தேவி in the Skanda Purana

அங்கே பிரம்மவித்யைத் தன்மையுடைய ஒரே பராசக்தி நிலைத்திருந்தாள். கணேசன் வியப்பில் மூழ்கி அவளைக் காண்பதிலேயே ஒருமுகமாக இருந்தான்.

அப்போது பராசக்தி பகைவரை அடக்கும் மகாதேவனைப் போற்றினாள். மகாதேவன் அந்தப் பராசக்தியிடம்—“ஓ சோபனே, வரம் வேண்டுக” என்றார்.

அப்போது மகாதேவனிடம் உயர்ந்த வரம் வேண்டப்பட்டது—“ஓ தேவா, நீங்கள் வதைத்த இவன் என் புதல்வன்; இதில் ஐயமில்லை.”

இவன் மூடன்; பிரகிருதியின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து தோன்றியதால் உம்மை அறியான். ஆகையால் என் திருப்திக்காகவும் இந்தப் புதல்வனை உயிர்ப்பிக்கவும்.

அவள் மகாவித்யை, மகாமாயை, பரம மேதையின் உருவமே; அவளே ருத்ரகாளி, அவளே அம்பா—பரமான சதி தாக்ஷாயணி.

அவன் இமாலயம் மனைவியுடன் அங்கு வந்து மகளைக் கண்டு, மகாசதியிடம் கூறினான்—“மகாதேவி, ஒளிமிகு பெண்ணே, இந்தத் தவத்தால் வருந்தாதே।”

பார்வதியைத் தரிசிக்க, தன் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டவனாய், தோழியரால் சூழப்பட்டிருந்த மகாதேவியை அவன் கண்டான்.

‘நான் யார்? நீ யார்? மேலும் இவ்வோர் அனைவரும் எங்கிருந்து—மகாமாயையைச் சார்ந்தவர்கள்?’ இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆட்டின் பால் இல்லாத துதிபோல் அர்த்தமற்றது।

ஓ மகாதேவி, நீ பக்தையாய் இருக்கிறாய்—மிகப் பெரும் பாக்கியவதிகளில் சிறந்தவள். தவத்தால் நீ பெற்ற அந்த பக்தியை முயற்சியுடன் அனுசரித்து போற்றி நடத்து.

கம்பலா, அச்வதரா எனும்—மகேசன் ஆபரணமாக்கிய இரு நாகங்களையும்—மகாதேவி நகைச்சுவைச் சொற்கள் கூறி சிரித்தபடியே பறித்தாள்।

விளையாட்டுச் சொற்கள் கூறி சிரித்தபடியே அவள் அவரின் கௌபீன ஆடையையும் பறித்தாள்; அப்போது கணங்களும் அவளின் தோழிகளும் வெட்கத்தால் துன்புற்றனர்।

அவர் பல மந்திரவாதிகளையும் வைத்தியர்களையும் மற்ற வழிகளையும் பயன்படுத்தினார்; மேலும் மகாமாயையால் கட்டுண்ட மனத்துடன் என் பெற்றோரும் அதேபோல் முயன்றனர்.

யார் தந்தை ருத்ரனையும் தாய் அம்பிகையையும் விட்டு நடக்கிறாரோ, அவர் தம் தந்தையையே கைவிட்டவர்போல், பித்ருக்களுக்கு பிண்ட-தர்ப்பணம் செய்யாதவராவார். அந்த ருத்ரரின் மகிமையை உத்தம ‘சதருத்ரீயம்’ அறிவிக்கிறது.

உலகமாதாவின் பிறப்பை அளிப்பவளாக ஆகும்படி விபாவரி மெதுவாக கருப்பைக்குள் புகுந்து, குகனின் வருங்காலத் தாயான அந்த தேவியின் ஒளியையும் அழகையும் மேலும் உயர்த்தினாள்।

புராண ஸ்தோத்திரங்களாலும், சாமகான இசையாலும், வேதப் புகழ்ச்சிகளாலும், இரகசிய நாமங்களாலும்—மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாதேவிக்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

உமா மகாதேவி உமது துணைவியாயிருந்தும் நாங்கள் இங்கே வந்தோம். ஆகவே எங்கள் ஆட்சி அசுரர்களால் பறிக்கப்படுவது நியாயமே.

ஓ அம்பிகையே, அவன் பல அதிசய குணங்களின் ஆதாரம்; அவன் பிரதிஹாரன் (வாயில் காவலன்) எனக் கருதப்படுகிறான். தேவி கூறினாள்—ஓ புராந்தகா, இத்தகைய மகனுக்காகவும் என் ஏக்கம் அடங்காதது.

‘பாஞ்சால’ எனப்படும் இவ்வியட்சன், இலட்சக் கணக்கான யட்சர்களால் சூழப்பட்டவன்; தேவி, உனக்கு பணியாளனாக அளிக்கப்பட்டான்—மகாமாயையின் நூறு நூறு சக்திகளால் நிறைந்தவன்.

அவனுக்கு சித்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்; அது தடைகளால் அழிக்கப்படாவிட்டால். ஏனெனில் இங்கே சித்தாம்பிகா மகாதேவி சன்னிதியாக இருக்கிறாள்.

உன் அறிவு நிச்சயமாகச் சிறியது; உன் வேதப் பயிலும் வீணாயிற்று—ஏனெனில் எல்லா உயிர்களின் தாயான அம்பிகையை நீ தாயென ஏற்கவில்லை।