

साम्बपुराण
The Ancient Text of Surya Worship and Solar Devotion
The Samba Purana is a unique sacred text centered on the worship of Surya, the Sun god. Narrating the story of Samba's curse and cure through solar devotion, it encompasses the establishment of Mitravana, the arrival of Maga priests, temple architecture, tantric mantras, healing rituals, and the path to liberation through Saura Yoga.
Start ReadingThe Samba Purana, also known as the Sambapurana, is an Upa-Purana devoted to the glorification and worship of Surya, the Sun god. It tells the story of Samba, son of Krishna, who was cursed with leprosy and healed through devoted solar worship at Mitravana. The text uniquely documents the arrival of Maga (Zoroastrian-influenced) priests from Shakadvipa, the construction of Surya temples and idols, elaborate tantric rituals, mantric sciences, yogic practices, and the path of Saura liberation. It is an invaluable source for understanding the solar worship tradition of ancient India.
The Samba Purana is structured into 84 Adhyayas (chapters), encompassing mythology, cosmology, temple architecture, ritual procedures, tantric practices, and yogic philosophy.
84 chapters of sacred teaching
Verses read one by one
This edition of the Samba Purana on Vedapath includes:
The Samba Purana is composed of 84 Adhyayas.
Each Adhyaya covers mythology, cosmology, temple architecture, rituals, tantric mantras, yoga, or healing through Surya worship.

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਮੰਗਲਾਚਰਣ ਅਤੇ ਭਾਨੁਦੇਵ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣਿਕਾ, ਸਾਂਬ ਦਾ ਸਰਾਪ, ਸੂਰਜ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸੌਰ ਧਰਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾਂਬਪੁਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਬ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਉੱਥੇ ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਿੱਤਰਵਨ ਸੂਰਜ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿੱਤਰਵਨ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਆਦਿ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਸਿਰਫ ਮੁੜ ਉਸਾਰਿਆ ਸੀ।

ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਆਦਿਦੇਵ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਜੀਵ ਵਾਂਗ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮਿੱਤਰਵਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ, ਸਦੀਵੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸਰਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਬੇਗੁਨਾਹੀ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੂਰਜਲੋਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਵਜੋਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਵਉੱਚਤਾ ਅਤੇ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਖਾ, ਅੰਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਦਿਤਿਆ, ਸਵਿਤ੍ਰ, ਭਾਸਕਰ, ਰਵੀ ਅਤੇ ਮਿਹਿਰ ਦੀ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਤੀ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਾਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾ ਅਤੇ ਦੰਡੀ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲ ਵਰਗੇ ਸੇਵਕਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਅੰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੰਗਿਆ ਅਤੇ ਛਾਇਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਾਰਨ ਸੰਗਿਆ ਆਪਣੀ ਛਾਇਆ ਬਣਾ ਕੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਯਮ ਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦੇਣ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਸ਼ਾਕਦੀਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਸੰਗਿਆ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਹਿ ਤੇਜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਰਾਦ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਜ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੇਵਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੜਨ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਗਏ ਸਤੋਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਦਿਵਯ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ (ਸਵਿਤਾ) ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਰਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ 14 ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਾਰਤੰਡ ਦੀ ਅਸਹਿ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੰਡਨਾਇਕ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਪਿੰਗਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਡਿੰਡੀ (ਰੁਦਰ) ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਨਾਰਦ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਡਿੰਡੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੁਆਰਾ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਸਤਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਵਉੱਚ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਵਿਓਮ (ਅਕਾਸ਼) ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਅੱਠ ਵਸੂਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ, ਇੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਪਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਨਵਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭੂਗੋਲ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਦੀਪਾਂ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਨਾਰਦ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ, ਯਮ ਦੀ ਯਮਨੀ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸੁਖਪੁਰੀ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਵਿਭਾਵਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਸੰਵਤਸਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਹਿੱਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਰੁਣ ਸਾਰਥੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਸੱਤ ਵੈਦਿਕ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਅਨੁਮਤੀ, ਰਾਕਾ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕੁਹੂ ਵਰਗੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਵਧਣ ਅਤੇ ਘਟਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਅਨੁਮਤੀ, ਰਾਕਾ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ। ਰਾਹੂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੌਰਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਕੁਸ਼ਠ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਵਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰੋਗਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਬ ਮੁੜ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਸ਼ਠ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਂਬ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕੀ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ 'ਸਤਵਰਾਜ' ਦਿੱਤਾ। ਵਿਕਰਤਨ, ਮਾਰਤੰਡ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵਰਗੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਂਬ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕਾਠ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਤਰਵਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਸਾਂਬ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਕਦੀਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ 18 ਮਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਸੂਰਜ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼ ਯੋਗ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਮਗ ਤੇ ਯਾਜਕ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੌਰ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨਤਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਧਾਰਨਾ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 29ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਵਾਸਤੂਕਲਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ (ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਿਧੀ) ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ (ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰ) ਦਾ ਵਰਗੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਯ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਹੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਚਾਈ, ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਸ਼ਪੂਰਨ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਅਧਿਵਾਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਅਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਕਲਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ, ਮੰਡਲ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਮੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਵਜਾਰੋਹਣ (ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੇਵਾਸੁਰ ਸੰਗਰਾਮ ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਝੰਡਾ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵਿਓਮ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਮਿੱਤਰਵਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸਾਂਬ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ (ਸੰਵਤਸਰੀ ਪੂਜਾ) ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਨਿਰੰਤਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਵਰਗੇ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਮਾਘ ਵਰਗੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨਿਆਂ, ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 36ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਮ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸਮਿਧਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਸ਼ਠ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਛੇਵੀਂ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਿਜੇ ਸਪਤਮੀ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੀਖਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਸੌਰ ਦੀਖਿਆ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਦੀ ਚੋਣ, ਗੁਰੂ-ਚੇਲੇ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਮੰਡਲ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਭਸਮ ਦੀਖਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਸ਼ਠ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਰਣਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੱਸਮਈ ਸਬੰਧਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਮਹਾਮੰਤਰ, ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਡੰਗ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਅਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਹਾਇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ 'ਠ ਠ' ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਕਟ, ਅਘੋਰ, ਸੂਰਜਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਦਿਗਪਾਲਾਂ ਲਈ ਹੋਮ ਅਤੇ ਬਲੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ, ਪਸ਼ੂਪਤੀ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਮਗ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੂਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਸਾਂਬ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੂ ਉਸਦੀ ਦੈਵੀ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾਚਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ਮੁਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਬ ਸਦਾਚਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਦਿਨਚਰਿਆ, ਸਫਾਈ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਛੱਤਰੀ ਅਤੇ ਪਾਦੁਕਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਜਮਦਗਨੀ ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਿਆਨਕ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਬਾਣ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਪੈਰ ਸੜ ਗਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤਾਂ (ਅਰਕਸੰਪੁਟ, ਮਰੀਚ, ਨਿੰਬਪੱਤਰ, ਫਲਸਪਤਮੀ, ਅਨੌਦਨੀ, ਵਿਜੇਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਕਾਮਿਕਾ) ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 47ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਜਪ-ਯੱਗ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਰਵਉੱਚ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ, ਜਪ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੇਵ ਨੇ ਰਥ, ਵਾਜਿ, ਅਰੁਣ, ਕਵਚ, ਨੇਤਰ, ਖੜਗ, ਅੰਕੁਸ਼, ਦੰਡ ਅਤੇ ਵਿਓਮਸ਼ਿਖਾ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ (ਆਹਨਿਕ) ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ (ਸ਼ੌਚ) ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੀਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 50ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਨਿਆਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਧਕ ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 51ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਖਖੋਲਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਵਾਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਸਤਰ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 52ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸੌਰ ਮੰਡਲ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਦੀਖਿਆ (ਸੌਰ ਦੀਖਿਆ) ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਅੱਠ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅੱਖਰ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਿਆਸ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 53ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਵਿਧੀਵਤ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਏ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਅਰੁਣ ਵਾਲੇ ਆਦਿਤਿਆ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਸ਼ਟਪੁਸ਼ਪਿਕਾ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਓਮ ਖਖੋਲਕਾਯ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ, ਸੰਨਿਧਿਆ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਵਰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 55ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੂਰਜ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰੀਆ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਰੰਗੀਨ ਪਾਊਡਰ ਨਾਲ ਸੰਵਤਸਰ ਮੰਡਲ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ, ਦੀਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਕਾਰਜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 56ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਧਿਆਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਵਰਗੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਸਵਰਾਂ, ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੌਰ ਤਾਂਤਰਿਕ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸਵਰ ਦੀ ਰਹੱਸਮਈ ਉਤਪੱਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਾਂ, ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਨੀ ਕ੍ਰਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 59ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਛੇਵੇਂ ਪਟਲ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੌਰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਗਿਆਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੰਚੀ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਮੰਤਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਓਮਵਿਆਪੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਵਤਸਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਚੱਕਰ ਵਜੋਂ ਕਲਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਨਾਭੀਆਂ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਰੂਪੀ ਆਰੇ ਅਤੇ 360 ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ।

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਦੀ ਉਸਾਰੀ, ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ, ਸਵਰਾਂ, ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੰਜ ਮੁਖਾਂ ਦੇ ਸੱਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੌਰ-ਸ਼ੈਵ ਤਾਲਮੇਲ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 62ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚਿਕਿਤਸਕ ਪੋਟਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਚਰੂ (ਯੱਗ ਦਾ ਅੰਨ) ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 63ਵਾਂ ਅਧਿਆਏ ਅਭਿਚਾਰ ਵਿਧੀ (ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ) ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਧਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣਾ ਅਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 64ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਤਾਂਤਰਿਕ ਅਤੇ ਮਾਂਤਰਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ (ਸੌਰ ਪੁਜਾਰੀ) ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰਕ ਕਸ਼ਟਾਂ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਅਤੇ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 66ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਤਵ, ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖਟਵਾਂਗ, ਕਪਾਲ ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ, ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ, ਇੰਦਰੀ ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਾਂਤਰਿਕ ਹੋਮ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਅਤੇ ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਜਾਤਕਰਮ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਵਰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿੱਦਿਆ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਨਿੱਖੜਵੇਂ ਅੰਗ ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜਪ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਧੁਨੀਤਮਕ ਖਾਕੇ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 70ਵਾਂ ਅਧਿਆਏ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਨਿਆਸ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਅ', 'ਤ', 'ਚ', 'ਪ' ਅਤੇ 'ਯ' ਵਰਗੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 71ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣ-ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਵਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਤਾਂਤਰਿਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਸਾਧਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਯੋਨੀਬੀਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪੰਜ, ਅੱਠ, ਪੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਆਸ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 73ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਰਹੱਸਮਈ ਯੋਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਨੀ, ਕਾਰਣ-ਯੋਨੀ, ਕ੍ਰਿਆ-ਯੋਨੀ, ਭੂਤ-ਯੋਨੀ, ਬੀਜ-ਯੋਨੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ-ਯੋਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਨੀਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਨੀਆਂ ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੌਰ ਧਰਮ ਦੀ ਚਤੁਰਵਿਧ ਦੀਖਿਆ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਚੇਲੇ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀਹੋਤਰ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 75ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਖਿਆ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਾ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਉੱਨਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਦੀਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 76ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਦੀਖਿਆ ਰਸਮ ਅਤੇ ਪਾਸ਼-ਛੇਦ (ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ) ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਨਿਆਸ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੌਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਨਿਆਸ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਨਿਆਸ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨਾ, ਅੰਤਿਮ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਸੰਨਿਆਸ ਅਤੇ ਨਿਆਸ-ਨਿਵਰਤਨ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਸਮੇਂ ਗਊਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੰਹਾਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 79ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਸਦਯੋਮੁਕਤੀ (ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ) ਦੀ ਯੋਗਿਕ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਤਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਗਨੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨਾਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟਕਾਰ ਵਰਗੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ, ਖਸ਼ੁਰਿਕਾ ਅਤੇ ਕਰਤਰੀ ਵਰਗੇ ਸੰਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਚਾਟਨ ਵਰਗੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚਾ ਲਿੰਗ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਅੱਠ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਫੁੱਲਾਂ (ਅਹਿੰਸਾ, ਇੰਦਰੀ ਸੰਜਮ, ਖਿਮਾ ਆਦਿ) ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਭਗਤ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਾਖਿਆਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 82ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ, ਖਿਮਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਜਮ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਰਵਉੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਾਂਬ ਨੇ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਕੋੜ੍ਹ ਵਰਗੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਫਲ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
The first chapter serves as an introduction and index, invoking Lord Surya as the healer of diseases like leprosy and outlining the Purana's contents, including Samba's curse, the Maga priests, and detailed Sun worship rituals.
The narrator, Suta, is addressing the assembled Rishis (sages), introducing them to the sacred and disease-curing Samba Purana.
The chapter mentions Samba being cursed by his father (Krishna) due to Narada's instigation, his subsequent redemption, and the establishment of a Sun temple and city.
King Brihadbala asks about the eternal Supreme Brahman, the ultimate deity to worship for liberation across all life stages, and the origin of the universe.
Sage Vashistha describes Surya as the visible Supreme Deity (Pratyaksha Devata), the creator, sustainer, and destroyer of the universe, and the ultimate destination for yogis.
The text explains that enlightened beings like Shuka, Vyasa, and the Valakhilyas entered the solar orb (Surya Mandala) through yoga, achieving ultimate liberation.
Krishna cursed Samba because his unparalleled physical beauty caused Krishna's intoxicated wives to become infatuated and agitated. This situation was orchestrated by Sage Narada, whom Samba had previously disrespected.
Krishna cursed his wives, except Rukmini, Satyabhama, and Jambavati, to lose their heavenly realms and be abducted by thieves after his death, as a consequence of their intoxication and loss of modesty.
To cure his leprosy, Samba worshipped the Sun God and established a permanent center for Surya worship called Sambapura, located on the picturesque banks of the Chandrabhaga river.
It is called Mitravana because Mitra, the twelfth manifestation of the Sun God (Surya), performed severe penance there to bless his devotees, making it his primordial abode before Samba rebuilt it.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Vedapath Gold
Reading stays free, with or without Gold. It is for when you would rather listen: Sanskrit recitation and a spoken translation in 10 languages across the library, on this site and in the app, plus weekly Mudras for your questions and every comic and video episode open.