Adhyaya 18

Verse 1

रुद्र उवाच । शृणु स्कन्द महाप्राज्ञ ह्यद्भुतं यत्कृतं मया । धर्मारण्ये महादुष्टो दैत्यः कर्णाटकाभिधः

ருத்ரன் கூறினார்—மகாப்ராஜ்ஞனே ஸ்கந்தா, நான் செய்த அதிசயச் செயலைக் கேள். தர்மாரண்யத்தில் ‘கர்ணாடக’ எனப்படும் மிகக் கொடிய தைத்யன் இருந்தான்.

Verse 2

निभृतं हि समागत्य दंपत्योर्विघ्नमाचरत् । तं दृष्ट्वा तद्भयाल्लोकः प्रदुद्राव निरन्तरम्

அவன் மறைவாக வந்து தம்பதிகளுக்கு இடையூறுகளை உண்டாக்கினான். அவனைப் பார்த்த மக்கள் அவன் பயத்தால் இடைவிடாது ஓடினர்.

Verse 3

त्यक्त्वा स्थानं गताः सर्वे वणिजो वाडवादयः । मातंगीरूपमास्थाय श्रीमात्रा त्वनया सुत

இடத்தை விட்டு வணிகரும் பிறரும் அனைவரும் சென்றனர். அப்போது, மகனே, ஸ்ரீமாதா மாதங்கியின் வடிவம் ஏற்று இவ்விதமாக (செயல்பட்டாள்).

Verse 4

हतः कर्णाटको नाम राक्षसो द्विजघातकः । तदा सर्वेऽपि वै विप्रा हृष्टास्ते तेन कर्मणा

கர்ணாடகன் என்னும் பெயருடைய, பிராமணர்களைக் கொல்லும் ராட்சசன் கொல்லப்பட்டான். அப்போது அந்தச் செயலைக் கண்டு எல்லாப் பிராமணரும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 5

स्तुवंति पूजयंति स्म वणिजो भक्तितत्पराः । वर्षेवर्षे प्रकुर्वंति श्रीमातापूजनं शुभम्

பக்தியில் நிலைத்த வணிகர்கள் அவளைப் புகழ்ந்து வழிபட்டனர். ஆண்டுதோறும் ஸ்ரீமாதாவின் மங்களகரமான பூஜையைச் செய்தனர்.

Verse 6

शुभकार्येषु सर्वेषु प्रथमं पूजयेत्तु ताम् । न स विघ्नं प्रपश्येत तदाप्रभृति पुत्रक

எல்லா மங்களகரமான செயல்களிலும் முதலில் அவளையே வழிபட வேண்டும். அதன்பின், மகனே, அவன் எந்த இடையூறும் காணமாட்டான்.

Verse 7

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ दुष्टो महादैत्यः कस्मिन्वंशे समुद्भवः । किं किं तेन कृतं तात सर्वंं कथय सुव्रत

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த துஷ்ட மகாதைத்யன் யார்? எந்த வம்சத்தில் தோன்றினான்? தாதா, அவன் செய்த செயல்கள் யாவை? சுவ்ரதா, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்।

Verse 8

व्यास उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कर्णाटकविचेष्टितम् । देवानां दानवानां यो दुःसहो वीर्यदर्पितः

வியாசர் கூறினார்—அரசே, கேள்; கர்நாடகனின் செயற்பாடுகளை நான் உரைப்பேன்—தன் வீர்யத் திமிரால் பெருகி தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் சகிக்க முடியாதவனானவன்।

Verse 9

दुष्टकर्मा दुराचारो महाराष्ट्रो महाभुजः । जित्वा च सकलांल्लोकांस्त्रैलोक्ये च गतागतः

மகாராஷ்டிரன் எனும் அந்த மகாபுஜன் தீய செயல்களும் தீய ஒழுக்கமும் உடையவன். எல்லா உலகங்களையும் வென்று, மும்முலகிலும் இடையறாது அலைந்தான்।

Verse 10

यत्र देवाश्च ऋषयस्तत्र गत्वा महासुरः । छद्मना वा बलेनैव विघ्नं प्रकुरुते नृप

அரசே, தேவர்களும் ரிஷிகளும் எங்கு கூடினார்களோ அங்கே அந்த மகாசுரனும் சென்று, வஞ்சகத்தாலோ வலிமையாலோ தடைகளை உண்டாக்கினான்।

Verse 11

न वेदाध्ययनं लोके भवेत्तस्य भयेन च । कुर्वते वाडवा देवा न च संध्याद्युपासनम्

அவனுடைய அச்சத்தால் உலகில் வேதஅಧ್ಯயனம் நிலைபெறாது. தேவர்களும் தாழ்வுற்று, சந்த்யாதி உபாசனையையும் செய்யமாட்டார்கள்।

Verse 12

न क्रतुर्वर्तते तत्र न चैव सुरपूजनम् । देशेदेशे च सर्वत्र ग्रामेग्रामे पुरेपुरे

அங்கே வைதிகக் கிரதுக்கள் (யாகங்கள்) நடைபெறுவதில்லை; தேவர்பூஜையும் நிலைபெறவில்லை. தேசந்தோறும் எங்கும்—கிராமம் கிராமமாக, நகரம் நகரமாக—இந்த அலட்சியம் காணப்படுகிறது.

Verse 13

तीर्थेतीर्थे च सर्वत्र विघ्नं प्रकुरुतेऽसुरः । परंतु शक्यते नैव धर्मारण्ये प्रवेशितुम्

ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் எல்லா இடங்களிலும் அந்த அசுரன் தடைகளை ஏற்படுத்துகிறான்; ஆனால் தர்மாரண்யத்தில் நுழைய அவனால் முற்றிலும் இயலாது.

Verse 14

भयाच्छक्त्याश्च श्रीमातुर्दानवो विक्लवस्तदा । केनोपायेन तत्रैव गम्यते त्विति चिंतयन्

திருமாதாவின் சக்திக்குப் பயந்து அந்த தானவன் அப்போது நடுங்கி கலங்கினான். “எந்த வழியால் அங்கேயே சென்று சேரலாம்?” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 15

विघ्नं करिष्ये हि कथं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । वेदाध्ययनकर्तॄणां यज्ञे कर्माधितिष्ठताम्

அவன் கூறினான்—“வேதஅಧ್ಯயனத்தில் ஈடுபட்டு, யாகக் கடமைகளில் உறுதியாக நிற்கும் அந்த மகாத்மா பிராமணர்களுக்கு நான் எவ்வாறு தடையாக்க முடியும்?”

Verse 16

वेदाध्ययनजं शब्दं श्रुत्वा दूरात्स दानवः । विव्यथे स यथा राजन्वज्राहत इव द्विपः

தூரத்திலிருந்து வேதஅಧ್ಯயனத்தால் எழும் ஒலியைக் கேட்ட அந்த தானவன், அரசே, இடியால் தாக்கப்பட்ட யானைபோல் துடித்து வேதனைப்பட்டான்.

Verse 17

निःश्वासान्मुमुचे रोषाद्दंतैर्दंतांश्च घर्षयन् । दशमानो निजावोष्ठौ पेषयंश्च करावुभौ

கோபத்தால் அவன் கனமான மூச்சுகளை விட்டான்; பல்லால் பல் அரைத்தான்; தன் உதடுகளை கடித்து, இரு கைகளையும் இறுக்கப் பிடித்து நசைத்தான்।

Verse 18

उन्मत्तवद्विचरत इतश्चेतश्च मारिष । सन्निपातस्य दोषेण यथा भवति मानवः

ஓ மாரிஷ! அவன் பித்தன் போல இங்கும் அங்கும் அலைந்தான்; சன்னிபாதக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதன் எவ்வாறு நடப்பானோ அவ்வாறே।

Verse 19

तथैव दानवो घोरो धर्मारण्यसमीपगः । भ्रमते दहते चैव दूरादेव भयान्वितः

அவ்வாறே அந்தக் கொடிய தானவன் தர்மாரண்யத்தின் அருகே வந்து அலைந்து, எரியூட்டினான்; தூரத்திலிருந்தே அச்சத்தைப் பரப்பினான்।

Verse 20

विवाहकाले विप्राणां रूपं कृत्वा द्विजन्मनः । तत्रागत्य दुराधर्षो नीत्वा दांपत्यमुत्तमम्

திருமணக் காலத்தில் அவன் பிராமணரின் உருவம் கொண்டு, இருபிறப்பாளன் போல வேடமிட்டு, அங்கு வந்து சிறந்த தம்பதிகளைத் தூக்கிச் சென்றான்।

Verse 21

उत्पपात महीपृष्ठाद्गगने सोऽसुराधमः । स्वयं च रमते पापो द्वेषाज्जातिस्वभावतः

அந்த அசுராதமன் பூமியிலிருந்து பாய்ந்து வானில் ஏறினான்; பிறவியிலேயே உள்ள வெறுப்பின் இயல்பால் அந்தப் பாவி அதிலேயே மகிழ்ந்தான்।

Verse 22

एवं च बहुशः सोऽथ धर्मारण्याच्च दंपती । गृहीत्वा कुरुते पापं देवानामपि दुःसहम्

இவ்வாறு அவன் மீண்டும் மீண்டும் தர்மாரண்யத்திலிருந்தும் தம்பதிகளைப் பிடித்து, தேவர்களுக்கும் தாங்கமுடியாத பாவத்தைச் செய்தான்.

Verse 23

विघ्नं करोति दुष्टोऽसौ दंपत्योः सततं भुवि । महाघोरतरं कर्म कुर्वंस्तस्मिन्पुरे वरे

அந்த துஷ்டன் பூமியில் தம்பதிகளுக்குத் தொடர்ந்து தடைகளை உண்டாக்கி, அந்தச் சிறந்த நகரில் மிகக் கொடிய செயல்களைச் செய்தான்.

Verse 24

तत्रोद्विग्ना द्विजाः सर्वे पलायंते दिशो दश । गताः सर्वे भूमिदेवा स्त्यक्त्वा स्थानं मनोरमम्

அங்கே கலங்கிய எல்லா த்விஜர்களும் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்; ‘பூமிதேவர்கள்’ அனைவரும் அந்த இனிய இடத்தை விட்டுச் சென்றனர்.

Verse 25

यत्रयत्र महत्तीर्थं तत्रतत्र गता द्विजाः । उद्वसं तत्पुरं जातं तस्मिन्काले नृपोत्तम

எங்கே எங்கே மகத்தான தீர்த்தம் இருந்ததோ அங்கே அங்கே த்விஜர்கள் சென்றனர்; அக்காலத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்த நகரம் வெறிச்சோடியது.

Verse 26

न वेदाध्ययनं तत्र न च यज्ञः प्रवर्तते । मनुजास्तत्र तिष्ठंति न कर्णाटभयार्दिताः

அங்கே வேதஅಧ್ಯயனம் நடைபெறவில்லை, யாகமும் நடக்கவில்லை; அங்கே மக்கள் தங்கினர்—கர்ணாடர்களின் அச்சத்தால் இனி வாடாமல்.

Verse 27

द्विजाः सर्वे ततो राजन्वणिजश्च महायशाः । एकत्र मिलिताः सर्वे वक्तुं मंत्रं यथोचितम्

அப்போது, அரசே, எல்லா த்விஜர்களும் மகாயசமுடைய வணிகர்களும் ஒரே இடத்தில் கூடி, தக்க முறையில் ஆலோசனை செய்து உரிய மந்திரத்தைப் பேசத் தொடங்கினர்।

Verse 28

कर्णाटस्य वधोपायं मंत्रयंति द्विजर्षभाः । विचार्यमाणे तैर्दैवाद्वाग्जाता चाशरीरिणी

த்விஜர்களில் சிறந்த முனிவர்கள் கர்ணாடனை வதைக்கும் வழியை ஆலோசித்தனர்; அவர்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் தெய்வவசத்தால் ஒரு அசரீரி வாக்கு எழுந்தது।

Verse 29

आराधयत श्रीमातां सर्वदुःखापहारिणीम् । सर्वदैत्यक्षयकरीं सर्वोपद्रवनाशनीम्

‘எல்லாத் துயரையும் அகற்றும், எல்லா தைத்யர்களையும் அழிக்கும், எல்லா இடர்களையும் நாசம் செய்யும் ஸ்ரீமாதாவை ஆராதியுங்கள்.’

Verse 30

तच्छ्रुत्वा वाडवाः सर्वे हर्षव्याकुललोचनाः । श्रीमातां तु समागत्य गृहीत्वा बलिमुत्तमम्

அதை கேட்ட வாடவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களுடன் ஸ்ரீமாதாவிடம் வந்து, சிறந்த பலி-நைவேத்யங்களை எடுத்துக் கொண்டு வழிபாட்டிற்கு அணைந்தனர்।

Verse 31

मधु क्षीरं दधि घृतं शर्करा पञ्चधारया । धूपं दीपं तथा चैव चंदनं कुसुमानि च

அவர்கள் தேன், பால், தயிர், நெய், சர்க்கரை—பஞ்சதாரையாக—மேலும் தூபம், தீபம், சந்தனம், மலர்களையும் கொண்டு வந்தனர்।

Verse 32

फलानि विविधान्येव गृहीत्वा वाडवा नृप । धान्यं तु विविधं राजन्भक्तापूपा घृताचिताः

ஓ அரசே! வாடவர்கள் பலவகை கனிகளை எடுத்துக் கொண்டு, பலவகை தானியங்களையும்; நெய் நிறைந்த பக்தம் (சோறு) மற்றும் அபூபம் (இனிப்பு அப்பம்) ஆகியவற்றையும் கொண்டு வந்தனர்।

Verse 33

कुल्माषा वटकाश्चैव पायसं घृतमिश्रितम् । सोहालिका दीपिकाश्च सार्द्राश्च वटकास्तथा

அவர்கள் குல்மாஷம் (வேகவைத்த பருப்பு), வட்டகம் (வறுத்த அப்பம்) மற்றும் நெய் கலந்த பாயசமும் கொண்டு வந்தனர்; மேலும் சோஹாலிகா, தீபிகா, ஈரமான வட்டகங்களையும் கொண்டுவந்தனர்।

Verse 34

राजिकाभिश्च संलिप्ता नवच्छिद्रसमन्विताः । चंद्रबिंबप्रतीकाशा मण्डकास्तत्र कल्पिताः

அங்கே அவர்கள் ராஜிகா (கடுகு) பூசி, புதுப் புதுத் துளைகளுடன், நிலவட்டம் போல் ஒளிரும் மண்டகங்கள் (கேக்குகள்) தயாரித்தனர்।

Verse 35

पञ्चामृतेन स्नपनं कृत्वा गन्धोदकेन च । धूपैर्दीपैश्च नैवेद्यैस्तोषयामासुरीश्वरीम्

பஞ்சாமிர்தமும் நறுமண நீரும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்து, தூபம், தீபம், நைவேத்யம் ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஈஸ்வரியை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 36

नीराजनैः सकपूरैः पुष्पैर्दीपैः सुचंदनैः । श्रीमाता तोषिता राजन्सर्वोपद्रवनाशनी

ஓ அரசே! கற்பூர ஆரத்தி, மலர்கள், விளக்குகள், நற்கந்தனம் ஆகியவற்றால்—அனைத்து இடர்களையும் அழிக்கும் ஸ்ரீமாதா திருப்தியடைந்தாள்।

Verse 37

श्रीमाता च जगन्माता ब्राह्मी सौम्या वरप्रदा । रूपत्रयं समास्थाय पालयेत्सा जगत्त्रयम्

அவள் ஸ்ரீமாதா, ஜகன்மாதா—பிராஹ்மீ, சௌம்யா, வரப்பிரதாயினி. மும்மூர்த்தி ரூபம் ஏற்று மும்முலகையும் காக்கிறாள்.

Verse 38

त्रयीरूपेण धर्मात्मन्रक्षते सत्यमंदिरम् । जितेद्रिया जितात्मानो मिलितास्ते द्विजोत्तमाः

ஹே தர்மாத்மா, த்ரயீ ரூபமாக அவள் சத்திய மந்திரத்தை காக்கிறாள். இந்திரியங்களை வென்று, தம்மை அடக்கிய அந்த சிறந்த த்விஜர்கள் அங்கே கூடினர்.

Verse 39

तैः सर्वेरर्चिता माता चंदनाद्येन तोषिता । स्तुतिमारेभिरे तत्र वाङ्मनःकायकर्मभिः । एकचित्तेन भावेन ब्रह्मपुत्र्याः पुरः स्थिताः

அவர்கள் அனைவரும் மாதாவை அர்ச்சித்து, சந்தனம் முதலிய நிவேதனங்களால் அவளை மகிழ்வித்தனர். அங்கே வாக்கு, மனம், உடல் செயல்களால் ஸ்துதியைத் தொடங்கி, ஒருமனப் பக்தியுடன் பிரஹ்மபுத்ரியின் முன் நின்றனர்.

Verse 40

विप्रा ऊचुः । नमस्ते ब्रह्मपुत्र्यास्तु नमस्ते ब्रह्मचारिणि । नमस्ते जगतां मातर्नमस्ते सर्वगे सदा

விப்ரர்கள் கூறினர்—ஹே பிரஹ்மபுத்ரியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே பிரஹ்மசாரிணியே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே ஜகன்மாதா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே எப்போதும் அனைத்திலும் நிறைந்தவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 41

क्षुन्निद्रा त्वं तृषा त्वं च क्रोधतंद्रादयस्तथा । त्वं शांतिस्त्वं रतिश्चैव त्वं जया विजया तथा

நீயே பசி, நீயே நித்திரை; நீயே தாகம்; அதுபோல கோபம், சோம்பல் முதலியனவும் நீயே. நீயே சாந்தி, நீயே ரதி; நீயே ஜயா, நீயே விஜயாவும்.

Verse 42

ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैस्त्वं प्रपन्ना सुरेश्वरि । सावित्री श्रीरुमा चैव त्वं च माता व्यवस्थिता

ஓ சுரேஸ்வரி! பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலியோர் அனைவரும் உம்மையே சரணடைகின்றனர். நீயே சாவித்ரி, ஸ்ரீ, ரமா, உமா—சாட்சாத் ஜகன்மாதாவாக நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 43

ब्रह्मविष्णु सुरेशानास्त्वदाधारे व्यवस्थिताः । नमस्तुभ्यं जगन्मातर्धृतिपुष्टिस्वरूपिणि

பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் தேவர்களின் தலைவர்கள் உமது ஆதாரத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளனர். ஓ ஜகன்மாதா! திடத்தும் போஷணமும் ஆகிய வடிவினியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 44

रतिः क्रोधा महामाया छाया ज्योतिःस्वरूपिणि । सृष्टि स्थित्यंतकृद्देवि कार्यकारणदा सदा

நீ ரதியும் நீ கோபமும்; நீ மகாமாயை; நீ நிழலும் நீ ஒளி-சொரூபிணியும். ஓ தேவி! நீயே படைப்பு, காப்பு, அழிவு செய்பவள்; எப்போதும் காரணமும் காரிய-பலனும் அருள்பவள்.

Verse 45

धरा तेजस्तथा वायुः सलिलाकाशमेव च । नमस्तेऽस्तु महाविद्ये महाज्ञानमयेऽनघे

நீ பூமி, தீயின் தேஜஸ், காற்று, நீர் மற்றும் ஆகாயமும். ஓ மகாவித்யையே! ஓ மகாஜ்ஞானமயி நிர்மலியே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 46

ह्रींकारी देवरूपा त्वं क्लींकारी त्वं महाद्युते । आदिमध्यावसाना त्वं त्राहि चास्मान्महाभयात्

நீ ஹ்ரீங்கார-சொரூபிணி, தெய்வ-வடிவினி; நீ க்லீங்கார-சொரூபிணி, மகா ஒளிமிக்கவள். நீயே ஆதியும் நடுவும் முடிவும்—எங்களை மகாபயத்திலிருந்து காத்தருள்வாய்.

Verse 47

महापापो हि दुष्टात्मा दैत्योऽयं बाधतेऽधुना । त्राणरूपा त्वमेका च अस्माकं कुलदेवता

மகாபாபம் நிறைந்த இந்த துஷ்டாத்மா தைத்யன் இப்பொழுதே எங்களைத் துன்புறுத்துகிறான். தேவியே, நீயே எங்கள் ஒரே சரணமும், எங்கள் குலதெய்வமும் ஆவாய்.

Verse 48

त्राहित्राहि महादेवि रक्षरक्ष महेश्वरि । हनहन दानवं दुष्टं द्विजातीनां विघ्नकारकम्

மகாதேவியே, காப்பாற்று காப்பாற்று; மகேஸ்வரியே, ரட்சித்து ரட்சித்து அருள்வாய். இருபிறப்போர்க்கு இடையூறு செய்கின்ற அந்த துஷ்ட தானவனை அழி—அழி.

Verse 49

एवं स्तुता तदा देवी महामाया द्विजन्मभिः । कर्णाटस्य वधार्थाय द्विजातीनां हिताय च । प्रत्यक्षा साऽभवत्तत्र वरं ब्रूहीत्युवाच ह

இவ்வாறு இருபிறப்போர் போற்றியபோது, கர்ணாடனை வதைக்கவும் இருபிறப்போரின் நலனுக்காகவும் தேவியான மகாமாயை அங்கே கண்முன் தோன்றி, “வரம் கூறுங்கள்” என்றாள்.

Verse 50

श्रीमातोवाच । केन वै त्रासिता विप्राः केन वोद्वेजिताः पुनः । तस्याहं कुपिता विप्रा नयिष्ये यमसादनम्

ஸ்ரீமாதா கூறினாள்—விப்ரர்களே, யார் உங்களை அச்சுறுத்தினார்? யார் மீண்டும் உங்களை கலங்கச் செய்தார்? அவன்மேல் கோபித்து அவனை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்.

Verse 51

क्षीणायुषं नरं वित्त येन यूयं निपीडिताः । ददामि वो द्विजातिभ्यो यथेष्टं वक्तुमर्हथ

உங்களை ஒடுக்கிய ஆயுள் குறைந்த அந்த மனிதனை அறிந்துகொள்ளுங்கள். இருபிறப்போரே, நான் உங்களுக்கு துணை அளிக்கிறேன்; உங்கள் விருப்பம்போல் தயங்காமல் கூறுங்கள்.

Verse 52

भक्त्या हि भवतां विप्राः करिष्ये नात्र संशयः

ஓ விப்ரர்களே, உங்கள் பக்தியினால் நான் நிச்சயமாகச் செயற்படுவேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 53

द्विजा ऊचुः । कर्णाटाख्यो महारौद्रो दानवो मदगर्वितः । विघ्नं प्रकुरुते नित्यं सत्यमंदिरवासिनाम्

த்விஜர்கள் கூறினர்—‘கர்ணாடன் என்னும் தானவன், மிகக் கொடூரனாய் மத-கர்வத்தில் மிதந்து, சத்யமந்திர வாசிகளுக்கு எப்போதும் தடைகள் செய்கிறான்.’

Verse 54

ब्राह्मणान्सत्यशीलांश्च वेदाध्ययनतत्परान् । द्वेषाद्द्वेष्टि द्वेषणस्तान्नित्यमेव महामते । वेदविद्वेषणो दुष्टो घातयैनं महाद्युते

அவன் தீய பகையினாலே சத்தியசீலராய் வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபடும் அந்தப் பிராமணர்களை வெறுக்கிறான்; எப்போதும் அவர்களுக்கு தீங்கு செய்யத் துடிக்கிறான், ஓ மகாமதியே. வேதத்தை வெறுக்கும் அந்தத் துஷ்டனை—ஓ மகாத்யுதி தேவியே—வதம் செய்யச் செய்।

Verse 55

व्यास उवाच । तथेत्युक्त्वा तु सा देवी प्रहस्य कुलदेवता । वधोपायं विचिंत्यास्य भक्तानां रक्षणाय वै

வ்யாசர் கூறினார்—‘“அப்படியே” என்று சொல்லி அந்த தேவியான குலதேவதை புன்னகைத்து, தன் பக்தர்களைக் காக்க அவனது வதத்திற்கான வழியைச் சிந்தித்தாள்.’

Verse 56

ततः कोपपरा जाता श्रीमाता नृपसत्तम । कोपेन भृकुटीं कृत्वा रक्तनेत्रांतलोचनाम्

அப்போது, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஸ்ரீமாதா முழுதும் கோபத்தில் ஆழ்ந்தாள்; கோபத்தால் புருவங்களைச் சுருக்கி, கண்களின் மூலைகள் சிவந்தன।

Verse 57

कोपेन महताऽविष्टा वसंती पावकं यथा । महाज्वाला मुखान्नेत्रान्नासाकर्णाच्च भारत

மிகுந்த கோபவேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள், காற்றால் தூண்டப்பட்ட தீப்போல் எரிந்தாள். ஓ பாரதா, அவளது வாய், கண்கள், மூக்கு, காதுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து பெருஞ்சுடர்தீ வெளிப்பட்டது.

Verse 58

तत्तेजसा समुद्भूता मातंगी कामरूपिणी । काली करा लवदना दुर्दर्शवदनोज्ज्वला

அந்தத் தேஜஸிலிருந்து விருப்பம்போல் ரூபம் எடுக்கும் மாதங்கி தோன்றினாள்—கருமை நிறத்தாள், கொடுங்கை உடையாள், அச்சமூட்டும் முகத்தாள், அணுக இயலாத ஒளியால் பிரகாசித்தாள்.

Verse 59

रक्तमाल्यांबरधरा मदाघूर्णितलोचना । न्यग्रोधस्य समीपे सा श्रीमाता संश्रिता तदा

சிவந்த மாலையும் சிவந்த ஆடையும் அணிந்து, தெய்வீக மதத்தால் சுழலும் கண்களுடன் அந்த ஸ்ரீமாதா அப்போது ஆலமரத்தின் அருகே தங்கினாள்.

Verse 60

अष्टादशभुजा सा तु शुभा माता सुशोभना । धनुर्बाणधरा देवी खड्गखेटकधारिणी

அந்த மங்களமயமான, அழகுற விளங்கும் மாதா பதினெட்டு கரங்களுடையவள். தேவி வில்-அம்புகளைத் தாங்கி, வாளும் கேடயமும் ஏந்தினாள்.

Verse 61

कुठारं क्षुरिकां बिभ्रत्त्रिशूलं पानपात्रकम् । गदां सर्पं च परिघं पिनाकं चैव पाशकम्

அவள் கோடரி, கத்தி, திரிசூலம், பானப் பாத்திரம்; கதா, பாம்பு, இரும்புத் தடி; மேலும் பினாக வில் மற்றும் பாசக் கயிறும் தாங்கினாள்.

Verse 62

अक्षमालाधरा राजन्मद्यकुंभानुधारिणी । शक्तिं च मुशलं चोग्रं कर्तरीं खर्परं तथा

ஓ அரசே, அவள் அक्षमாலையை அணிந்து மத்யகும்பத்தைத் தாங்கினாள்; மேலும் சக்தி, உக்கிர முசலம், கத்தரி மற்றும் கற்பரம் (கபாலப் பாத்திரம்) ஆகியவற்றையும் ஏந்தினாள்।

Verse 63

कंटकाढ्यां च बदरीं बिभ्रती तु महानना । तत्राभवन्महायुद्धं तुमुलं लोमहर्षणम्

அந்த மகாநனா தேவி முள்ளுகள் நிறைந்த பதரீக் கிளையை ஏந்தினாள்; அங்கே ஒரு மகாயுத்தம் எழுந்தது—மிகத் துமுளமும் ரோமாஞ்சமூட்டுவதுமாய்।

Verse 64

मातंग्याः सह कर्णाटदानवेन नृपोत्तम

ஓ நரபோத்தமா, மாதங்கியுடன் கர்நாட தானவனோடு (கடுமையான) போர் நிகழ்ந்தது।

Verse 65

युधिष्ठिर उवाच । कथं युद्धं समभवत्कथं चैवापवर्तत । जितं केनैव धर्मज्ञ तन्ममाचक्ष्व मारिष

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே தர்மஞ்ஞரே, அந்தப் போர் எவ்வாறு எழுந்தது, எவ்வாறு முடிந்தது? வெற்றி யாரால் பெறப்பட்டது? ஹே மதிப்பிற்குரியவரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 66

व्यास उवाच । एकदा शृणु राजेंद्र यज्जातं दैत्यसंगरे । तत्सर्वं कथयाम्याशु यथावृत्तं हि तत्पुरा

வியாசர் கூறினார்—ஹே ராஜேந்திரா, தைத்யர்களுடனான போரில் ஒருமுறை நிகழ்ந்ததை கேள்; அது அனைத்தையும் நான் விரைவில், பழங்காலத்தில் நடந்ததுபோலவே, யதார்த்தமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 67

प्रणष्टयोषा ये विप्रा वणिजश्चैव भारत । चैत्रमासे तु संप्राप्ते धर्मारण्ये नृपोत्तम

ஓ பாரதா, சைத்ர மாதம் வந்தபோது, மனைவியரை இழந்த பிராமணரும் வணிகரும், ஓ நரபோத்தமா, தர்மாரண்யத்திற்கு வந்தனர்.

Verse 68

गौरीमुद्वाहयामासुर्विप्रास्ते संशितव्रताः । स्वस्थानं सुशुभं ज्ञात्वा तीर्थराजं तथोत्तमम्

அந்த உறுதியான விரதமுடைய பிராமணர்கள், அந்த இடம் மிகச் சுபமும் சிறந்த ‘தீர்த்தராஜம்’ என அறிந்து, அங்கே கௌரியின் திருமணச் சடங்கை நடத்தினர்.

Verse 69

विवाहं तत्र कुर्वंतो मिलितास्ते द्विजोत्तमाः । कोटिकन्याकुलं तत्र एकत्रासीन्महोत्सवे । धर्मारण्ये महाप्राज्ञ सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

அங்கே திருமணங்களை நடத்துவதற்காக அந்தத் த்விஜோத்தமர்கள் ஒன்று கூடியனர். தர்மாரண்யத்தின் அந்த மஹோத்ஸவத்தில் ஒரே இடத்தில் கோடிக்கணக்கான கன்னியர் கூட்டம் இருந்தது. ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா, நான் உண்மை, உண்மை எனச் சொல்கிறேன்.

Verse 70

चतुर्थ्यामपररात्रेऽभ्यंतरतोऽग्निमादधुः । आसनं ब्रह्मणे दत्त्वा अग्निं कृत्वा प्रदक्षिणम्

சதுர்த்தியின் இரவின் பிந்தைய பகுதியில் அவர்கள் உள்ளே புனித அக்னியை ஏற்றினர். புரோகிதருக்கு ஆசனம் அளித்து, அக்னியைப் பிரதட்சிணம் செய்தனர்.

Verse 71

स्थालीपाकं च कृत्वाथ कृत्वा वेदीः शुभास्तदा । चतुर्हस्ताः सकलशा नागपाश समन्विताः

பின்னர் ஸ்தாலீபாக ஹோமத்தைச் செய்து, அவர்கள் சுபமான வேதிகளை அமைத்தனர்—நான்கு ஹஸ்த அளவில், ஒழுங்காக அமைந்து, ‘நாகபாச’ கட்டுகளுடன் கூடியவை.

Verse 72

वेदमंत्रेण शुभ्रेण मंत्रयंते ततो द्विजाः । चरतां दंपतीनां हि परिवेश्य यथोचितम्

பின்பு இருபிறப்பினர் தூய வேதமந்திரங்களை ஓதி, சடங்கில் முன்னேறும் தம்பதியர்க்கு முறையோடு உரிய அன்னம் முதலியவற்றை பரிமாறினர்।

Verse 73

ब्रह्मणा सहितास्तत्र वाडवा स्ते सुहर्षिताः । कुर्वते वेदनिर्घोषं तारस्वरनिनादितम्

அங்கே புரோகிதருடன் கூடிய மகிழ்வுற்ற வாடவர்கள், உயர்த் தொனியில் முழங்கும் வேதநிர்கோஷத்தை எழுப்பினர்।

Verse 74

तेन शब्देन महता कृत्स्नमापूरितं नभः । तं श्रुत्वा दानवो घोरो वेदध्वनिं द्विजे रितम्

அந்த மாபெரும் ஒலியால் முழு வானமும் நிரம்பியது. இருபிறப்பினர் உச்சரித்த வேதஒலியைக் கேட்டு கொடிய தானவன் உளக்கலக்கம் கொண்டான்।

Verse 75

उत्पपातासनात्तूर्णं ससैन्यो गतचेतनः । धावतः सर्वभृत्यास्तं ये चान्ये तानुवाच सः

அவன் படையுடன், மனம் கலங்கி, உடனே ஆசனத்திலிருந்து தாவி எழுந்தான். பின்னே ஓடிய பணியாளர்களும் பிறரும் இருக்க, அவர்களிடம் அவன் கூறினான்।

Verse 76

श्रूयतां कुत्र शब्दोऽयं वाडवानां समुत्थितः । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दैतेयाः सत्वरं ययुः

அவன் கூறினான்—“கேளுங்கள், வாடவர்களின் இந்த ஒலி எங்கிருந்து எழுந்தது?” அவன் சொல் கேட்டதும் தைத்யர்கள் விரைந்து சென்றனர்।

Verse 77

विभ्रांतचेतसः सर्वे इतश्चेतश्च धाविताः । धर्मारण्ये गताः केचित्तत्र दृष्टा द्विजा तयः

அனைவரின் மனமும் கலங்கி இங்கும் அங்கும் ஓடினர். சிலர் தர்மாரண்யம் சென்றனர்; அங்கே அந்தப் பிராமணர்கள் காணப்பட்டனர்.

Verse 78

उद्गिरंतो हि निगमान्विवाहसमये नृप । सर्वं निवेदयामासुः कर्णाटाय दुरात्मने

அரசே, திருமண நேரத்தில் வேத மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டே, நடந்ததையெல்லாம் அந்தத் துஷ்டன் கர்ணாடனுக்கு அறிவித்தனர்.

Verse 79

तच्छ्रुत्वा रक्तताम्राक्षो द्विजद्विट् कोपपू रितः । अभ्यधावन्महाभाग यत्र ते दंपती नृप

அதைக் கேட்டதும், பிராமணரை வெறுப்பவன்—சிவந்த செம்பு நிறக் கண்களுடன், கோபம் நிறைந்து—அரசே, அந்தத் தம்பதியர் இருந்த இடத்துக்கு விரைந்தான், உயர்ந்தவரே.

Verse 80

खमाश्रित्य तदा दैत्यमायां कुर्वन्स राक्षसः । अहरद्दंपती राजन्सर्वालंकारसंयुतान्

அப்போது அந்த ராட்சசன் ஆகாயத்தை அடைந்து, அசுர மாயையைச் செய்து, அரசே, எல்லா ஆபரணங்களும் அணிந்திருந்த அந்தத் தம்பதியரை அபகரித்துச் சென்றான்.

Verse 81

ततस्ते वाडवाः सर्वे संगता भुवनेश्वरीम् । बुंबारवं प्रकुर्वाणास्त्राहित्राहीति चोचिरे

பின்னர் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் புவனேஸ்வரியின் முன் கூடினர்; பெரும் ஆரவாரம் எழுப்பி ‘த்ராஹி த்ராஹி’—‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று கதறினர்.

Verse 82

तच्छ्रुत्वा विश्वजननी मातंगी भुवनेश्वरी । सिंहनादं प्रकुर्वाणा त्रिशूलवरधारिणी

அவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்ட உலகமாதா மாதங்கி புவனேஸ்வரி சிங்கநாதம் செய்தாள்; திரிசூலம் தாங்கி வரமளிக்கும் தேவியாகத் தோன்றினாள்।

Verse 83

ततः प्रववृते युद्धं देवीकर्णाटयोस्तथा । ऋषीणां पश्यतां तत्र वणिजां च द्विजन्मनाम्

பின்னர் தேவியும் கர்ணாடனும் இடையே போர் தொடங்கியது; அங்கே ரிஷிகள், வணிகர்கள் மற்றும் இருபிறப்பினர் அதை நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 84

पश्यतामभवयुद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । अस्त्रैश्चिच्छेद मातगी मदविह्वलितं रिपुम्

பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் போர் கடுமையாகவும் மெய்சிலிர்க்கவும் ஆனது; ஆயுதங்களால் மாதங்கி அகந்தையால் மயங்கிய பகைவனை வெட்டி வீழ்த்தினாள்।

Verse 85

सोऽपि दैत्यस्ततस्तस्या बाणेनैकेन वक्षसि । असावपि त्रिशूलेन घातितः कश्मलं गतः

அப்போது அந்த தைத்யன் ஒரே அம்பால் தேவியின் மார்பில் தாக்கினான்; ஆனால் அவனே தேவியின் திரிசூலத்தால் வீழ்த்தப்பட்டு அச்சமும் அழிவும் அடைந்தான்।

Verse 86

मुष्टिभिश्चैव तां देवीं सोऽपि ताडयतेऽसुरः । सोऽपि देव्या ततः शीघ्रं नागपाशेन यंत्रितः

அந்த அசுரன் குத்துகளாலும் தேவியைத் தாக்கினான்; உடனே தேவி நாகபாசத்தால் அவனைப் பிணைத்து அடக்கினாள்।

Verse 87

ततस्तेनैव दैत्येन गरुडास्त्रं समादधे । तया नारायणास्त्रं तु संदधे शरपातनम्

அப்போது அந்த தைத்யன் கருடாஸ்திரத்தை ஏவினான்; அவள் பதிலாக நாராயணாஸ்திரத்தைச் சேர்த்து அம்புமழையைப் பொழிந்தாள்.

Verse 88

एवमन्योन्यमाकृष्य युध्यमानौ जयेच्छया । ततः परिघमादाय आयसं दैत्यपुंगवः

இவ்வாறு ஒருவரையொருவர் இழுத்துக்கொண்டு, வெற்றியாசையுடன் போரிட்டனர்; அப்போது தைத்யர்களில் சிறந்தவன் இரும்புக் கதையை எடுத்தான்.

Verse 89

मातंगीं प्रति संकुद्धो जघान परवीरहा । देवी क्रुद्धा मुष्टिपातैश्चूर्णयामास दानवम्

மாதங்கியை நோக்கி சினந்த அந்தப் பகைவர்வீரன் அவன் தாக்கினான்; தேவி கோபித்து தன் குத்துகளால் தானவனை நொறுக்கினாள்.

Verse 90

तेन मुष्टिप्रहारेण मूर्च्छितो निपपात ह । ततस्तु सहसोत्थाय शक्तिं धृत्वा करे मुदा

அந்தக் குத்தின் அடியால் அவன் மயங்கி விழுந்தான்; பின்னர் திடீரென எழுந்து மகிழ்ச்சியுடன் கையில் சக்தி (வேல்) எடுத்தான்.

Verse 91

शतघ्नीं पातयामास तस्या उपरि दानवः । शक्तिं चिच्छेद सा देवी मातंगी च शुभानना

தானவன் அவள்மேல் சதக்னியை வீசினான்; ஆனால் திருநெற்றியுடைய மாதங்கி தேவி அந்த சக்தியை வெட்டி துண்டாக்கினாள்.

Verse 92

जहासोच्चैस्तु सा सुभ्रः शतघ्नीं वज्रसन्निभा । एव मन्योन्यशस्त्रौघैरर्दयंतौ परस्परम्

அப்போது வஜ்ரம் போன்ற சதக்னியைத் தாங்கிய அந்த ஒளிமிகு, சுப்ரூ தேவியார் உரக்கச் சிரித்தாள். இவ்வாறு இருவரும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் ஆயுதப் பெருக்குகளைப் பொழிந்து பரஸ்பரம் துன்புறுத்தினர்।

Verse 93

ततस्त्रिशूलेन हतो हृदये निपपात ह । मूर्छां विहाय दैत्योऽसौ मायां कृत्वा च राक्षसीम्

பின்னர் திரிசூலால் இதயத்தில் குத்தப்பட்டவன் தரையில் விழுந்தான். மயக்கத்தை நீக்கி அந்த தைத்யன் ராக்ஷஸி போன்ற மாயையை உருவாக்கினான்।

Verse 94

पश्यतां तत्र तेषां तु अदृश्योऽभून्महासुरः । पपौ पानं ततो देवी जहासारुणलोचना

அங்கே அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் மகா அசுரன் மறைந்தான். அப்போது அருணக் கண்களையுடைய தேவி சிரித்து, தன் பானத்தை அருந்தினாள்।

Verse 95

सर्वत्रगं तं सा देवी त्रैलोक्ये सचराचरे

அந்த தேவி மூன்று உலகங்களிலும்—அசையும் அசையாத அனைத்துடனும்—எங்கும் செல்லும் அவனை (அசுரனை)த் தேடத் தொடங்கினாள்।

Verse 96

क्व पास्यस्तीति ब्रूते सा ब्रूहि त्वं सांप्रतं हि मे । कर्णाटक महादुष्ट एहि शीघ्रं हि युध्यताम्

அவள் கூறினாள்—“எங்கே ஓடுவாய்? இப்போதே எனக்குச் சொல்—இப்போதே சொல்! ஓ கர்நாடகா, பெருந்தீயவனே, வா; விரைவாக வா, போரிடுவோம்!”

Verse 97

ततोऽभवन्महायुद्धं दारुणं च भयानकम् । पपौ देवी तु मैरेयं वधार्थं सुमहाबला

அப்போது ஒரு மாபெரும் போர் எழுந்தது—மிகக் கொடுமையும் அச்சமூட்டுவதுமாய். வதத்திற்காக மாபெரும் வலமுடைய தேவி மைரேய மதுவை அருந்தினாள்.

Verse 98

मातंगी च ततः क्रुद्धा वक्त्रे चिक्षेप दानवम् । ततोऽपि दानवो रौद्रो नासारंध्रेण निर्गतः

பின்னர் கோபமுற்ற மாதங்கி அந்த தானவனைத் தன் வாயில் எறிந்தாள். ஆயினும் அந்த ரௌத்ர தானவன் அவளின் மூக்குத் துளையினூடே வெளியே வந்தான்.

Verse 99

युध्यते स पुनर्दैत्यः कर्णाटो मदपूरितः । ततो देवी प्रकुपिता मातंगी मदपूरिता

அந்த தைத்யன் கர்ணாடன் மதத்தால் நிரம்பி மீண்டும் போரிட்டான். அப்போது தேவி மாதங்கியும் கடும் கோபத்தால் எழுந்து, ஆற்றலால் நிறைந்தாள்.

Verse 100

दशनैर्मथयित्वा च चर्वयित्वा पुनःपुनः । शवास्थि मे दसा युक्तं मज्जामांसादिपूरितम्

அவள் பற்களால் அரைத்து, மீண்டும் மீண்டும் மென்று, அதைச் சடல எலும்புபோல் ஆக்கினாள்—மஜ்ஜை, மாம்சம் முதலியவற்றால் நிரம்பியதாக.

Verse 110

पित्रा मे स्थापिता दैत्य रक्षार्थं हि द्विजन्मनाम् । केवलं श्यामलांगी सा सर्वलोकहितावहा

‘ஓ தானவா! இருபிறப்பினரைக் காக்க என் தந்தை என்னை நியமித்தார். அந்த ச்யாமலாங்கி தேவி எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை செய்வதற்கே இருப்பவள்.’

Verse 120

जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततोत्सवं प्रकुर्वन्तो गीतं नृत्यं शुभप्रदम्

கந்தர்வர்களின் தலைவர்கள் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனமாடியது. பின்னர் திருவிழாவை நடத்தி, அருளும் மங்களமும் தரும் பாடலும் நடனமும் நிகழ்த்தினர்।

Verse 130

देव्युवाच । स्वस्थाः संतु द्विजाः सर्वे न च पीडा भविष्यति । मयि स्थितायां दुर्धर्षा दैत्या येऽन्ये च राक्षसाः

தேவி கூறினாள்—‘எல்லா த்விஜர்களும் நலமுடன் பாதுகாப்பாக இருப்பார்களாக; எந்தத் துன்பமும் எழாது. நான் இங்கே நிலைபெற்றிருக்கும் வரை, அடக்கமுடியாத தைத்யர்களும் பிற ராக்ஷசர்களும் (வெற்றி பெறமாட்டார்கள்).’

Verse 131

शाकिनीभूतप्रेताश्च जंभाद्याश्च ग्रहास्तथा । शाकिन्यादिग्रहाश्चैव सर्पा व्याघ्रादयस्तथा

‘சாகினிகள், பூதங்கள், பிரேதங்கள், ஜம்பம் முதலான கிரகங்கள்; சாகினி வகை கிரகங்களும்; மேலும் பாம்புகள், புலிகள் முதலியன—இத்தகைய அச்சங்கள் அனைத்தும் (இங்கே தீங்கு செய்யாது).’

Verse 140

खट्वांगं बदरीं चैव अंकुशं च मनोरमम् । अष्टादशायुधैरेभिः संयुता भुवनेश्वरी

கட்வாங்கம், பதரி, அழகிய அங்குசம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, உலகங்களின் அரசியான புவனேஸ்வரி இவ்வாறு பதினெட்டு ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 150

बल्लाकरं वरं यूपा क्षिप्तकुल्माषकं तथा । सोहालिका भिन्नवटा लाप्सिका पद्मचूर्णकम्

‘பல்லாகரம், வரம், யூபா, க்ஷிப்தகுல்மாஷகம்; சோஹாலிகா, பின்னவட்டா, லாப்ஸிகா, பத்மசூர்ணகம்—இவை மங்கள நிகழ்விற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட நைவேத்ய உணவுகள்.’

Verse 160

मदीयवचनं श्रुत्वा तथा कुरुत वै विधिम् । विवाहकाले संप्राप्ते दंपत्योः सौख्यहेतवे

என் வாக்கைச் செவிமடுத்து அதற்கேற்ப விதியை முறையாகச் செய்க. திருமணக் காலம் வந்தபோது தம்பதியரின் சுகமும் நலமும் பெற அதனை நிறைவேற்று.

Verse 170

तिल तैलेन वा कुर्यात्पुरुषो नियतव्रतः । एकाशनं हि कुरुते यक्ष्मप्रीत्यै निरंतरम्

நியதவிரதம் கொண்டவன் எள்ளாலோ எள்ளெண்ணெயாலோ அந்தச் செயலைச் செய்யட்டும். யக்ஷ்மன் பிரீதிக்காக இடையறாது ஏகாசன விரதம் (ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடிக்கட்டும்.

Verse 179

तेषां कुले कदा चित्तु अरिष्टं नैव जायते । अपुत्रो लभते पुत्रान्धनहीनस्तु संपदः । आयुरारोग्यमैश्वर्यं श्रीमातुश्च प्रसादतः

அவர்களின் குலத்தில் எந்நேரமும் அரிஷ்டம் (அநிஷ்டம்) தோன்றாது. புத்திரமில்லாதவன் புத்திரரைப் பெறுவான்; தன்னிலையற்றவன் செல்வம் பெறுவான். ஸ்ரீமாதாவின் அருளால் ஆயுள், ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம் கிடைக்கும்.