Sukta 102

Mantra 1

त्वमग्ने बृहद्वयो दधासि देव दाशुषे । कविर्गृहपतिर्युवा ॥

அக்னியே, தேவனே! தானம் செய்பவனில் நீ மகத்தான உயிர்வலிமையை (ப்ருஹத் வயः) நிறுவுகிறாய். நீ கவியாய், உள்ளகத்தின் இளைய இல்லத்தலைவனாய் இருக்கிறாய்.

Mantra 2

स न ईळानया सह देवाँ अग्ने दुवस्युवा । चिकिद्विभानवा वह ॥

புகழ்ச்சியின் வேட்கை (ஈளா) உடன், அக்னியே, சேவை-நோக்கில் தேவர்களை எம்மிடம் ஒன்றாகக் கொண்டு வா. சிகித்விபானுவே—விவேகமிக்க, பரவலாக ஒளிர்வோனே! அவர்களை இங்கே ஏந்தி வா.

Mantra 3

त्वया ह स्विद्युजा वयं चोदिष्ठेन यविष्ठ्य । अभि ष्मो वाजसातये ॥

ஓ யவிஷ்ட (மிக இளைய) அக்னியே! உன்னுடன் யுகமாக இணைந்த துணையாக நாங்கள், உன் மிகத் தூண்டும் வல்லமையால், வாஜ-சாதி—வாஜ (வலச் செழுமை) பெறுதலின் நோக்கி முன்னே செல்கிறோம்.

Mantra 4

और्वभृगुवच्छुचिमप्नवानवदा हुवे । अग्निं समुद्रवाससम् ॥

ஔர்வனைப் போலவும், ப்ருகுக்களைப் போலவும், சாதனை-பெறுபவனைப் போலவும்—அந்த சுசி (தூய) அக்னியை நான் அழைக்கிறேன்; சமுத்ர-வாசம் (சமுத்திர-கருவில்) உறையும் அக்னியை.

Mantra 5

हुवे वातस्वनं कविं पर्जन्यक्रन्द्यं सहः । अग्निं समुद्रवाससम् ॥

வாத-ஸ்வன (காற்றைப் போன்ற ஒலியுடைய) கவியை, பர்ஜன்ய-க்ரந்த்ய (இடியுடன் மழைபோல் முழங்கும்) ஸஹஸ் (வலிமை) ஆகிய அவனை—சமுத்ர-வாசம் (சமுத்திர-கருவில்) உறையும் அக்னியை நான் அழைக்கிறேன்.

Mantra 6

आ सवं सवितुर्यथा भगस्येव भुजिं हुवे । अग्निं समुद्रवाससम् ॥

சவிதா (சவித்ரு) அளிக்கும் தூண்டுதலை எவ்வாறு அழைக்கிறோமோ, பக (பகா) தரும் போக/பங்கினை எவ்வாறு வேண்டுகிறோமோ, அவ்வாறே நான் கடல்-ஆழத்தில் வாசமுள்ள அக்னியை அழைக்கிறேன்—அவர் ருதத்தின் (ṛta) இயக்கத்தை எழுப்பி, ஆனந்தத்தைப் பகிர்விப்பவர்.

Mantra 7

अग्निं वो वृधन्तमध्वराणां पुरूतमम् । अच्छा नप्त्रे सहस्वते ॥

நான் உங்களை அக்னியிடம் அழைக்கிறேன்—அத்வர (யாகப் பயணம்) நடுவே இடையறாது வளர்கின்ற வல்லமை, செயல்களில் மிகப் பெருமளவு நிறைந்தவர்; நேராக அந்த சகஸ்வான் நப்த்ரு—வல்லமையுடைய புதல்வன்—அருகே வாருங்கள்.

Mantra 8

अयं यथा न आभुवत्त्वष्टा रूपेव तक्ष्या । अस्य क्रत्वा यशस्वतः ॥

இந்த வல்லமை எங்களுக்கு த்வஷ்ட்ரு போல ஆகுக—ஒரு கைவினைஞன் உருவத்தைச் செதுக்குவது போல ரூபத்தை அமைப்பவனாய்; தன் க்ரது (விளைவூட்டும் சங்கல்பம்) மற்றும் யசஸ்வத் ஒளிமிகு திறனால், உண்மைப் புகழைத் தாங்குபவனாய்.

Mantra 9

अयं विश्वा अभि श्रियोऽग्निर्देवेषु पत्यते । आ वाजैरुप नो गमत् ॥

இந்த அக்னி எல்லா ஸ்ரீ-ஒளிமைகளுக்கும் அதிபதியாகத் தேவர்களிடையே நடமாடுகின்றான்; வாஜ—வலமும் வெற்றிவளர்ச்சியும் தரும் நிறைவுகளுடன் எங்களிடம் வருவானாக.

Mantra 10

विश्वेषामिह स्तुहि होतॄणां यशस्तमम् । अग्निं यज्ञेषु पूर्व्यम् ॥

இங்கே எல்லா ஹோத்ருக்களிலும் மிகப் புகழ்மிக்கவனாகிய, யஜ்ஞங்களில் பழமையான அந்த அக்னியைப் புகழுங்கள்—அர்ப்பணப் பயணத்தில் முதன்மையானவன் அவன்.

Mantra 11

शीरं पावकशोचिषं ज्येष्ठो यो दमेष्वा । दीदाय दीर्घश्रुत्तमः ॥

வேகமாய் இயங்கும், பாவக-சோசிஷ் எனும் தூய்மையூட்டும் ஜ்வாலையால் ஒளிரும், சக்திகளில் மூத்தவன்—அக்னி இல்லங்களில் பிரகாசிக்கிறான்; நீண்டொலியாய் பரவிச் செவியுறும் ‘தீர்க்ஷ்ருத்தம’ அவன், நீடித்த எதிரொலிக் கூவலாய் திகழ்கிறான்.

Mantra 12

तमर्वन्तं न सानसिं गृणीहि विप्र शुष्मिणम् । मित्रं न यातयज्जनम् ॥

ஓ விப்ரா! அந்த ஶுஷ்மிணன் (வல்லமைமிக்கவன்) அவரைப் பாடு—வெற்றி பெறும் குதிரைபோல்; மித்ரனைப் போல மக்களை நல்வழியில் நடத்தி, பகைமையும் குழப்பமும் ஆகியவற்றைத் துரத்தி அகற்றுவான்.

Mantra 13

उप त्वा जामयो गिरो देदिशतीर्हविष्कृतः । वायोरनीके अस्थिरन् ॥

உம்மை நோக்கி ஜாமயः (உறவுச் சக்திகள்) தங்கள் ஒளிவிடும் கிரः (வாக்குகள்) கொண்டு வந்துள்ளன, ஹவிஷ்க்ருதः (ஹவிஸைத் தயாரித்து); அவை வாயோः அநீகே—வாயுவின் முன்னணியில்—அவற்றை நிறுவின; பிராண-சக்தி செயலை முன்னே கொண்டு செல்லும்படி.

Mantra 14

यस्य त्रिधात्ववृतं बर्हिस्तस्थावसंदिनम् । आपश्चिन्नि दधा पदम् ॥

யாருடைய திரிதாது-அடித்தளமுடைய ஆசனம்—விரிந்த பர்ஹிஸ் (புனித விரிப்பு/யஜ்ஞநிலம்)—அறுபடாமல் நிலைத்து நிற்கிறது; ஆபः (நீர்கள்) கூட அங்கே தம் பாதத்தை வைக்கின்றன: அந்த நிறுவப்பட்ட ஆதாரத்தில் சித்தத்தின் இயக்கம் தன் நிலைபெறுதலைக் காண்கிறது.

Mantra 15

पदं देवस्य मीळ्हुषोऽनाधृष्टाभिरूतिभिः । भद्रा सूर्य इवोपदृक् ॥

அருளளிக்கும் தேவனின் பதம், வெல்லமுடியாத ஊதிகள் (உதவிகள்/பாதுகாப்புகள்) மூலம் உறுதியாகக் காக்கப்படுகிறது; அது சூரியனைப் போல மங்களமான உபத்ருக்—மேல்நோக்கு—ஆக இருந்து, சரியான உணர்வை அளிக்கிறது.

Mantra 16

अग्ने घृतस्य धीतिभिस्तेपानो देव शोचिषा । आ देवान्वक्षि यक्षि च ॥

அக்னியே, நெய்-ஒளி நிறைந்த தீதிகளால் (தியானங்களால்) தூண்டப்பட்டு, தேவனே, உன் சோசிஷா (ஜ்வாலையால்) பிரகாசித்து—தேவர்களை இங்கு கொண்டு வா; அவர்களுக்கு யஜித்து, ஹவியை அர்ப்பணிப்பாயாக.

Mantra 17

तं त्वाजनन्त मातरः कविं देवासो अङ्गिरः । हव्यवाहममर्त्यम् ॥

மாதர்கள் உன்னைப் பிறப்பித்தனர்—அங்கிரஸே, தேவர்களிடையே கவி—அமரமான ஹவ்யவாஹன், ஹவியை ஏந்திச் செல்பவன்.

Mantra 18

प्रचेतसं त्वा कवेऽग्ने दूतं वरेण्यम् । हव्यवाहं नि षेदिरे ॥

ஓ அக்னியே, கவியே, பிரசேதஸே—உன்னை அவர்கள் உள்ளே அமர்த்தினர்; வரேண்ய தூதனாக, ஹவ்யவாஹனாக—தேவர்களிடம் ஹவியை எடுத்துச் செல்பவனாக.

Mantra 19

नहि मे अस्त्यघ्न्या न स्वधितिर्वनन्वति । अथैतादृग्भरामि ते ॥

என்னிடம் அ஘்ன்யா—அழிக்கமுடியாத பசு—இல்லை; அதை வெல்லக் கூடிய வனத்தைப் பிளக்கும் ஸ்வதிதி (கோடரி)யும் இல்லை; ஆகவே, என்னால் இயன்ற அளவு, இதுவே—இந்தச் சிறு அர்ப்பணிப்பை—உனக்குக் கொண்டு வருகிறேன்.

Mantra 20

यदग्ने कानि कानि चिदा ते दारूणि दध्मसि । ता जुषस्व यविष्ठ्य ॥

ஓ அக்னியே, எத்தகைய—எவ்வளவு சிறியதாயினும்—எரிபொருளை நாம் உன்னுள் இடுகிறோமோ, அதனை ஏற்றுக்கொள், ஓ யவிஷ்ட்யா (என்றும் புதுமையான இளையவன்); அதை மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொள்.

Mantra 21

यदत्त्युपजिह्विका यद्वम्रो अतिसर्पति । सर्वं तदस्तु ते घृतम् ॥

உபஜிஹ்விகா (நக்கி உண்ணும் சிறுயிர்) எதை உண்டாலும், வம்ர (எறும்பு) எதன்மேல் ஊர்ந்தாலும்—அதெல்லாம் உனக்குக் ‘க்ருதம்’ (நெய்) ஆகட்டும்; இழப்பும் அசுத்தமும் அக்னிக்கானத் தூய நெய்-செழிப்பாக மாறட்டும்.

Mantra 22

अग्निमिन्धानो मनसा धियं सचेत मर्त्यः । अग्निमीधे विवस्वभिः ॥

மனத்தால் அக்னியை ஏற்றும் மானவன் ‘தீ’ (அறிவு-சிந்தனைச் சக்தி) யை விழிப்புறச் செய்கிறான்; விவஸ்வத் எனும் ஒளிமிகு ஆற்றல்களுடன் அக்னியை ஏற்றுகிறான்—அக்னியையே வழிபடுகிறான்.