தசரதன்

கைகேயி இவ்வாறு கூறியதும், அரசன் தசரதன் அப்போது கோபமுற்று, ஒரு கணம் குழம்பி நிலையிழந்தவனென, பதிலுரைத்தான்.

தேவி, அழாதே; உடலைக் காயவிடாதே. கொல்லப்படாதவன் என்றாலும் அவனை கொல்லச் செய்வேன்; கொல்லத் தக்கவன் என்றாலும் அவனை விடுவிப்பேன். ஏழை செல்வனாகட்டும்; செல்வன் கூட நிர்செல்வனாகட்டும்.

அவன் உலகநாதன் (தசரதன்) மங்கிய நிலையைக் கண்டான்—கிரகணத்தில் மறைந்த சூரியனைப் போல, சாம்பலில் மூடப்பட்ட தீயைப் போல, நீரற்ற குளத்தைப் போல।

மன்னன் தசரதன் இயற்றிய அந்த மிக வலிமைமிக்க ஸ்தோத்திரம், எல்லாப் பீடைகளும் தணியும்படியாக, ஸௌரீஸ்வர தேவனைப் போற்றிப் பாராயணம் செய்யத்தக்கது।

அரசன் உரைத்தான்—நான் தசரதன்; சூரியவம்சத்தில் பிறந்த அரசன், அஜனின் புதல்வன். உன் எண்ணத்தைத் தடுக்கக் கோபத்துடன் வந்தேன்.

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே! அந்நாள்முதல் அரசன் தசரதனின் வாக்கின் வலிமையால் மந்தன் (சனைச்சரன்) ‘ரோஹிணீ-சகடம்’ என்பதைக் குலைக்கமாட்டான்।

இவ்வாறு மன்னன் தன் இதயத்தில் உள்ளுக்குள் எரிந்தான்; அவனது துயரநிலையைக் கண்டு தீய மனம் கொண்ட கைகேயி பகைமையில் நிறைந்தாள். பரதனும் உமக்குப் புத்திரன் அல்லவா? அல்லது விலைக்கு வாங்கிய அடிமையாக என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தீர்களா? என் சொற்கள்…

"என்ன காரணத்திற்காக, அரசி, கோபம் கொள்கிறாய்?" என்று கேட்டு, தன் கையால் அவளைத் தொட்டான்; ஆனால் அவள் தன் கணவனைத் தள்ளிவிட்டாள். கோபம் கொண்ட பெண் நாகம் போலப் பயங்கரமாக அவனைப் பார்த்தாள். அவளின் இரு விருப்பங்கள் வாயின் இரு நாக்குகள் போலும்…

உமது தாமரைப் பாதங்களைக் கழுவி, உம்மைப் படகில் ஏற்றி அழைத்துச் செல்வேன், கடத்தலுக்கு விலை ஒன்றும் கேளேன், எஜமானரே. இராமா, உம்மையும் தசரதரையும் சத்தியமாக எடுத்துக்கொண்டு, முழு உண்மையையும் உமக்குச் சொல்கிறேன். லட்சுமணன் தன் அம்புகளால் என்னை…

அப்போது தசரதன், மிகவும் வலிமையுடையவனும் அவனது தேர் அவனது புகழுக்கு சமமானதுமாக, சுமானஸ நகரத்தை வெல்ல விரும்பி, பிரம்மாவின் பேரனான வசிஷ்டரை அழைத்து, வணங்கி, அனுமதி பெற்று, சந்திரனைப் போன்ற உடல் கொண்ட குதிரையில் ஏறி, நூறு அக்ஷௌஹிணி படையுடன்…

முன்பு ரகு குலத்தில் மன்னன் தசரதன் இருந்தார். இரண்டாவதாக விருஷ்ணி குலத்தில் புகழ்பெற்ற வஸுதேவர் இருந்தார்.

முன்பு ரகு குலத்தில் புகழ்பெற்ற மன்னன் தசரதன் இருந்தான்—ஒரு பெரும் வீரனான சக்கரவர்த்தி மன்னன், ஏழு தீவுகளுக்கு அதிபதியானான்.