Sukta 95

Mantra 1

द्वे विरूपे चरतः स्वर्थे अन्यान्या वत्समुप धापयेते । हरिरन्यस्यां भवति स्वधावाञ्छुक्रो अन्यस्यां ददृशे सुवर्चाः ॥

இரு வேறுபட்ட உருவங்கள் (த்வே விரூபே) தத்தம் இலக்கை நோக்கி செல்கின்றன; அவை இரண்டும் ஒன்றையொன்று அணுகி கன்றுக்குப் பால் ஊட்டுகின்றன. ஒன்றில் ஹரி (செம்மஞ்சள்/தாமிர நிறம்) ஸ்வதாவான்—தன் விதியால் நிலைபெற்றவன்—ஆகிறான்; மற்றொன்றில் சுக்ரன், ஸுவர்சஸ்—ஒளிரும், மிகத் திகழ்வான்—என்று காணப்படுகிறது.

Mantra 3

त्रीणि जाना परि भूषन्त्यस्य समुद्र एकं दिव्येकमप्सु । पूर्वामनु प्र दिशं पार्थिवानामृतून्प्रशासद्वि दधावनुष्ठु ॥

அவனை மூன்று பிறப்புகள் (மூன்று லோக-நிலைமைகள்) அலங்கரிக்கின்றன—ஒன்று சமுத்திரத்தில், ஒன்று திவ்ய லோகத்தில், ஒன்று அப்ஸு (நீர்த் தத்துவத்தில்). பார்திவர்களின் கிழக்கு திசையைப் பின்பற்றி, அவன் ऋतु (பருவங்கள்) களை ஆள்கிறான்; அவற்றை உரிய ஒழுங்கில் பிரித்து நிறுவுகிறான்.

Mantra 4

क इमं वो निण्यमा चिकेत वत्सो मातॄर्जनयत स्वधाभिः । बह्वीनां गर्भो अपसामुपस्थान्महान्कविर्निश्चरति स्वधावान् ॥

யார் உங்களுக்காக இந்த நிந்ய (மறைந்த) இரகசியத்தை உணர்ந்தார்—வத்ஸன் (கன்று) தன் ஸ்வதா (சுய-சக்திகள்) மூலம் தாய்மார்களைப் பிறப்பிக்கிறான் என்று? பல செயல்களின் கருவாகியவன், அப்ஸு (நீர்) மடியில் இருந்து, அந்த மஹான் கவி (ரிஷி) ஸ்வதாவான் ஆக வெளிப்படுகிறான்.

Mantra 5

आविष्ट्यो वर्धते चारुरासु जिह्मानामूर्ध्वः स्वयशा उपस्थे । उभे त्वष्टुर्बिभ्यतुर्जायमानात्प्रतीची सिंहं प्रति जोषयेते ॥

வெளிப்பட்டு அவன் வளர்கிறான்—அவர்களிடையே அழகியவன்; வளைந்தவர்களின் மடியில் இருந்தும் அவன் உயர்ந்து நிற்பவன், சுய-புகழுடையவன். பிறக்கும்போதே த்வஷ்ட்ரின் அந்த இரு (தாய்கள்) அவனை அஞ்சுகின்றனர்; அவனை எதிர்நோக்கி, அந்த சிங்கத்தில் அவர்கள் மகிழ்ந்து, அவனை அணைகின்றனர்.

Mantra 6

उभे भद्रे जोषयेते न मेने गावो न वाश्रा उप तस्थुरेवैः । स दक्षाणां दक्षपतिर्बभूवाञ्जन्ति यं दक्षिणतो हविर्भिः ॥

இரு மங்கள சக்திகளும் அவனை அன்புடன் அணைகின்றன; அவன் தளர்வதில்லை. கத்தும் பசுக்கள் போல, தங்கள் உந்துதல்களுடன் அவன் அருகே வந்து நிற்கின்றன. அவன் திறன்களின் அதிபதி—தக்ஷபதி—ஆகியுள்ளான்; அவனை வலப்புறத்திலிருந்து ஹவிஸ் (ஆஹுதி) கொண்டு அவர்கள் அபிஷேகம் செய்கின்றனர்.

Mantra 7

उद्यंयमीति सवितेव बाहू उभे सिचौ यतते भीम ऋञ्जन् । उच्छुक्रमत्कमजते सिमस्मान्नवा मातृभ्यो वसना जहाति ॥

அவன் மேலே உயர்ந்து விரிகிறான்—சவிதா தன் கரங்களை உயர்த்துவது போல. அவன் தன் இரு பிரகாசமான ஓடைகளை இழுத்து வலுப்படுத்துகிறான்—அச்சமூட்டும் வல்லமை உடையவன், அவற்றை ஒளியால் நிறமூட்டுகிறான். ஒளிமயமான போர்வையை மேலே தள்ளி இயக்கத்தில் வைக்கிறான்; இவ்வுலகின் பழைய ஆடைகளைத் தள்ளிவிட்டு, மாத்ரு-சக்திகளிடமிருந்து புதிய ஆடைகளை அணிகிறான்.

Mantra 8

त्वेषं रूपं कृणुत उत्तरं यत्सम्पृञ्चानः सदने गोभिरद्भिः । कविर्बुध्नं परि मर्मृज्यते धीः सा देवताता समितिर्बभूव ॥

அவன் மேலும் மேலான, தீவிரமான ஒரு ரூபத்தை உருவாக்குகிறான்—அவன் ஸதனத்தில் ரஷ்மிகள் (கோவுகள்) மற்றும் ஆபः (நீர்கள்) உடன் கலந்து நிற்கும்போது. கவி-சக்தியான ‘தீ’ அடித்தளத்தைச் சுற்றிலும் மெருகூட்டுகிறது. அதுவே தேவதாதா—தெய்வ ஒழுங்கமைவு—ஆகிறது; நம்முள் தெய்வத்தன்மையின் நிறைவேறிய இணைவு, பூரண சமிதி.

Mantra 10

धन्वन्त्स्रोतः कृणुते गातुमूर्मिं शुक्रैरूर्मिभिरभि नक्षति क्षाम् । विश्वा सनानि जठरेषु धत्तेऽन्तर्नवासु चरति प्रसूषु ॥

அவர் வறண்ட வெளியில் ஓர் ஓடை/வழிச்சாலை/அலை ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறார்; ஒளிமிகு அலைகளால் பூமித் தளத்தை அடைந்து அதை ஊடுருவி நிறைக்கிறார். எல்லாப் பழம்பெரும் நிதிகளையும் கருப்பைகளில் நிறுவுகிறார்; மேலும் புதியப் பிறப்புகளின் உள்ளே அவர் நகர்கிறார்—பிரசவங்களில் மறைந்திருக்கும் ஒரு ரகசிய சக்தியாக.

Mantra 11

एवा नो अग्ने समिधा वृधानो रेवत्पावक श्रवसे वि भाहि । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

எங்கள் சமிதால் வளர்கின்றவனே அக்னியே, தூய்மையாக்கும் பாவகனே, செழுமையும் ஒளியும் நிறைந்த புகழுடன் எங்களுக்காகப் பிரகாசி. அந்தப் புகழை எங்களுக்காக மித்ரனும் வருணனும் உறுதிப்படுத்தட்டும்; அதிதி—பாயும் இருப்பின் நதி—மேலும் பூமியும் த்யௌ (வானம்) அதைத் தாங்கட்டும்.