
Sukta 8.65
अयं सूक्तः सर्वतो द्रुतमिन्द्रमाह्वयति—यत्र यत्र यदा यदा स आहूयते तत्र तत्र स तत्क्षणं सहाय्यायागच्छत्विति। इन्द्रः नित्येषु देवेष्वपि विशिष्टतया सुलभः, आह्वानमात्रेणोपगमनीय इति स्तूयते। तस्य दानशील्येन बलं रक्षां च कीर्तिं च याचते। अन्ते भावः इन्द्रस्य दीप्तिमयेषु प्रसवेषु/अपत्येषु (‘नपातः’) विस्तरति—सहस्रगुणं सहाय्यं देवेषु च यशः प्रार्थयन्।
Mantra 1
यदिन्द्र प्रागपागुदङ्न्यग्वा हूयसे नृभिः । आ याहि तूयमाशुभिः ॥
यदीन्द्र प्रागपागुदङ्न्यग्वा हूयसे नृभिः, आ याहि तूयमाशुभिः; अस्मासु सद्यः सहायो भव।
Mantra 2
यद्वा प्रस्रवणे दिवो मादयासे स्वर्णरे । यद्वा समुद्रे अन्धसः ॥
यद्वा दिवः प्रस्रवणे त्वं मद्यसे, हे स्वर्णरे; यद्वा सोमस्य अन्धसः समुद्रे—तत्रापि त्वमेव हर्षग्राही शक्तिः, अस्मासु बलं वर्धयिता।
Mantra 3
आ त्वा गीर्भिर्महामुरुं हुवे गामिव भोजसे । इन्द्र सोमस्य पीतये ॥
वयं गीर्भिः प्रेरिताभिः त्वाम् आह्वयामः—महान्तम् उरुम्—यथा दुह्याय गां ह्वयेत्; आगच्छ, हे इन्द्र, सोमस्य पीतये, आस्वादाय च, अस्मासु दानशक्तिं वर्धयितुम्।
Mantra 4
आ त इन्द्र महिमानं हरयो देव ते महः । रथे वहन्तु बिभ्रतः ॥
हे इन्द्र, ते हरयः रथे बिभ्रतः सन्तः, हे देव, तव महिमानं तव महच्च बलं च इह वहन्तु; रथं धारयन्तः, अस्माकं क्षेत्रे दिव्यां शक्तिम् आनयन्तु।
Mantra 5
इन्द्र गृणीष उ स्तुषे महाँ उग्र ईशानकृत् । एहि नः सुतं पिब ॥
इन्द्र गृणीष उ स्तुषे महान् उग्र ईशानकृत्। एहि नः सुतं पिब॥
Mantra 6
सुतावन्तस्त्वा वयं प्रयस्वन्तो हवामहे । इदं नो बर्हिरासदे ॥
सुतावन्तस्त्वा वयं प्रयस्वन्तो हवामहे। इदं नो बर्हिरासदे॥
Mantra 7
यच्चिद्धि शश्वतामसीन्द्र साधारणस्त्वम् । तं त्वा वयं हवामहे ॥
यच्चिद्धि शश्वतामसीन्द्र साधारणस्त्वम्। तं त्वा वयं हवामहे॥
Mantra 8
इदं ते सोम्यं मध्वधुक्षन्नद्रिभिर्नरः । जुषाण इन्द्र तत्पिब ॥
इदं ते सोम्यं मध्वधुक्षन्नद्रिभिर्नराः। जुषाण इन्द्र तत्पिब॥
Mantra 9
विश्वाँ अर्यो विपश्चितोऽति ख्यस्तूयमा गहि । अस्मे धेहि श्रवो बृहत् ॥
विश्वानर्यो विपश्चितोऽति ख्यस्तूयमा गहि। अस्मे धेहि श्रवो बृहत्॥
Mantra 10
दाता मे पृषतीनां राजा हिरण्यवीनाम् । मा देवा मघवा रिषत् ॥
दाता मे पृषतीनां राजा हिरण्यवीनाम्। मा देवा मघवा रिषत्॥
Mantra 11
सहस्रे पृषतीनामधि श्चन्द्रं बृहत्पृथु । शुक्रं हिरण्यमा ददे ॥
सहस्रे पृषतीनामधि स चन्द्रं बृहद्पृथु तेजः न्यधत्त; शुक्रम् हिरण्यम् आददे—साधकस्य अन्तः प्रतिष्ठितस्य व्यापकदीप्ततत्त्वस्य प्रतिमां नित्यं आध्यात्मिकं धनम्।
Mantra 12
नपातो दुर्गहस्य मे सहस्रेण सुराधसः । श्रवो देवेष्वक्रत ॥
हे दुर्गहस्य शक्तेः महान्तो नपातः, युष्माकं सहस्रेण सुराधसा दानेन मम देवेṣu श्रवो दीप्तं कीर्तिं च अक्रत; उच्चेषु लोकेषु अन्तर्ज्ञानस्य मान्यता।
A sweeping call to Indra from every direction, insisting on his swift arrival as immediate help.
The hymn deepens from mere summons into theological praise: Indra is not distant but the ‘shared’ power accessible among the everlasting ones, therefore worthy of confident invocation.
The recognition of Indra as sādhāraṇa—universally available strength—becomes the hymn’s decisive reassurance for the worshipper’s appeal.
The conclusion turns toward abundant giving and the attainment of śravas (luminous fame), invoking thousandfold beneficence through divine emanations (napātaḥ) within the Indra-centered sphere.
यदिन्द्र प्रागपागुदङ्न्यग्वा हूयसे नृभिः । आ याहि तूयमाशुभिः ॥sādhāraṇas tvam
नपातो दुर्गहस्य मे सहस्रेण सुराधसः । श्रवो देवेष्वक्रत ॥It calls Indra to come quickly as immediate help, praising him as a power that is close and accessible to everyone, and asking for strength, protection, and lasting renown.
It emphasizes that Indra can be invoked from any place and any situation, and that his help is not limited by direction or distance.
“Napātaḥ” literally means descendants or emanations; here it points to radiant divine powers associated with Indra’s sphere of action, invoked for abundant giving and fame among the gods.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.