Sukta 95

Mantra 1

द्वे विरूपे चरतः स्वर्थे अन्यान्या वत्समुप धापयेते । हरिरन्यस्यां भवति स्वधावाञ्छुक्रो अन्यस्यां ददृशे सुवर्चाः ॥

വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളുള്ള രണ്ടു (സ്ത്രീകൾ) തങ്ങളുടെ തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഇരുവരും പരസ്പരം അടുത്ത് കിടാവിനെ പാലൂട്ടുന്നു. ഒന്നിൽ ഹരി—തവിട്ടു-മഞ്ഞ വർണ്ണമുള്ളവൻ—സ്വധാവാൻ, സ്വനിയമിതനാകുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ ശുക്ര—പ്രകാശമാനൻ—അത്യന്തം ദീപ്തിയായി ദൃശ്യമാകുന്നു.

Mantra 3

त्रीणि जाना परि भूषन्त्यस्य समुद्र एकं दिव्येकमप्सु । पूर्वामनु प्र दिशं पार्थिवानामृतून्प्रशासद्वि दधावनुष्ठु ॥

അവനെ ത്രി-ജന്മങ്ങൾ (ത്രി-ലോകീയ പ്രത്യക്ഷതകൾ) അലങ്കരിക്കുന്നു: ഒന്ന് സമുദ്രത്തിൽ, ഒന്ന് ദിവ്യലോകത്തിൽ, ഒന്ന് അപ്സു—ജലങ്ങളിൽ. പാർത്ഥിവരുടെ പൂർവദിശയെ അനുഗമിച്ച്, അവൻ ഋതുക്കളെ ഭരണിക്കുന്നു; അവയെ ഋതക്രമത്തിൽ വേർതിരിച്ച് സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 4

क इमं वो निण्यमा चिकेत वत्सो मातॄर्जनयत स्वधाभिः । बह्वीनां गर्भो अपसामुपस्थान्महान्कविर्निश्चरति स्वधावान् ॥

നിങ്ങൾക്കായി ഈ നിഹിത രഹസ്യം ആരാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്—വത്സൻ സ്വ-ധാഭിഃ, തന്റെ സ്വധാ-ശക്തികളാൽ, മാതാക്കളെ ജനിപ്പിക്കുന്നു എന്നത്? അനേകം കർമ്മങ്ങളുടെ ഗർഭമായവൻ, അപ്സാം ഉപസ്ഥാൻ—ജലങ്ങളുടെ മടിയിൽ നിന്ന്, മഹാൻ കവി (ഋഷി) സ്വധാവാൻ ആയി പുറപ്പെടുന്നു.

Mantra 5

आविष्ट्यो वर्धते चारुरासु जिह्मानामूर्ध्वः स्वयशा उपस्थे । उभे त्वष्टुर्बिभ्यतुर्जायमानात्प्रतीची सिंहं प्रति जोषयेते ॥

പ്രത്യക്ഷനായി, അവൻ അവരിൽ മനോഹരനായി വളരുന്നു; വളഞ്ഞവരുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ ഊർധ്വനായി, സ്വയശാ—സ്വയം-യശസ്വി. ജനിക്കുമ്പോൾ അവനെ കണ്ടു, ത്വഷ്ടൃയുടെ രണ്ടു (മാതാക്കൾ) ഭയപ്പെടുന്നു; പ്രതീചീ—മുഖാമുഖമായി തിരിഞ്ഞ്, സിംഹത്തെ നേരിട്ട്, അവർ ആനന്ദത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു.

Mantra 6

उभे भद्रे जोषयेते न मेने गावो न वाश्रा उप तस्थुरेवैः । स दक्षाणां दक्षपतिर्बभूवाञ्जन्ति यं दक्षिणतो हविर्भिः ॥

ആ രണ്ടു ഭദ്രശക്തികൾ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു; അവൻ വിറയുന്നില്ല—മൂളുന്ന പശുക്കളെപ്പോലെ അവന്റെ പ്രേരണകൾ അവന്റെ അടുത്ത് നില്ക്കുന്നു. അവൻ ദക്ഷതകളുടെ ദക്ഷപതി (കൗശല-ശക്തികളുടെ അധിപൻ) ആയി; അവനെ അവർ ദക്ഷിണതഃ ഹവിർഭിഃ (അർപ്പണങ്ങൾ) കൊണ്ടു അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു.

Mantra 7

उद्यंयमीति सवितेव बाहू उभे सिचौ यतते भीम ऋञ्जन् । उच्छुक्रमत्कमजते सिमस्मान्नवा मातृभ्यो वसना जहाति ॥

അവൻ മേലോട്ടുയർത്തി സവിതൃപോലെ ഭുജങ്ങൾ നീട്ടുന്നു; ഭീകരനായി, വർണ്ണം പകര്ത്തി, തന്റെ രണ്ടു ദീപ്തധാരകളെ വലിച്ചുനീട്ടുന്നു. അവൻ പ്രകാശമയ മന്തലത്തെ മേലോട്ടുതള്ളി ചലിപ്പിക്കുന്നു; ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നു പഴകിയ മറകൾ അഴിച്ചെറിഞ്ഞ്, മാതൃഭ്യഃ (മാതാക്കളിൽ നിന്ന്) പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു.

Mantra 8

त्वेषं रूपं कृणुत उत्तरं यत्सम्पृञ्चानः सदने गोभिरद्भिः । कविर्बुध्नं परि मर्मृज्यते धीः सा देवताता समितिर्बभूव ॥

അവൻ തീവ്രവും അത്യുത്തമവുമായ രൂപം നിർമ്മിക്കുന്നു—സദനത്തിൽ ഗോഭിഃ (കിരണ-പശുക്കൾ)യും അദ്ഭിഃ (ജലങ്ങൾ)യും ചേർന്ന് കലരുമ്പോൾ. കവിയുടെ ധീ (ദർശന-ബുദ്ധി) ബുധ്നം—അടിസ്ഥാനത്തെ ചുറ്റും മിനുക്കി ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അതുതന്നെ ദേവതാതാ—ദൈവിക ക്രമീകരണം—ആയും, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ദൈവത്വത്തിന്റെ സിദ്ധമായ സംഗമമായും മാറുന്നു.

Mantra 10

धन्वन्त्स्रोतः कृणुते गातुमूर्मिं शुक्रैरूर्मिभिरभि नक्षति क्षाम् । विश्वा सनानि जठरेषु धत्तेऽन्तर्नवासु चरति प्रसूषु ॥

ധന്വൻ—വറ്റിയ മരുഭൂമിയിൽ—അവൻ സ്രോതസ്സ് (പ്രവാഹം) ഉണ്ടാക്കി, പാതയും തരംഗവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ശുക്രമായ (തേജസ്സുള്ള) തരംഗങ്ങളാൽ ഭൂമിതലത്തെ എത്തി വ്യാപിക്കുന്നു. എല്ലാ പുരാതന നിധികളും അവൻ ഗർഭങ്ങളിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു; പുതുപ്രസവങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അവൻ ഗൂഢശക്തിയായി പ്രസവപ്രവർത്തിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 11

एवा नो अग्ने समिधा वृधानो रेवत्पावक श्रवसे वि भाहि । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

ഇങ്ങനെ, ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങളുടെ സമിധയാൽ വർദ്ധിക്കുന്നവനേ, ഹേ പാവക, ഞങ്ങൾക്ക് റേവത്—സമൃദ്ധവും തേജസ്സുമുള്ള—യശസ്സായി പ്രകാശിക്കേണമേ. അതിനെ ഞങ്ങൾക്ക് മിത്രനും വരുണനും ബലപ്പെടുത്തട്ടെ; അദിതിയും, സിന്ധുവും (പ്രവഹിക്കുന്ന സത്തയുടെ നദിരൂപം), പൃഥിവിയും ദ്യൗവും (ആകാശം) അതിനെ ധരിക്കട്ടെ.