சரசுவதி ஆறு

ஆகையால் எழுந்திரு; நாம் புனிதமான சரஸ்வதி நதிக்குச் செல்வோம். ஓ இருபிறப்பாளனே, அவள் கரையில் வாழ்வதற்காக ஒரு ஆசிரமத்தை அமைப்போம்.

எங்கே புனிதமான பிரஹ்மசிலை ஸ்வேதத்வீபத்துடன் இணைந்து நிலைத்திருக்கிறதோ, அங்கே பாவங்களை அகற்றும் மங்களமான சரஸ்வதி நதி உறைகிறது.

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது விதாதா பிரம்மா ‘அப்படியே’ என்று கூறி பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார். விசுவாமித்ரரும் வசிஷ்டரும் சரஸ்வதியின் கரையில் நிலைத்திருந்தனர்.

அந்த மகாத்மா முனிவர் சரஸ்வதியில் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஓ மன்னரே, அந்தப் பாமினி (அலம்புசா) அருகே வந்து அருகிலேயே நின்றாள்।

சரஸ்வதியின் அப்பால் கரையில் அந்த இடம் பலவகை மரங்களாலும் கொடிகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; தேனீக்களின் இசைமிகு மும்முரம் சாமகானம் பாடுவோர்போல் முழங்கியது; அதனுடன் ஆண் குயில்களின் கூவும் ஒலியும் ‘ஜீவஞ்சீவக’ பறவைகளின் குரலும் கலந்து ஒலித்தன.

ஆகையால் சரஸ்வதியின் தீர்த்தங்களைச் சேவிக்க நான் புறப்படுவேன்; கௌரவர்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கையில் நான் அலட்சியமாக இருக்க முடியாது.

பூமியும் தர்மமும் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, ராஜரிஷி பரீக்ஷித் கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதி நதிக்கரையை அடைந்தார்.

ஓ அரசே, பரம்பரையாக நாரதர், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் பக்தியுடன் பரம்பொருளான பகவானைத் தியானித்த அமிததேஜஸான வ்யாசதேவருக்கு பாகவதத்தை உபதேசித்தார்।

பிரபாச தீர்த்தத்தில் அவர் கேட்டார்: கடும் வெறியால் ஏற்பட்ட மோதலினால் அவரது உறவினர்கள் அனைவரும் அழிந்தனர்; மூங்கில் உராய்வில் எழும் தீ முழுக் காட்டையும் எரிப்பதுபோல். அதை நினைந்து துயருற்ற அவர் மௌனமாக மேற்கு நோக்கி சரஸ்வதி நதியினை அணைந்தார்.

சூதர் கூறினார்: முற்காலத்தில் சரஸ்வதி நதிக்கரையில், சத்தியவதியின் புதல்வரான வியாசர் தமது ஆசிரமத்தில் இரண்டு குருவிகளைக் கண்டு வியப்படைந்தார்.

சரஸ்வதி நதிக்கரையில் உள்ள சம்யாப்ராசம் என்னும் மகா தீர்த்தத்தில், முனிவர்களின் இருப்பிடமான, இன்பத்தையும் ஞானத்தையும் அளிக்கும் இடத்தில்.

லட்சுமி, கங்கை மற்றும் சரஸ்வதி பூலோகத்தில் அவதரித்த வர்ணனை. ஸ்ரீ நாராயணர் கூறினார்: சரஸ்வதி வைகுண்டத்தில் நாராயணனுக்கு அருகிலேயே இருந்தாள், ஆனால் கங்கையின் சாபத்தினாலும் பிணக்கினாலும் தனது ஒரு அம்சத்தால் பாரதத்தில் நதியாக அவதரித்தாள்।