Opening the text

ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ: ਰੁਕਾਵਟ, ਬਿਮਾਰੀ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਅਤੇ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ ਆਥਰਵਣਿਕ ਕਰਮ। ਉਪ-ਵਿਸ਼ੇ: ਪ੍ਰਸਵ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਡਿਲਿਵਰੀ; ਖ਼ਸਰੋਗ (ਯਕਸ਼ਮਾ) ਅਤੇ ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ–ਚਿਕਿਤ्सा; ਟੋਣਾ-ਟੋਟਕਾ/ਅਭਿਚਾਰ ਅਤੇ ਦੈਤ/ਭੂਤ-ਬਾਧਾ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ; ਘਰੇਲੂ ਭਾਗ ਅਤੇ ਵਧੂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ (ਵਰਚਸ); ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਅਤੇ ਵਾਧਾ (ਪੌਸ਼ਟਿਕ); ਮਿਸ਼ਾਈਲ/ਹਥਿਆਰ-ਰੋਕ ਅਤੇ ਯੁੱਧ-ਦੋਸ਼ ਟਾਲਣਾ; ਸਥਿਰਤਾ-ਸਥਾਪਨਾ।
ਇਹ ਸੂਕਤ ਅਥਰਵਣਿਕ ਪ੍ਰਸੂਤੀ-ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਵ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਜਨਮ-ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਜੋ ਬੰਦ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ’ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡੀ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਆਕਾਸ਼–ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਗ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਵ ਦੀ ਠੋਸ ਜੈਵਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—ਗਰਭਾਸ਼ਯ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਲਣਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਦਾ ਨਿਕਾਸ, ਅਤੇ ਅਪਰਾਂ/ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਣਾ—ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਰਿਟੇਨਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਸਕੇ।
ਇਹ ਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਕਿਤਸਾ–ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੂਕਤ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਬਿਮਾਰੀ (ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯਕਸ਼ਮਾ/ਖ਼ਪਤ), ਸਿਰਦਰਦ, ਖੰਘ, ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ–ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਚੀਰਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ‘ਸ਼ਮ’ (ਖ਼ੈਰ/ਸ਼ਾਂਤੀ) ਦੇ ਸਮਗ੍ਰ ਸੂਤਰ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗਾਂ, ਚਾਰ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੰਡ ਕੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁਸਪੈਠੀ ਏਜੰਟਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸਰੀਰਕ ਅਖੰਡਤਾ ਨਾਲ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਸੀਲ ਕਰ ਦੇਣਾ—ਇਹੀ ਇਸ ਸੂਕਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
AV 1.13 ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸ਼ਾਂਤਿਕਰ ਭੈਸ਼ਜ੍ਯ–ਰੱਖਿਆ ਸੂਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ‘ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਾਪਾਤ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ, ਸੰਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਤਪਸ (ਅਗਨਿ-ਸਮਾਨ ਤਾਪ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ-ਸਮਾਨ ‘ਕਸ਼ਿਪਣ’ (ਮਿਸ਼ਾਈਲ) ਪੱਖ ਸਮੇਤ ਸੰਬੋਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰੰਵਾਰ ਨਮਸ (ਨਮਸਕਾਰ) ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਪਤ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡੀ ਆਸਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਹਕ ਸੁਖ-ਸਿਹਤ, ਘਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
AV 1.14 ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਹਲੀਜ਼ ’ਤੇ ਖੜੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਘਰੇਲੂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਸੂਕਤ ਹੈ। ਭਗ ਦੇ ਭਾਗ-ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ ਵਰਚਸ (ਦੀਪਤ ਆਕਰਸ਼ਣ, ਸਮਾਜਿਕ ਚਮਕ) ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ‘ਨਿਰਧਾਰਤ’ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵਧੂ ਦੇ ਜਨਮ-ਕੁਟੰਬ ਤੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਸੂਕਤ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਧਾਰਾਵਾਂ—ਨਦੀਆਂ, ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਜੀਵਾਂ—ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਵੱਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ “ਇਕੱਠੇ ਵਹਿਣ” ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਏਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਵਿ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਧਨ, ਪਸ਼ੂ-ਸੰਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਾਭ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਹੀ ਟਿਕ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿਣ—ਇਹੀ ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।
AV 1.16 ਇਕ ਸੰਖੇਪ ਅਪੋਤ੍ਰੋਪਾਇਕ ਸੂਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੀਸਾ (lead) ਨੂੰ ਮੰਤਰ-ਚਾਰਜ ਕੀਤੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਯਾਤੁ—ਵੈਰੀ ਜਾਦੂ-ਟੋਣਾ ਅਤੇ ਦੈਵੀ/ਦੈਤਿਕ ਪੀੜਾ—ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟੋਨੇ ਦੀ ਅਥਾਰਟੀ ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ‘ਇਹ’ (ਇਦਮ)—ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤਾਬੀਜ਼/ਉਪਚਾਰ—ਵਿਸਕੰਧ, ਭੱਖਣਹਾਰੇ (ਅਤ੍ਰਿਣ) ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ-ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਕਤ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਧਮਕੀ ਨਾਲ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਵੀ ਗਊਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੀਸੇ ਨਾਲ ‘ਵੇਧਿਆ’ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਨਾ ਰਹੇ।
AV 1.17 ਅਥਰਵਣਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਥਾਂ ’ਤੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਾਉਣ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ/ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਹਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ (ਹੇਠਾਂ–ਦੂਰ/ਬਾਹਰ–ਵਿਚਕਾਰ) ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ “ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ” ਹੈ; ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਕਾਤਾਵਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਤ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ-ਬਾਢ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ ਖੇਤਰ ਵਿਖਰ ਨਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਕਲਿਆਣ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹੇ।
AV 1.18 ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਆਥਰਵਣਿਕ ਜਾਦੂਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ ਜੋ ਅਲਕਸ਼ਮੀ (ਬਦਕਿਸਮਤੀ/ਗਰੀਬੀ), ਅਰਾਤੀ (ਵੈਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਵਿਰੋਧ/ਨਾ-ਦੇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ), ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਮੜੀ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ‘ਘੋਰ’ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ “ਫੂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਉਡਾਉਣ” ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਤੋਂ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਕਰਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੂਕਤ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਭਦ੍ਰਾ/ਸ਼੍ਰੀ—ਘਰੇਲੂ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ-ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਭ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ—ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਕਾਰਗਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਚ (ਮੰਤ੍ਰ-ਵਾਣੀ) ਹੈ; ਸਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਅਪੋਤ੍ਰੋਪਾਇਕ ਸੂਕਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ-ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਰੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ‘ਅਤਿ-ਵੇਧਕ’ ਰੱਖਿਅਤ/ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ; ਸਾਰੇ ਤੀਰ-ਬਰਛੇ ਆਦਿ ਮਿਸ਼ਾਇਲਾਂ ਰਾਹੋਂ ਹਟ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਬਿਨਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਣ। ਸੂਕਤ ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਾਂ—ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ—ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਰੱਖਿਅਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਜਾਣ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਜਣ। ਇੰਦਰ (ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਗਤੀ-ਪਥ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਯੰਤਰਕ ਮੰਨ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਣੇ।
AV 1.20 ਇਕ ਅਥਰਵਣਿਕ ਅਪੋਤ੍ਰੋਪਾਇਕ (ਟੋਟਕਾ-ਨਿਵਾਰਕ/ਰੱਖਿਆਤਮਕ) ਸੂਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ–ਵਰੁਣ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਰੁਣ—ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੁੱਕੀ ਗਈ “ਯੁੱਧੀ ਹੱਤਿਆ” (ਵਧ) ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਭਰੀ, ਬੁਰੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਆਕਰਮਕਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ “ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁਮਾ ਕੇ ਤੇ ਦੂਰ” ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਨ (ਆਸਰਾ/ਰੱਖਿਆ) ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ-ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੂਕਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਰਬਭੌਮ, ਤ-ਰੱਖਿਅਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦੰਡਕਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸ਼ਰਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਜਿੱਤਿਆ/ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.