Adhyaya 198

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल भद्रकालीतिसङ्गमम् । शूलतीर्थमिति ख्यातं स्वयं देवेन निर्मितम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹீபாலா, ‘பத்ரகாளி-சங்கமம்’ எனப்படும் சங்கமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ‘சூலதீர்த்தம்’ என்று புகழ்பெற்றது, தெய்வமே தாமே அமைத்தது।

Verse 2

पञ्चायतनमध्ये तु तिष्ठते परमेश्वरः । शूलपाणिर्महादेवः सर्वदेवतपूजितः

அங்கே பஞ்சாயதனத்தின் நடுவில் பரமேஸ்வரர் அருள்பாலிக்கிறார்—சூலபாணி மகாதேவர், எல்லாத் தேவர்களாலும் வழிபடப்படுபவர்।

Verse 3

स सङ्गमो नृपश्रेष्ठ नित्यं देवैर्निषेवितः । दर्शनात्तस्य तीर्थस्य स्नानदानाद्विशेषतः

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, அந்தச் சங்கமம் எப்போதும் தேவர்களால் சேவிக்கப்படுகிறது; அந்தத் தீர்த்தத்தை தரிசித்தாலே—மேலும் சிறப்பாக அங்கே நீராடி தானம் செய்தால்—

Verse 4

दौर्भाग्यं दुर्निमित्तं च ह्यभिशापो नृपग्रहः । यदन्यद्दुष्कृतं कर्म नश्यते शङ्करोऽब्रवीत्

துர்பாக்கியம், தீய சகுனம், சாபம், அரசரைப் பற்றும் கிரகத் துன்பம்—மேலும் வேறு எந்தப் பாவச் செயலும்—அனைத்தும் அழியும்: என்று சங்கரர் உரைத்தார்।

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । कथं शूलेश्वरी देवी कथं शूलेश्वरो हरः । प्रथितो नर्मदातीरे एतद्विस्तरतो वद

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— நர்மதா கரையில் தேவி எவ்வாறு ‘சூலேஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்? ஹரன் எவ்வாறு ‘சூலேஸ்வரன்’ எனப் பிரசித்தி பெற்றான்? இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । बभूव ब्राह्मणः कश्चिन्माण्डव्य इति विश्रुतः । वृत्तिमान्सर्वधर्मज्ञः सत्ये तपसि च स्थितः

மார்கண்டேயர் கூறினார்— ‘மாண்டவ்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் நல்லொழுக்கமுடையவன், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், சத்தியத்திலும் தவத்திலும் உறுதியாக நிலைத்தவன்।

Verse 7

अशोकाश्रममध्यस्थो वृक्षमूले महातपाः । ऊर्ध्वबाहुर्महातेजास्तस्थौ मौनव्रतान्वितः

அசோக ஆசிரமத்தின் நடுவில், ஒரு மரத்தின் அடியில், அந்த மகாதபஸ்வி மகாதேஜஸுடன் கைகளை உயர்த்தி, மௌனவிரதம் கடைப்பிடித்து நிலைத்து நின்றான்।

Verse 8

तस्य कालेन महता तीव्रे तपसि वर्ततः । तमाश्रममनुप्राप्ता दस्यवो लोप्त्रहारिणः

அவன் நீண்ட காலம் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த போது, கொள்ளையடித்த பொருள்களைத் திருடிய கள்வர்கள் அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 9

अनुसर्प्यमाणा बहुभिः पुरुषैर्भरतर्षभ । ते तस्यावसथे लोप्त्रं न्यदधुः कुरुनन्दन

ஓ பாரதசிறந்தவனே! பலர் துரத்திக் கொண்டிருக்க, அவர்கள் அந்தத் திருடிய செல்வத்தை அவன் வாசஸ்தலத்தில் வைத்து விட்டனர், ஓ குருநந்தனே।

Verse 10

निधाय च तदा लीनास्तत्रैवाश्रममण्डले । तेषु लीनेष्वथो शीघ्रं ततस्तद्रक्षिणां बलम्

அதை வைத்துவிட்டு அவர்கள் அங்கேயே ஆசிரம வளாகத்தில் மறைந்து கொண்டனர். அவர்கள் மறைந்ததும் உடனே காவலர் படை விரைவாக அங்கு வந்தடைந்தது.

Verse 11

आजगाम ततोऽपश्यंस्तमृषिं तस्करानुगाः । तमपृच्छंस्तदा वृत्तं रक्षिणस्तं तपोधनम्

பின்னர் அந்த முனிவரைப் பார்த்துத் திருடர்களைத் துரத்திவந்தோர் அங்கு வந்தனர். காவலர்கள் அந்தத் தவச் செல்வமான முனிவரிடம் நடந்ததை விசாரித்தனர்.

Verse 12

वद केन पथा याता दस्यवो द्विजसत्तम । तेन गच्छामहे ब्रह्मन् यथा शीघ्रतरं वयम्

சொல்லுங்கள்—அந்த கொள்ளையர்கள் எந்த வழியில் சென்றனர், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! ஓ பிராமணரே, அதே பாதையில் நாம் செல்வோம்; மேலும் விரைவாக அவர்களை அடைய.

Verse 13

तथा तु वचनं तेषां ब्रुवतां स तपोधनः । न किंचिद्वचनं राजन्नवदत्साध्वसाधु वा

அவர்கள் இவ்வாறு கூறினாலும், ஓ அரசே, தவச் செல்வமான அந்த முனிவர் ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை—‘நன்று’ என்றும் ‘அன்று’ என்றும் அல்ல.

Verse 14

ततस्ते राजपुरुषा विचिन्वन्तस्तमाश्रमम् । संयम्यैनं ततो राज्ञे सर्वान् दस्यून्न्यवेदयन्

அப்போது அரசரின் ஆட்கள் அந்த ஆசிரமத்தைத் தேடிச் சோதித்தனர். அவரை அடக்கி, எல்லா கொள்ளையர்களும் (இங்கேயே) கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர் என்று அரசரிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 15

तं राजा सहितैश्चोरैरन्वशाद्वध्यतामिति । सम्बध्य तं च तैर्राजञ्छूले प्रोतो महातपाः

அரசன் கள்வர்களுடன் சேர்த்து—“இவனை வதம் செய்க” என்று ஆணையிட்டான். அப்போது, அரசே, அவர்கள் அந்த மகாதபஸ்வியை கட்டி சூலத்தில் குத்தி நிறுத்தினர்.

Verse 16

ततस्ते शूलमारोप्य तं मुनिं रक्षिणस्तदा । प्रतिजग्मुर्महीपाल धनान्यादाय तान्यथ

பின்னர் அந்த முனிவரை சூலத்தில் ஏற்றி, நிலமன்னா, காவலர்கள் அந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 17

शूलस्थः स तु धर्मात्मा कालेन महता तदा । ध्यायन्देवं त्रिलोकेशं शङ्करं तमुमापतिम्

சூலின் முனையில் நிலைத்த அந்த தர்மாத்மா நீண்ட காலம் மூவுலகத் தலைவன்—உமாபதி சங்கரன்—அருளைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 18

बहुकालं महेशानं मनसाध्याय संस्थितः । निराहारोऽपि विप्रर्षिर्मरणं नाभ्यपद्यत

அவன் நீண்ட காலம் மனத்தால் மகேசானைத் தியானித்து நிலைத்திருந்தான்; உணவின்றியும் அந்த விப்ரரிஷி மரணத்திற்கு ஆளாகவில்லை.

Verse 19

धारयामास विप्राणामृषभः स हृदा हरिम् । शूलाग्रे तप्यमानेन तपस्तेन कृतं तदा

பிராமணர்களில் முதன்மையானவன் தன் இதயத்தில் ஹரியைத் தாங்கினான்; சூலின் முனையில் எரிந்தபடியே அவன் அத்தவத்தை அப்போது நிறைவேற்றினான்.

Verse 20

सन्तापं परमं जग्मुः श्रुत्वैतन्मुनयोऽखिलाः । ते रात्रौ शकुना भूत्वा संन्यवर्तन्त भारत

இதைக் கேட்ட எல்லா முனிவரும் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் இரவில் பறவை வடிவம் கொண்டு, ஓ பாரதா, அவர்கள் மீண்டும் திரும்பினர்.

Verse 21

दर्शयन्तो मुनेः शक्तिं तमपृच्छन् द्विजोत्तमम् । श्रोतुमिच्छाम ते ब्रह्मन् किं पापं कृतवानसि

முனியின் வல்லமையை உணர்ந்து, அவர்கள் அந்தச் சிறந்த த்விஜனை வினவினர்— “ஓ பிராமணரே, கேட்க விரும்புகிறோம்; நீங்கள் எந்தப் பாவம் செய்தீர்கள்?”

Verse 22

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः स मुनिशार्दूलस्तानुवाच तपोधनान् । दोषतः किं गमिष्यामि न हि मेऽन्यो पराध्यति

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— அப்போது முனிவர்களில் புலியான அவர், தவத்தில் செல்வமுடையோரிடம் சொன்னார்— “என் சொந்தக் குற்றத்தால் நான் என்ன சொல்வேன்? எனக்கு வேறு யாரும் தீங்கு செய்யவில்லை.”

Verse 23

एवमुक्त्वा ततः सर्वानाचचक्षे ततो मुनिः । मुनयश्च ततो राज्ञे द्वितीयेऽह्नि न्यवेदयन्

இவ்வாறு கூறிய பின் அந்த முனிவர் அனைத்தையும் அவர்களுக்கு விளக்கினார். பின்னர் இரண்டாம் நாளில் முனிவர்கள் அந்த நிகழ்வை அரசனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 24

राजा तु तमृषिं श्रुत्वा निष्क्रान्तः सह बन्धुभिः । प्रसादयामास तदा शूलस्थमृषिसत्तमम्

அந்த முனிவரைப் பற்றிக் கேட்டு அரசன் உறவினர்களுடன் புறப்பட்டான். பின்னர் திரிசூலத்தில் நிலைத்திருந்த சிறந்த முனிவரை சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.

Verse 25

राजोवाच । यन्मयाऽपकृतं तात तवाज्ञानवशाद्बहु । प्रसादये त्वां तत्राहं न मे त्वं क्रोद्धुमर्हसि

அரசன் கூறினான்—தந்தையே, அறியாமையின் வசத்தால் உமக்கு நான் செய்த பெரும் அபகாரம் எதுவோ, அதற்காக உம்மை நான் பிரசன்னப்படுத்துகிறேன்; என்மேல் கோபம் கொள்ள வேண்டாம்।

Verse 26

एवमुक्तस्ततो राज्ञा प्रसादमकरोन्मुनिः । कृतप्रसादं राजा तं ततः समवतारयत्

அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது முனிவர் அருளை வழங்கினார். அருள் பெற்ற பின் அரசன் அவரை கீழே இறக்கச் செய்தான்।

Verse 27

अवतीर्यमाणस्तु मुनिः शूले मांसत्वमागते । अतिसंपीडितो विप्रः शङ्करं मनसागमत्

கீழே இறங்கும்போது கம்பு முனிவரின் மாம்சத்தில் புகுந்திருந்தது. கடும் வேதனையால் நொறுங்கிய அந்தப் பிராமணர் மனத்தால் சங்கரனைச் சரணடைந்தார்।

Verse 28

संध्यातः शङ्करस्तेन बहुकालोपवासतः । प्रादुर्भूतो महादेवः शूलं तस्य तथाछिनत्

நீண்ட கால உபவாசமும் சங்கர தியானமும் காரணமாக மகாதேவர் வெளிப்பட்டு, உடனே அந்தக் கம்பை வெட்டி அகற்றினார்।

Verse 29

शूलमूलस्थितः शम्भुस्तुष्टः प्राह पुनःपुनः । ब्रूहि किं क्रियतां विप्र सत्त्वस्थानपरायण

கம்பின் அடிப்பகுதியில் நின்ற சம்பு மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்—சத்த்வ நிலையிலே நிலைத்த பிராமணரே, சொல்லுங்கள்; உமக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 30

अदेयमपि दास्यामि तुष्टोऽस्म्यद्योमया सह । किं तु सत्यवतां लोके सिद्धिर्न स्याच्च भूयसी

தரப்படாததையும் நான் அளிப்பேன்—இன்று உன்னால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஆனால் சத்தியவானோரின் உலகில் தர்மமரியாதையை மீறும் மிகைச் சித்தி உண்டாகாது.

Verse 31

स्वकर्मणोऽनुरूपं हि फलं भुञ्जन्ति जन्तवः । शुभेन कर्मणा भूतिर्दुःखं स्यात्पातकेन तु

உயிர்கள் தம் தம் கர்மத்திற்கேற்ப பலனை அனுபவிக்கின்றன. நற்கர்மத்தால் செல்வம் உண்டாகும்; பாவகர்மத்தால் துயரம் எழும்.

Verse 32

बहुभेदप्रभिन्नं तु मनुष्येषु विपच्यते । केषां दरिद्रभावेन केषां धनविपत्तिजम्

மனிதர்களிடத்தில் கர்மம் பல வேறுபாடுகளாகப் பழுக்கிறது—சிலருக்கு வறுமையாக, சிலருக்கு செல்வத்திற்குப் பேராபத்தாக.

Verse 33

सन्तत्यभावजं केषां केषांचित्तद्विपर्ययः । तथा दुर्वृत्तितस्तेषां फलमाविर्भवेन्नृणाम्

சிலருக்கு சந்ததி இல்லாமை பலனாகிறது; சிலருக்கு அதற்கு மாறானது. அதுபோல மனிதரின் தீயொழுக்கம், நடத்தைப்படி பலன் வெளிப்படும்.

Verse 34

केषांचित्पुत्रमरणे वियोगात्प्रियमित्रयोः । राजचौराग्नितः केषां दुःखं स्याद्दैवनिर्मितम्

சிலருக்கு மகன் மரணத்தால், அல்லது அன்பு நண்பர்களின் பிரிவால் துயரம் உண்டாகும். சிலருக்கு அரசன், திருடன், அல்லது தீயால்—தெய்வம் அமைத்த துன்பம் ஏற்படும்.

Verse 35

तच्छरीरे तु केषांचित्कर्मणा सम्प्रदृश्यते । जराश्च विविधाः केषां दृश्यन्ते व्याधयस्तथा

சிலருடைய உடலில் கர்மபலன் தெளிவாகவே வெளிப்படுகிறது. மற்றவர்களில் முதுமையின் பல நிலைகளும், அதுபோல நோய்களும் காணப்படுகின்றன.

Verse 36

दृश्यन्ते चाभिशापाश्च पूर्वकर्मानुसंचिताः । कष्टाः कष्टतरावस्था गताः केचिदनागसः

முன்கர்மத்தின்படி சேர்க்கப்பட்ட சாபங்களும் காணப்படுகின்றன. சிலர் குற்றமற்றவர்களெனத் தோன்றினாலும் துன்பத்திலும் அதைவிடக் கடுமையான நிலையிலும் வீழ்கின்றனர்.

Verse 37

पूर्वकर्मविपाकेन धर्मेण तपसि स्थिताः । दान्ताः स्वदारनिरता भूरिदाः परिपूजकाः

முன்கர்மத்தின் பலன் பழுத்ததால் அவர்கள் தர்மத்திலும் தவத்திலும் நிலைத்திருப்பர்—அடக்கமுடையோர், தம் மனைவியிடமே பற்றுடையோர், பெருந்தானம் செய்வோர், பக்தியுடன் வழிபடுவோர்.

Verse 38

ह्रीमन्तो नयसंयुक्ता अन्ये बहुगुणैर्युताः । दुर्गमामापदं प्राप्य निजकर्मसमुद्भवाम्

சிலர் நாணமுடையோர், நல்வழியால் நடத்தப்படுவோர்; சிலர் பல நற்குணங்களால் நிறைந்தோர்—ஆயினும் தம் கர்மத்திலிருந்து எழும், தப்பிக்க இயலாத பேரிடரை அடைந்தபோது…

Verse 39

न संज्वरन्ति ये मर्त्या धर्मनिन्दां न कुर्वते । इदमेव तपो मत्वा क्षिपन्ति सुविचेतसः

உள்ளே எரியாமல், தர்மத்தை இகழாமல் இருப்போர்—நல்லறிவுடையோர்—இதையே தவமாகக் கருதி தம் துயரை அகற்றுகின்றனர்.

Verse 40

हा भ्रातर्मातः पुत्रेति कष्टेषु न वदन्ति ये । स्मरन्ति मां महेशानमथवा पुष्करेक्षणम्

துன்ப நேரத்தில் ‘அய்யோ அண்ணா! அய்யோ தாயே! அய்யோ மகனே!’ என்று அழுது புலம்பாமல், என்னை—மகேசனை—அல்லது தாமரை-கண்ணனான இறைவனை நினைவோர்…

Verse 41

दुष्कृतं पूर्वजं भोक्तुं ध्रुवं तदुपशाम्यति

முன்னர் செய்த தீவினை நிச்சயமாக அனுபவிக்கப்பட வேண்டும்; அனுபவித்த பின் அது உறுதியாக அடங்கி அமைதியடையும்।

Verse 42

दिनानि यावन्ति वसेत्स कष्टे यथाकृतं चिन्तयद्देवमीशम् । तावन्ति सौम्यानि कृतानि तेन भवन्ति विप्र श्रुतिनोदनैषा

ஒருவன் எத்தனை நாட்கள் துன்பத்தில் தங்கி, தன் செயலின்படி ஈசன்-தேவனை தியானிக்கிறானோ, அத்தனை நாட்கள் அவனால் மென்மையான புண்ணியம் உண்டாகும், ஓ பிராமணரே—இது ஸ்ருதியின் ஊக்கவுரை.

Verse 43

यस्मात्त्वया कष्टगतेन नित्यं स्मृतश्चाहं मनसा पूजितश्च । गौरीसहायस्तेन इहागतोऽस्मि ब्रूह्यद्य कृत्यं क्रियतां किं नु विप्र

நீ துன்பத்தில் இருந்தபோதும் எப்போதும் என்னை நினைத்து, மனத்தால் என்னை வழிபட்டாய்; அதனால் கௌரியுடன் நான் இங்கு வந்தேன். சொல், ஓ பிராமணரே—இன்று உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும், எந்த காரியம் நிறைவேற்ற வேண்டும்?

Verse 44

माण्डव्य उवाच । तुष्टो यद्युमया सार्धं वरदो यदि शङ्कर । तदा मे शूलसंस्थस्य संशयं परमं वद

மாண்டவ்யர் கூறினார்—உமையுடன் நீங்கள் திருப்தியடைந்து, உண்மையிலேயே வரம் அளிப்பவராக இருந்தால், ஓ சங்கரா, நான் சூலத்தில் துளைக்கப்பட்ட நிலையில் உள்ள என் பரம சந்தேகத்தை விளக்கி நீக்குங்கள்।

Verse 45

न रुजा मम कापि स्याच्छूलसंप्रोतितेऽगके । अमृतस्रावि तच्छूलं प्रभावात्कस्य शंस मे

திரிசூலத்தால் குத்தப்பட்டிருந்தாலும் என் உடலில் சிறிதும் வலி எழவில்லை. அந்தத் திரிசூலம் அமிர்தம் சொட்டுவது போலத் தோன்றுகிறது—இது யாருடைய பிரபாவத்தால் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 46

श्रीशूलपाणिरुवाच । शूलस्थेन त्वया विप्र मनसा चिन्तितोऽस्मि यत् । अनयानां निहन्ताहं दुःखानां विनिबर्हणः

ஸ்ரீ சூலபாணி கூறினார்—ஓ பிராமணரே, திரிசூலத்தில் இருந்தபோதும் நீ மனத்தால் என்னைத் தியானித்தாய்; ஆகையால் நான் துன்பங்களை அழிப்பவன், சோகங்களை வேரோடு அகற்றுபவன்.

Verse 47

ध्यातमात्रो ह्यहं विप्र पाताले वापि संस्थितः । शूलमूले त्वहं शम्भुरग्रे देवी स्वयं स्थिता । जगन्माताम्बिका देवी त्वामृतेनान्वपूरयत्

ஓ பிராமணரே, என்னைத் தியானித்த மாத்திரத்தில் நான் உடனே சன்னிதியாகிறேன்—பாதாளத்தில் இருந்தாலும். திரிசூலத்தின் அடியில் நான் சம்பு; அதன் முனையில் தேவியே தாமே நிற்கிறாள். அந்த உலகமாதா அம்பிகை உன்னை அமிர்தம் போன்ற அருளால் நிரப்பினாள்.

Verse 48

माण्डव्य उवाच । पूर्वमेव स्थितो यस्माच्छूलं व्याप्योमया सह । प्रसादप्रवणो मह्यमिदानीं चानया सह

மாண்டவ்யர் கூறினார்—முன்பிருந்தே உமையுடன் சேர்ந்து இந்தத் திரிசூலத்தில் என்னோடு ஊடுருவி நீ நிலைத்திருக்கிறாய்; ஆகவே இப்போதும் அவளுடன் சேர்ந்து என்மேல் அருள் சாய்ந்து இரு.

Verse 49

यस्याः संस्मरणादेव दौर्भाग्यं प्रलयं व्रजेत् । न दौर्भाग्यात्परं लोके दुःखाद्दुःखतरं किल

அவளை நினைத்த மாத்திரத்தில் துர்பாக்கியம் அழிந்து போகிறது. உண்மையாக, இவ்வுலகில் துர்பாக்கியத்தை விடப் பெரிய துன்பம் இல்லை; துன்பத்தை விடக் கடுமையான துன்பமும் இல்லை.

Verse 50

किलैवं श्रूयते गाथा पुराणेषु सुरोत्तम । त्रैलोक्यं दहतस्तुभ्यं सौभाग्यमेकतां गतम्

தேவர்களில் சிறந்தவனே! புராணங்களில் இவ்வாறான கதை கேட்கப்படுகிறது—நீ மூவுலகையும் எரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நற்கருமம் (சௌபாக்யம்) உனக்காக ஒரே இடத்தில் ஒன்றாயிற்று.

Verse 51

विष्णोर्वक्षःस्थलं प्राप्य तत्स्थितं चेति नः श्रुतम् । पीतं तद्वक्षसस्त्रस्तदक्षेण परमेष्ठिना

அது விஷ்ணுவின் மார்பிடத்தை அடைந்து அங்கேயே நிலைத்தது என்று நாம் கேட்டோம். மேலும் விஷ்ணுவின் அந்த மார்பிலிருந்து பரமேஷ்டி பிரம்மா நடுங்கும் கண் கொண்டு அதை அருந்தினார் என்றும் கேட்டோம்.

Verse 52

तस्मात्सतीति संजज्ञ इयमिन्दीवरेक्षणा । यजतस्तस्य देवेश तव मानावखण्डनात्

ஆகையால் இந்தத் தாமரைக்கண்ணாள் தேவி ‘சதி’ எனப் பெயர் பெற்றாள். தேவேசனே! யாகம் நடைபெறுகையில் உன் மானம் அவமதிக்கப்பட்டு உடைக்கப்பட்டதாலேயே இது நிகழ்ந்தது.

Verse 53

जुहावाग्नौ तु सा देवी ह्यात्मानं प्राणसंज्ञिकम् । आत्मानं भस्मसात्कृत्वा प्रालेयाद्रेस्ततः सुता

அப்போது அந்த தேவி தன் உயிரெனும் ஆத்மாவையே அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தாள். தன் உடலைச் சாம்பலாக்கி, பின்னர் ப்ராலேய மலை (இமய) மகளாகப் பிறந்தாள்.

Verse 54

मेनकायां प्रभो जाता साम्प्रतं या ह्युमाभिधा । अनादिनिधना देवी ह्यप्रतर्क्या सुरेश्वर

பிரபுவே! இப்போது ‘உமா’ என அழைக்கப்படுபவள் மேனகையில் பிறந்தாள். ஆனால் தேவர்களின் ஈசனே! அந்த தேவி ஆதியுமில்லா, அந்தமுமில்லா; தர்க்கத்திற்கும் எட்டாதவள்.

Verse 55

यदि तुष्टोऽसि देवेश ह्युमा मे वरदा यदि । उभावप्यत्र वै स्थाने स्थितौ शूलाग्रमूलयोः

தேவேசரே, நீங்கள் திருப்தியடைந்தால்—உமா எனக்கு வரமளிப்பவளாக இருந்தால்—நீங்கள் இருவரும் இப்புனிதத் தலத்தில், திரிசூலத்தின் முனையிலும் அடியிலும் நிலைபெறுக।

Verse 56

अवतारो यत्र तत्र संस्थितिं वै ततः कुरु

உமது அவதாரம் (பிரகடனம்) எங்கு எங்கு நிகழுமோ, அங்கேயே உமது நிலையான இருப்பையும் நிறுவுக।

Verse 57

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तेनैवमुक्ते सहसा कृत्वा भूमण्डलं द्विधा । निःसृतौ शूलमूलाग्राल्लिङ्गार्चाप्रतिरूपिणौ

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், உடனே பூமண்டலம் இரண்டாகப் பிளந்தது; மேலும் திரிசூலத்தின் அடியும் முனையும் இருந்து, லிங்காராதனைக்கு ஒப்பான வடிவங்களாக இரு தெய்வப் பிரகடனங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 58

प्रद्योतयद्दिशः सर्वा लिङ्गं मूले प्रदृश्यते । वामतः प्रतिमा देवी तदा शूलेश्वरी स्थिता

எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து, அடிப்பகுதியில் லிங்கம் காணப்பட்டது; மேலும் இடப்புறத்தில் தேவியின் திருவுருவம்—அப்போது சூலேஸ்வரியாக—நிலைபெற்றது।

Verse 59

विलोभयन्ती च जगद्भाति पूरयती दिशः । दृष्ट्वा कृताञ्जलिपुटः स्तुतिं चक्रे द्विजोत्तमः

உலகை மயக்கி அவள் ஒளிர்ந்தாள், திசைகளை நிறைத்தாள். இதைக் கண்டு, சிறந்த பிராமணன் கைகூப்பி ஸ்துதி செய்தான்।

Verse 60

माण्डव्य उवाच । त्वमस्य जगतो माता जगत्सौभाग्यदेवता । न त्वया रहितं किंचिद्ब्रह्माण्डेऽस्ति वरानने

மாண்டவ்யர் கூறினார்—நீயே இந்த உலகின் தாய்; உலகின் நல்வாழ்வின் அதிதேவி. ஓ அழகிய முகத்தாளே, இந்த பிரபஞ்சத்தில் உன்னைத் தவிர எதுவும் இல்லை.

Verse 61

प्रसादं कुरु धर्मज्ञे मम त्वाज्ञप्तुमर्हसि । ईदृशेनैव रूपेण केषु स्थानेषु तिष्ठसि । प्रसादप्रवणा भूत्वा वद तानि महेश्वरि

தர்மத்தை அறிந்தவளே, என்மேல் அருள் புரிவாயாக; எனக்கு உபதேசிக்க நீ தகுதியுடையவள். இதே வடிவில் நீ எந்தெந்த தலங்களில் தங்குகிறாய்? கருணை கொண்டவளாய் அவற்றைச் சொல், ஓ மகேஸ்வரியே.

Verse 62

श्रीदेव्युवाच । सर्वगा सर्वभूतेषु द्रष्टव्या सर्वतो भुवि । सर्वलोकेषु यत्किंचिद्विहितं न मया विना

திருமகள் கூறினாள்—நான் அனைத்திலும் நிறைந்தவள்; எல்லா உயிர்களிலும், பூமியெங்கும் காணத்தக்கவள். எல்லா உலகங்களிலும் நிகழ்வது எதுவாயினும், அது என்னை இன்றி நடைபெறாது.

Verse 63

तथापि येषु स्थानेषु द्रष्टव्या सिद्धिमीप्सुभिः । स्मर्तव्या भूतिकामेन तानि वक्ष्यामि तत्त्वतः

ஆயினும், சித்தியை நாடுவோர் என்னைக் காண வேண்டியவும், செல்வம் நாடுவோர் என்னை நினைக்க வேண்டியவும் உள்ள அந்தத் தலங்களை நான் உண்மையாகக் கூறுவேன்.

Verse 64

वाराणस्यां विशालाक्षी नैमिषे लिङ्गधारिणी । प्रयागे ललिता देवी कामुका गन्धमादने

வாரணாசியில் நான் விசாலாட்சி; நைமிஷத்தில் லிங்கதாரிணி. பிரயாகத்தில் நான் தேவியாகிய லலிதை; கந்தமாதனத்தில் நான் காமுகா எனப் புகழப்படுகிறேன்.

Verse 65

मानसे कुमुदा नाम विश्वकाया तथाऽपरे । गोमन्ते गोमती नाम मन्दरे कामचारिणी

மானஸ சரோவரத்தில் நான் ‘குமுதா’ எனப் புகழ்பெறுகிறேன்; வேறிடத்தில் ‘விஸ்வகாயா’. கோமந்தத்தில் என் பெயர் ‘கோமதி’; மந்தரத்தில் நான் ‘காமசாரிணி’யாய் உறைகிறேன்.

Verse 66

मदोत्कटा चैत्ररथे हयन्ती हास्तिने पुरे । कान्यकुब्जे स्थिता गौरी रम्भा ह्यमलपर्वते

சைத்ரரதத்தில் நான் ‘மதோத்கடா’; ஹாஸ்தினபுரத்தில் ‘ஹயந்தீ’. காண்யகுப்ஜத்தில் நான் ‘கௌரி’யாய் நிறுவப்பட்டுள்ளேன்; அமலபர்வதத்தில் ‘ரம்பா’ என நினைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 67

एकाम्रके कीर्तिमती विश्वां विश्वेश्वरे विदुः । पुष्करे पुरुहूता च केदारे मार्गदायिनी

ஏகாம்ரத்தில் நான் ‘கீர்த்திமதி’ என அறியப்படுகிறேன்; விஸ்வேஸ்வரத்தில் ‘விஸ்வா’ எனக் கருதப்படுகிறேன். புஷ்கரத்தில் ‘புருஹூதா’; கேதாரத்தில் ‘மார்கதாயினி’—தர்மப் பாதை அளிப்பவள்—என அழைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 68

नन्दा हिमवतः प्रस्थे गोकर्णे भद्रकर्णिका । स्थानेश्वरे भवानी तु बिल्वके बिल्वपत्त्रिका

ஹிமவத்தின் சரிவுகளில் நான் ‘நந்தா’; கோகர்ணத்தில் ‘பத்ரகர்ணிகா’. ஸ்தானேஸ்வரத்தில் நான் ‘பவானி’; பில்வகத்தில் ‘பில்வபத்திரிகா’—பில்வ இலைகளால் பூஜிக்கப்படுபவள்—என விளங்குகிறேன்.

Verse 69

श्रीशैले माधवी नाम भद्रे भद्रेश्वरीति च । जया वराहशैले तु कमला कमलालये

ஸ்ரீசைலத்தில் நான் ‘மாதவி’ எனப் பூஜிக்கப்படுகிறேன்; பத்ரத்தில் ‘பத்ரேஸ்வரி’ என அழைக்கப்படுகிறேன். வராஹசைலத்தில் நான் ‘ஜயா’; கமலாலயத்தில் ‘கமலா’ என நினைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 70

रुद्रकोट्यां तु कल्याणी काली कालञ्जरे तथा । महालिङ्गे तु कपिला माकोटे मुकुटेश्वरी

ருத்ரகோடியில் அவள் ‘கல்யாணி’ எனப் புகழப்படுகிறாள். காலஞ்சரத்தில் ‘காளி’, மகாலிங்கத்தில் ‘கபிலா’, மாகோட்டத்தில் முக்குடத் தலத்தின் அதிதேவி ‘முகுடேஸ்வரி’ என வழிபடப்படுகிறாள்.

Verse 71

शालिग्रामे महादेवी शिवलिङ्गे जलप्रिया । मायापुर्यां कुमारी तु संताने ललिता तथा

சாலிகிராமத்தில் அவள் ‘மகாதேவி’; சிவலிங்கத்தில் ‘ஜலப்ரியா’. மாயாபுரியில் ‘குமாரி’, சாந்தானத்தில் ‘லலிதா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 72

उत्पलाक्षी सहस्राक्षे हिरण्याक्षे महोत्पला । गयायां विमला नाम मङ्गला पुरुषोत्तमे

சஹஸ்ராக்ஷத்தில் அவள் ‘உத்பலாக்ஷி’ (தாமரை-கண்), ஹிரண்யாக்ஷத்தில் ‘மஹோத்பலா’. கயாவில் ‘விமலா’, புருஷோத்தமத்தில் ‘மங்களா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 73

विपाशायाममोघाक्षी पाटला पुण्ड्रवर्धने । नारायणी सुपार्श्वे तु त्रिकूटे भद्रसुन्दरी

விபாசா நதிக்கரையில் அவள் ‘அமோகாக்ஷி’. புண்ட்ரவர்த்தனத்தில் ‘பாடலா’, சுபார்ஷ்வத்தில் ‘நாராயணி’, திரிகூடத்தில் ‘பத்ரசுந்தரி’ என வழிபடப்படுகிறாள்.

Verse 74

विपुले विपुला नाम कल्याणी मलयाचले । कोटवी कोटितीर्थेषु सुगन्धा गन्धमादने

விபுலத்தில் அவள் ‘விபுலா’ என அறியப்படுகிறாள். மலயாசலத்தில் ‘கல்யாணி’, கோடிதீர்த்தங்களில் ‘கோடவி’, கந்தமாதனத்தில் ‘சுகந்தா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 75

गोदाश्रमे त्रिसन्ध्या तु गङ्गाद्वारे रतिप्रिया । शिवचण्डे सभानन्दा नन्दिनी देविकातटे

கோதாஶ்ரமத்தில் அவள் திரிசந்த்யை; கங்காத்வாரத்தில் ரதிப்ரியை. சிவசண்டத்தில் சபாநந்தா; தேவிகா கரையில் நந்தினி எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 76

रुक्मिणी द्वारवत्यां तु राधा वृन्दावने वने । देवकी मथुरायां तु पाताले परमेश्वरी

த்வாரவதியில் அவள் ருக்மிணி; வ்ரிந்தாவன வனத்தில் ராதை. மதுரையில் தேவகி; பாதாளத்தில் பரமேஸ்வரி எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 77

चित्रकूटे तथा सीता विन्ध्ये विन्ध्यनिवासिनी । सह्याद्रावेकवीरा तु हरिश्चन्द्रे तु चण्डिका

சித்ரகூடத்தில் அவள் சீதை எனப் போற்றப்படுகிறாள்; விந்தியத்தில் விந்த்யநிவாசினி. சஹ்யாத்ரியில் ஏகவீரா; ஹரிச்சந்திரப் பகுதியில் சண்டிகா என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 78

रमणा रामतीर्थे तु यमुनायां मृगावती । करवीरे महालक्ष्मी रूपादेवी विनायके

ராமதீர்த்தத்தில் அவள் ரமணா; யமுனை கரையில் மிருகாவதி. கரவீரத்தில் மகாலட்சுமி; விநாயகக் க்ஷேத்திரத்தில் ரூபாதேவி எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 79

आरोग्या वैद्यनाथे तु महाकाले महेश्वरी । अभयेत्युष्णतीर्थे तु मृगी वा विन्ध्यकन्दरे

வைத்யநாதத்தில் அவள் ஆரோக்யா—ஆரோக்கியம் அருள்பவள்; மகாகாலத்தில் மகேஸ்வரி. உஷ்ணதீர்த்தத்தில் அபயா; விந்தியக் குகைகளில் மிருகீ என அறியப்படுகிறாள்.

Verse 80

माण्डव्ये माण्डुकी नाम स्वाहा माहेश्वरे पुरे । छागलिङ्गे प्रचण्डा तु चण्डिकामरकण्टके

மாண்டவ்யத்தில் அவள் ‘மாண்டுகீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; மாஹேஸ்வர நகரில் ‘ஸ்வாஹா’; சாகலிங்கத்தில் ‘ப்ரசண்டா’; அமரகாண்டகத்தில் ‘சண்டிகா’ எனப் பூஜிக்கப்படுகிறாள்।

Verse 81

सोमेश्वरे वरारोहा प्रभासे पुष्करावती । वेदमाता सरस्वत्यां पारा पारातटे मुने

சோமேஸ்வரத்தில் அவள் ‘வராரோஹா’; ப்ரபாஸத்தில் ‘புஷ்கராவதீ’; சரஸ்வதியில் ‘வேதமாதா’; அப்பால் கரையில், முனிவரே, ‘பாரா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 82

महालये महाभागा पयोष्ण्यां पिङ्गलेश्वरी । सिंहिका कृतशौचे तु कर्तिके चैव शांकरी

மஹாலயத்தில் அவள் ‘மஹாபாகா’; பயோஷ்ணீ நதியில் ‘பிங்கலேஸ்வரீ’; க்ருதசௌசத்தில் ‘ஸிம்ஹிகா’; கார்த்திக தீர்த்தத்தில் நிச்சயமாக ‘சாங்கரீ’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 83

उत्पलावर्तके लोला सुभद्रा शोणसङ्गमे । मता सिद्धवटे लक्ष्मीस्तरंगा भारताश्रमे

உத்பலாவர்த்தகத்தில் அவள் ‘லோலா’; சோண சங்கமத்தில் ‘சுபத்ரா’; ஸித்தவட்டத்தில் ‘மதா’ எனும் அன்னையாக; பாரத ஆசிரமத்தில் ‘தரங்கா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 84

जालन्धरे विश्वमुखी तारा किष्किन्धपर्वते । देवदारुवने पुष्टिर्मेधा काश्मीरमण्डले

ஜாலந்தரத்தில் அவள் ‘விஸ்வமுகீ’; கிஷ்கிந்த மலைவில் ‘தாரா’; தேவதாரு வனத்தில் ‘புஷ்டி’; காஷ்மீர மண்டலத்தில் ‘மேதா’ எனப் பூஜிக்கப்படுகிறாள்।

Verse 85

भीमादेवी हिमाद्रौ तु पुष्टिर्वस्त्रेश्वरे तथा । कपालमोचने शुद्धिर्माता कायावरोहणे

ஹிமாத்ரியில் அவள் பீமாதேவி; வஸ்த்ரேஸ்வரத்தில் புஷ்டி எனப் புகழப்படுகிறாள். கபாலமோசனத்தில் அவள் சுத்தி; காயாவரோஹணத்தில் மாதாவாக வழிபடப்படுகிறாள்.

Verse 86

शङ्खोद्धारे ध्वनिर्नाम धृतिः पिण्डारके तथा । काला तु चन्द्रभागायामच्छोदे शक्तिधारिणी

சங்கோத்தாரத்தில் அவள் த்வனி என அழைக்கப்படுகிறாள்; பிண்டாரகத்தில் த்ருதி. சந்திரபாகா நதியில் அவள் காலா; அச்சோதத்தில் சக்திதாரிணி—தெய்வ சக்தியைத் தாங்குபவள்.

Verse 87

वेणायाममृता नाम बदर्यामुर्वशी तथा । ओषधी चोत्तरकुरौ कुशद्वीपे कुशोदका

வேணாவில் அவள் அம்ருதா எனப் பெயர்பெறுகிறாள்; பதரியில் ஊர்வசி. உத்தரகுருவில் அவள் ஓஷதி; குஷத்வீபத்தில் குஷோதகா என நினைவுகூரப்படுகிறாள்.

Verse 88

मन्मथा हेमकूटे तु कुमुदे सत्यवादिनी । अश्वत्थे वन्दिनीका तु निधिर्वैश्रवणालये

ஹேமகூட்டத்தில் அவள் மன்மதா; குமுதத்தில் சத்யவாதினி. அஸ்வத்தத்தில் வந்தினீகா; வைஸ்ரவணன் ஆலயத்தில் நிதி என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 89

गायत्री वेदवदने पार्वती शिवसन्निधौ । देवलोके तथेन्द्राणी ब्रह्मास्ये तु सरस्वती

வேதவதனத்தில் அவள் காயத்ரி; சிவன் சன்னிதியில் பார்வதி. தேவருலகில் அவள் இந்திராணி; பிரம்மாவின் வாயில் அவள் சரஸ்வதி எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 90

सूर्यबिम्बे प्रभा नाम मातॄणां वैष्णवी मता । अरुन्धती सतीनां तु रामासु च तिलोत्तमा

சூரியவட்டத்தில் அவள் ‘பிரபா’ எனப் பெயர்பெற்றாள்; மாத்ருகணத்தில் ‘வைஷ்ணவி’ என மதிக்கப்படுகிறாள். பத்தினியருள் ‘அருந்ததி’, ரமைகளுள் ‘திலோத்தமா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 91

चित्रे ब्रह्मकला नाम शक्तिः सर्वशरीरिणाम् । शूलेश्वरी भृगुक्षेत्रे भृगौ सौभाग्यसुन्दरी

சித்ரா தீர்த்தத்தில் அவள் ‘பிரம்மகலா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்—அனைத்து உடலுடையோரிலும் உள்ள சக்தி. ப்ருகு க்ஷேத்திரத்தில் ‘சூலேஸ்வரி’, ப்ருகுவில் ‘சௌபாக்யசுந்தரி’ எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 92

एतदुद्देशतः प्रोक्तं नामाष्टशतमुत्तमम् । अष्टोत्तरं च तीर्थानां शतमेतदुदाहृतम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக எட்டு நூறு சிறந்த நாமங்கள் கூறப்பட்டன; அதுபோல தீர்த்தங்களின் நூற்றெட்டு நாமங்களும் இங்கு உரைக்கப்பட்டன.

Verse 93

इदमेव परं विप्र सर्वेषां तु भविष्यति । पठत्यष्टोत्तरशतं नाम्नां यः शिवसन्निधौ

ஓ விப்ரரே! இதுவே அனைவருக்கும் பரம நன்மையாகும்—சிவன் சன்னிதியில் நூற்றெட்டு நாமங்களைப் பாராயணம் செய்பவன் பெறும் பயன் இதுவே.

Verse 94

स मुच्यते नरः पापैः प्राप्नोति स्त्रियमीप्सिताम् । स्नात्वा नारी तृतीयायां मां समभ्यर्च्य भक्तितः

அந்த ஆண் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, விரும்பிய பெண்ணை அடைகிறான். மேலும் பெண் த்ருதியைத் திதியில் நீராடி, பக்தியுடன் என்னை வழிபட்டால் அவளும் மங்களப் பயனை அடைகிறாள்.

Verse 95

न सा स्याद्दुःखिनी जातु मत्प्रभावान्नरोत्तम । नित्यं मद्दर्शने नारी नियताया भविष्यति

ஓ நரோத்தமா! என் பிரபாவத்தால் அவள் ஒருபோதும் துயருறமாட்டாள். எந்நாளும் என் தரிசனத்தால் அந்த நாரி நியமமுடையவளாகவும் நிலைத்த நெறியுடையவளாகவும் ஆவாள்.

Verse 96

पतिपुत्रकृतं दुःखं न सा प्राप्स्यति कर्हिचित् । मदालये तु या नारी तुलापुरुषसंज्ञितम्

கணவன் அல்லது மகனால் உண்டாகும் துயரத்தை அவள் ஒருபோதும் அடையமாட்டாள். மேலும் என் ஆலயத்தில் ‘துலாபுருஷ’ எனப்படும் விதியைச் செய்கிற அந்த நாரி—

Verse 97

सम्पूज्य मण्डयेद्देवांल्लोकपालांश्च साग्निकान् । सपत्नीकान्द्विजान्पूज्य वासोभिर्भूषणैस्तथा

முறையாகப் பூஜித்து, தேவர்களையும் அக்னியுடன் கூடிய திக்பாலர்களையும் மரியாதையுடன் அலங்கரிக்க வேண்டும். மேலும் மனைவியுடன் கூடிய சிறந்த த்விஜர்களை பூஜித்து, ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 98

भूतेभ्यस्तु बलिं दद्यादृत्विग्भिः सह देशिकः । ततः प्रदक्षिणीकृत्य तुलामित्यभिमन्त्रयेत्

பின்னர் தேசிக ஆசாரியர், ரித்விக்களுடன் சேர்ந்து பூதங்களுக்கு பலி அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் பிரதட்சிணம் செய்து ‘துலா…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தால் துலா (தராசு)வை அபிமந்திரிக்க வேண்டும்.

Verse 99

शुचिरक्ताम्बरो वा स्याद्गृहीत्वा कुसुमाञ्जलिम् । नमस्ते सर्वदेवानां शक्तिस्त्वं परमा स्थिता

தூய சிவப்பு ஆடை அணிந்து, மலரஞ்சலி எடுத்துக் கொண்டு வணங்கி இவ்வாறு கூற வேண்டும்— ‘நமஸ்காரம்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பின்னால் நிலைக்கும் பரம சக்தி நீயே.’

Verse 100

साक्षिभूता जगद्धात्री निर्मिता विश्वयोनिना । त्वं तुले सर्वभूतानां प्रमाणमिह कीर्तिता

ஓ துலா! நீ உலகின் சாட்சியாகவும், ஜகத்தைக் காக்கும் ஜகத்தாத்ரியாகவும் இருக்கிறாய்; விஸ்வயோனியால் உருவாக்கப்பட்டவள். இங்கு நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் அளவுகோலும் ప్రమாணமும் எனப் போற்றப்படுகிறாய்.

Verse 101

कराभ्यां बद्धमुष्टिभ्यामास्ते पश्यन्नुमामुखम् । ततोऽपरे तुलाभागेन्यसेयुर्द्विजपुंगवाः

இரு கைகளையும் முட்டியாகக் கட்டி அமர்ந்து உமையின் முகத்தைத் தியானித்து நோக்க வேண்டும். பின்னர் தராசின் மற்றத் தட்டில் முதன்மை பிராமணர்கள் விதிப்படி நிர்ணயித்த பொருட்களை வைக்க வேண்டும்.

Verse 102

द्रव्यमष्टविधं तत्र ह्यात्मवित्तानुसारतः । मन्दशभूते विप्रेन्द्र पृथिव्यां यदधिष्ठितम्

அங்கு பொருட்கள் எட்டு வகை; தன் செல்வவளத்திற்கு ஏற்பத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஓ பிராமணரே! இவை பூமியில் நிலைபெற்று, ஸ்தூல பூதங்களுடன் தொடர்புடைய த்ரவியங்கள்.

Verse 103

सुवर्णं चैव निष्पावांस्तथा राजिकुसुम्भकम् । तृणराजेन्दुलवणं कुङ्कुमं तु तथाष्टमम्

இவைகள்: சுவர்ணம், நிஷ்பாவம் (பயறு), ராஜிகா (கடுகு) மற்றும் குசும்பகம், த்ருணராஜ-இந்துலவணம் (சைந்தவ உப்பு), மேலும் எட்டாவது குங்குமம்.

Verse 104

एषामेकतमं कुर्याद्यथा वित्तानुसारतः । साम्यादभ्यधिकं यावत्काञ्चनादि भवेद्द्विज

இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றைத் தன் செல்வவளத்திற்கு ஏற்பச் செய்ய வேண்டும். ஓ த்விஜரே! அது தானம் செய்பவனின் அளவிற்கு சமமாகவும், சுவர்ணம் முதலியவற்றில் அதைவிட அதிகமாகவும் இருக்கலாம்.

Verse 105

तावत्तिष्ठेन्नरो नारी पश्चादिदमुदीरयेत् । नमो नमस्ते ललिते तुलापुरुषसंज्ञिते

அதுவரை ஆணோ பெண்ணோ அந்த நிலையிலே நிலைத்திருக்க வேண்டும்; பின்னர் இவ்வாறு உரைக்க வேண்டும்— “ஹே லலிதே, துலாபுருஷ என்று அழைக்கப்படுபவளே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।”

Verse 106

त्वमुमे तारयस्वास्मानस्मात्संसारकर्दमात् । ततोऽवतीर्य मुरवे पूर्वमर्द्धं निवेदयेत्

“ஹே உமா! இந்த சம்சாரக் களிமண்ணிலிருந்து எங்களை மீட்டருள்வாயாக.” பின்னர் துலா/ஆசனத்திலிருந்து இறங்கி, முதற்பகுதியை முராரி (விஷ்ணு)க்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 107

ऋत्विग्भ्योऽपरमर्द्धं च दद्यादुदकपूर्वकम् । तेभ्यो लब्धा ततोऽनुज्ञां दद्यादन्येषु चार्थिषु

மீதியுள்ள அரைப்பகுதியை ரித்விக்களுக்கு உதகபூர்வமாக (நீருடன்) அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் அவர்களின் அனுமதி பெற்று பிற யாசகர்களுக்கும் தானம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 108

सपत्नीकं गुरुं रक्तवाससी परिधापयेत् । अन्यांश्च ऋत्विजः शक्त्या गुरुं केयूरकङ्कणैः

குருவை அவரது மனைவியுடன் சிவப்பு ஆடைகள் அணியச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் இயன்ற அளவில் பிற ரித்விக்களையும் மரியாதை செய்ய வேண்டும்; குருவுக்கு கேயூரம், கங்கணம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 109

शुक्लां गां क्षीरिणीं दद्याल्ललिता प्रीयतामिति । अनेन विधिना या तु कुर्यान्नारी ममालये

வெள்ளை, பால் தரும் பசுவை தானமாக அளித்து— “லலிதா பிரீதியடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும். என் திருத்தலத்தில் இவ்விதமாக எந்தப் பெண் இதைச் செய்கிறாளோ—

Verse 110

मत्तुल्या सा भवेद्राज्ञां तेजसा श्रीरिवामला । सावित्रीव च सौन्दर्ये जन्मानि दश पञ्च च

அவள் எனக்குச் சமமானவளாகிறாள்; அரசியரிடையே ஒளித் தேஜஸால் விளங்குகிறாள்—ஸ்ரீதேவியைப் போலத் தூயவள்—அழகில் சாவித்ரியை ஒத்தவள்; பத்து மேலும் ஐந்து பிறவிகள் வரை।

Verse 111

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं निशम्य वचनं गौर्या द्विजवरोत्तमः । नमस्कृत्य जगामाशु धर्मराज निवेशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—கௌரியின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அந்தச் சிறந்த பிராமணன் வணங்கி விரைவில் தர்மராஜனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 112

तदा प्रभृति तत्तीर्थं ख्यातं शूलेश्वरीति च । तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘சூலேஸ்வரி’ எனப் புகழ்பெற்றது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன்—

Verse 113

ब्राह्मणानन्नवासोभिः पिण्डैः पितृपितामहान् । भक्तोपहारैर्देवेशमुमया सह शङ्करं

அவன் பிராமணர்களை அன்னமும் ஆடையும் அளித்து மதிப்பான்; பிண்டம் அர்ப்பணித்து தந்தை-தாத்தையரைத் திருப்திப்படுத்துவான்; பக்தியுடன் காணிக்கைகள் செலுத்தி உமையுடன் தேவாதிதேவன் சங்கரனை வழிபடுவான்।

Verse 114

धूपगुग्गुलदानैश्च दीपदानैः सुबोधितैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः स गच्छेच्छिवसन्निधिम्

தூபமும் குக்குலும் தானமாக அளித்து, முறையாகச் செய்யப்படும் தீபதானத்தால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவனின் சன்னிதியை அடைகிறான்।

Verse 115

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चिदभियुक्तो नरेश्वर । अम्भिशापि तथा स्नातस्त्रिदिनं मुच्यते नरः

மனிதரின் அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் யாராயினும்—துன்புற்றவராயினும் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவராயினும்—வெறும் நீரால்கூட நீராடினால், மூன்று நாளில் அந்தச் சுமையிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 116

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां रात्रौ जागर्ति यो नरः । उपवासपरः शुद्धः शिवं सम्पूजयेन्नरः । प्रमुच्य पापसंमोहं रुद्रलोकं स गच्छति

கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியின் இரவில் யார் விழித்திருந்து, உபவாசத்தில் நிலைத்து, தூய்மையுடன் சிவனை முறையாகப் பூஜிக்கிறாரோ—அவர் பாபத்தால் உண்டான மயக்கத்தை நீக்கி ருத்ரலோகத்தை அடைவார்।

Verse 117

त्रिनेत्रश्च चतुर्बाहुः साक्षाद्रुद्रोऽपरः । क्रीडते देवकन्याभिर्यावच्चन्द्रार्कतारकम्

மூன்று கண்களும் நான்கு கரங்களும் உடையவன்—கண்முன் தோன்றிய இன்னொரு ருத்ரன் போல—சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை தேவகன்னியருடன் விளையாடுவான்।

Verse 198

अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)