Adhyaya 9

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग त्वया कथितमुत्तमम् । आख्यानं पुनरन्यत्र विचित्रं वक्तुमर्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்— “சாது சாது, மகாபாகனே! நீ கூறியது மிகச் சிறந்தது. இப்போது வேறொரு இடத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு அதிசயமான ஆக்யானத்தையும் கூறத் தகுதியுடையவன் நீ.”

Verse 2

सूत उवाच । विदर्भविषये पूर्वमासीदेको द्विजोत्तमः । वेदमित्र इति ख्यातो वेद शास्त्रार्थवित्सुधीः

சூதர் கூறினார்— “முன்னொரு காலத்தில் விதர்ப நாட்டில் ‘வேதமித்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு தலைசிறந்த பிராமணன் இருந்தான்; அவன் ஞானி, வேத-சாஸ்திர அர்த்தங்களை அறிந்தவன்.”

Verse 3

तस्यासीदपरो विप्रः सखा सारस्वताह्वयः । तावुभौ परमस्निग्धावेकदेशनिवासिनौ

“அவனுக்கு ‘ஸாரஸ்வதன்’ எனப்படும் மற்றொரு பிராமண நண்பன் இருந்தான். இருவரும் மிகுந்த அன்புடையோர்; ஒரே பகுதியில் வாழ்ந்தனர்.”

Verse 4

वेदमित्रस्य पुत्रोऽभूत्सुमेधा नाम सुव्रतः । सारस्वतस्य तनयः सोमवानिति विश्रुतः

“வேதமித்ரனுக்கு ‘சுமேதா’ என்ற மகன் இருந்தான்; அவன் சிறந்த விரதங்களை உடையவன். ஸாரஸ்வதனின் மகன் ‘சோமவான்’ என்று புகழ்பெற்றவன்.”

Verse 5

उभौ सवयसौ बालौ समवेषौ समस्थिती । समं च कृतसंस्कारौ सम विद्यौ बभूवतुः

“இருவரும் ஒரே வயதுடைய சிறுவர்கள்; உடை அணிவதும் நடையும் ஒத்தவை. இருவருக்கும் சமமாகச் சடங்குச் ‘ஸம்ஸ்காரங்கள்’ நடைபெற்றன; கல்வியிலும் சமநிலையடைந்தனர்.”

Verse 6

सांगानधीत्य तौ वेदांस्तर्कव्याकरणानि च । इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि कृत्स्नशः

அவர்கள் வேதங்களை அங்கங்களுடன் கற்று, தர்க்கமும் இலக்கணமும் பயின்று, இதிகாச–புராணங்களையும் முழு தர்மசாஸ்திரங்களையும் முற்றிலும் அறிந்தனர்।

Verse 7

सर्वविद्याकुशलिनौ बाल्य एव मनीषिणौ । प्रहर्षमतुलं पित्रोर्ददतुः सकलैर्गुणैः

அவர்கள் இருவரும் சிறுவயதிலிருந்தே எல்லா கல்வியிலும் தேர்ந்த ஞானிகள்; தம் முழு நற்குணங்களால் பெற்றோருக்கு அளவிலா மகிழ்ச்சி அளித்தனர்।

Verse 8

तावेकदा स्वतनयौ तावुभौ ब्राह्मणोत्तमौ । आहूयावोचतां प्रीत्या षोड शाब्दौ शुभाकृती

ஒருநாள் நல்வடிவுடைய அந்த இரு சிறந்த பிராமணர்கள் தம் இரு மகன்களையும் அழைத்து, அன்புடன் பதினாறு சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 9

हे पुत्रकौ युवां बाल्ये कृतविद्यौ सुवर्चसौ । वैवाहिकोयं समयो वर्तते युवयोः समम्

‘அன்பு மக்களே! நீங்கள் இருவரும் சிறுவயதிலேயே கல்வியை நிறைவு செய்து ஒளிவீசுகிறீர்கள்; இப்போது உங்களிருவருக்கும் திருமணத்திற்குரிய காலம் வந்துள்ளது.’

Verse 10

इमं प्रसाद्य राजानं विदर्भेशं स्वविद्यया । ततः प्राप्य धनं भूरि कृतोद्वाहौ भविष्यथः

‘உங்கள் கல்வியால் விதர்பத்தின் அரசனை மகிழ்வியுங்கள்; பின்னர் பெருஞ்செல்வம் பெற்று, நீங்கள் இருவரும் திருமணத்தை நிறைவேற்றுவீர்கள்.’

Verse 11

एवमुक्तौ सुतौ ताभ्यां तावुभौ द्विजनंदनौ । विदर्भराजमासाद्य समतोषयतां गुणैः

பெற்றோர் இவ்வாறு கூறியபின், அந்த இரு த்விஜநந்தன புதல்வரும் விதர்ப அரசனை அணுகி, தம் நற்குணங்களால் அவரை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 12

विद्यया परितुष्टाय तस्मै द्विजकुमारकौ । विवाहार्थं कृतोद्योगौ धनहीनावशंसताम्

அவர்களின் கல்வியால் மகிழ்ந்த அந்த அரசனிடம், அந்த இரு பிராமணக் குமாரர்கள், செல்வமின்றியவர்களாயினும், திருமணத்திற்காக முயல்கிறோம் என்று விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 13

तयोरपि मतं ज्ञात्वा स विदर्भमहीपतिः । प्रहस्य किंचित्प्रोवाच लोकतत्त्वविवित्सया

அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்த விதர்ப மன்னன் சிறிது புன்னகைத்து, உலகத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி, சில வார்த்தைகள் கூறினான்।

Verse 14

आस्ते निषधराजस्य राज्ञी सीमंतिनी सती । सोमवारे महादेवं पूजयत्यंबिकायुतम्

நிஷத அரசனின் பத்தினி ராணி சீமந்தினி இருக்கிறாள்; அவள் திங்கட்கிழமைகளில் அம்பிகையுடன் மகாதேவனை வழிபடுகிறாள்।

Verse 15

तस्मिन्दिने सपत्नीकान्द्विजाग्र्यान्वेदवित्तमान् । संपूज्य परया भक्त्या धनं भूरि ददाति च

அந்நாளில் அவள் மனைவியருடன் கூடிய வேதத்தில் தேர்ந்த சிறந்த பிராமணர்களை பரம பக்தியுடன் பூஜித்து, மிகுந்த செல்வத்தையும் தானமாக அளிக்கிறாள்।

Verse 16

अतोऽत्र युवयोरैको नारीविभ्रमवेषधृक् । एकस्तस्या पतिर्भूत्वा जायेतां विप्रदंपती

ஆகையால் இங்கே உங்களில் ஒருவர் பெண் வேடமும் பெண் நயமும் அணியட்டும்; மற்றவர் அவளின் கணவராக இருந்து—நீங்கள் இருவரும் பிராமண தம்பதியெனத் தோன்றுங்கள்।

Verse 17

युवां वधूवरौ भूत्वा प्राप्य सीमंतिनीगृहम् । भुक्त्वा भूरि धनं लब्ध्वा पुनर्यातं ममांमतिकम्

நீங்கள் இருவரும் மணமகள்-மணமகனாகி அந்த சதீமணியின் இல்லத்திற்குச் சென்று; அங்கே உண்டு, மிகுந்த செல்வம் பெற்று, என் எண்ணத்தின்படி மீண்டும் வாருங்கள்।

Verse 18

इति राज्ञा समादिष्टौ भीतौ द्विजकुमारकौ । प्रत्यूचतुरिदं कर्म कर्तुं नौ जायते भयम्

அரசன் இவ்வாறு ஆணையிட்டதும் அஞ்சிய அந்த இரு பிராமண இளைஞர்கள் கூறினர்—‘இந்தச் செயலைச் செய்ய எங்களுக்கு பயம் உண்டாகிறது।’

Verse 19

देवतासु गुरौ पित्रोस्तथा राजकुलेषु च । कौटिल्यमाचरन्मोहात्सद्यो नश्यति सान्वयः

தேவர்கள், குரு, பெற்றோர், அரசகுலம் ஆகியோரிடத்தில் மயக்கத்தால் வஞ்சகம் செய்தால், அவனுடைய குலமும் மதிப்பும் உடனே அழியும்।

Verse 20

कथमंतर्गृहं राज्ञां छद्मना प्रविशेत्पुमान् । गोप्यमानमपिच्छद्म कदाचित्ख्यातिमेष्यति

ஏமாற்றத்தால் ஒரு ஆண் அரசர்களின் அந்தப்புரத்தில் எவ்வாறு நுழைய முடியும்? மறைத்து வைத்த வேடமும் ஒருநாள் வெளிப்படும்।

Verse 21

ये गुणाः साधिताः पूर्वं शीलाचारश्रुतादिभिः । सद्यस्ते नाशमायांति कौटिल्य पथगामिनः

நல்லொழுக்கம், சடங்கு-நடத்தை, வேதக் கேள்வி-கல்வி முதலியவற்றால் முன்பு வளர்த்த நற்குணங்கள், வஞ்சகப் பாதையில் செல்பவனுக்கு உடனே அழிந்து போகும்.

Verse 22

पापं निंदा भयं वैरं चत्वार्येतानि देहिनाम् । छद्ममार्गप्रपन्नानां तिष्ठंत्येव हि सर्वदा

பாவம், பழி, அச்சம், பகை—இந்த நான்கும் வேடமிட்டு வஞ்சிக்கும் பாதையை நாடும் உடலுடையோருடன் எப்போதும் தங்கும்.

Verse 23

अत आवां शुभाचारौ जातौ च शुचिनां कुले । वृत्तं धूर्तजनश्लाघ्यं नाश्रयावः कदाचन

ஆகையால் நாங்கள்—நல்லொழுக்கத்தில் பயிற்றப்பட்டு தூய குலத்தில் பிறந்தவர்கள்—வஞ்சகர்கள் புகழும் வாழ்க்கை முறையை ஒருபோதும் நாடமாட்டோம்.

Verse 24

राजोवाच । दैवतानां गुरूणां च पित्रोश्च पृथिवीपतेः । शासनस्याप्यलंघ्यत्वात्प्रत्यादेशो न कर्हिचित्

அரசன் கூறினான்—தேவர்கள், குருக்கள், பெற்றோர், மற்றும் பூமிபதி ஆகியோரின் ஆணைகள் மீறத்தகாதவை; ஆகவே ஒருபோதும் மறுப்பு இருக்கக் கூடாது.

Verse 25

एतैर्यद्यत्समादिष्टं शुभं वा यदि वाऽशुभम् । कर्तव्यं नियतं भीतैरप्रमत्तैर्बुभूषुभिः

இவர்களால் எது ஆணையிடப்பட்டதோ—அது நன்மையாயினும் தீமையாயினும்—அச்சமுடைய, விழிப்புடைய, வாழ்வுப் பாதுகாப்பை நாடுவோர் அதை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

अहो वयं हि राजानः प्रजा यूयं हि संमताः । राजाज्ञया प्रवृत्तानां श्रेयः स्यादन्यथा भयम्

அஹோ! நாமே அரசர்கள்; நீங்களோ எங்கள் ஆட்சிக்குட்பட்ட மக்கள் என ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்கள். அரச ஆணைப்படி நடப்போர்க்கு நலம் உண்டாகும்; இல்லையெனில் அச்சமே.

Verse 27

अतो मच्छासनं कार्यं भव द्भ्यामविलंबितम् । इत्युक्तौ नरदेवेन तौ तथेत्यूचतुर्भयात्

ஆகையால் என் ஆணையை நீங்கள் இருவரும் தாமதமின்றி நிறைவேற்ற வேண்டும். நரதேவன் அரசன் இவ்வாறு கூற, அவர்கள் அச்சத்தால் “ததாஸ்து” என்றனர்.

Verse 28

सारस्वतस्य तनयं सामवन्तं नराधिपः । स्त्रीरूपधारिणं चक्रे वस्त्राकल्पां जनादिभिः

நராதிபதி, சாரஸ்வதனின் மகன் சாமவந்தனைப் பெண் வடிவம் ஏற்கச் செய்து, மக்களால் ஆடையும் அணிகலன்களும் முதலியவற்றை அமைத்தார்.

Verse 29

स कृत्रिमोद्भूतकलत्रभावः प्रयुक्तकर्णाभरणांगरागः । स्निग्धाञ्जनाक्षः स्पृहणीयरूपो बभूव सद्यः प्रमदोत्तमाभः

அவன் செயற்கையாக மனைவியெனும் தோற்றம் ஏற்று, காதணிகள் அணிந்து, உடலில் பூச்சு பூசி, கண்களில் மென்மையான அஞ்சனம் இட்டு, உடனே விரும்பத்தக்க அழகுடன் சிறந்த இளம்பெண் போலத் தோன்றினான்.

Verse 30

तावुभौ दंपती भूत्वा द्विजपुत्रौ नृपाज्ञया । जग्मतुर्नैषधं देशं यद्वा तद्वा भवत्विति

அந்த இரு அந்தணர் புதல்வரும் அரச ஆணையால் தம்பதியராகி நைஷத தேசத்திற்குச் சென்றனர்; “எது நிகழ வேண்டுமோ அது நிகழட்டும்” என்றனர்.

Verse 31

उपेत्य राजसदनं सोमवारे द्विजोत्तमैः । सपत्नीकैः कृतातिथ्यौ धौतपादौ बभूवतुः

திங்கட்கிழமை அரசமாளிகைக்கு வந்த அவ்விருவரையும், மனைவியருடன் கூடிய உயர்ந்த பிராமணர்கள் விருந்தோம்பலால் வரவேற்றனர். அவர்களின் பாதங்கள் கழுவப்பட்டு, முறையாக விருந்தினராக மதிக்கப்பட்டனர்.

Verse 32

सा राज्ञी ब्राह्मणान्सर्वानुपविष्टान्वरासने । प्रत्येकमर्चयांचक्रे सपत्नीकान्द्विजोत्तमान्

சிறந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்திருந்த எல்லாப் பிராமணர்களையும் கண்ட அரசி, மனைவியருடன் கூடிய அந்த உயர்ந்த இருபிறப்பாளர்களை ஒவ்வொருவராக முறையாக அர்ச்சித்து வழிபட்டாள்.

Verse 33

तौ च विप्रसुतौ दृष्ट्वा प्राप्तौ कृतकदंपती । ज्ञात्वा किंचिद्विहस्याथ मेने गौरीमहेश्वरौ

அந்த இரு பிராமணப் புதல்வர்கள் செயற்கையாக அமைந்த தம்பதியராக வந்ததைப் பார்த்து, கௌரியும் மகேஸ்வரனும் நிலைமையை உணர்ந்து சிறிது புன்னகைத்தனர்.

Verse 34

आवाह्य द्विजमुख्येषु देवदेवं सदाशिवम् । पत्नीष्वावाहयामास सा देवीं जगदंबिकाम्

அவள் முதன்மை பிராமணர்களில் தேவர்களின் தேவனான சதாசிவனை ஆவாஹனம் செய்து, அவர்களின் மனைவியரில் உலகாம்பிகை தேவியையும் முறையாக ஆவாஹனம் செய்தாள்.

Verse 35

गन्धैर्माल्यैः सुरभिभिर्धूपैर्नीराजनैरपि । अर्चयित्वा द्विजश्रेष्ठान्नमश्चक्रे समाहिता

நறுமணப் பொருட்கள், மணமிகு மாலைகள், தூபம், நீராஜனம் (ஆரத்தி) முதலியவற்றால் அவள் அந்த உயர்ந்த பிராமணர்களை அர்ச்சித்து வழிபட்டாள்; பின்னர் மனம் ஒருமித்து வணங்கினாள்.

Verse 36

हिरण्मयेषु पात्रेषु पायसं घृतसंयुतम् । शर्करामधुसंयुक्तं शाकैर्जुष्टं मनोरमैः

பொன்னான பாத்திரங்களில் அவள் நெய் கலந்த பாயசத்தைப் பரிமாறினாள்; அது சர்க்கரை, தேன் கலந்து, இனிய கீரை-கறிகளுடன் கூடியதாக இருந்தது।

Verse 37

गंधशाल्योदनैर्हृद्यैर्मोदकापूपराशिभिः । शष्क्रुलीभिश्च संयावैः कृसरैर्माषपक्वकैः

மணமிகு சாலி அரிசி உணவுகள், மனம் மகிழும் வகையில், மோதாகம்-அப்பூபம் குவியல்கள்; மேலும் ஷஷ்க்ருலி, ஸம்யாவ, க்ரிஸர, மாஷம் சமைத்த உணவுகள் எனப் பலவகை விருந்தை அவள் அளித்தாள்।

Verse 38

तथान्यैरप्यसंख्यातैर्भक्ष्यैर्भोज्यैर्मनोरमैः । सुगन्धैः स्वादुभिः सूपैः पानीयैरपि शीतलैः

அதேபோல் எண்ணற்ற இனிய தின்பண்டங்கள், உணவுகள், மணமிகு இனிய சூப்புகள், மேலும் குளிர்ந்த பானங்களையும் அவள் அன்புடன் தொடர்ந்து பரிமாறினாள்।

Verse 39

क्लृप्तमन्नं द्विजाग्र्येभ्यः सा भक्त्या पर्यवेषयत् । दध्योदनं निरुपमं निवेद्य समतोषयत्

உணவை ஒழுங்குபடுத்தி அவள் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு பக்தியுடன் பரிமாறினாள்; ஒப்பற்ற தயிர்சாதம் (தத்யோதனம்) நிவேதித்து அவர்களை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தினாள்।

Verse 40

भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु स्वाचांतेषु नृपांगना । प्रणम्य दत्त्वा तांबूलं दक्षिणां च यथार्हतः

சிறந்த பிராமணர்கள் உண்டு ஆச்சமனம் செய்தபின், அரசமங்கை வணங்கி அவர்களுக்கு தாம்பூலம் அளித்து, தகுந்த தட்சிணையும் வழங்கினாள்।

Verse 41

धेनूर्हिरण्यवासांसि रत्नस्रग्भूषणानि च । दत्त्वा भूयो नमस्कृत्य विससर्ज द्विजोत्तमान्

அவள் பசுக்கள், பொன், ஆடைகள், ரத்தினமாலை மற்றும் ஆபரணங்களைத் தானமாக அளித்து, மீண்டும் வணங்கி அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களை மரியாதையுடன் அனுப்பிவைத்தாள்।

Verse 42

तयोर्द्वयोर्भूसुरवर्यपुत्रयोरेकस्त्तया हैमवतीधियार्चितः । एको महादेवधियाभिपूजितः कृतप्रणामौ ययतुस्तदाज्ञया

அந்தச் சிறந்த பிராமணரின் இரு புதல்வர்களில் ஒருவரை அவள் ஹைமவதி (பார்வதி) பக்தி-நினைவால் வழிபட்டாள்; மற்றொருவரை மகாதேவன் நினைவால் மரியாதை செய்தாள். இருவரும் வணங்கி அவள் ஆணையின்படி புறப்பட்டனர்।

Verse 43

सा तु विस्मृतपुंभावा तस्मिन्नेव द्विजोत्तमे । जातस्पृहा मदोत्सिक्ता कन्दर्पविवशाब्रवीत्

ஆனால் அவள்—தன் கட்டுப்பாட்டை மறந்து—அந்தச் சிறந்த பிராமணர்மேல் மனத்தைப் பதித்தாள். ஆசை எழுந்தது; காமமதத்தில் மயங்கி, மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பேசினாள்।

Verse 44

अंयि नाथ विशालाक्ष सर्वावयवसुन्दर । तिष्ठतिष्ठ क्व वा यासि मां न पश्यसि ते प्रियाम्

“ஓ நாதா, விரிந்த கண்களையுடையவனே, அங்கமெல்லாம் அழகுடையவனே! நில், நில்—எங்கே செல்கிறாய்? உன் பிரியையான என்னை காணவில்லையா?”

Verse 45

इदमग्रे वनं रम्यं सुपुष्पितमहाद्रुमम् । अस्मिन्विहर्तुमिच्छामि त्वया सह यथासुखम्

“முன்னே இந்த இனிய காடு உள்ளது; பெரிய மரங்கள் மலர்களால் நிறைந்துள்ளன. உன்னுடன் இங்கே மனம்விரும்பும் அளவு மகிழ்ந்து விளையாட விரும்புகிறேன்।”

Verse 46

इत्थं तयोक्तमाकर्ण्य पुरोऽगच्छद्द्विजात्मजः । विचिंत्य परिहासोक्तिं गच्छति स्म यथा पुरा

அவ்விருவரின் சொற்களை கேட்ட பிராமணப் புதல்வன் முன்னே சென்றான். அது வெறும் பரிகாசச் சொல் என எண்ணி, முன்புபோலவே வழி நடந்தான்।

Verse 47

पुनरप्याह सा बाला तिष्ठतिष्ठ क्व यास्यसि । दुरुत्सहस्मरावेशां परिभोक्तुमुपेत्य माम्

மீண்டும் அந்த இளம்பெண் கூறினாள்—“நில், நில்; எங்கே செல்கிறாய்? என்னிடம் வா, என்னை அனுபவி; தாங்கமுடியாத காமவேகத்தில் நான் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளேன்।”

Verse 48

परिष्वजस्व मां कांतां पाययस्व तवाधरम् । नाहं गंतुं समर्थास्मि स्मरबाणप्रपीडिता

“என் காதலா, என்னை அணைத்து, உன் இதழ்-அமுதத்தை எனக்குப் பருகச் செய். காமன் அம்புகளால் துன்புற்ற நான் இனி நடக்க இயலவில்லை।”

Verse 49

इत्थमश्रुतपूर्वां तां निशम्य परिशंकितः । आयांतीं पृष्ठतो वीक्ष्य सहसा विस्मयं गतः

முன்பு ஒருபோதும் கேளாத சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் சந்தேகமுற்றான். பின்னால் இருந்து அவள் வருவதைக் கண்டு அவன் திடீரென வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 50

कैषा पद्मपलाशाक्षी पीनोन्नतपयोधरा । कृशोदरी बृहच्छ्रोणी नवपल्लवकोमला

“இவள் யார்—தாமரை இலைபோன்ற கண்கள், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகம், மெலிந்த இடை, அகன்ற இடுப்புகள், புதுத் தளிர்போல் மென்மை உடையவள்?”

Verse 51

स एव मे सखा किन्नु जात एव वरांगना । पृच्छाम्येनमतः सर्वमिति संचिन्त्य सोऽब्रवीत्

“இவனே என் அதே நண்பனா? இப்போது அழகிய பெண்ணாகப் பிறந்தானா?” என்று எண்ணி, “இவனை எல்லாம் கேட்பேன்” என்று தீர்மானித்து அவன் பேசினான்।

Verse 52

किमपूर्व इवाभाषि सखे रूपगुणादिभिः । अपूर्वं भाषसे वाक्यं कामिनीव समाकुला

நண்பா, உருவம், குணம் முதலியவற்றைப் பற்றி நீ ஏன் புதிதாய் ஒருவனைப் போலப் பேசுகிறாய்? காதலால் கலங்கும் பெண்ணைப் போல நீ வியப்பான சொற்கள் சொல்கிறாய்।

Verse 53

यस्त्वं वेदपुराणज्ञो ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । सारस्वतात्मजः शांतः कथमेवं प्रभाषसे

நீ வேத-புராணங்களை அறிந்தவன், பிரம்மச்சாரி, இந்திரியங்களை வென்றவன், சரஸ்வதியின் புதல்வன், அமைதியானவன்—அப்படியிருக்க இவ்வாறு எப்படி பேசுகிறாய்?

Verse 54

इत्युक्ता सा पुनः प्राह नाहमस्मि पुमान्प्रभो । नाम्ना सामवती बाला तवास्मि रतिदायिनी

அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவள் மீண்டும் கூறினாள்—“பிரபோ, நான் ஆண் அல்ல. என் பெயர் சாமவதி; நான் இளம்பெண், உமக்கு ரதி-இன்பம் அளிக்க வந்தேன்.”

Verse 55

यदि ते संशयः कांत ममांगानि विलोकय । इत्युक्तः सहसा मार्गे रहस्येनां व्यलोकयत्

“காந்தா, உனக்கு ஐயம் இருந்தால் என் அங்கங்களைப் பார்.” என்று சொன்னதும் அவன் உடனே வழியிலேயே மறைவாக அவளது அங்கங்களை நோக்கினான்।

Verse 56

तामकृत्रिमधम्मिल्लां जवनस्तनशोभिनीम् । सुरूपां वीक्ष्य कामेन किंचिद्व्याकुलतामगात्

அவளின் இயல்பாகச் சீரமைந்த கூந்தல், இளமையின் மார்பழகு, மிக அழகிய உருவம் ஆகியவற்றைக் கண்டு அவன் காமவசத்தால் சிறிது மனக்கலக்கமடைந்தான்।

Verse 57

पुनः संस्तभ्य यत्नेन चेतसो विकृतिं बुधः । मुहूर्तं विस्मयाविष्टो न किंचित्प्रत्यभाषत

பின்னர் அந்த ஞானி முயன்று மனத்தின் கலக்கத்தை அடக்கினான்; ஆயினும் ஒரு கணம் வியப்பில் ஆழ்ந்து எதையும் பதிலளிக்கவில்லை।

Verse 58

सामवत्युवाच । गतस्ते संशयः कश्चित्तर्ह्यागच्छ भजस्व माम् । पश्येदं विपिनं कांत परस्त्रीसुरतोचितम्

சாமவதி கூறினாள்—உன் சந்தேகம் ஏதேனும் நீங்கியிருந்தால், வா; என்னுடன் இன்புறு. அன்பனே, இந்த வனத்தைப் பார்; இது பிறன் மனைவியுடன் காமவிளையாட்டிற்கு ஏற்றது।

Verse 59

सुमेधा उवाच । मैवं कथय मर्यादां मा हिंसीर्मदमत्तवत् । आवां विज्ञातशास्त्रार्थौ त्वमेवं भाषसे कथम्

சுமேதா கூறினான்—இவ்வாறு பேசாதே; அகந்தைமதத்தில் மயங்கியவனைப் போல மரியாதையை மீறாதே. நாம் இருவரும் சாஸ்திரார்த்தம் அறிந்தவர்கள்; நீ இப்படி எப்படிப் பேசுகிறாய்?

Verse 60

अधीतस्य च शास्त्रस्य विवेकस्य कुलस्य च । किमेष सदृशो धर्मो जारधर्मनिषेवणम्

சாஸ்திரம் கற்றவனுக்கும், விவேகமுள்ளவனுக்கும், குலீனனுக்கும்—இது எப்படித் தகுந்த தர்மமாகும்? பரகாமுகனின் நடத்தையைப் பின்பற்றுதலா?

Verse 61

न त्वं स्त्री पुरुषो विद्वाञ्जानीह्यात्मानमात्मना । अयं स्वयंकृतोऽनर्थ आवाभ्यां यद्विचेष्टितम्

அறிஞனே, நீ உண்மையில் பெண்ணும் அல்ல, ஆணும் அல்ல—ஆத்மாவால் ஆத்மாவை அறி. நாமிருவரும் செய்த செயல்களாலேயே இந்தத் துன்பம் தானே உண்டாயிற்று.

Verse 62

वंचयित्वात्मपितरौ धूर्त्तराजानुशासनात् । कृत्वा चानुचितं कर्म तस्यैतद्भुज्यते फलम्

தீய அரசனின் ஆணையைப் பின்பற்றி தன் பெற்றோரை ஏமாற்றி, ஒழுங்கற்ற செயலைச் செய்து—அதன் பலனே இப்போது அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 63

सर्वं त्वनुचितं कर्म नृणां श्रेयोविनाशनम् । यस्त्वं विप्रात्मजो विद्वान्गतः स्त्रीत्वं विगर्हितम्

உண்மையாகவே ஒவ்வொரு ஒழுங்கற்ற செயலும் மனிதரின் உயர்ந்த நலனை அழிக்கிறது. ஆயினும் நீ—பிராமணப் புதல்வனும் அறிஞனும்—நிந்திக்கப்படும் பெண்ணுருவ நிலைக்கு வந்தாய்.

Verse 64

मार्गं त्यक्त्वा गतोऽरण्यं नरो विध्येत कण्टकैः । बलार्द्धिस्येत वा हिंस्रैर्यदा त्यक्तसमा गमः

வழியை விட்டுக் காட்டிற்குச் சென்றவன் முள்ளால் குத்தப்படுவான் அல்லது கொடிய விலங்குகளால் கிழிக்கப்படுவான்; அதுபோல, நல்வழி தரும் சத்சங்கத்தை விட்டொழித்தால்.

Verse 65

एवं विवेकमाश्रित्य तूष्णीमेहि स्वयं गृहम् । देवद्विजप्रसादेन स्त्रीत्वं तव विलीयते

இவ்வாறு விவேகத்தைச் சார்ந்து அமைதியுடன் நீயே உன் இல்லத்திற்குச் செல். தேவர்கள் மற்றும் த்விஜர்களின் அருளால் உன் பெண்ணுரு நிலை கரைந்து போகும்.

Verse 66

अथवा दैवयोगेन स्त्रीत्वमेव भवेत्तव । पित्रा दत्ता मया साकं रंस्यसे वरवर्णिनि

அல்லது தெய்வவிதியால் உனக்கு பெண்ண்மைதான் ஏற்படும். தந்தை எனக்குக் கொடுத்த நீ, ஓ அழகிய நிறத்தாளே, என்னுடன் இன்புறுவாய்.

Verse 67

अहो चित्रमहो दुःखमहो पापबलं महत् । अहो राज्ञः प्रभावोयं शिवाराधनसंभृतः

அஹோ, எத்தனை விசித்திரம்! அஹோ, எத்தனை துயரம்! அஹோ, பாவத்தின் வலிமை எத்தனை பெரிது! அஹோ, சிவாராதனையால் சேர்க்கப்பட்ட அரசனின் இந்தப் பெருமை!

Verse 68

इत्युक्ताप्यसकृत्तेन सा वधूरतिविह्वला । बलेन तं समालिंग्य चुचुंबाधरपल्लवम्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் இப்படிச் சொன்னாலும், அந்த மணப்பெண் காமவேகத்தில் மயங்கி, வலியுடன் அவனை அணைத்து, அவன் உதடுகளின் மென்மையான மொட்டைப் போன்றதை முத்தமிட்டாள்.

Verse 69

धर्षितोपि तया धीरः सुमेधा नूतनस्त्रियम् । यत्नादानीय सदनं कृत्स्नं तत्र न्यवेदयत्

அவளால் துன்புறுத்தப்பட்டாலும், திடமுடைய சுமேதா அந்த புதிய பெண்ணை முயன்று இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்து, அங்கே நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தான்.

Verse 70

तदाकर्ण्याथ तौ विप्रौ कुपितौ शोकविह्वलौ । ताभ्यां सह कुमाराभ्यां वैदर्भांतिकमीयतुः

அதைக் கேட்டதும் அந்த இரு பிராமணர்கள் கோபமும் துயரமும் கொண்டு கலங்கினர்; அந்த இரு இளைஞர்களுடன் விதர்ப அரசனின் முன்னிலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 71

ततः सारस्वतः प्राह राजानं धूर्तचेष्टितम् । राजन्ममात्मजं पश्य तव शासनयंत्रितम्

பிறகு சாரஸ்வதர் வஞ்சக நடத்தை கொண்ட அரசனிடம் கூறினார்: 'அரசே! உமது கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்ட என் மகனைப் பாரும்.'

Verse 72

एतौ तवाज्ञावशगौ चक्रतुः कर्म गर्हितम् । मत्पुत्रस्तत्फलं भुंक्ते स्त्रीत्वं प्राप्य जुगुप्सितम्

உமது ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு இவ்விருவரும் இழிவான செயலைச் செய்தனர். என் மகன் அதன் பலனை அனுபவித்து, வெறுக்கத்தக்க பெண்மையை அடைந்துள்ளான்.

Verse 73

अद्य मे संततिर्नष्टा निराशाः पितरो मम । नापुत्रस्य हि लोकोस्ति लुप्तपिंडादिसंस्कृतेः

இன்று என் சந்ததி அழிந்தது; என் முன்னோர்கள் நம்பிக்கையிழந்தனர். பிண்டம் அளித்தல் போன்ற சடங்குகள் அற்றுப்போவதால், மகனಿಲ್ಲாதவனுக்கு நற்கதி இல்லை.

Verse 74

शिखोपवीतमजिनं मौजीं दंडं कमंडलुम् । ब्रह्मचर्योचितं चिह्नं विहायेमां दशां गतः

குடுமி, பூணூல், மான் தோல், முஞ்சிப் புல் கயிறு, தண்டு, கமண்டலம் ஆகிய பிரம்மச்சரியத்திற்குரிய சின்னங்களைக் கைவிட்டு அவன் இந்நிலையை அடைந்துள்ளான்.

Verse 75

ब्रह्मसूत्रं च सावित्रीं स्नानं संध्यां जपार्चनम् । विसृज्य स्त्रीत्वमाप्तोस्य का गतिर्वद पार्थिव

பூணூல், காயத்ரி மந்திரம், ஸ்நானம், சந்தியாவந்தனம், ஜபம், பூஜை ஆகியவற்றைக் கைவிட்டு இவன் பெண்மையை அடைந்துள்ளான். அரசே! இவனுக்கு என்ன கதி கிடைக்கும் என்று சொல்வீராக.

Verse 76

त्वया मे संततिर्नष्टा नष्टो वेदपथश्च मे । एकात्मजस्य मे राजन्का गतिर्वद शाश्वती

உன்னால் என் சந்ததி அழிந்தது; என் வேதநெறியும் அழிந்தது. ஓ அரசே, எனக்கு ஒரே மகன் இருந்தான்—இப்போது எனக்கு நிலையான சரணம் எது? சொல்லுக.

Verse 77

इति सारस्वतेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य भूपतिः । सीमंतिन्याः प्रभावेण विस्मयं परमं गतः

சாரஸ்வதன் கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், சீமந்தினியின் அதிசயப் பெருமையால் மிகுந்த வியப்பை அடைந்தான்.

Verse 78

अथ सर्वान्समाहूय महर्षीनमितद्युतीन् । प्रसाद्य प्रार्थयामास तस्य पुंस्त्वं महीपतिः

பின்னர் அரசன் அளவற்ற ஒளியுடைய எல்லா மகரிஷிகளையும் அழைத்து, அவர்களை மகிழ்வித்து, அந்த ஆண்மையை மீண்டும் அருளுமாறு வேண்டினான்.

Verse 79

तेऽबुवन्नथ पार्वत्याः शिवस्य च समीहितम् । तद्भक्तानां च माहात्म्यं कोन्यथा कर्तुमीश्वरः

அப்போது அவர்கள் கூறினர்—இது பார்வதியும் சிவனும் விரும்பியதே. இறைவனின் பக்தர்களின் மகிமையை வேறுபடச் செய்ய வல்லவர் வேறு யார்?

Verse 80

अथ राजा भरद्वाजमादाय मुनिपुंगवम् । ताभ्यां सह द्विजाग्र्याभ्यां तत्सुताभ्यां समन्वितः

பின்னர் அரசன் முனிவர்களில் சிறந்த பரத்வாஜரை அழைத்துக்கொண்டு, அந்த இரு உயர்ந்த பிராமணர்களும் அவர்களுடைய இரு புதல்வர்களும் உடன் செல்லப் புறப்பட்டான்.

Verse 81

अंबिकाभवनं प्राप्य भरद्वाजोपदेशतः । तां देवीं नियमैस्तीव्रैरुपास्ते स्म महानिशि

பரத்வாஜரின் உபதேசத்தின்படி அம்பிகையின் ஆலயத்தை அடைந்து, அவன் மகா இரவில் கடும் நியமங்களுடன் அந்த தேவியை வழிபட்டான்।

Verse 82

एवं त्रिरात्रं सुविसृष्टभोजनः स पार्वतीध्यान रतो महीपतिः । सम्यक्प्रणामैर्विविधैश्च संस्तवैर्गौरीं प्रपन्नार्तिहरामतोषयत्

இவ்வாறு மூன்று இரவுகள் கட்டுப்பட்ட உணவுடன் அந்த அரசன் பார்வதீ தியானத்தில் லயித்திருந்தான்; முறையான வணக்கங்களாலும் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களாலும் சரணடைந்தோரின் துயர் நீக்கும் கௌரியை மகிழ்வித்தான்।

Verse 83

ततः प्रसन्ना सा देवी भक्तस्य पृथिवीपतेः । स्वरूपं दर्शयामास चंद्रकोटिसमप्रभम्

பின்னர் பக்தனான அரசனின் பக்தியில் மகிழ்ந்த அந்த தேவி, கோடி சந்திரர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் தன் திருவுருவை வெளிப்படுத்தினாள்।

Verse 84

अथाह गौरी राजानं किं ते ब्रूहि समीहितम् । सोऽप्याह पुंस्त्वमेतस्य कृपया दीयतामिति

அப்போது கௌரி அரசனை நோக்கி, “உனக்கு வேண்டியது என்ன? சொல்” என்றாள். அவன், “கருணையால் இவருக்கு ஆண்மை அருள வேண்டும்” என்றான்।

Verse 85

भूयोप्याह महादेवी मद्भक्तैः कर्म यत्कृतम् । शक्यते नान्यथा कर्तुं वर्षायुतशतैरपि

மீண்டும் மகாதேவி கூறினாள்: “என் பக்தர்கள் செய்த செயலை வேறுபடச் செய்வது இயலாது—லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் சென்றாலும் கூட।”

Verse 86

राजोवाच । एकात्मजो हि विप्रोयं कर्मणा नष्टसंततिः । कथं सुखं प्रपद्येत विना पुत्रेण तादृशः

அரசன் கூறினான்—இப் பிராமணனுக்கு ஒரே மகன் இருந்தான்; ஆனால் கர்மவசத்தால் அவன் சந்ததி அறுந்தது. மகன் இன்றித் தகையவன் எவ்வாறு இன்பத்தை அடைவான்?

Verse 87

देव्युवाच । तस्यान्यो मत्प्रसादेन भविष्यति सुतोत्तमः । विद्या विनयसंपन्नो दीर्घायुरमलाशयः

தேவி கூறினாள்—என் அருளால் அவனுக்கு இன்னொரு சிறந்த மகன் பிறப்பான்; அவன் கல்வியும் பணிவும் நிறைந்தவன், நீண்ட ஆயுளும் தூய உள்ளமும் உடையவன்.

Verse 88

एषा सामवती नाम सुता तस्य द्विजन्मनः । भूत्वा सुमेधसः पत्नी कामभोगेन युज्यताम्

இவள் அந்த இருபிறப்பாளனின் மகள்; பெயர் சாமவதி. இவள் சுமேதஸின் மனைவியாகி, அவனுடன் தாம்பத்திய இன்பத்தில் இணைவாளாக.

Verse 89

इत्युक्त्वांतर्हिता देवी ते च राजपुरोगमाः । गताः स्वंस्वं गृहं सर्वे चक्रुस्तच्छासने स्थितिम्

இவ்வாறு சொல்லி தேவி மறைந்தாள். பின்னர் அரசன் முன்னிலையில் அனைவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பி, அவள் ஆணைப்படியே நடந்தனர்.

Verse 90

सोपि सारस्वतो विप्रः पुत्रं पूर्वसुतो त्तमम् । लेभे देव्याः प्रसादेन ह्यचिरादेव कालतः

சாரஸ்வத குலப் பிராமணனும் தேவியின் அருளால் விரைவிலேயே முன்பிருந்த சிறந்த மகனைப் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்றான்.

Verse 91

तां च सामवतीं कन्यां ददौ तस्मै सुमेधसे । तौ दंपती चिरं कालं बुभुजाते परं सुखम्

அவன் சுமேதஸுக்கு அந்த சாமவதீ கன்னியைக் கொடுத்தான். அந்த தம்பதியர் நீண்ட காலம் கணவன்-மனைவியாகப் பரம ஆனந்தத்தை அனுபவித்தனர்.

Verse 92

सूत उवाच । इत्येष शिवभक्तायाः सीमंतिन्या नृपस्त्रियाः । प्रभावः कथितः शंभोर्माहात्म्यमपि वर्णितम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சிவபக்தையான அரசமகள் சீமந்தினியின் அதிசயப் பெருமை சொல்லப்பட்டது; அதனாலே சம்புவின் மஹாத்மியமும் விளக்கப்பட்டது.

Verse 93

भूयोपि शिवभक्तानां प्रभावं विस्मयावहम् । समासाद्वर्णयिष्यामि श्रोतॄणां मंगलायनम्

மீண்டும் நான் சிவபக்தர்களின் வியப்பூட்டும் பெருமையைச் சுருக்கமாக உரைப்பேன்; அது கேட்போர்க்கு மங்களத்தை அளிப்பதாகும்.