं दशभुजं शुद्धस्फटिकसन्निभम् । सर्वाभरणसंयुक्तं व्याघ्रचर्मोत्तरीयकम्

அவன் சிவனை ஐந்து முகங்களும் பத்து கரங்களும் உடையவராக, தூய ஸ்படிகம் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசிப்பவராக, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவராக, புலிச்சர்மத்தை மேலாடையாக அணிந்தவராகக் கண்டான்।

Verse 36

तस्य सारूप्यतां स्मृत्वा दहेत्पापं नरस्सदा । शिवं ततः समुत्थाप्य पूजयेत्परमेश्वरम्

அவருடைய தெய்வீக சாயலை நினைத்தால் மனிதன் எப்போதும் பாவத்தைச் சுட்டெரிக்கலாம். பின்னர் சிவமூர்த்தி/லிங்கத்தை முறையாக உயர்த்தி நிறுவி பரமேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 37

देहशुद्धिं ततः कृत्वा मूल मंत्रं न्यसेत्क्रमात् । सर्वत्र प्रणवेनैव षडंगन्यासमाचरेत्

முதலில் உடல் தூய்மையைச் செய்து, பின்னர் முறையாக மூலமந்திர ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும். எங்கும் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒன்றினாலேயே ஷடங்க ந்யாசத்தை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 38

कृत्वा हृदि प्रयोगं च ततः पूजां समारभेत् । पाद्यार्घाचमनार्थं च पात्राणि च प्रकल्पयेत्

இதயத்தில் அந்தர்ப்ரயோகம் (தியானஸ்தாபனம்) செய்து, பின்னர் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனீயம் ஆகியவற்றிற்கான பாத்திரங்களையும் முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 39

स्थापयेद्विविधान्कुंभान्नव धीमान्यथाविधि । दर्भैराच्छाद्य तैरेव संस्थाप्याभ्युक्ष्य वारिणा

விதிப்படி ஞானமுள்ளவர் ஒன்பது வகை கும்பங்களை நிறுவ வேண்டும். தர்பையால் மூடி, அதே தர்பையுடன் முறையாக வைத்து, தூய்மைக்காக நீரால் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

तेषु तेषु च सर्वेषु क्षिपेत्तोयं सुशीतलम् । प्रणवेन क्षिपेत्तेषु द्रव्याण्यालोक्य बुद्धिमान्

ஞானமுள்ளவர் அந்தப் பொருட்களை எல்லாம் ஆராய்ந்து, அனைத்தின்மேலும் குளிர்ந்த நீரைத் தெளிக்க வேண்டும். மேலும் ப்ரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரித்து அவற்றின் மீது நீரைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

उशीरं चन्दनं चैव पाद्ये तु परिकल्पयेत् । जातीकं कोलकर्पूरवटमूल तमालकम्

சிவபூஜையின் பாத்யத்திற்காக உசீரம் (வெட்டிவேர்) மற்றும் சந்தனம் சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்; மேலும் ஜாதி (மல்லிகை), கோலம், கற்பூரம், வட்டமூலம், தமாலமும் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 42

चूर्णयित्वा यथान्यायं क्षिपेदाचमनीयके । एतत्सर्वेषु पात्रेषु दापयेच्चन्दनान्वितम्

விதிப்படி அதை நன்றாகப் பொடித்து ஆச்சமனப் பாத்திரத்தில் இட வேண்டும். பின்னர் சந்தனத்துடன் கலந்து, இதை எல்லா பூஜைப் பாத்திரங்களிலும் அர்ப்பணிக்கப் பகிர வேண்டும்।

Verse 43

पार्श्वयोर्देवदेवस्य नंदीशं तु समर्चयेत् । गंधैर्धूपैस्तथा दीपैर्विविधैः पूजयेच्छिवम्

தேவர்களின் தேவனான சிவனின் இருபுறமும் நந்தீசனை முறையாக வழிபட வேண்டும்; மேலும் நறுமணங்கள், தூபம், பலவகை தீபங்களால் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 44

लिंगशुद्धिं ततः कृत्वा मुदा युक्तो नरस्तदा । यथोचितं तु मंत्रौघैः प्रणवादिर्नमोंतकैः

பின்னர் லிங்க சுத்தியைச் செய்து, பக்தி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த வழிபாட்டாளர் விதிப்படி மந்திரத் தொடரால் பூஜிக்க வேண்டும்—பிரணவம் ‘ஓம்’ கொண்டு தொடங்கி ‘நமः’ என முடித்து।

Verse 45

कल्पयेदासनं स्वस्तिपद्मादि प्रणवेन तु । तस्मात्पूर्वदिशं साक्षादणिमामयमक्षरम्

பிரணவமான ‘ஓம்’ கொண்டு ஸ்வஸ்திபத்மம் முதலான புனித ஆசனத்தை மனத்தில் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் கிழக்குத் திசையில் அணி்மா-சக்தியாக வெளிப்படும் அழியாத அக்ஷரத்தை நேரடியாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 46

लघिमा दक्षिणं चैव महिमा पश्चिमं तथा । प्राप्तिश्चैवोत्तरं पत्रं प्राकाम्यं पावकस्य च

லகிமா சித்தி தெற்கில், மகிமா மேற்கில் அமைந்ததாக அறிய வேண்டும். வடக்கு ‘இதழ்’ பிராப்தி; அக்னி-கோணத்தில் பிராகாம்யம்—இவ்வாறு சித்திகள் நிலைபெறுகின்றன.

Verse 47

ईशित्वं नैरृतं पत्रं वशित्वं वायुगोचरे । सर्वज्ञत्वं तथैशान्यं कर्णिका सोम उच्यते

தென்மேற்கு திசையின் இதழ் ‘ஈசித்வம்’ (ஆட்சி-அதிகாரம்) எனக் கூறப்படுகிறது. வாயு மண்டலத்தில் ‘வசித்வம்’ (வசியப்படுத்தும் சக்தி). ஈசான மூலையில் ‘சர்வஜ்ஞத்வம்’. நடுக் கர்ணிகை ‘சோமன்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 48

सोमस्याधस्तथा सूर्यस्तस्याधः पावकस्त्वयम् । धर्मादीनपि तस्याधो भवतः कल्पयेत् क्रमात्

சோமனின் கீழே சூரியன்; சூரியனின் கீழே நீ—பாவகன் (அக்னி). அதற்கும் கீழே, உன் நிலையின்படி, தர்மம் முதலிய அதிஷ்டானத் தத்துவங்களை வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 49

अव्यक्तादि चतुर्दिक्षु सोमस्यांते गुणत्रयम् । सद्योजातं प्रवक्ष्यामीत्यावाह्य परमेश्वरम्

அவ்யக்தம் முதலான நான்கு திசைகளிலும், சோம மண்டலத்தின் இறுதியிலும் அவர் திரிகுணங்களை நிறுவினார். பின்னர் பரமேஸ்வரனை ஆவாஹனம் செய்து—“இப்போது சத்யோஜாதத்தை உரைப்பேன்” என்றார்.

Verse 50

वामदेवेन मंत्रेण तिष्ठेच्चैवासनोपरि । सान्निध्यं रुद्रगायत्र्या अघोरेण निरोधयेत्

வாமதேவ மந்திரத்தைச் சொல்லி ஆசனத்தின் மீது உறுதியாக நிலைத்திருக்க வேண்டும். ருத்ர-காயத்ரியால் இறைவனின் சாந்நித்யத்தை ஆவாஹனம் செய்து, அகோர மந்திரத்தால் அதை நிரோதித்து முத்திரையிட வேண்டும்.

Verse 51

ईशानं सर्वविद्यानामिति मंत्रेण पूजयेत् । पाद्यमाचनीयं च विधायार्घ्यं प्रदापयेत्

“ஈசானः ஸர்வவித்யானாம்” என்ற மந்திரத்தால் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பாத்யமும் ஆச்சமன நீரும் அளித்து, பின்னர் விதிப்படி அர்க்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 52

स्थापयेद्विधिना रुद्रं गंधचंदनवारिणा । पञ्चागव्यविधानेन गृह्यपात्रेऽभिमंत्र्य च

நறுமணம் மற்றும் சந்தனம் கலந்த நீரால் விதிப்படி ருத்ரரை நிறுவ வேண்டும். பஞ்சகவ்யத்தைத் தயாரித்து, உரிய பாத்திரத்தில் வைத்து மந்திரத்தால் அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

प्रणवेनैव गव्येन स्नापयेत्पयसा च तम् । दध्ना च मधुना चैव तथा चेक्षुरसेन तु

பிரணவம் (ஓம்) மட்டும் உச்சரித்து, கவ்யத்தாலும் பாலாலும் அவருக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல தயிராலும் தேனாலும், மேலும் கரும்புச் சாறாலும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

घृतेन तु यथा पूज्य सर्वकामहितावहम् । पुण्यैर्द्रव्यैर्महादेवं प्रणवेनाभिषेचयेत्

நெய்யால் முறையாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும்; அது எல்லாக் காம்ய நலன்களையும் அளிக்கும். புண்ணியமான புனிதப் பொருட்களால் ‘ஓம்’ பிரணவம் உச்சரித்து மகாதேவருக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

पवित्रजलभाण्डेषु मंत्रैः तोयं क्षिपेत्ततः । शुद्धीकृत्य यथान्यायं सितवस्त्रेण साधकः

பின்னர் சாதகர் மந்திரங்களுடன் புனித நீர்ப் பாத்திரங்களில் நீரை ஊற்ற வேண்டும். விதிப்படி அதைத் தூய்மைப்படுத்தி சுத்தமான வெள்ளைத் துணியால் வடிகட்ட வேண்டும்.

Verse 56

तावद्दूरं न कर्तव्यं न यावच्चन्दनं क्षिपेत् । तंदुलैस्सुन्दरैस्तत्र पूजयेच्छंकरम्मुदा

சந்தனம் அர்ப்பணிக்கும் வரை பூஜையிலிருந்து விலகக் கூடாது. அங்கே அழகிய அரிசித் துகள்களால் மகிழ்ச்சியுடன் சங்கரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 57

कुशापामार्गकर्पूर जातिचंपकपाटलैः । करवीरैस्सितैश्चैव मल्लिकाकमलोत्पलैः

குசம், அபாமார்கம், கற்பூரம், ஜாதி (மல்லிகை), சம்பகம், பாடலா மலர்களால்; மேலும் வெண்கரவீர மலர்களுடன் மல்லிகா, தாமரை, நீலத்தாமரை ஆகியவற்றால் (சிவனை வழிபட வேண்டும்).

Verse 58

अपूर्वपुष्पैर्विविधैश्चन्दनाद्यैस्तथैव च । जलेन जलधाराञ्च कल्पयेत्परमेश्वरे

அரிய பலவகை மலர்களாலும், சந்தனம் முதலான புனித உபசாரங்களாலும்; நீரால் பரமேஸ்வரனுக்கு நீர்தாரைகளை அமைத்து இடையறாத அபிஷேகமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 59

पात्रैश्च विविधैर्देवं स्नापयेच्च महेश्वरम् । मंत्रपूर्वं प्रकर्तव्या पूजा सर्वफलप्रदा

பலவகை பாத்திரங்களால் தேவன் மகேஸ்வரனை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மந்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பூஜை செய்யப்பட வேண்டும்; அத்தகைய பூஜை எல்லாப் பலன்களையும் அளிக்கும்.

Verse 60

मंत्रांश्च तुभ्यं तांस्तात सर्वकामार्थसिद्धये । प्रवक्ष्यामि समासेन सावधानतया शृणु

அன்பு மகனே, எல்லா விரும்பத்தக்க நல இலக்குகளும் நிறைவேறுவதற்காக அந்த மந்திரங்களை நான் உனக்கு சுருக்கமாக உரைப்பேன்; கவனமாகக் கேள்.

Verse 61

पाठयमानेन मंत्रेण तथा वाङ्मयकेन च । रुद्रेण नीलरुद्रेण सुशुक्लेन सुभेन च

மந்திரப் பாராயணமும் புனித வாக்கின் உச்சாரணமும் மூலம்—ருத்ரன், நீலருத்ரன், மிகத் தூய வெண்மை மற்றும் மங்களமான ரூபம் மூலமும்—இந்த கர்மம்/பூஜை புனிதமடைகிறது.

Verse 62

होतारेण तथा शीर्ष्णा शुभेनाथर्वणेन च । शांत्या वाथ पुनश्शांत्यामारुणेनारुणेन च

அதேபோல் ‘ஹோதார’, ‘சீர்ஷ்ணா’, ‘சுப’, ‘அதர்வண’ ஆகியவற்றாலும்; மேலும் ‘சாந்தி’, மீண்டும் ‘புனஃசாந்தி’, ‘ஆருண’ மற்றும் ‘அருண’ ஆகியவற்றாலும் (ஸ்துதி/வழிபாடு செய்ய வேண்டும்).

Verse 63

अर्थाभीष्टेन साम्ना च तथा देवव्रतेन च

வேண்டிய பயனை நிறைவேற்றும் சாமகானத்தாலும், மேலும் தேவவிரதம் எனும் தெய்வீக விரத அனுஷ்டானத்தாலும் (வழிபட வேண்டும்).

Verse 64

रथांतरेण पुष्पेण सूक्तेन युक्तेन च । मृत्युंजयेन मंत्रेण तथा पंचाक्षरेण च

‘ரதந்தர’ (சாம) பாடலாலும், மலர் அர்ப்பணத்தாலும், நன்கு அமைந்த ஸூக்தங்களாலும்; மேலும் ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ மந்திரத்தாலும், ‘பஞ்சாக்ஷரி’ மந்திரத்தாலும் சிவபெருமானை வழிபட வேண்டும்.

Verse 65

जलधाराः सहस्रेण शतेनैकोत्तरेण वा । कर्तव्या वेदमार्गेण नामभिर्वाथ वा पुनः

ஆயிரம் நீர்தாரைகளாலோ, அல்லது நூற்று ஒன்று தாரைகளாலோ ஜலதாரா அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இது வேதமார்க்கப்படி, அல்லது சிவனின் புனித நாமங்களை உச்சரித்தும் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 66

ततश्चंदनपुष्पादि रोपणीयं शिवोपरि । दापयेत्प्रणवेनैव मुखवासादिकं तथा

அதன்பின் சிவன் மீது சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒன்றையே உச்சரித்து முகவாசம் முதலியவற்றையும் அதேபோல் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 67

ततः स्फटिकसंकाशं देवं निष्कलमक्षयम् । कारणं सर्वलोकानां सर्वलोकमयं परम्

அதன்பின் அவன் சுத்த ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும், பகுதியற்ற, அழிவிலா தேவனைத் தரிசித்தான்—அவர் எல்லா உலகங்களின் உன்னத காரணமும், எல்லா உலகங்களையும் நிறைக்கும் பரம்பொருளும் ஆவார்.

Verse 68

ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रविष्ण्वाद्यैरपि देवैरगोचरम् । वेदविद्भिर्हि वेदांते त्वगोचर मिति स्मृतम्

பிரம்மா, இந்திரன், உபேந்திரன் (வாமனன்), விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்கும் அவர் அகோசரன். வேதாந்தத்தில் வேதஞானிகள் அந்தத் தத்துவத்தை ‘அகோசரம்’—புலனுக்கும் மனத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது—என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 69

आदिमध्यान्तरहितं भेषजं सर्वरोगिणाम् । शिवतत्त्वमिति ख्यातं शिवलिंगं व्यवस्थितम्

ஆதி, மத்தி, அந்தம் இன்றியதாய் இருப்பதே எல்லா நோயால் பீடிக்கப்பட்டோர்க்கு பரம மருந்து. அதுவே ‘சிவத்தத்துவம்’ எனப் புகழ்பெற்ற, நிறுவப்பட்ட சிவலிங்கம்.

Verse 70

प्रणवेनैव मंत्रेण पूजयेल्लिंगमूर्द्धनि । धूपैर्दीपैश्च नैवैद्यैस्ताम्बूलैः सुन्दरैस्तथा

பிரணவ மந்திரம் (ஓம்) ஒன்றினாலேயே லிங்கத்தின் உச்சியில் பூஜை செய்ய வேண்டும்; மேலும் தூபம், தீபம், நைவேத்யம், அழகிய தாம்பூலம் (வெற்றிலை) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 71

नीराजनेन रम्येण यथोक्तविधिना ततः । नमस्कारैः स्तवैश्चान्यैर्मंत्रैर्नानाविधैरपि

அதன்பின் விதிப்படி இனிய நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நமஸ்காரம், ஸ்தவங்கள்/ஸ்தோத்திரங்கள் மற்றும் பலவகை பிற மந்திரங்களையும் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 72

अर्घ्यं दत्त्वा तु पुष्पाणि पादयोस्सुविकीर्य च । प्रणिपत्य च देवेशमात्मनाराधयेच्छिवम्

அர்க்யம் அர்ப்பித்து, பின்னர் அவரது திருவடிகளில் மலர்களை மென்மையாகச் சிதறி, தேவாதிபதிக்கு வணங்கி; தன் முழு உள்ளத்துடன் சிவனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 73

हस्ते गृहीत्वा पुष्पाणि समुत्थाय कृतांजलिः । प्रार्थयेत्पुनरीशानं मंत्रेणानेन शंकरम्

கைகளில் மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு, எழுந்து நின்று, கைகூப்பி, இதே மந்திரத்தால் மீண்டும் ஈசானன்—சங்கரனை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 74

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाज्जपपूजादिकं मया । कृतं तदस्तु सफलं कृपया तव शंकर

ஓ சங்கரா! அறியாமையாலோ அறிதலாலோ நான் செய்த ஜபம், பூஜை முதலிய அனைத்தும்—உமது கருணையால் பலனளிப்பதாக.

Verse 75

पठित्वैवं च पुष्पाणि शिवोपरि मुदा न्यसेत् । स्वस्त्ययनं ततः कृत्वा ह्याशिषो विविधास्तथा

இவ்வாறு மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்து மகிழ்ச்சியுடன் சிவன் மீது மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் ஸ்வஸ்த்யயனத்தைச் செய்து பலவித மங்கள ஆசீர்வாதப் பிரார்த்தனைகளைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 76

मार्जनं तु ततः कार्यं शिवस्योपरि वै पुनः । नमस्कारं ततः क्षांतिं पुनराचमनाय च

அதன்பின் மீண்டும் சிவலிங்கத்தின் மீது மார்ஜன (தூய்மைப்படுத்தும் தெளிப்பு) செய்ய வேண்டும். பின்னர் வணங்கி, மன்னிப்பை வேண்டி, மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

अघोच्चारणमुच्चार्य नमस्कारं प्रकल्पयेत् । प्रार्थयेच्च पुनस्तत्र सर्वभावसमन्वितः

அகோர மந்திரத்தை உச்சரித்து நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அதே பூஜையில், முழு உள்ளத்தோடு, மீண்டும் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 78

शिवे भक्तिश्शिवे भक्तिश्शिवे भक्तिर्भवे भवे । अन्यथा शरणं नास्ति त्वमेव शरणं मम

சிவனிலேயே என் பக்தி—சிவனிலேயே என் பக்தி; பிறவி பிறவியாக என் பக்தி சிவனுக்கே. அவரைத் தவிர வேறு சரணம் இல்லை; நீயே என் சரணம்.

Verse 79

इति संप्रार्थ्य देवेशं सर्वसिद्धिप्रदायकम् । पूजयेत्परया भक्त्या गलनादैर्विशेषतः

இவ்வாறு எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும் தேவேசன் சிவனை மனமுருகப் பிரார்த்தித்து, பரம பக்தியால் வழிபட வேண்டும்—சிறப்பாக மணமிக்க மாலைகள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து.

Verse 80

नमस्कारं ततः कृत्वा परिवारगणैस्सह । प्रहर्षमतुलं लब्ध्वा कार्यं कुर्याद्यथासुखम्

பின்பு தன் பரிவாரத்தாருடன் வணக்கம் செலுத்தி, ஒப்பற்ற ஆனந்தம் பெற்றவனாய், தக்கதற்கேற்ப மனநிறைவுடன் எளிதாகத் தன் கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 81

एवं यः पूजयेन्नित्यं शिवभक्तिपरायणः । तस्य वै सकला सिद्धिर्जायते तु पदे पदे

இவ்வாறு சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு தினமும் சிவனை வழிபடுகிறவனுக்கு, ஒவ்வொரு அடியிலும் எல்லா சித்திகளும் நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 82

वाग्मी स जायते तस्य मनोभी ष्टफलं ध्रुवम् । रोगं दुःखं च शोकं च ह्युद्वेगं कृत्रिमं तथा

அவன் வாக்குத் திறன் உடையவனாகி, மனம் விரும்பிய பயனை நிச்சயமாகப் பெறுவான். ஆயினும் நோய், துயரம், சோகம் மற்றும் செயற்கையான மனக் கலக்கம் ஆகியவற்றையும் அனுபவிப்பான்.

Verse 83

कौटिल्यं च गरं चैव यद्यदुःखमुपस्थितम् । तद्दुःखं नाश यत्येव शिवः शिवकरः परः

வஞ்சகமோ, விஷமோ, அல்லது எத்தகைய துயரம் வந்தாலும்—எப்போதும் மங்களம் அருளும் பரம சிவன் அந்தத் துயரத்தை நிச்சயமாக அழித்துவிடுவான்.

Verse 84

कल्याणं जायते तस्य शुक्लपक्षे यथा शशी । वर्द्धते सद्गुणस्तत्र ध्रुवं शंकरपूजनात्

அவனுக்கு சுக்கிலப் பக்ஷத்தில் நிலா வளர்வதுபோல் மங்களம் உண்டாகிறது. சங்கரனைப் பூஜிப்பதால் அவனில் நற்குணங்கள் நிச்சயமாகப் பெருகும்.

Verse 85

इति पूजाविधिश्शंभोः प्रोक्तस्ते मुनिसत्तम । अतः परं च शुश्रूषुः किं प्रष्टासि च नारद

இவ்வாறு, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு சம்புவின் பூஜை விதி கூறப்பட்டது. இனி மேலும் கேட்க ஆவலுடன், நாரதரே, நீர் இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?