Indrajit in the Ramayana

विभीषणेन सह मैत्रीसम्बन्धं, रावणवधस्योपायनिवेदनं, कुम्भकर्णस्य निधनं, मेघनादस्य च निबर्हणं—एतानि सर्वाणि आख्याति।

स महातेजाः हरियूथपः शुकस्य वेश्म, धीमतः सारणस्य च, तथा इन्द्रजितोऽपि वेश्म जगाम।

वराहेण दशग्रीवः, शिंशुमारेण चेन्द्रजित्, उष्ट्रेण कुम्भकर्णश्च—ते दक्षिणां दिशं प्रयाताः।

ततः रक्षोधिपतिर्महात्मा हनूमता अक्षे निहते कुमारे, मनः समाधाय सदेवकल्पम् इन्द्रजितं सरोषः समादिदेश।

त्वमस्त्रविच्छस्त्रविदां वरिष्ठः सुरासुराणामपि शोकदाता। सुरेषु सेन्द्रेषु च दृष्टकर्मा पितामहाराधनसञ्चितास्त्रः॥

तवास्त्रबलमासाद्य ससुराः समरुद्गणाः सुरेश्वरसमाश्रिताः अपि समरे स्थातुं न शेकुः॥

न ते समरेषु कर्मणामशक्यं, न च मतिपूर्वमन्त्रणेऽकार्यं। त्रिषु लोकेषु न कश्चिदस्ति यो न वेद तवास्त्रबलं स्वबलं च॥

त्वयि सन्निकृष्टे शान्तशत्रौ यथा गते बलावमर्थः शाम्यति, तथा आत्मबलं परं च समीक्ष्य, हे अस्त्रविदां वरिष्ठ, ततः समरं समारभस्व।

न वीरसेनाः गणशोऽवन्ति, न विशालसारं वज्रमादाय; नास्य मारुततुल्यगतेः प्रमाणं, न चाग्निकल्पः साधारणकरणेन हन्तुं शक्यः।

एवमर्थं सम्यक् प्रसमीक्ष्य समाहितात्मा, स्वकर्मसाम्याद् युक्त्या, दिव्यं धनुषोऽस्त्रवीर्यं स्मरन्, अक्षतं कर्म समारभस्व।

न खलु एषा मतिḥ श्रेष्ठा यदहं त्वां सम्प्रेषयामि। तथापि राजधर्मेषु क्षत्रियस्यैषा मतिḥ सम्मता॥

नानाशस्त्रेषु सङ्ग्रामे वैशारद्यं तवास्त्यरिन्दम। तस्मादवश्यमेवैतद्बुद्ध्वा—रणे मम काम्यो विजय एव॥

ततः पितुर्वचनं श्रुत्वा प्रदक्षिणं चकार स वीरः। दक्षसुतप्रभावोऽदीनसत्त्वो रणाय प्रतिपन्नबुद्धिः॥

ततः स्वगणैरिष्टैरिन्द्रजित् प्रतिपूजितः। युद्धोद्धतः कृतोत्साहः सङ्ग्रामं प्रत्यपद्यत॥

श्रीमान् पद्मपलाशाक्षो राक्षसाधिपतेः सुतः। निर्जगाम महातेजाः समुद्र इव पर्वसु॥

स इन्द्रजिदिन्द्रकल्पः पक्षिराजतुल्यवेगैः सितैस्तीक्ष्णदंष्ट्रैश्चतुर्भिर्व्याळैः सम्यग्युक्तं, असह्यवेगं रथं समारुरोह।

स रथी धन्विनां श्रेष्ठः शस्त्रज्ञोऽस्त्रविदां वरः, रथेन क्षिप्रं अभिययौ यत्र हनुमान् सोऽभवत्।

स तस्य रथनिर्घोषं ज्यास्वनं कार्मुकस्य च। निशम्य हरिवीरोऽसौ संप्रहृष्टतरोऽभवत्॥

स रणपण्डितः सुमहच्चापमादाय शितशल्यांश्च सायकान्। हनुमन्तमभिप्रेत्य जगाम युद्धाय॥

ततः संयति जातहर्षः स चापपाणिः रणाय निर्गच्छन्, सर्वा दिशः कलुषीभूताः; मृगाश्च रौद्राः बहुधा भीषणं विनेदुः॥