हंस-वराह-रूपग्रहण-कारणम् (The Reason for Assuming the Swan and Boar Forms)

Verse 1

नारद उवाच । विधे विधे महाभाग धन्यस्त्वं सुरसत्तम । श्राविताद्याद्भुता शैवकथा परमपावनी

நாரதர் கூறினார்—ஓ விதே, ஓ விதே! பெரும் பாக்கியவனே, தேவர்களில் சிறந்தவனே! நீ பாக்கியசாலி; இன்று நீ எனக்கு இந்த அதிசயமான, மிகப் புனிதமான சைவக் கதையைச் செவியுறச் செய்தாய்।

Verse 2

तत्राद्भुता महादिव्या लिंगोत्पत्तिः श्रुता शुभा । श्रुत्वा यस्याः प्रभावं च दुःखनाशो भवेदिह

அங்கே லிங்கத்தின் வெளிப்பாட்டைச் சொல்லும் அதிசயமான, மகாதிவ்யமான, மங்களமான வரலாறு கேட்கப்படுகிறது. அதைச் செவிமடுத்து அதன் மகிமையை உணர்ந்தால், இவ்வாழ்விலேயே துயர் நீங்கும்.

Verse 3

अनंतरं च यज्जातं माहात्म्यं चरितं तथा । सृष्टेश्चैव प्रकारं च कथय त्वं विशेषतः

அதன்பின் நிகழ்ந்தவற்றின் மகிமையையும் நிகழ்வுக் குறிப்பையும், மேலும் படைப்பு எவ்வாறு விரிந்தது என்ற முறையையும், நீ குறிப்பாக விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । सम्यक् पृष्टे च भवता यज्जातं तदनंतरम् । कथयिष्यामि संक्षेपाद्यथा पूर्वं श्रुतं मया

பிரம்மா கூறினார்—அதன் உடனடியாக நிகழ்ந்ததைப் பற்றி நீர் சரியாகக் கேட்டீர். முன்பு நான் கேட்டதுபோலவே, அதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 5

अंतर्हिते तदा देवे शिवरूपे सनातने । अहं विष्णुश्च विप्रेन्द्र अधिकं सुखमाप्तवान्

சிவரூபமான சனாதன தேவன் மறைந்தபோது, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, நான் மற்றும் விஷ்ணு மேலும் மிகுந்த அமைதியும் ஆனந்தமும் பெற்றோம்.

Verse 6

मया च विष्णुना रूपं हंसवाराहयोस्तदा । संवृतं तु ततस्ताभ्यां लोकसर्गावनेच्छया

அப்போது உலகங்களின் படைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பை விரும்பி, விஷ்ணுவும் நானும் ஹம்ச (அன்னம்) மற்றும் வராஹ (பன்றி) வடிவங்களை ஏற்று, அவ்வடிவங்களிலேயே மூடப்பட்டோம்।

Verse 7

नारद उवाच । विधे ब्रह्मन् महाप्राज्ञ संशयो हृदि मे महान् । कृपां कृत्वातुलां शीघ्रं तं नाशयितुमर्हसि

நாரதர் கூறினார்—ஹே விதாதா பிரம்மன், ஹே மஹாப்ராஜ்ஞா! என் உள்ளத்தில் பெரும் சந்தேகம் உள்ளது. ஒப்பற்ற கருணை செய்து அதை விரைவில் நீக்க வேண்டும்.

Verse 8

हंसवाराहयो रूपं युवाभ्यां च धृतं कथम् । अन्यद्रूपं विहायैव किमत्र वद कारणम्

நீங்கள் இருவரும் ஹம்சமும் வராஹமும் ஆகிய வடிவங்களை எவ்வாறு ஏற்றீர்கள்? பிற வடிவங்களை விட்டு இங்கே இதற்கான காரணம் என்ன—சொல்லுங்கள்.

Verse 9

सूत उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः । स्मृत्वा शिवपदांभोजं ब्रह्मा सादरमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா நாரதரின் இச்சொற்களை கேட்ட பிரம்மா, சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, மரியாதையுடன் உரைத்தார்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । हंसस्य चोर्द्ध्वगमने गतिर्भवति निश्चला । तत्त्वातत्त्वविवेकोऽस्ति जलदुग्धविभागवत्

பிரம்மா கூறினார்—ஹம்சன் (ஞானநிலை பெற்ற ஆன்மா) மேலே எழும்பும் போது அவன் நடை உறுதியாய் அசையாததாகிறது. அதில் தத்துவம்–அத்தத்துவம் என்ற வேறுபாடு தெளிவாகிறது—நீரிலிருந்து பாலைப் பிரிப்பதுபோல்.

Verse 11

अज्ञानज्ञानयोस्तत्त्वं विवेचयति हंसकः । हंसरूपं धृतं तेन ब्रह्मणा सृष्टिकारिणा

ஹம்ஸன் (விவேக ஆன்மா) அறியாமை மற்றும் ஞானத்தின் தத்துவத்தை வேறுபடுத்தி அறிகிறான். ஆகவே படைப்பாளர் பிரம்மா ஹம்ஸ ரூபம் எடுத்தார்.

Verse 12

विवेको नैव लब्धश्च यतो हंसो व्यलीयत । शिवस्वरूपतत्त्वस्य ज्योतिरूपस्य नारद

உண்மையான விவேகம் பெறப்படாததால் ஹம்ஸன் லயமடைந்தான். நாரதா, ஜ்யோதி-ரூபமான சிவனின் ஸ்வரூபத் தத்துவம் உணரப்படாவிட்டால் இவ்வாறே நிகழும்.

Verse 13

सृष्टिप्रवृत्तिकामस्य कथं ज्ञानं प्रजायते । यतो लब्धो विवेकोऽपि न मया हंसरूपिणा

படைப்பை இயக்க வேண்டும் என்ற ஆசையால் உந்தப்படுபவனுக்கு உண்மையான ஞானம் எவ்வாறு பிறக்கும்? நானும்—ஹம்ஸ ரூபத்தில் இருந்தும்—தத்துவத்தைச் சரியாக அறியச் செய்யும் அந்த விவேகத்தை அடையவில்லை.

Verse 14

गमनेऽधो वराहस्य गतिर्भवति निश्चला । धृतं वाराहरूपं हि विष्णुना वनचारिणा

வராகன் கீழ்நோக்கி இறங்கியபோது அவன் நடை நிலையாகவும் அசையாததாகவும் ஆனது. உண்மையில், வனத்தில் உலாவும் விஷ்ணு பகவான் இறங்குதற்காக வராகரூபம் எடுத்தார்.

Verse 15

अथवा भवकल्पार्थं तद्रूपं हि प्रकल्पितम् । विष्णुना च वराहस्य भुवनावनकारिणा

அல்லது, பவகல்பத்தைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துவதற்காகவே அந்த உருவம் அமைக்கப்பட்டது—உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் விஷ்ணு வராகரூபம் எடுத்தார்.

Verse 16

यद्दिनं हि समारभ्य तद्रूपं धृतवान्हरिः । तद्दिनं प्रति कल्पोऽसौ कल्पो वाराहसंज्ञकः

ஹரி அந்த உருவத்தை எடுத்த நாளிலிருந்து இக்கல்பம் கணக்கிடப்படுகிறது; அந்தக் கல்பம் ‘வராக கல்பம்’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது.

Verse 17

तदिच्छा वा यदा जाता ताभ्यां रूपं हि धारणे । तद्दिनं प्रतिकल्पोऽसौ कल्पो वाराहसंज्ञक्

அந்த இச்சை எழுந்தபோது, படைப்பைத் தாங்குவதற்காக அவர்கள் இருவரும் ஒரு உருவத்தைத் தாங்கினர். அந்த நாளே ‘பிரதிகல்பம்’ ஆனது; அது ‘வராக கல்பம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 18

इति प्रश्नोत्तरं दत्तं प्रस्तुतं शृणु नारद । स्मृत्वा शिवपदांभोजं वक्ष्ये सृष्टिविधिं मुने

இவ்வாறு கேள்வியும் பதிலும் அளித்து, இனி வரும் உரையை கேள், நாரதா. சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, முனிவரே, படைப்பின் முறையை நான் உரைப்பேன்।

Verse 19

अंतर्हिते महादेवे त्वहं लोकपितामहः । तदीयं वचनं कर्तुमध्यायन्ध्यानतत्परः

மகாதேவர் மறைந்தபோது, நான்—லோகபிதாமஹன் பிரம்மா—அவருடைய வாக்கை நிறைவேற்றுவதற்காக சுவாத்யாயமும் தியானமும் செய்து ஒருமுகமானேன்।

Verse 20

नमस्कृत्य तदा शंभुं ज्ञानं प्राप्य हरेस्तदा । आनंदं परमं गत्वा सृष्टिं कर्तुं मनो दधे

அப்போது சம்புவுக்கு வணங்கி, ஹரி (விஷ்ணு) அளித்த ஞானத்தைப் பெற்று, பரமானந்தத்தை அடைந்தார்; பின்னர் படைப்புப் பணியைச் செய்ய மனத்தை நிலைநிறுத்தினார்।

Verse 21

विष्णुश्चापि तदा तत्र प्रणिपत्य सदाशिवम् । उपदिश्य च मां तात ह्यंतर्धानमुपागतः

அப்போது விஷ்ணுவும் அங்கே சதாசிவனை வணங்கி, ஓ தாதா, எனக்கு உபதேசம் செய்து மறைந்தார்।

Verse 22

ब्रह्माण्डाच्च बहिर्गत्वा प्राप्य शम्भोरनुग्रहम् । वैकुंठनगरं गत्वा तत्रोवास हरिस्सदा

பிரம்மாண்டத்தைத் தாண்டி வெளியே சென்று, ஶம்பு (சிவபெருமான்) அருளைப் பெற்ற ஹரி (விஷ்ணு) வைகுண்ட நகரம் சென்று அங்கே என்றும் வாசம் செய்தார்।

Verse 23

अहं स्मृत्वा शिवं तत्र विष्णुं वै सृष्टिकाम्यया । पूर्वं सृष्टं जलं यच्च तत्रांजलिमुदाक्षिपम्

படைப்பின் விருப்பத்தால் நான் அங்கே சிவனையும் விஷ்ணுவையும் நினைத்தேன்; முதலில் படைக்கப்பட்ட நீரை இருகைகளால் அஞ்சலியாக எடுத்து அங்கே உயர்த்தினேன்।

Verse 24

अतोऽण्डमभवत्तत्र चतुर्विंशतिसंज्ञ कम् । विराड्रूपमभूद्विप्र जलरूपमपश्यतः

அதன்பின் அங்கே ‘இருபத்துநான்கு’ எனப் பெயர்பெற்ற அண்டம் தோன்றியது—இருபத்துநான்கு தத்துவங்களால் ஆனது. ஓ பிராமணரே! அது விராட் ரூபமாயிற்று; ஆனால் பார்ப்போர்க்கு நீருருவாகவே தோன்றியது।

Verse 25

ततस्संशयमापन्नस्तपस्तेपे सुदारुणम् । द्वादशाब्दमहं तत्र विष्णुध्यानपरायणः

அப்போது ஐயத்தில் ஆழ்ந்து, நான் அங்கே மிகக் கடுமையான தவம் செய்தேன். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுதும் விஷ்ணு தியானத்தில் பரம ஈடுபாட்டுடன் இருந்தேன்.

Verse 26

तस्मिंश्च समये तात प्रादुर्भूतो हरिस्स्वयम् । मामुवाच महाप्रीत्या मदंगं संस्पृशन्मुदा

அதே நேரத்தில், அன்பரே, ஹரி தாமே வெளிப்பட்டார். மிகுந்த அன்புடன், மகிழ்ச்சியோடு என் உடலைத் தொட்டு என்னிடம் உரைத்தார்.

Verse 27

विष्णुरुवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोऽस्मि नादेयो विद्यते तव । ब्रह्मञ्छंभुप्रसादेन सर्वं दातुं समर्थकः

விஷ்ணு கூறினார்—“வரம் கேள்; நான் மகிழ்ந்துள்ளேன். உனக்குத் தர இயலாதது எதுவும் இல்லை. ஓ பிரம்மனே, ஷம்புவின் அருளால் அனைத்தையும் அளிக்க வல்லவன் நான்.”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । युक्तमेतन्महाभाग दत्तोऽहं शंभुना च ते । तदुक्तं याचते मेऽद्य देहि विष्णो नमोऽस्तु ते

பிரம்மா கூறினார்—“ஓ மகாபாகனே, இது முற்றிலும் பொருத்தமே. ஷம்பு என்னை உமக்கு ஒப்படைத்துள்ளார். ஆகவே இன்று கூறப்பட்டதையே நான் வேண்டுகிறேன்; ஓ விஷ்ணுவே, அதை அருள்வாயாக—உமக்கு வணக்கம்.”

Verse 29

विराड्रूपमिदं ह्यंडं चतुर्विंशतिसंज्ञकम् । न चैतन्यं भवत्यादौ जडीभूतं प्रदृश्यते

விராட் ரூபமுடைய இந்த அண்டம் ‘சதுர்விம்ஶதி’ என அழைக்கப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் இதில் சைதன்யம் இல்லை; இது ஜடமாகவே தோன்றுகிறது।

Verse 30

प्रादुर्भूतो भवानद्य शिवानुग्रहतो हरे । प्राप्तं शंकरसंभूत्या ह्यण्डं चैतन्यमावह

ஓ ஹரியே, இன்று நீ சிவனின் அருளால் வெளிப்பட்டாய். சங்கரன் தோன்றியதனால் பிரபஞ்ச அண்டம் கிடைத்தது; இப்போது அந்த அண்டத்தில் சைதன்யத்தை ஊட்டுவாயாக.

Verse 31

इत्युक्ते च महाविष्णुश्शंभोराज्ञापरायणः । अनंतरूपमास्थाय प्रविवेश तदंडकम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், சம்புவின் ஆணைக்கே முழுதும் பணிந்த மகாவிஷ்ணு, அனந்த ரூபம் ஏற்று அந்த அண்டத்தில் நுழைந்தார்.

Verse 32

सहस्रशीर्षा पुरुषस्सहस्राक्षः सहस्रपात् । स भूमिं सर्वतस्पृत्वा तदण्डं व्याप्तवानिति

ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் பாதங்கள் கொண்ட அந்த மகாபுருஷன், பூமியை எல்லாத் திசைகளிலும் தொட்டு, அந்த பிரபஞ்ச அண்டத்தை முழுமையாக வியாபித்தான்.

Verse 33

प्रविष्टे विष्णुना तस्मिन्नण्डे सम्यक्स्तुतेन मे । सचेतनमभूदण्डं चतुर्विंशतिसंज्ञकम्

விஷ்ணு அந்த அண்டத்தில் நுழைந்து என்னை முறையாகத் துதித்தபின், அந்த அண்டம் சைதன்யமடைந்து ‘சதுர்விம்ஶதி’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 34

पातालादि समारभ्य सप्तलोकाधिपः स्वयम् । राजते स्म हरिस्तत्र वैराजः पुरुषः प्रभुः

பாதாளம் முதலாக ஏழுலகங்கள் வரை, தாமே ஹரி—அனைத்து லோகங்களின் அதிபதி ஆண்டவன்—அங்கே வைராஜ விராட் புருஷராக, பரம ஆளுநர் போல் ஒளிவீசி விளங்கினார்।

Verse 35

कैलासनगरं रम्यं सर्वोपरि विराजितम् । निवासार्थं निजस्यैव पंचवक्त्र श्चकार ह

தமது வாசத்திற்காக பஞ்சவக்த்ரப் பிரபு இனிய கைலாச நகரத்தை அமைத்தார்; அது அனைத்திற்கும் மேலாக மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தது।

Verse 36

ब्रह्मांडस्य तथा नाशे वैकुण्ठस्य च तस्य च । कदाचिदेव देवर्षे नाशो नास्ति तयोरिह

தேவரிஷியே! பிரம்மாண்டப் பிரளய நேரத்திலும் வைகுண்டமும் அந்த பரம தாமமும் ஒருபோதும் அழிவதில்லை; இங்கே அவை இரண்டுக்கும் நாசமில்லை—கீழுள்ள லோகங்களுக்கே பிரளயம் உண்டாகும்।

Verse 37

सत्यं पदमुपाश्रित्य स्थितोऽहं मुनिसत्तम । सृष्टिकामोऽभवं तात महादेवाज्ञया ह्यहम्

முனிவரே! உண்மையான அழியாப் பதத்தைச் சரணடைந்து நான் அங்கே நிலைத்திருந்தேன். பின்னர், அன்பனே, மகாதேவரின் ஆணையால் நான் படைப்பில் ஈடுபட விரும்பினேன்।

Verse 38

सिसृक्षोरथ मे प्रादुरभवत्पापसर्गकः । अविद्यापंचकस्तात बुद्धिपूर्वस्तमोपमः

அன்பனே! நான் படைக்க விரும்பியபோது, என்னிடமிருந்து ‘பாபஸர்க’ எனப்படும் படைப்பு எழுந்தது. அது புத்திக்கு முன்பான ஐவகை அவித்யை; அடர்ந்த இருளைப் போன்றது.

Verse 39

ततः प्रसन्नचित्तोऽहमसृजं स्थावराभिधम् । मुख्यसर्गं च निस्संगमध्यायं शंभुशासनात्

அப்போது மகிழ்ந்த அமைதியான மனத்துடன் ‘ஸ்தாவர’ எனப்படும் அசைவற்ற படைப்பை நான் உருவாக்கினேன்; மேலும் சம்புவின் ஆணையால் பற்றற்ற முதன்மைச் சிருஷ்டியையும் நிகழ்த்தினேன்.

Verse 40

तं दृष्ट्वा मे सिसृक्षोश्च ज्ञात्वा साधकमात्मनः । सर्गोऽवर्तत दुःखाढ्यस्तिर्यक्स्रोता न साधकः

அவரைக் கண்டு, நான் படைப்பில் ஈடுபட விரும்புகிறேன் என்றும் அவர் என் நோக்கிற்கு உதவுபவர் என்றும் அறிந்தபின், சிருஷ்டி முன்னேறியது; ஆனால் அது துயரமிகுந்ததாகி, தமஸால் கட்டுண்ட தாழ்வோட்டமாகப் பாய்ந்து, சாதனைக்கு ஏற்றதாக இல்லை.

Verse 41

तं चासाधकमाज्ञाय पुनश्चिंतयतश्च मे । अभवत्सात्त्विकस्सर्ग ऊर्ध्वस्रोता इति द्रुतम्

அவனையும் சாதனைக்கு ஏற்றதல்ல என அறிந்து, நான் மீண்டும் சிந்தித்தபோது உடனே சாத்த்விகச் சிருஷ்டி தோன்றியது; அது ‘ஊர்த்வஸ்ரோதஸ்’ (மேலோட்டம்) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 42

देवसर्गः प्रतिख्यातस्सत्योऽतीव सुखावहः । तमप्यसाधकं मत्वाऽचिंतयं प्रभुमात्मनः

தேவர்களின் சிருஷ்டி புகழ்பெற்றது; ஒழுங்கில் உண்மையானது, மிகுந்த இன்பம் தருவது. ஆனாலும் அதையும் உயர்ந்த சாதனைக்கு போதாதது எனக் கருதி, தன் உள்ளார்ந்த ஆண்டவனாகிய பரமேசுவரனைத் தியானித்தான்.

Verse 43

प्रादुरासीत्ततस्सर्गो राजसः शंकराज्ञया । अवाक्स्रोता इति ख्यातो मानुषः परसाधकः

அப்போது சங்கரனின் ஆணையால் ராஜஸ ஸிருஷ்டி வெளிப்பட்டது. அது ‘அவாக்ஸ்ரோதா’ எனப் புகழ்பெற்றது—மனித வடிவமாய், பரம சாதனைக்கு வல்லது.

Verse 44

महादेवाज्ञया सर्गस्ततो भूतादिकोऽभवत् । इति पंचविधा सृष्टिः प्रवृत्ता वै कृता मया

மகாதேவரின் ஆணையால் படைப்பின் ஓட்டம் தொடங்கியது; பின்னர் பூதாதி முதலானவற்றிலிருந்து தோன்றும் படைப்பு வெளிப்பட்டது. இவ்வாறு ஐந்துவகைப் படைப்பு என்னால் இயக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டது.

Verse 45

त्रयस्सर्गाः प्रकृत्याश्च ब्रह्मणः परिकीर्तिताः । तत्राद्यो महतस्सर्गो द्वितीयः सूक्ष्मभौतिकः

பிரகிருதியிலிருந்தும் பிரம்மாவிலிருந்தும் தோன்றும் மூன்று படைப்புகள் கூறப்படுகின்றன. அவற்றில் முதலாவது ‘மஹத்’ படைப்பு; இரண்டாவது நுண்ணிய பூதத் தத்துவங்களின் படைப்பு.

Verse 46

वैकारिकस्तृतीयश्च इत्येते प्रकृतास्त्रयः । एवं चाष्टविधास्सर्गाः प्रकृतेर्वेकृतैः सह

மூன்றாவது ‘வைகாரிக’ எனப்படுகிறது—இவை மூன்றும் பிராகிருதப் படைப்புகள். இவ்வாறு வைகிருதப் படைப்புகளுடன் சேர்த்து பிரகிருதியின் படைப்புகள் எட்டு வகையென கூறப்படுகின்றன.

Verse 47

कौमारो नवमः प्रोक्तः प्राकृतो वैकृतश्च सः । एषामवांतरो भेदो मया वक्तुं न शक्यते

ஒன்பதாம் படைப்பு ‘கௌமார’ம் எனக் கூறப்படுகிறது; அது இருவகை—பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும். இவற்றின் நுண்ணிய உபவேறுபாடுகளை நான் முழுதாகச் சொல்ல இயலாது।

Verse 48

अल्पत्वादुपयोगस्य वच्मि सर्गं द्विजात्मकम् । कौमारः सनकादीनां यत्र सर्गो महानभूत्

பயன் குறைவாக இருப்பதால், இருமுறைப் பிறப்பு (ஆன்மீகப் பிறப்பு) இயல்புடைய படைப்பைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். இதுவே கௌமாரப் படைப்பு; இங்கே சனக முதலிய குமாரர்களின் மகத்தான வெளிப்பாடு நிகழ்ந்தது।

Verse 49

सनकाद्याः सुता मे हि मानसा ब्रह्मसंमिताः । महावैराग्यसंपन्ना अभवन्पंच सुव्रताः

சனகன் முதலியோர் என் மனத்தில் பிறந்த புதல்வர்கள்; பிரம்மனுக்கு ஒப்பான தூய்மையும் பெருமையும் உடையோர். மகா வைராக்யம் நிறைந்த அந்த ஐவரும் நல்விரதங்களில் உறுதியடைந்தனர்।

Verse 50

मयाज्ञप्ता अपि च ते संसारविमुखा बुधाः । शिवध्यानैकमनसो न सृष्टौ चक्रिरे मतिम्

நான் ஆணையிட்டபோதும் அந்த ஞானிகள் உலகப் பந்தத்திலிருந்து விலகியே இருந்தனர். அவர்களின் மனம் முழுதும் சிவத் தியானத்தில் ஒன்றாயிருந்ததால், படைப்புப் பணியில் ஈடுபட எண்ணவில்லை।

Verse 51

प्रत्युत्तरं च तदनु श्रुत्वाहं मुनिसत्तम । अकार्षं क्रोधमत्युग्रं मोहमाप्तश्च नारद

முனிவருள் சிறந்தவரே! அந்தப் பதிலை கேட்டவுடன் நான் மிகக் கடும் கோபத்தில் ஆழ்ந்து, மயக்கத்தில் விழுந்தேன், நாரதா।

Verse 52

कुद्धस्य मोहितस्याथ विह्वलस्य मुने मम । क्रोधेन खलु नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिंदवः

முனிவரே! நான் கோபத்தால் மயங்கி கலங்கியபோது, அந்தக் கோபத்தின் வேகத்தால் என் இரு கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர்த் துளிகள் சிந்தின।

Verse 53

तस्मिन्नवसरे तत्र स्मृतेन मनसा मया । प्रबोधितोहं त्वरितमागतेना हि विष्णुना

அந்த வேளையில் அங்கே, நான் மனத்தில் நினைவு கூர்ந்ததும், விரைந்து வந்த விஷ்ணு என்னை உடனே விழிப்பித்தார்।

Verse 54

तपः कुरु शिवस्येति हरिणा शिक्षितोऽप्यहम् । तपोकारी महद्घोरं परमं मुनिसत्तम

‘சிவனுக்காக தவம் செய்’ என்று ஹரி (விஷ்ணு) எனக்கும் உபதேசித்தார். ஓ முனிவரே சிறந்தவரே! அப்போது நான் பகவான் சிவனுக்கே அர்ப்பணித்த பரமமும் மிகக் கடுமையானதும் ஆன மகத்தவத்தை செய்தேன்.

Verse 55

तपस्यतश्च सृष्ट्यर्थं भ्रुवोर्घ्राणस्य मध्यतः । अविमुक्ताभिधाद्देशात्स्वकीयान्मे विशेषतः

படைப்பிற்காக தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, புருவங்களுக்கும் மூக்கின் நடுப்பகுதியுக்கும் இடையிலிருந்து—சிறப்பாக எனது ‘அவிமுக்த’ எனப்படும் புனிதத் தலத்திலிருந்து—ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடு தோன்றியது.

Verse 56

त्रिमूर्तीनां महेशस्य प्रादुरासीद्घृणानिधिः । आर्द्धनारीश्वरो भूत्वा पूर्णाशस्सकलेश्वरः

திரிமூர்த்திகளில் மகேசன்—கருணையின் நிதி—வெளிப்பட்டார். அவர் அர்த்தநாரீஸ்வரராகி, முழுமையான அடைக்கலமாக, எல்லா ரூபங்களும் சக்திகளும் உடைய ஈசனாகத் தோன்றினார்.

Verse 57

तमजं शंकरं साक्षात्तेजोराशिमुमापतिम् । सर्वज्ञं सर्वकर्तारं नीललोहितसंज्ञकम्

அப்போது அவர் அஜனாகிய, சாக்ஷாத் வெளிப்பட்ட சங்கரனை கண்டார்—தெய்வீக ஒளியின் பேரரசி, உமாபதி; அனைத்தறிவன், அனைத்தையும் செய்பவன், ‘நீலலோஹித’ எனப் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 58

दृष्ट्वा नत्वा महाभक्त्या स्तुत्वाहं तु प्रहर्षितः । अवोचं देवदेवेशं सृज त्वं विविधाः प्रजाः

அவரைக் கண்டு நான் பேர்பக்தியுடன் வணங்கினேன்; துதித்தபடியே மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தேன். பின்னர் தேவர்களின் தேவேசனிடம்—“நீங்கள் பலவகை உயிர்களைப் படையுங்கள்” என்று கூறினேன்।

Verse 59

श्रुत्वा मम वचस्सोथ देवदेवो महेश्वरः । ससर्ज स्वात्मनस्तुल्यान्रुद्रो रुद्रगणान्बहून

என் சொற்களை கேட்ட பின், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வர ருத்ரன், தன் இயல்பிற்கு ஒப்பான பல ருத்ரகணங்களைப் படைத்தான்।

Verse 60

अवोचं पुनरेवेशं महारुद्रं महेश्वरम् । जन्ममृत्युभयाविष्टास्सृज देव प्रजा इति

பின்னர் நான் மீண்டும் அந்த ஈசன்—மகாருத்ர மகேஸ்வரனை நோக்கி: ‘தேவா, பிறப்பு-இறப்பு அச்சத்தில் ஆழ்ந்த உயிர்களைப் படையுங்கள்’ என்று கூறினேன்।

Verse 61

एवं श्रुत्वा महादेवो मद्वचः करुणानिधिः । प्रहस्योवाच मां सद्यः प्रहस्य मुनिसत्तम

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட கருணைக் கடலான மகாதேவன் புன்னகைத்து, ஓ முனிவரிற் சிறந்தவனே, உடனே புன்னகையுடன் என்னிடம் உரைத்தான்।

Verse 62

महादेव उवाच । जन्ममृत्युभयाविष्टा नाहं स्रक्ष्ये प्रजा विधे । अशोभनाः कर्मवशा विमग्ना दुःखवारिधौ

மகாதேவன் கூறினான்—‘விதியே (பிரம்மா), பிறப்பு-இறப்பு அச்சத்தில் சிக்கிய, அசுப இயல்புடைய, கர்மத்தின் வசத்தில் உதவியற்ற, துயரக் கடலில் மூழ்கிய உயிர்களை நான் படைக்கமாட்டேன்।’

Verse 63

अहं दुःखोदधौ मग्ना उद्धरिष्यामि च प्रजाः । सम्यक्ज्ञानप्रदानेन गुरुमूर्तिपरिग्रहः

துக்கக் கடலில் மூழ்கிய உயிர்களை நான் மீட்பேன். சரியான முழு ஞானத்தை அருள நான் குரு-மூர்த்தியாக உருவெடுப்பேன்.

Verse 64

त्वमेव सृज दुःखाढ्याः प्रजास्सर्वाः प्रजापते । मदाज्ञया न बद्धस्त्वं मायया संभविष्यसि

பிரஜாபதியே! என் ஆணையின்படி துயரமிகுந்த எல்லாப் பிரஜைகளையும் நீயே படை. நீ மாயையால் கட்டுப்படமாட்டாய்; பற்றற்றவனாய் படைப்பாளனாக வெளிப்படுவாய்.

Verse 65

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मां स भगवान्सुश्रीमान्नीललोहितः । सगणः पश्यतो मे हि द्रुतमंतर्दधे हरः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு எனக்குச் சொல்லி, மங்களமிகு நீலலோஹிதன் தன் கணங்களுடன், நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் விரைவில் மறைந்தான்; இவ்விதம் ஹரன் தன்னை மறைத்துக் கொண்டான்.