Adhyaya 258

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शशापानमिति स्मृतम् । तस्यैव दक्षिणे तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவி, ‘சசாபானம்’ என்று அறியப்படும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் தெற்கில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது।

Verse 2

यस्मिन्स्नात्वा नरः सम्यङ्नापमृत्युभयं लभेत् । शृणु यस्मात्तदुत्पत्तिं वदतो मम वल्लभे

அந்த தீர்த்தத்தில் முறையாக நீராடினால் மனிதனுக்கு அகால மரணப் பயம் ஏற்படாது. என் அன்பே, நான் உரைப்பதுபோல் அந்தத் தீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 3

मथित्वा सागरं देवा गृहीत्वाऽमृतमुत्तमम् । सत्वरास्तत्र ते गत्वा पपुश्चैव यथेप्सया

தேவர்கள் கடலை மத்தி உத்தம அமிர்தத்தைப் பெற்றனர்; பின்னர் விரைந்து அங்கே சென்று தம் விருப்பம்போல் அந்தப் பீயூஷத்தை அருந்தினர்।

Verse 4

पिबतां तत्र पीयूषं देवानां वरवर्णिनि । बिंदवः पतिता भूमौ शतशोथ सहस्रशः

அழகியவளே, அங்கே தேவர்கள் அமிர்தம் அருந்திக் கொண்டிருக்கையில், நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் துளிகள் பூமியில் விழுந்தன।

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु शशकस्तत्र चागतः । प्रविष्टः सलिले तत्र तृषार्तो वरवर्णिनि

அழகியவளே, அதே நேரத்தில் அங்கே ஒரு முயலும் வந்தது; தாகத்தால் வாடி அங்கே உள்ள நீரில் இறங்கியது।

Verse 6

अमरत्वमनुप्राप्तो वर्द्धते सलिलालये । तं दृष्ट्वा त्रिदशाः सर्वे स्पर्द्धमाना मुहुर्मुहुः । ज्ञात्वामृतान्वितं तोयं मंत्रं चक्रुर्भयान्विताः

அமரத்துவம் பெற்ற அது நீர்வாசஸ்தலத்தில் வளர்ந்தது. அதைக் கண்ட எல்லா திரிதசரும் மீண்டும் மீண்டும் பொறாமை கொண்டனர்; நீர் அமிர்தம் கலந்தது என அறிந்து அச்சத்துடன் ஒரு மந்திரத்தை அமைத்தனர்।

Verse 7

अमृतं पतितं भूमौ भक्षयिष्यंति मानवाः । ततोऽमर्त्त्या भविष्यंति नात्र कार्या विचारणा

பூமியில் விழுந்த அமிர்தத்தை மனிதர்கள் அருந்துவார்கள்; அப்பொழுது அவர்கள் அமரர் ஆவர்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।

Verse 8

तिर्यग्योन्यां समुत्पन्नः कृपणः शशको ह्ययम् । अस्माभिः स्पर्द्धते तस्मात्ततो भयमुपस्थितम्

இந்த ஏழை முயல் திர்யக்-யோனியில் பிறந்ததாயினும், எங்களுடன் போட்டியிடத் துணிகிறது; ஆகவே இதனால் எங்களுக்குப் பயம் ஏற்பட்டது।

Verse 9

अथ प्राप्तो निशानाथो व्याधिना स परिप्लुतः । अब्रवीत्त्रिदशान्सर्वानमृतं मे प्रयच्छत

பின்னர் நோயால் தளர்ந்த நிசாநாதன் (சந்திரன்) வந்து, எல்லாத் தேவர்களிடமும்—“எனக்கு அமிர்தம் அளியுங்கள்” என்று கூறினான்।

Verse 10

कृच्छ्रेण महता प्राप्तो नाहं शक्तो विसर्पितुम् । अथोचुस्त्रिदशाः सर्वे सर्वमस्माभिर्भक्षितम्

“மிகுந்த துன்பத்துடன் இங்கு வந்தேன்; நான் அசைய இயலவில்லை.” அப்போது எல்லாத் தேவர்கள்—“அனைத்தையும் நாங்களே அருந்திவிட்டோம்” என்றனர்।

Verse 11

विस्मृतस्त्वं निशानाथ चिरात्कस्मादिहागतः । कुरुष्व वचनं चंद्र अस्माकं तिमिरापह

“ஓ நிசாநாதா, நீ மறக்கப்பட்டிருந்தாய்; இத்தனை காலத்திற்குப் பின் ஏன் இங்கு வந்தாய்? ஓ சந்திரா, இருள் அகற்றுபவனே, எங்கள் சொல்லை நிறைவேற்று।”

Verse 12

अस्मिञ्जलेऽमृतं भूरि पतितं पिबतां हि नः । तत्पिबस्व निशानाथ सर्वमेतज्जलाशयम्

இந்த நீரில் மிகுந்த அமுதம் விழுந்துள்ளது—நாம் அதை அருந்துவோம். ஆகவே, இரவின் நாதனே சந்திரதேவா, இந்த முழு நீர்த்தேக்கத்தையும் அருந்துவாயாக।

Verse 13

अर्द्धं निपतितं चात्र सत्यमेतन्निशामय । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा शीतरश्मिस्त्वरान्वितः

இங்கே அதன் பாதியும் விழுந்துள்ளது—இது உண்மை என அறிந்துகொள். அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் குளிர்கதிர் சந்திரன் விரைந்து சென்றான்।

Verse 14

तृषार्तो वाऽपिबत्तोयं शशकेन समन्वितम् । अस्थिशेषं तु तत्तस्य कायं पीयूषभक्षणात्

தாகத்தால் வாடியவன், முயல் இருந்த அந்த நீரை அருந்தினான். அமுதம் உண்டதால் அந்த முயலின் உடல் எலும்புச் சிதைவாக மட்டுமே ஆனது।

Verse 15

तत्क्षणात्पुष्टिमगमत्कांत्या परमया युतः । धातुषु क्षीयमाणेषु पुष्टो हि सुधया हि सः

அந்தக் கணமே அவன் வலிமை பெற்றான்; உன்னத ஒளியால் விளங்கினான். உடல் தாதுக்கள் சிதைந்தாலும், அமுதத்தாலேயே அவன் போஷிக்கப்பட்டான்।

Verse 16

स चापि शशकस्तस्य न मृतो जठरं गतः । अद्यापि दृश्यते तत्र देहे पीयूषभक्षणात्

அந்த முயலும் அவன் வயிற்றில் புகுந்தபோதும் இறக்கவில்லை. அமுதம் உண்டதனால் இன்றும் அவன் உடலில் அங்கே அது காணப்படுகிறது।

Verse 17

तत्क्षणात्तुष्टिमगमत्कांत्या परमया युतः । अब्रुवन्खन्यतामेतद्यथा भूयो जलं भवेत्

அந்தக் கணமே அவர் பரம ஒளியுடன் கூடி மனநிறைவு அடைந்தார். அவர்கள் கூறினர்—“இதைத் தோண்டுங்கள்; அப்பொழுது இங்கே மீண்டும் மிகுந்த நீர் எழும்.”

Verse 18

अस्माकं संगमादेतच्छुष्कं श्वभ्रं जलाशयम् । तद्युक्तं च कृतं कर्म नैतत्साधुविचेष्टितम्

எங்கள் சங்கமத்தினால் இந்த உலர்ந்த குழி நீர்த்தேக்கமாக ஆனது. ஆனால் இதனுடன் தொடர்புடையதாகச் செய்யப்பட்ட செயல் சாது மக்களின் நடத்தையல்ல.

Verse 19

ततोऽखनंश्च ते सर्वे यावत्तोयविनिर्गमः । अथाब्रुवंस्ततः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் நீர் வெளிப்படும் வரைத் தோண்டினர். அதன் பின் பேரானந்தம் நிறைந்து அவர்கள் அனைவரும் பேசினர்.

Verse 20

यस्माच्छशेन संयुक्तं पीतमेतज्जलाशयम् । चंद्रेण हि शशापानं तस्मादेतद्भविष्यति

இந்த நீர்த்தேக்கம் ‘சச’ உடன் இணைந்து அருந்தப்பட்டது; மேலும் சச-முத்திரை உடைய சந்திரனும் இதை அருந்தினான். ஆகவே இதன் பெயர் ‘சசாபானம்’ ஆகும்.

Verse 21

अत्रागत्य नरः स्नानं यः करिष्यति भक्तितः । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

யார் இங்கே வந்து பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ, அவர் தேவ மகேஸ்வரர் உறையும் பரம பதத்தை அடைவார்.

Verse 22

अत्रान्नं संप्रदास्यंति ब्राह्मणेभ्यः समा हिताः । सर्वयज्ञफलं तेषां भविष्यति न संशयः

இங்கே நற்கருத்துடையோர் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்வர்; அவர்களுக்கு எல்லா யாகங்களின் பலனும் கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 23

अस्मिन्दृष्टे सुराः सर्वे दृष्टाः स्युः सर्वदेवताः । एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुश्चैव सुरालयम्

“இதைக் கண்டாலே எல்லாத் தேவர்களையும் கண்டதுபோல்—அதாவது அனைத்து தெய்வங்களின் தரிசனம்.” என்று கூறி, தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் விண்ணுலகத் தாமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 24

अथ कालेन महता प्राप्ता तत्र सरस्वती । वडवाग्निं समादाय तयानुप्लावितं पुनः

பிறகு நீண்ட காலத்திற்குப் பின் சரஸ்வதி அங்கே வந்தாள்; வடவாக்னியை ஏந்தி, அந்த இடத்தை மீண்டும் வெள்ளமென மூழ்கடித்தாள்.

Verse 25

ततो मेध्यतरं जातं तीर्थं च वरवर्णिनि । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्

அப்போது, அழகியவளே, அந்த தீர்த்தம் இன்னும் மிகப் பரிசுத்தமானதாக ஆனது. ஆகவே முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்.