Prakarana 24

Ćaupai 230.1-4

Słysząc dźwięk bransoletek, pasów i naramienników, Rama przemówił do Lakszmany, rozmyślając w sercu. To tak, jakby bóg miłości uderzył w swój bęben i w swoim umyśle ogłosił podbój świata. To mówiąc, zwrócił wzrok w tamtą stronę; jego oczy stały się jak czakory do księżyca twarzy Sity. Jego piękne oczy stały się nieruchome, jakby same strony nieba zawstydziły się i wycofały. Widząc Sitę, czuł radość i wesele; jego serce chwaliło ją, ale nie mógł znaleźć słów. To było tak, jakby Brahma, z całą swoją umiejętnością, stworzył ją i ukazał jako widzialne ucieleśnienie świata. Tam gdzie chodzi o piękno, ona czyni piękne jeszcze piękniejszym; w siedzibie piękna jest jak płomień lampy. Wszystkie porównania zawodzą, a poeci zostają z pustymi rękami; do kogo mam porównać córkę Widehy?

Doha 230

Pan rozmyślał w sercu o pięknie Sity, rozważając swój własny stan. Przemówił do swego brata, mając czyste serce, słowami odpowiednimi do chwili.

Ćaupai 231.1-4

Bracie, to jest córka Dżanaki, ta sama, dla której łuk został złamany. Jej przyjaciółki przyprowadziły ją, by oddać cześć Gauri; porusza się, promienna, opiekując się kwiatowym ogrodem. Widząc jej nadziemskie piękno, moje serce naturalnie wypełnia się czystością i zachwytem. Wiedz, bracie, że Stwórca ukształtował jej każde kończynę z nadzwyczajną doskonałością. Książęta z rodu Raghu są z natury szlachetnego charakteru; ich umysły nigdy nie stają na drodze zła. Mam najwyższą wiarę w sercu w tych, którzy nigdy nie spojrzeli na żonę innego mężczyzny, nawet we śnie. Tych, których plecy nigdy nie zostały zwrócone przez wroga w walce, których serca nigdy nie zostały przeszyte spojrzeniem żony innego mężczyzny; takich najlepszych z mężczyzn jest niewielu na tym świecie.

Doha 231

Rozmawiał ze swoim bratem, jego umysł oczarowany pięknem Sity. Pijąc urok jej lotosowej twarzy jak pszczoła sącząca nektar.

Ćaupai 232.1-4

Sita rozglądała się z podziwem na wszystkie strony; myślała: "Gdzie podążył młody książę?" i jej serce napełniło się niepokojem. Tam gdzie patrzyła swoimi oczami jak młoda łania, było jakby rzędy białych lotosów spadały z deszczem. Wtedy jej przyjaciółki wskazały go zza pnączy; ciemny i jasny młodzieniec byli pięknym widokiem. Widząc jego piękno, jej oczy zostały oczarowane, i radowała się jakby znalazła swój własny skarb. Jej oczy zmęczyły się od patrzenia na piękno Pana Raghu; nawet jej powieki zaprzestały mrugania. Jej ciało stało się ciężkie od nadmiaru miłości; patrzyła na niego jak czakora na jesienny księżyc. Wprowadziła Ramę do swego serca przez bramę oczu; zamknęła drzwi powiek z mądrością. Gdy przyjaciółki Sity postrzegły, że jest przepełniona miłością, nie mogły nic powiedzieć, gdyż wstydziły się w sercu.

Doha 232

Właśnie w tym momencie dwóch braci wyszło z altany pnączy, ukazując się jakby dwa nieskazitelne księżyce z bank chmur.

Ćaupai 233.1-4

Obaj bohaterowie byli niezwykle piękni i pełni wdzięku; ich ciała były niebieskie i żółte, niczym lilie wodne. Pióra pawie zdobiły ich głowy w sposób najbardziej uderzający, jak pąki kwiatów pośród grona rozkwitłych kwiatów. Tilak na ich czołach i krople potu wzmagały ich urodę; ich uszy były przyozdobione ozdobami o niezrównanej piękności. Ich łukowate brwi były groźne, ich loki były kręcone i falujące; ich oczy były jak świeże lotosy, jasne niczym klejnoty. Ich brody, nosy i policzki były czarujące; ich uśmiech i figlarność zdobywały serce. Nie potrafię opisać piękna ich twarzy nikomu; ktokolwiek na nie spojrzał, był zawstydzony przez samego boga miłości. Na ich piersiach nosili naszyjniki z pereł, a ich gardła były jak muszle konchy; ich ramiona były silne, jak trąba słonia miłości. W ich lewych dłoniach trzymali misy z kwiatami; ciemnoskórzy książęta byli najpiękniejsi do oglądania, jak księżyc pośród panien.

Doha 233

Nosząc żółte szaty na ich lwich pasach, byli siedzibą piękna i cnoty; ujrzawszy ozdoby rodu słonecznego, panny zapomniały o samych sobie.

Ćaupai 234.1-4

Jedna mądra panna zdobyła się na odwagę i biorąc wodę w swoją dłoń, przemówiła do Sity. Wtedy rzekła: 'Gauri, bacz uważnie: spójrz na młodych książąt i wybierz dla siebie.' Wtedy Sita, nieśmiała, otworzyła oczy i spojrzała prosto na obu lwów z rodu Raghu. Widząc piękno Ramy od stopy do głowy, przypomniała sobie obietnicę swego ojca i poczuła wielki niepokój. Gdy Sita została zauważona przez inne panny, wszystkie napełniły się lękiem i mówiły o tym. Wtedy jedna panna rzekła z uśmiechem w sercu: 'Wrócę o tej porze ponownie.' Słysząc te szepty, Sita była zawstydzona; opieszałość została wzięta za oznakę lęku przez jej matkę. Rama, zachowując wielką cierpliwość w sercu, zawrócił, wiedząc, że podlega rozkazowi swego ojca.

Doha 234

Tak spoglądał na jelenie, ptaki i drzewa, odwracając się raz po raz; patrząc i wpatrując się w piękność Pana Raghu, jego miłość wzrastała niemało.

Ćaupai 235.1-4

Wiedząc, że łuk Śiwy był trudny do napięcia, odeszła, zachowując ciemnobłędną postać Pana w swym sercu. Gdy Pan odszedł, Dżanaki poznała, że jest on kopalnią radości, miłości, piękna i cnoty. Utworzyła jego obraz z najwyższą miłością i czułością, i z rozkoszą serca namalowała go na ścianie. Bhawani powróciła do swego mieszkania, ukłoniła się jej stóp i przemówiła ze złożonymi dłońmi. 'Zwycięstwo, zwycięstwo tobie, córko króla gór; zwycięstwo tobie, któraś jest księżycem dla o księżycowej twarzy Śankary. Zwycięstwo tobie, matko o słoniowej twarzy i o sześciu twarzach; matko świata, której ciało lśni jak błyskawica. Nie masz początku, środka ani końca; twoja moc jest bezgraniczna, a Wedy nie mogą jej zgłębić. Sprowadzasz upadek wszelkiej doczesnej pomyślności; omamiasz wszechświat i bawisz się według własnej woli.'

Doha 235

Twoja linia stoi pierwsza wśród matek, gdyż twój mąż jest twoim bogiem. Twoja chwała jest bezgraniczna; tysiąc Śarad i Śeszy nie może jej opisać.

Ćaupai 236.1-4

Ci, którzy ci służą, z łatwością uzyskują wszelkie owoce; jesteś dającą łaski, ukochaną przez Niszczyciela potrójnego miasta. Bogini, ci, którzy czczą twoje stopy-lotosy, czy to bogowie, ludzie czy mędrcy, wszyscy napełniają się radością. Poznaj dobrze pragnienie mego serca i mieszkaj na wieki w sercu każdej duszy w tym mieście. Dla tego powodu się objawiłam; mówiąc to, córka Widehy ujęła jej stopy. Przezwyciężona pokorą i miłością Sity, Bhawani objęła ją i uśmiechnęła się. Sita z czcią złożyła dar na swojej głowie; Gauri przemówiła, a jej serce napełniło się rozkoszą. 'Słuchaj, Sito: moje błogosławieństwo jest prawdziwe; pragnienie twego serca zostanie spełnione. Słowa Narady są zawsze czyste i prawdziwe; otrzymasz ten dar, który twoje serce umiłowało.'

Chhand 236

Dar, który twoje serce umiłowało, otrzymasz: on jest z natury przystojny i ciemnobłękitny. Jest skarbnicą współczucia, mądry, cnotliwy i kochający; zna twoje serce. W ten sposób Gauri udzieliła swego błogosławieństwa; Sita i jej towarzyszki usłyszały je i ich serca napełniły się radością. Tulsi mówi: oddawszy cześć Bhawani raz po raz, Sita powróciła do swego pałacu z radującym się sercem.

Soratha 236

Wiedząc, że Gauri jest przychylnej usposobienia, serce Sity napełniło się radością nie do opisania. Jej piękna lewa strona zaczęła drżeć, co jest źródłem wszelkiej pomyślności.

Ćaupai 237.1-4

W swym sercu Sita chwaliła piękność księżyca, podczas gdy obaj bracia udali się blisko swego guru. Rama opowiedział wszystko Wiśwamitrze; jego prosta natura nie miała w sobie podstępu. Otrzymawszy kwiaty, mędrzec dokonał uwielbienia; potem udzielił swego błogosławieństwa obu braciom. 'Niech wszystkie wasze pragnienia zostaną spełnione.' Słysząc to, Rama i Lakszmana rozradowali się. Po spożyciu posiłku mądry mędrzec zaczął opowiadać niektóre dawne historie. Dzień minął; otrzymawszy pozwolenie swego guru, obaj bracia udali się, by odprawić wieczorne rytuały. Na wschodnim niebie księżyc powstał w piękności; widząc go, Sita poczuła radość, gdyż przypominał jej własną twarz. Znów rozmyślała w swym sercu: nie ma księżyca równego obliczu Sity.

Doha 237

Księżyc narodził się z oceanu, a potem stał się wrogiem lotosu; za dnia jest splamiony i pełen skaz. Jak ten biedny, nędzny księżyc może kiedykolwiek osiągnąć równość z obliczem Sity?

Ćaupai 238.1-4

W rozłące księżyc rośnie i maleje, przynosząc smutek; jak Rahu, chwyta swych własnych, gdy znajduje sposobność. Jest wrogiem lotosu, przyjacielem kwiatu kumuda i wrogiem lilii nocnej; o księżycu, masz wiele wad. Został przyrównany do papieru oblicza Vaidehi; to wielka i niewłaściwa wada. Porównanie piękna księżyca do oblicza Sity było jedynie pretekstem; wiedząc, że noc się przesunęła, udali się do swego guru. Skłoniwszy się u stóp mędrca i otrzymawszy jego pozwolenie, odpoczęli. Gdy noc minęła, Pan Raghuwów przebudził się; widząc swego brata, zaczął tak mówić: Spójrz, bracie, słońce wzeszło, przyjaciel lotosu, dający radość światu. Lakszmana odpowiedział, składając dłonie; jego łagodne słowa wskazywały na cześć dla Pana.

Doha 238

Przy wschodzie słońca lilie się kurczą, a gwiazdy bledną i tracą blask. Tak samo, gdy usłyszeli o twoim przybyciu, królowie osłabli i utracili swą siłę.

Ćaupai 239.1-5

Wszyscy królowie, jak gwiazdy, próbują świecić, lecz nie mogą rozproszyć ciężkiej ciemności łuku. Lotosy, kwiaty kumuda, pszczoły i różne ptaki radowały się wszystkice przy końcu nocy. W ten sam sposób, o Panie, wszyscy twoi wyznawcy będą radować się, gdy łuk zostanie złamany. Bez wysiłku słońce rozproszyło ciemność; gwiazdy uciekły, a światło świata zajaśniało. Wschód słońca był jedynie pretekstem; Pan Raghuwów okazał swą moc wszystkim królom. Wtedy objawiła się chwała siły twojego ramienia; złamanie łuku stało się jawne. Słysząc słowa brata, Pan się uśmiechnął; dokonał oczyszczenia i naturalnie się wykąpał. Po wykonaniu codziennych rytuałów udał się do swego guru i skłonił głowę przy jego pięknych stopach. Wtedy Shatananda wezwał Dżanakę, który natychmiast wysłał go do mędrca Wiśwamitry. Posłaniec Dżanaki przybył i przekazał jego pokorną prośbę; radując się, zabrał obu braci ze sobą.

Doha 239

Skłoniwszy się u stóp Shatanandy, Pan udał się i usiadł przed swym guru. Wtedy mędrzec rzekł: Chodź, moje dziecko, i wysłał posłańca, by wezwać Dżanakę.